I FSK 1022/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia WSA (del.) Bartosz Wojciechowski (sprawozdawca), , Protokolant Marta Sokołowska–Juras, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 278/12 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 25 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. D. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 28 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 278/12 , Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 25 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd pierwszej instancji wskazał, że podatnik w analizowanym okresie wystawiał dla B. S.A. z siedzibą w S. faktury, potwierdzające wykonanie usług transportowych, które w rzeczywistości nie zostały zrealizowane. Faktury te zaewidencjonował w prowadzonych rejestrach sprzedaży VAT i ujął w deklaracjach VAT-7. W wyniku czynności sprawdzających stwierdzono ponadto, że faktury będące w posiadaniu podatnika zawierają inne kwoty niż oryginały rozliczone przez odbiorcę (B. S.A.). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami podatnik skorygował deklarację VAT-7 za kontrolowany okres. W piśmie wyjaśniającym, załączonym do korekty, podatnik przyznał, że faktury VAT ujęte w pierwotnej deklaracji, dokumentowały usługi, które nie zostały faktycznie wykonane. W konsekwencji skorygował deklarację podatkową, występując jednocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług z tego tytułu, w trybie art. 74 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.). Organ podatkowy pierwszej instancji uznał zasadność wnioskowanej nadpłaty i prawidłowość sporządzonej w tym zakresie deklaracji korygującej. Jednocześnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. po przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją z 27 września 2011 r. określił P.D. kwotę podatku podlegającego wpłacie za wrzesień 2007 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołał art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: ustawa o VAT). Po rozpoznaniu odwołania podatnika, Dyrektor Izby Skarbowej w K., nie znajdując podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach P.D. zarzucił organowi odwoławczemu: – niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r., w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE z 2006 r. L 347/1 ze zm.; dalej: Dyrektywa 2006/112/WE) na skutek błędnego przyjęcia przez organy podatkowe obu instancji, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie tych przepisów; – naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie: art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w związku z brakiem odniesienia się w uzasadnieniu faktycznym decyzji do kwestii dokonania przez skarżącego skutecznych korekt wystawionych przez niego faktur VAT oraz deklaracji VAT-7, a także kwestii ewentualnego dokonania przez B. S.A. stosownych korekt deklaracji VAT-7 w zakresie podatku VAT naliczonego i ewentualnej zapłaty powstałych z tego tytułu zaległości w podatku VAT oraz naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga nie jest zasadna. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji, odnosząc się do kwestii zastosowania w sprawie regulacji art. 108 art. 1 ustawy o VAT, wskazał, że powyższy przepis obciąża wystawcę faktury obowiązkiem zapłaty podatku wykazanego na fakturze również wtedy, gdy jego kwota jest wyższa od rzeczywistej kwoty podatku należnego z tytułu danej transakcji, gdy dana czynność nie jest objęta zakresem opodatkowania VAT lub podlega zwolnieniu z VAT, a także wówczas, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Rozwiązanie to, jak wskazał sąd, wynika ze szczególnej roli faktury we wspólnym systemie VAT, a mianowicie z faktu, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawą do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego, czy wręcz do żądania zwrotu podatku. Innymi słowy, ponieważ w przypadku wystawienia faktury zawierającej wykazaną kwotę podatku, nawet jeżeli faktura taka nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, istnieje istotne ryzyko, że adresat takiej faktury potraktuje wykazany w niej podatek jako podatek naliczony podlegający odliczeniu, a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości. Zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku. Nieistotna jest przyczyna takiego zachowania podatnika, którą może być zarówno nieświadomy błąd, niepewność co do zaistnienia obowiązku podatkowego, jak i świadome działanie. Sąd podkreślił, że zasada neutralności do której odwołuje się podatnik nie może znaleźć zastosowania do transakcji będących oszustwem podatkowym, a tym bardziej nie może się odnosić do sankcji, która jest skutkiem udziału skarżącego w tych działaniach. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się również uchybienia podstawowym zasadom rządzącym postępowaniem podatkowym. W jego ocenie Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżoną decyzję nie uchybił obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz przeprowadzenia postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 210 § 4 w zw. z § 1 pkt 6 O.p. sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ odwoławczy odniósł się w swej decyzji do kwestii korekt wystawionych przez podatnika faktur oraz dokonania korekt podatku naliczonego przez odbiorcę faktur. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej pełnomocnik podatnika, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, postawił zarzuty: (1) naruszenia prawa materialnego poprzez: a) niewłaściwe zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE na skutek błędnego przyjęcia przez WSA, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie tych przepisów; b) błędną wykładnię art. 108 ust. 1 ustawy o VAT i art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE na skutek błędnego przyjęcia przez sąd pierwszej instancji, że przepisy te obejmują również przypadki, gdy bezpodstawnie wystawione przez skarżącego faktury VAT zostały przez niego skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego przed wydaniem decyzji wymiarowej; (2) naruszenia przepisów postępowania podatkowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a) art. 210 § 4 w zw. z § 1 pkt 6 O.p. w związku z brakiem odniesienia się w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji do: kwestii dokonania przez P. D. skutecznych korekt wystawionych przez niego faktur VAT oraz deklaracji VAT-7 oraz kwestii ewentualnego dokonania przez spółkę B. korekt deklaracji VAT-7 w zakresie podatku VAT naliczonego i ewentualnej zapłaty powstałych z tego tytułu zaległości w podatku VAT; b) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., na skutek nierzetelnego przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania dowodowego, co doprowadziło do wydania w przedmiotowej sprawie decyzji wymiarowej w sytuacji, gdy bezpodstawnie wystawione przez skarżącego faktury VAT zostały przez niego skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. W motywach skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że podatnik wyeliminował sporne faktury VAT z obrotu prawnego przed wydaniem decyzji wymiarowej przez organ pierwszej instancji. Według jego wiedzy odbiorca faktur dokonał stosownych korekt deklaracji i zapłacił powstałą z tego tytułu zaległość. Tym samym zachowana została zasada neutralności podatku VAT. Wskazał dalej, że obowiązujące polskie przepisy, które uzależniają korektę podatku należnego u wystawcy faktury od uzyskania potwierdzenia odbioru tej faktury przez nabywcę, eliminują ryzyko strat we wpływach podatkowych. Strona skarżąca podniosła również, że wystawiła faktury korygujące na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie faktur, które nie zakazują wystawienia faktur korygujących w odniesieniu do tzw. pustych faktur VAT; przeciwnie – zdaniem strony należy przyjąć, że wystawienie takiej faktury oznaczało pomyłkę w cenie, stawce i kwocie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie trzeba przypomnieć, że w analogicznym stanie faktycznym, dotyczącym wcześniejszego okresu rozliczeniowego zapadł już 9 stycznia 2014 r. prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I FSK 14/13. Z uwagi na treść zarzutów zawartych w skargach kasacyjnych, a także istotę stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji w obu sprawach, ogólne zręby rozważań zawartych w uzasadnieniu powołanego wyroku NSA znajdują zastosowanie również w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zauważa, że opierały się one przede wszystkim na założeniu, że organy podatkowe, a następnie sąd pierwszej instancji, nie dokonały należytej analizy, jaki był skutek złożenia przez skarżącego korekt faktur VAT oraz skorygowanych deklaracji VAT za analizowany w niniejszej sprawie okres. W skardze kasacyjnej zarzucono także, że pominięto w sprawie, jakie znaczenie mogło mieć dokonanie przez spółkę B., korekt faktur oraz deklaracji VAT. Skarżący utrzymywał, że złożone przez niego korekty były skuteczne, gdyż "usunął faktury VAT z obrotu prawnego" przed wydaniem w tej sprawie przez organ pierwszej instancji, co z kolei powodowało, że nie było podstaw do zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Abstrahując od tego, że w skardze kasacyjnej nie wykazano w żaden sposób, jaki wpływ miały wskazane wyżej rzekome uchybienia na wynik sprawy, trzeba stanowczo odnotować, że skarżący nie wskazał na żadne dowody, które podważałyby ustalenia organów podatkowych. Przede wszystkim nie podważono kluczowego dla rozpoznawanej sprawy ustalenia, a mianowicie tego, że skarżący, poczynając od stycznia 2005 r., działając z pełną świadomością we współudziale z odbiorcą faktur, wprowadził do obrotu prawnego fikcyjne faktury VAT nieprzerwanie, przez blisko pięć lat i dopiero po ujawnieniu tego przez organ kontroli skarbowej skorygował "fikcyjne" faktury VAT. Skarżący – jak wynikało z akt sprawy – przyznał się do wystawiania fikcyjnych faktur, gdyż usługi transportowe udokumentowane fakturami wystawionymi w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie zostały faktycznie wykonane. Wyjaśnił, że wartości poszczególnych faktur ustalał wspólnie z wiceprezesem Zarządu B. S.A. i że z tytułu tak wystawionych faktur otrzymywał kwoty, które mogły odpowiadać wysokości podatku VAT. Nie zostało także skutecznie podważone inne doniosłe ustalenie, że skarżący skorygował "puste" (fikcyjne) faktury VAT i złożył skorygowane deklaracje VAT wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty dopiero po tym, jak w następstwie przeprowadzonego postępowania kontrolnego wobec B. S.A., w protokole z 9 sierpnia 2010 r., ustalono, że od września 2007 r. do grudnia 2008 r. wystawił na rzecz B. S.A. faktury VAT, które zaewidencjonował w prowadzonych rejestrach sprzedaży VAT. Skarżący – jak wynikało z bezspornych ustaleń – dopiero 27 września 2010 r. listem poleconym przekazał B. S.A. zbiorcze faktury korygujące, które dotyczyły wystawionych przez niego na rzecz tej spółki faktur VAT za okresy od stycznia 2005 r. do września 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny, analizując podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz pozostające z nimi w ścisłym związku zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest: błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, zwraca na wstępie uwagę na to, że przepis ten adresowany jest do każdego, kto wystawi fakturę z podatkiem, natomiast ust. 2 jednoznacznie adresowany jest do wystawcy faktury, wykazującego podatek należny, będącego podatnikiem podatku od towarów i usług. Z ugruntowanego w omawianym zakresie orzecznictwa wynika, że art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wprowadza specyficzną instytucję obowiązku zapłaty podatku w razie wystawienia faktury. Z kolei treść art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, będącego odpowiednikiem art. 21 ust. 1d VI Dyrektywy, a obecnie art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE stanowi, że gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże podatek od towarów i usług i wprowadzi ją do obrotu prawnego, to jest obowiązany do jego zapłaty. W konsekwencji przyjmuje się, że art. 108 ust. 1 ustawy o VAT dotyczy między innymi faktur wystawionych przez osoby, które wystawiły fakturę z podatkiem dla udokumentowania czynności niedokonanych (fikcyjnych), co powoduje, że w tym zakresie osoby te nie mają przymiotu podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, bowiem ten rodzaj aktywności (wystawianie fikcyjnych faktur VAT) nie jest objęty treścią art. 5 tej ustawy. Od działalności polegającej na wystawianiu faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane (pustych), trzeba jednak odróżnić sytuacje, gdy podatnicy prowadząc działalność gospodarczą wystawiają faktury dla dokumentowania rzeczywiście dokonywanych czynności z tym, że naliczają podatek w wysokości wyższej od należnej, z niewłaściwą stawką podatku oraz w przypadku dokonywania sprzedaży zwolnionej. Po raz kolejny NSA w powołanym na wstępie wyroku z 9 stycznia 2014 roku trafnie wskazuje na ugruntowane orzecznictwo sądowe, wedle którego art. 108 ust. 1 ustawy o VAT znajduje zastosowanie do wszystkich faktur, w tym tzw. pustych faktur, które nie dokumentują żadnej czynności (tak NSA w wyroku z 29 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1537/11, w wyroku z 16 czerwca 2010 r. I FSK 1030/09, wyroku z 11 grudnia 2009 r. sygn. akt I FSK 1149/08; dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie, jeżeli mamy do czynienia z fakturą wystawioną w trybie art. 108 ust. 1 ustawy, czyli z tzw. "pustą" fakturą, która nie dokumentuje rzeczywistej transakcji, to na tle obecnie obowiązującego stanu prawnego, taka faktura nie powinna być ujęta w ogólnym rozliczeniu podatku należnego, a więc w deklaracji złożonej dla potrzeb podatku od towarów i usług. W przypadku faktur niepotwierdzających ani dostawy towarów bądź usług, ani otrzymania należności, charakter kwoty wykazanej w fakturze jako podatek należny w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, w istocie niebędącej podatkiem należnym w tym rozumieniu, jest okolicznością niepozwalającą na objęcie tej kwoty systemem rozliczeń dokonywanym przez podatnika w deklaracji VAT-7 w ramach podstawowego mechanizmu opodatkowania podatkiem od towarów i usług: naliczenie podatku należnego – odliczenie podatku naliczonego (zob. wyrok NSA z 30 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1658/07, dostępny pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast z odmienną sytuacją mamy do czynienia, jeżeli faktura dokumentuje czynność wykonaną przez podatnika podatku VAT, lecz nieprawidłowo opodatkowaną (np. poprzez zastosowanie niewłaściwej, zawyżonej stawki podatku VAT lub poprzez błędne przyjęcie, że dana czynność nie korzysta ze zwolnienia od podatku), to wtedy należy uznać, że jest to przypadek opisany w art. 108 ust. 2 ustawy. W takim zaś przypadku faktura ta winna być rozliczona w deklaracji. Nie budzi w związku z tym wątpliwości możliwość korygowania faktur wystawionych w trybie art. 108 ust. 2 ustawy o VAT, gdyż takie faktury dokumentują faktycznie wykonane przez podatnika podatku VAT czynności. W sytuacji wystawienia "pustej" faktury i powstania obowiązku zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, zasadniczo nie ma możliwości skorygowania faktury VAT przez wystawienie faktury korygującej. Wprawdzie można zaaprobować jako realną i możliwą drogę "wycofania się" podatnika z błędnego wystawienia dokumentu rozliczeniowego, jednak powinna ona dotyczyć wyłącznie tych dokumentów rozliczeniowych (faktur, rachunków uproszczonych), które nie zostały wprowadzone do obrotu prawnego (np. poprzez doręczenie ich kontrahentom) i nie istnieje ryzyko utraty wpływów podatkowych. Możliwość skorygowania "pustej" faktury VAT jest jednak wyłączona, jeżeli faktura VAT została już wprowadzona do obrotu prawnego i istnieje realne niebezpieczeństwo utraty wpływów podatkowych; adresat faktury nienależnie wykazującej podatek VAT może jej bowiem użyć w celu skorzystania z prawa do odliczenia wykazanego w takiej fakturze podatku naliczonego. Możliwość skorygowania "pustej" faktury VAT staje się natomiast niemożliwa, jeżeli odbiorca takiej faktury skorzystał z prawa do odliczenia, bo wówczas już doszło do utraty wpływów podatkowych. Mówiąc inaczej, w przypadku wystawienia faktury zawierającej wykazaną kwotę podatku, jeżeli faktura taka nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym, istnieje istotne ryzyko, że adresat takiej faktury potraktuje wykazany w niej podatek jako podatek naliczony podlegający odliczeniu, a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości, zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi swego rodzaju ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku (por. J. Fornalik, Dyrektywa VAT, pod red. K. Sachsa, R. Namysłowskiego, Warszawa 2008, s. 878-879). Powyższe stwierdzenia odnoszące się do art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 21(1)(d) VI Dyrektywy) mają również zastosowanie do art. 108 ustawy o VAT. Wnioski powyższe można wyprowadzić także z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Celem art. 21 ust. 1d VI Dyrektywy (obecnie art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE) jest zapewnienie dokładnego poboru podatku i uniknięcie oszustwa (por. pkt 20 wyroku ETS z 17 września 1997 r. w sprawie C-141/96 Finanzamt Osnabruck-Land przeciwko Bernhard Langhorst (Niemcy). Przepis ten ma na celu "wyeliminowanie ryzyka uszczuplenia dochodów podatkowych w związku z niepoprawnymi lub fikcyjnymi fakturami" (por. pkt 41 wyroku ETS z 15 października 2002 r. w sprawie C-427/98 Komisja Europejska Przeciwko Republice Federalnej Niemiec). Wspomnieć należy, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w wyroku z 31 stycznia 2013 r. (C-643/11) wyjaśnił, że "Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie temu, aby odbiorcy faktury odmówiono prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, ze względu na brak faktycznej czynności podlegającej opodatkowaniu, mimo że w rektyfikacji decyzji podatkowej skierowanej do wystawcy tej faktury zadeklarowany przez tego ostatniego podatek od wartości dodanej nie został skorygowany." Reasumując, za chybione należy uznać twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej zmierzające do wykazania, że skarżący "skutecznie" skorygował we wrześniu 2010 r. wystawione w okresie objętym zaskarżoną decyzją "puste" faktury VAT, skoro faktury takie zostały już wprowadzone do obrotu prawnego i ich odbiorca skorzystał z pomniejszenia podatku należnego o wykazany w tychże fakturach podatek naliczony. Nie miały przy tym żadnego znaczenia prawnego argumenty, że odbiorca faktur (B. S.A.) mógł dokonać stosownych korekt deklaracji VAT i zapłacić powstałe zaległości, zwłaszcza, że – co nie zostało w żaden sposób podważone – skarżący ustalał wartości "pustych" faktur wspólnie z wiceprezesem Zarządu B. S.A. i że z tytułu tak wystawionych fikcyjnych faktur "otrzymywał jakieś kwoty", które mogły odpowiadać wysokości podatku VAT. I tutaj Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w cytowanym wyroku z 9 stycznia 2014 r. i zawartą tam konkluzję, zgodnie z którą w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do zaniechania wymiaru podatku wobec skarżącego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Zarzuty naruszenia tego przepisu przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie oraz pozostające w ścisłym związku z tym zarzutami, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, były w związku z tym całkowicie chybione. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.