0111-KDIB1-3.4010.541.2026.1.PC

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z 18 sierpnia 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

P. S.A. (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) posiada siedzibę na terytorium Polski i na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o CIT podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: „SSE”) na podstawie Zezwolenia. Działalność realizowana na terenie SSE w zakresie wskazanym w Zezwoleniu korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Jednocześnie Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych.

Zasadniczym przedmiotem działalności wykonywanej przez Spółkę jest produkcja (…).

W ramach Spółki historycznie funkcjonowała wydzielona komórka organizacyjna „Zakład X.” (dalej jako „ZX”) prowadząca działalność w zakresie odbioru i oczyszczania ścieków przemysłowych i komunalnych w oczyszczalni ścieków Spółki, odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu parku przemysłowego w (…), poboru z rzeki (…) i dostaw wody przemysłowej do podmiotów na terenie parku przemysłowego w (…) oraz odbioru i dystrybucji wody pitnej na obszarze parku przemysłowego w (…), a także realizacji innych usług składających się na działalność komórki organizacyjnej.

Działalność w ramach ZX była prowadzona w znacznej mierze na potrzeby własne, natomiast m.in. usługi odbioru i oczyszczania ścieków przemysłowych, komunalnych, dostawy wody przemysłowej, pochłodniczej i pitnej były realizowane także dla spółek powiązanych z tej samej grupy kapitałowej („Grupy”) oraz podmiotów spoza Grupy, w tym spółki komunalnej.

Majątek ZX obejmuje istotne wartościowo środki trwałe stanowiące wielkogabarytowe obiekty inżynieryjne takie jak m.in. zbiorniki, komory, rurociągi, czy pompy - dla celów podatkowych Spółka amortyzuje je zgodnie ze stawkami z Wykazu. Jest to działalność szczególnie kapitałochłonna, budowa infrastruktury wymaga wielomilionowych inwestycji, a jej utrzymanie generuje wysokie koszty stałe. Okres amortyzacji podatkowej (według stawek z Wykazu) jest zdecydowanie krótszy niż rzeczywisty okres ekonomicznej użyteczności.

Mając na uwadze, iż ZX zlokalizowany jest poza terenem SSE, dokonywał on świadczeń wewnętrznych na rzecz zakładu strefowego Spółki (tej części działalności Spółki, która znajduje się na terenie SSE i jest objęta Zezwoleniem). W systemie księgowym koszty gromadzone na dedykowanych dla ZX MPK-ach (miejscach powstawania kosztów) były (za pomocą wbudowanego w system księgowy algorytmu) w odpowiedniej części przenoszone na koszty zakładu strefowego bez marży. Dla celów wyniku podatkowego, Spółka określała:

• przychód z tytułu działalności pozastrefowej, odpowiadający wartości rynkowej świadczenia ZX na rzecz zakładu strefowego (zasadniczo zgodnie z metodą marży transakcyjnej netto, dalej: „MTN”, a więc w wysokości równej kosztom operacyjnym świadczenia powiększonym o rynkowy narzut zysku), oraz

• koszt uzyskania przychodów z działalności pozastrefowej, odpowiadający kosztowi własnemu ZX.

Ponieważ powyższe świadczenia wewnętrzne ZX nie podlegały fakturowaniu, na poziomie wyniku podatkowego Wnioskodawca dokonywał alokacji dochodu związanego z ich realizacją do dochodu opodatkowanego w oparciu o regulacje rozdziału 1 a oddziału 2, w zw. z art. 17 ust. 6a oraz 6b ustawy o CIT. W rezultacie powyższych działań odpowiednio pomniejszane były przychody i koszty zwolnione, a powiększane przychody i koszty z działalności opodatkowanej (pozastrefowej). Natomiast poza ww. świadczeniami wewnętrznymi niepodlegającymi fakturowaniu, Spółka osiągała również przychody z tytułu usług ZX świadczonych do ww. klientów zewnętrznych - spółek z Grupy, oraz podmiotów spoza Grupy, w tym spółki komunalnej. Przychody i koszty uzyskania przychodów z tej działalności również były uwzględniane w wyniku opodatkowywanym na zasadach ogólnych.

Umowa dzierżawy

W dniu (...) 2025 r. Spółka zawarła ze spółką powiązaną C. Sp. z o.o. (dalej jako „Dzierżawca”) umowę dzierżawy zorganizowanej części przedsiębiorstwa (dalej jako „ZCP”). Przedmiotem dzierżawy był zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności ZX. Kwalifikacja przedmiotu dzierżawy jako ZCP na gruncie ustawy o CIT nie jest przedmiotem niniejszego wniosku o interpretację i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Umowa dzierżawy została zawarta na czas nieokreślony z datą wejścia w życie (...) 2025 r. Umowa może być rozwiązana przez każda ze Stron z 6-miesięcznym okresem wypowiedzenia ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego lub krótszym za porozumieniem Stron. Wydzierżawienie ZCP wiązało się z przeniesieniem do Dzierżawca zespołu pracowników na podstawie art. 231 § 1 Kodeksu Pracy. Dzierżawa ZCP nie stanowi leasingu finansowego - amortyzacja księgowa i podatkowa aktywów trwałych jest kontynuowana przez Spółkę.

Dzierżawca poza przejęciem personelu oraz aktywów trwałych w ramach dzierżawy, przejęła również prawa i obowiązki z umów z klientami i kontrahentami, a także pozwolenia i decyzje niezbędne do prowadzenia działalności ZX. Dzierżawca zatem kontynuuje prowadzenie działalności ZX w sposób samodzielny i ponosi za nią odpowiedzialność, w tym zarządza bieżącą eksploatacją infrastruktury, odpowiada za relacje z klientami oraz ponosi ryzyka związane z ponoszonymi kosztami operacyjnymi, w szczególności kosztami związanymi z zagospodarowaniem odpadów z działalności zakładowej oczyszczalni ścieków. Dzierżawca dysponuje personelem oraz strukturą organizacyjną umożliwiającą prowadzenie działalności. W konsekwencji Dzierżawca stanowi podmiot prowadzący rzeczywistą działalność gospodarczą. Dzierżawca prowadzi działalność opodatkowaną na zasadach ogólnych, w związku z czym wynik prowadzonej działalności z tytułu świadczonych usług podlega opodatkowaniu wg stawki CIT 19%. Na gruncie cen transferowych Dzierżawca zasadniczo kontynuuje przyjętą przez Spółkę przed dzierżawą metodologię rozliczeń usług z podmiotami z Grupy w odniesieniu do głównych kategorii transakcji.

Czynsz dzierżawny został ustalony w oparciu o sumę dwóch składników:

1. wartość wynikającą z wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę (zwana dalej „Pierwszym Składnikiem Czynszu”) oraz

2. wartość kosztów ponoszonych przez wydzierżawiającego, które z mocy prawa nie mogą być pokrywane bezpośrednio przez Dzierżawcę w okresie trwania Umowy (równowartość podatku od nieruchomości od dzierżawionych gruntów, budynków i budowli wchodzących w skład przedmiotu dzierżawy, czy opłat za użytkowanie wieczyste ww. gruntów) lub innych kosztów ponoszonych bezpośrednio przez Spółkę a związanych z przedmiotem dzierżawy.

W odniesieniu do Pierwszego Składnika Czynszu zastosowano metodę wyceny dochodową opartą na prognozowanych zdyskontowanych przepływach pieniężnych generowanych przez ZX. Wycena czynszu dzierżawnego została sporządzona z uwzględnieniem oczekiwanej wartości czynszu dzierżawnego przez każdą ze stron transakcji kontrolowanej, tj. Spółki (w której to perspektywie w pierwszym kroku uwzględniono amortyzację aktywów trwałych wchodzących w skład ZCP, a następnie w jej miejsce - czynsz dzierżawny, jakiego Spółka oczekiwałaby w przypadku kontynuacji działalności ZCP) oraz Dzierżawca (gdzie w prognozowanych kosztach działalności uwzględniono poziom czynszu oczekiwanego przez Spółkę z perspektywy wydzierżawiającego). Czynsz dzierżawny został ustalony jako średnia z powyższych perspektyw.

Strony, zgodnie z zasadą ceny rynkowej, dopuszczają okresowe zmiany wartości czynszu w przypadku wystąpienia istotnych odchyleń w szczególności między prognozami dot. EBIT a rzeczywistymi wynikami zorganizowanej części przedsiębiorstwa lub między zaplanowanymi przez Wydzierżawiającego nakładami inwestycyjnymi a nakładami rzeczywiście przez niego ponoszonymi. Prawidłowość metodologii wyceny (rynkowy charakter) czynszu dzierżawnego oraz jego weryfikacji nie budzi wątpliwości Spółki i nie jest przedmiotem pytania.

Charakterystyka działalności ZX (wysoka kapitałochłonność i niska stopa zwrotu z aktywów), a w konsekwencji przyjęta metodologia wyceny powodują, że wysokość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych składających się na ZX może być w niektórych latach niższa niż wysokość Pierwszego Składnika Czynszu. W szczególności taka sytuacja miała miejsce w 2025 roku.

Przychody z czynszu nie mieszczą się w zakresie Zezwolenia. Czynsz dzierżawny stanowi przychód Spółki z działalności opodatkowanej. W wyniku podatkowym (i rachunkowym) Spółki pozostają odpisy amortyzacyjne od środków trwałych wchodzących w skład wydzierżawionego ZCP.

W rezultacie podpisanej umowy dzierżawy ZX od (…) 2025 r. Dzierżawca kontynuuje działalność ZX. Dzierżawca fakturuje Spółkę za świadczone usługi m.in. w zakresie oczyszczania ścieków - zatem z perspektywy Spółki dotychczasowe świadczenia wewnętrzne ZX (efektywnie ujmowane w wyniku opodatkowanym i wyceniane zgodnie przede wszystkim z metodą MTN) zostały zastąpione przez usługi nabywane od Dzierżawcy, które również są wyceniane zgodnie z zasadą ceny rynkowej (i przede wszystkim w odniesieniu do głównych transakcji wg tej samej metody MTN). Spółka dokonuje podziału kosztów usługi (kosztów uzyskania przychodów) kluczem przychodowym pomiędzy działalność opodatkowaną i działalność zwolnioną. Ze względu na proporcję wynikającą z tego klucza, większość kosztów alokowana jest do działalności zwolnionej/strefowej.

Pytanie

Czy odpisy amortyzacyjne dokonywane od środków trwałych wchodzących w skład wydzierżawionego ZCP stanowią w całości koszty uzyskania przychodu działalności opodatkowanej?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Spółki, odpisy amortyzacyjne dokonywane od środków trwałych wchodzących w skład wydzierżawionego ZCP stanowią w całości koszty uzyskania przychodu działalności opodatkowanej.

Uzasadnienie stanowiska

Alokacja kosztów uzyskania przychodu

Z art. 7 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”) wynika, iż w przypadku pomiotów prowadzących działalność na terenie SSE jak również poza terenem SSE w pierwszej kolejności należy ustalić czy dane koszty uzyskania przychodu stanowią koszt uzyskania przychodu działalności opodatkowanej czy działalności zwolnionej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2a ustawy o CIT zasadę tę należy stosować odpowiednio w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona z tego opodatkowania.

Na gruncie wskazanych regulacji, Spółka jako podatnik uprawniony do korzystania ze zwolnienia w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie stosownego zezwolenia, musi dokonywać rozdzielenia przychodów podatkowych i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością strefową od przychodów i kosztów związanych z działalnością pozastrefową (opodatkowaną na zasadach ogólnych).

Podstawową zasadą w przypadku przedsiębiorcy strefowego osiągającego przychody zwolnione oraz opodatkowane jest możliwie najbardziej dokładne wydzielenie kosztów związanych z działalnością strefową, jak również działalnością pozastrefową. W odniesieniu do kosztów, których bezpośrednia alokacja jest niemożliwa należy zastosować klucze alokacji kosztów, które w sposób jak najbardziej wiarygodny oddają treść dokonanej transakcji i które to w całkowitym rozrachunku kontraktu kształtują jego ocenę końcową. Dopiero po tak dokonanej analizie w odniesieniu do kosztów, których alokacja w oparciu o adekwatne do danego przypadku klucze podziału nie jest możliwa, dopuszczalnym jest stosowanie klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT. W konsekwencji, dokonywanie przyporządkowania kosztów wspólnych do przychodów zwolnionych lub opodatkowanych, stanowi rozwiązanie ostateczne, które podatnicy mogą stosować jedynie w przypadku, gdy nie istnieje inny wiarygodny sposób alokacji kosztów.

Powyższe nie oznacza zatem, iż wszystkie koszty pośrednie musza być alokowane kluczem przychodowym.

Zasadniczo, na gruncie podatkowym odpisy amortyzacyjne są traktowane jako tzw. koszt pośredni nie zaś jako koszt bezpośrednio związany z uzyskaniem przychodu. Niemniej jednak, zdaniem Spółki, w przedstawionym stanie faktycznym koszty w postaci odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład wydzierżawionego ZCP pozostają w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami z czynszu dzierżawnego.

Pomocniczo, należy zauważyć, iż na gruncie księgowym, jeżeli środki trwałe biorą bezpośredni udział w wyświadczeniu danej usługi, ich amortyzację odnosi się bezpośrednio na koszt wytworzenia tej usługi, tzn. stanowią koszt własny sprzedaży usługi (COGS) a więc odpowiednik kosztu bezpośrednio związanego z uzyskaniem przychodu. Również więc na gruncie podatkowym można rozważyć kwalifikację opisywanych w stanie faktycznym odpisów amortyzacyjnych jako kosztów bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodu, choć zasadniczo ta kwalifikacja nie powinna mieć znaczenia dla potwierdzenia stanowiska wskazanego w niniejszym wniosku - dla alokacji kosztu między działalność opodatkowaną a zwolnioną nie jest istotna kwalifikacja kosztu lecz jego związek z daną działalnością. Środki trwałe wchodzące w skład wydzierżawionego ZCP nie mają związku z działalnością objętą Zezwoleniem, lecz związek z przychodami z czynszu dzierżawnego (pomimo, że koszty usług fakturowanych przez Dzierżawcę na Spółkę są alokowane w znacznej części do wyniku strefowego).

Jak wskazano, także historycznie majątek tworzący ZX znajdował się poza teren SSE i wszelkie przychody pochodzące z jego działalności były kwalifikowane jako przychody opodatkowane, a w konsekwencji koszty uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych stanowiły koszty związane z przychodami opodatkowanymi.

Zaliczanie odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ustawy o CIT.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16 ustawy o CIT.

Pojęcie środków trwałych, podlegających amortyzacji, zostało określone w art. 16a ustawy o CIT. Według art. 16a ust. 1 ustawy o CIT środkami trwałymi podlegającymi amortyzacji są stanowiące własność lub współwłasność, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania:

1. budowle i budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3. inne przedmioty,

o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do użytkowania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu.

Należy podkreślić, że w świetle powołanego powyżej przepisu, amortyzacji podlega taki składnik majątku, który:

a) jest własnością (współwłasnością) podatnika, oraz

b) jest nabyty lub wytworzony we własnym zakresie przez podatnika, oraz

c) jest kompletny i zdatny do użytku w dniu przyjęcia do używania, oraz

d) jego przewidywany okres używania przekracza rok, oraz

e) jest wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo jest oddany do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

Środki trwałe składające się na ZX spełniają powyższe warunki. W szczególności przepisy jednoznacznie wskazują, że środki trwałe oddane do używania na podstawie umowy dzierżawy podlegają amortyzacji.

Zaprzestanie działalności

Zgodnie z art. 16c pkt 5 ustawy o CIT amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności.

Zdaniem Spółki, zaprzestanie działalności należy rozumieć jedynie całkowite zaniechanie danego rodzaju działalności, czego skutkiem jest nieużywanie danego składnika majątku. Przejściowe zaprzestanie użytkowania danych środków trwałych nie może być natomiast przesłanką uzasadniającą zaprzestanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

W przypadku bowiem oddania środka trwałego w dzierżawę nie dochodzi ani do zawieszenia działalności ani też do zaprzestania działalności. Zawarcie umowy dzierżawy bez wątpienia stanowi przejaw aktywności gospodarczej przedsiębiorcy, w związku z czym nie można mówić o zaprzestaniu działalności.

Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 27 maja 2025 r. (sygn.: 0114-KDIP2-1.4010.241.2025.1.MR1): Treść art. 16c pkt 5 ustawy o CIT, wskazuje bezpośrednio, że amortyzacji podatkowej nie podlegają tylko takie składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której były wykorzystywane. W konsekwencji, przesłanką powodującą niemożność dokonywania odpisów amortyzacyjnych od składników majątku trwałego jest zaprzestanie działalności, w związku z czym nastąpi także zaprzestanie używania tych składników. Należy przez to rozumieć całkowite zaniechanie danego rodzaju działalności, na skutek czego składniki majątkowe przestają być używane. Należy podkreślić, że w sytuacji gdy podatnik decyduje o zaprzestaniu wykorzystywania środka trwałego w prowadzonej działalności i wycofuje go z prowadzonej ewidencji środków trwałych przeznaczając go na inne cele np. na sprzedaż - to brak jest podstaw do dalszego dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Potwierdza to również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2011 r. sygn. akt II FSK 725/10; Jest charakterystyczne to, że ustawodawca nie określił precyzyjnie, czy chodzi o działalność określoną rodzajowo, a więc wąsko, w której wykorzystywano dany środek trwały czy też o działalność gospodarczą rozumianą jako taką. Użycie określenia „zaprzestanie działalności, w której te składniki były używane”, oznacza zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że chodzi o sytuację, w której zaprzestano działalności, w której dany składnik był używany, ale równocześnie podatnik kontynuował prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym taka sytuacja umożliwia kontynuowanie dokonywania odpisów amortyzacyjnych.

Spółka wskazuje, że nawet gdyby uznać że powyższe przepisy mają zastosowanie do „zaprzestania rodzaju działalności” i Spółka zakończyła jeden rodzaj działalności w postaci działalności ZX, to równocześnie rozpoczęła nowy rodzaj działalności tzn., dzierżawę środków trwałych składających się na ZX. W związku z tym, ma prawo do uwzględnienia odpisów amortyzacyjnych od tych składników jako kosztów uzyskania przychodu.

Likwidacja środka trwałego

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

W przypadku Spółki nie mamy do czynienia z likwidacją środków trwałych, w szczególności z fizyczną likwidacją. Środki trwałe wchodzące w skład wydzierżawionego ZCP są utrzymywane w pełnej funkcjonalności przez Spółkę lub Dzierżawca. Dodatkowo generują dla Spółki przychody w postaci czynszu dzierżawnego.

Nieodpłatne używanie

Art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. c) ustawy CIT wskazuje, że kosztami uzyskania przychodów nie są odpisy amortyzacyjne naliczane od wartości początkowej środków trwałych oddanych do nieodpłatnego używania - za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania. W przedstawionym stanie faktycznym nie mamy do czynienia z sytuacją, w której Spółka udostępnia nieodpłatnie swój środek trwały innemu podmiotowi w zamian za świadczenia wzajemne w postaci usług ZX. To czy odpisy amortyzacyjne stanowią element kalkulacyjny czynszu nie ma wpływu na fakt, iż Spółka dokonuje odpłatnej dzierżawy ZCP.

Na gruncie prawa podatkowego amortyzacja oznacza rozłożenie w czasie kosztów związanych z wprowadzeniem do przedsiębiorstwa określonych składników majątku. Od amortyzacji podatkowej należy odróżnić amortyzację bilansową, prowadzoną zgodnie z przepisami o rachunkowości, której celem jest rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji finansowej i majątkowej przedsiębiorcy. Zasady amortyzacji podatkowej nie przedstawiają realnego zużycia danego środka trwałego lecz są umowną prezentacją utraty wartości wyłącznie dla celów podatkowych. W polskim systemie podatkowym ustawodawca stanął na stanowisku, iż skoro dany środek trwały bądź wartość niematerialną lub prawną mającą znaczną wartość majątkową są wykorzystywane przez podatnika do prowadzenia przez niego działalności gospodarczej w perspektywie średnio lub długoterminowej to zasadne jest by spadek wartości tych składników majątkowych jaki ma miejsce na skutek zużycia tych środków rozłożyć w czasie wskazanym przez ustawodawcę.

Niemniej jednak, ustawodawca wprowadził szereg wyjątków od standardowej „liniowej” amortyzacji np. poprzez zastosowanie metody degresywnej czy jednorazowej amortyzacji z art. 16k ustawy o CIT.

Tym samym, dopuszczalnym przez prawo jest sytuacja, w której odpisy amortyzacyjne mogą przewyższyć wartość przychodów generowanych przez dany środek trwały czy przy jego pomocy. Jednocześnie ustawodawca w żaden sposób nie wprowadza ograniczenia w zakresie rozpoznania wysokości kosztu jak jest to w przypadku odpisów amortyzacyjnych od samochodów osobowych, czy też w innych przepisach limitujących wysokość danego kosztu jako kosztu uzyskania przychodów, np. w odniesieniu do składek na ubezpieczenie samochodów osobowych czy straty ze sprzedaży wierzytelności, gdzie kosztem nie jest strata z odpłatnego zbycia wierzytelności w części przekraczającej przychód ze sprzedaży.

W związku z tym należy uznać, że całkowicie dopuszczalną na gruncie ustawy o CIT jest sytuacja w której wysokość odpisów amortyzacyjnych w danym okresie przekroczy wartość przychodu z tytułu czynszu dzierżawy, jeśli czynsz został ustalony zgodnie z zasadą ceny rynkowej (co zdaniem Wnioskodawcy nie ulega wątpliwości i jest założeniem stanu faktycznego). Szczególnie, że w sytuacji Spółki i zawartej umowy dzierżawy, poziom czynszu dzierżawnego może w przyszłości ulegać zmianie, tak jak i zresztą wartość odpisów amortyzacyjnych (np. w efekcie pełnego zamortyzowania starszych środków trwałych). Tym samym, ujemna różnica między wartością czynszu, a wartością odpisów amortyzacyjnych może mieć charakter okresowy.

W świetle powyższego, Wnioskodawca wnosi o uznanie jego stanowiska za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do powołanej interpretacji, wskazać należy, że rozstrzygnięcie w niej zawarte dotyczą konkretnej indywidualnej sprawy w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte jest wiążące, zatem nie może przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

Powołane orzeczenie sądu administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w konkretnej sprawie, osadzonej w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do niego się odnoszącym, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.