0113-KDIPT2-1.4011.581.2026.1.HJ

Interpretacja indywidualna – stanow isko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie skutków podatkowych sprzedaży samochodu odziedziczonego w spadku po zmarłym mężu. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wniosek dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z odpłatnym zbyciem samochodu.

22 czerwca 2024 r. mąż Wnioskodawczyni nabył samochód osobowy marki (…). Na dokumencie zakupu samochodu, jako nabywca, został wskazany wyłącznie mąż Wnioskodawczyni. Zakup samochodu został jednak dokonany w trakcie trwania ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej oraz ze środków pochodzących z majątku wspólnego małżonków. Samochód nie został nabyty ze środków stanowiących majątek osobisty męża Wnioskodawczyni. Nie zachodziły również okoliczności wskazujące, aby samochód stanowił składnik majątku osobistego męża. W konsekwencji samochód stanowił składnik majątku wspólnego małżonków. Samochód nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej i stanowił składnik majątku prywatnego małżonków.

Mąż Wnioskodawczyni zmarł 21 kwietnia 2026 r. Na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z 20 maja 2026 r. spadek po zmarłym nabyli: Wnioskodawczyni oraz dwoje pełnoletnich dzieci zmarłego, w udziałach wynoszących po 1/3 części spadku. Wnioskodawczyni, jako małżonka zmarłego zachowała jednocześnie przysługujący Jej udział w majątku wspólnym małżonków.

W skład majątku objętego dziedziczeniem po zmarłym wchodziły: udział w samochodzie osobowym, udział w lokalu mieszkalnym oraz środki pieniężne zgromadzone na wspólnym rachunku bankowym w wysokości (…) zł.

24 czerwca 2026 r. spadkobiercy zawarli umowę działu spadku. Umową działu spadku objęto: lokal mieszkalny o wartości wskazanej w umowie (…) zł oraz samochód osobowy o wartości wskazanej w umowie – (…) zł.

Na podstawie umowy działu spadku, mieszkanie oraz samochód osobowy zostały przyznane w całości Wnioskodawczyni. Dział spadku został dokonany bez spłat i dopłat. Dzieci Wnioskodawczyni przeniosły na Nią przysługujące im udziały w samochodzie osobowym, nie otrzymując w zamian świadczeń pieniężnych, ani innych składników majątkowych. Środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym zmarłego, które również wchodziły w skład masy spadkowej, nie zostały objęte umową działu spadku.

16 lipca 2026 r. Wnioskodawczyni sprzedała samochód osobowy za kwotę (…) zł. Sprzedaż samochodu miała charakter prywatny i nie była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość, czy sprzedaż samochodu powoduje powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Pytanie

Czy sprzedaż samochodu osobowego dokonana przez Wnioskodawczynię w lipcu 2026 r. stanowi źródło przychodu określone w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, sprzedaż samochodu osobowego dokonana w lipcu 2026 r. nie powoduje powstania obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami ustawowa wspólność majątkowa obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich.

Samochód został nabyty w czerwcu 2024 roku przez męża Wnioskodawczyni w czasie trwania ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej oraz ze środków pochodzących z majątku wspólnego małżonków. Pomimo że dokument zakupu wskazywał jako nabywcę wyłącznie męża Wnioskodawczyni, samochód stanowił składnik majątku wspólnego małżonków. Wnioskodawczyni była zatem związana prawem do tego składnika majątkowego już od momentu jego nabycia w 2024 r. Śmierć męża, dziedziczenie oraz późniejszy dział spadku nie powinny prowadzić do przyjęcia, że Wnioskodawczyni nabyła samochód dopiero w 2026 r.

Dział spadku został dokonany bez spłat i dopłat i miał charakter czynności porządkującej sytuację majątkową spadkobierców po śmierci męża Wnioskodawczyni. Nie był on odpłatnym nabyciem samochodu. Zdaniem Wnioskodawczyni, dla celów podatku dochodowego istotna powinna być data pierwotnego nabycia samochodu do majątku wspólnego małżonków, tj. 2024 r.

W konsekwencji, sprzedaż samochodu w lipcu 2026 r. nastąpiła po upływie okresu wskazanego w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Przyjęta argumentacja jest zgodna z orzecznictwem Dyrektora Izby skarbowej:

· z 29 maja 2024 r. Nr 0115-KDWT.4011.16.2024.1.MJ oraz

· z 26 września 2025 r. Nr 0113-KDIPT2-3.4011.641.2025.

Wnioskodawczyni wnosi o potwierdzenie, że sprzedaż samochodu osobowego dokonana w lipcu 2026 r. nie stanowi źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.):

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

d) innych rzeczy,

‒ jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.

Zatem źródłem przychodu, w rozumieniu przywołanego przepisu, jest tylko taka sprzedaż rzeczy ruchomych, która nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i została dokonana przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie.

Z wniosku wynika, że 22 czerwca 2024 r. Pani mąż nabył samochód osobowy. Na dokumencie zakupu samochodu, jako nabywca, został wskazany wyłącznie Pani mąż. Zakup samochodu został jednak dokonany w trakcie trwania ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej oraz ze środków pochodzących z majątku wspólnego małżonków. Samochód nie został nabyty ze środków stanowiących majątek osobisty Pani męża. Nie zachodziły również okoliczności wskazujące, aby samochód stanowił składnik majątku osobistego męża. W konsekwencji, samochód stanowił składnik majątku wspólnego małżonków. Samochód nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej i stanowił składnik majątku prywatnego małżonków.

Pani mąż zmarł 21 kwietnia 2026 r. Na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia z 20 maja 2026 r. spadek po zmarłym nabyli: Pani oraz dwoje pełnoletnich dzieci zmarłego, w udziałach wynoszących po 1/3 części spadku. Pani, jako małżonka zmarłego zachowała jednocześnie przysługujący Jej udział w majątku wspólnym małżonków. 24 czerwca 2026 r. spadkobiercy zawarli umowę działu spadku. Na podstawie umowy działu spadku, mieszkanie oraz samochód osobowy zostały przyznane Pani w całości. Dział spadku został dokonany bez spłat i dopłat. Pani dzieci przeniosły na Panią przysługujące im udziały w samochodzie osobowym, nie otrzymując w zamian świadczeń pieniężnych, ani innych składników majątkowych. 16 lipca 2026 r. sprzedała Pani samochód osobowy. Sprzedaż samochodu miała charakter prywatny i nie była związana z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 922 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.) prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób.

W myśl art. 924 ww. ustawy:

Spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy.

Z kolei art. 925 Kodeksu cywilnego stanowi, że:

Spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku.

Natomiast stosunki majątkowe między małżonkami zostały uregulowane w ustawie z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236).

Zgodnie z art. 31 § 1 ww. ustawy

Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.

Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności). Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Z ww. przepisu wynika, że wspólność małżeńska została ukształtowana jako wspólność łączna. Charakteryzuje się ona tym, że w czasie jej trwania małżonkowie nie mają określonych udziałów w majątku wspólnym, nie mogą więc rozporządzać udziałami, a także nie mogą żądać podziału majątku objętego wspólnością ustawową. Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego.

W świetle natomiast art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

Oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.

Ustrój wspólności ustawowej obejmujący dorobek obojga małżonków ukształtowany został przez ustawodawcę jako wspólność łączna, bezudziałowa.

Stosownie do art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.

Obojgu małżonkom przysługuje pełne prawo do całości majątku wspólnego. Zważywszy na tak ukształtowaną sytuację prawną małżonków objętych wspólnością ustawową, definitywne nabycie w czasie jej trwania rzeczy ruchomych oznacza nabycie ich przez każdego z małżonków w całości, a nie w określonym ułamkowo udziale.

Ponadto wskazać należy, że w podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwale w składzie siedmiu sędziów z 15 maja 2017 r. sygn. akt II FPS 2/17, Sąd stwierdził, że:

Dla celów opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nabytych przez współmałżonka w wyniku dziedziczenia, datą ich nabycia lub wybudowania w rozumieniu tego przepisu jest dzień nabycia (wybudowania) tych nieruchomości i praw majątkowych do majątku wspólnego małżonków.

W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku nabycia nieruchomości przez małżonków pozostających w majątkowej wspólności małżeńskiej przewidzianej w art. 31 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie ma możliwości określenia tego, w jakich częściach nastąpiło nabycie nieruchomości, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie jest możliwe nabycie nieruchomości w określonym udziale przez małżonków pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej i działających jednocześnie, co wynika z istoty wspólności małżeńskiej. Wspólność małżeńska (łączna) to wspólność bezudziałowa, a w czasie jej trwania małżonkowie nie mogą rozporządzać swoimi prawami do majątku wspólnego jako całości. Nie mogą także rozporządzać udziałem w jakimkolwiek przedmiocie należącym do tego majątku.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro, z uwagi na wspólność majątkową, nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia nieruchomości w małżeństwie, to nie można też przyjąć, że pięcioletni termin biegnie od daty nabycia nieruchomości w drodze spadku. Dla oceny skutków podatkowych odpłatnego zbycia nieruchomości kluczowy jest moment poniesienia wydatku na nabycie tego składnika do majątku wspólnego i to, że tego wydatku – w momencie jego poniesienia – nie można przypisać jednemu bądź drugiemu małżonkowi w udziałach o określonej wielkości.

Z uwagi na fakt, że art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera podobne regulacje w zakresie odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych oraz odpłatnego zbycia innych rzeczy, a jedyną różnicą jest okres posiadania, po upływie którego przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości, praw majątkowych oraz innych rzeczy nie powstaje, stwierdzić należy, że argumentacja zawarta w ww. uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnosząca się do majątku dorobkowego małżonków (całego, bezudziałowego majątku), ma zastosowanie również do odpłatnego zbycia rzeczy.

Z analizy sprawy wynika, że 22 czerwca 2024 r. samochód został nabyty do majątku wspólnego małżonków, a wspólność małżeńska jest wspólnością bezudziałową. Skoro, z uwagi na wspólność majątkową nie można wyodrębnić udziałów, które małżonkowie posiadali w chwili nabycia samochodu, to nie można też przyjąć, że po śmierci małżonka drugi z małżonków ponownie nabył udział w rzeczy w drodze dziedziczenia po zmarłym małżonku, jak też w drodze działu spadku (częściowego działu spadku), skoro samochód wchodził wcześniej do wspólnego majątku małżeńskiego.

W konsekwencji, dokonana przez Panią 16 lipca 2026 r. sprzedaż samochodu nie stanowi źródła przychodu, ponieważ odpłatne zbycie nastąpiło po upływie okresu, o którym mowa art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, nie jest Pani zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu tej sprzedaży.

Zatem, Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonałem wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie przeprowadzam postępowania dowodowego, lecz opieram się jedynie na stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne.

W odniesieniu do powołanych przez Panią interpretacji indywidualnych, stwierdzić należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące przy wydawaniu tej interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.