0113-KDIPT2-1.4011.726.2026.1.KD

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 15 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni (…), NIP (…), jest osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…). Adres wykonywania działalności: (…).

W ramach działalności Wnioskodawczyni uzyskuje przychody z odpłatnego najmu lokali lub budynków mieszkalnych. Przychody są kwalifikowane do źródła „pozarolnicza działalność gospodarcza”, a dochód Jest opodatkowany podatkiem liniowym. Wniosek nie dotyczy najmu prywatnego opodatkowanego ryczałtem.

Przed 1 stycznia 2022 r. Wnioskodawczyni nabyła trzy nieruchomości mieszkalne opisane poniżej. Każda z nich była kompletna i zdatna do użytku, była wykorzystywana w działalności do uzyskiwania przychodów z najmu, została wprowadzona do ewidencji środków trwałych I faktycznie objęta odpisami amortyzacyjnymi przed 1 stycznia 2022 r.

Metoda i stawka amortyzacji każdej nieruchomości zostały ustalone przed 1 stycznia 2022 r., zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Wniosek nie dotyczy prawidłowości wartości początkowej ani wysokości stawki, lecz prawa do kontynuowania już rozpoczętej amortyzacji. Na 31 grudnia 2022 r. nieruchomości nie były w pełni zamortyzowane.

Od 1 stycznia 2023 r. Wnioskodawczyni zaprzestała ujmowania odpisów w kosztach wyłącznie z powodu art. 22c pkt 2 ustawy o PIT, upływu okresu z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej. Nieruchomości nadal są wynajmowane w działalności; nie zostały sprzedane ani wycofane.

Wnioskodawczyni zamierza wznowić amortyzację według pierwotnej metody i stawek aż do pełnego zamortyzowania oraz skorygować rozliczenia za nieprzedawnione okresy od 2023 r.

NIERUCHOMOŚĆ NR 1 – (…)

Adres: (…)

Księga wieczysta: (…)

Rodzaj: lokal mieszkalny

Nabycie: 21.12.2018 r.; Rep. A nr (…)

Wartość początkowa: (…) zł

Ewidencja środków trwałych: poz. 1

Amortyzacja: użytkowanie 30.12.2019 r.; start 01.01.2020 r.; liniowa 10%

Odpisy do 31.12.2022 r.: (…) zł;

NIERUCHOMOŚĆ NR 2 – (…)

Adres: (…)

Księga wieczysta: 9…)

Rodzaj: lokal mieszkalny

Nabycie: 21.12.2018 r.; Rep. A nr (…)

Wartość początkowa: (…) zł

Ewidencja środków trwałych: poz. 2

Amortyzacja: użytkowanie 30.12.2019 r.; start 01.01.2020 r.; liniowa 10%

Odpisy do 31.12.2022 r.: (…) zł;

NIERUCHOMOŚĆ NR 3 – (…)

Adres: (…)

Księga wieczysta: (…)

Rodzaj: lokal mieszkalny

Nabycie: 27.02.2020 r.; Rep. A nr (…)

Wartość początkowa: (…) zł

Ewidencja środków trwałych: poz. 3

Amortyzacja: użytkowanie 20.06.2020 r.; start 01.07.2020 r.; liniowa 10%

Odpisy do 31.12.2022 r.: (…) zł.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni zachowała - mimo brzmienia art. 22c pkt 2 ustawy o PIT oraz art. 71 ust. 2 ustawy z 29 października 2021 r. - prawo do kontynuowania od 1 stycznia 2023 r., na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r., amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i faktycznie amortyzowanych przed 1 stycznia 2022 r., aż do ich pełnego zamortyzowania, oraz do zaliczania przypadających na ten okres odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej, w tym przez dokonanie dopuszczalnych prawem korekt ksiąg i zeznań podatkowych za nieprzedawnione okresy.

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni odpowiedź na pytanie jest twierdząca. Wnioskodawczyni zachowała prawo do kontynuowania od 1 stycznia 2023 r. amortyzacji opisanych nieruchomości według zasad, metody i stawek obowiązujących go 31 grudnia 2021 r., aż do pełnego zamortyzowania. Odpisy za ten okres mogą stanowić koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, również po skorygowaniu nieprzedawnionych rozliczeń.

Na gruncie przepisów obowiązujących 31 grudnia 2021 r. nieruchomości spełniały przesłanki z art. 22a ust. 1 ustawy o PIT, a odpisy dokonywane zgodnie z art. 22a-22o stanowiły koszty na podstawie art. 22 ust. 8. Wprowadzenie środka do ewidencji i rozpoczęcie amortyzacji zapoczątkowało ustawowo rozłożony w czasie proces rozliczenia wartości początkowej.

Ustawa z 29 października 2021 r. zmieniła art. 22c pkt 2 ustawy o PIT i wyłączyła budynki oraz lokale mieszkalne z amortyzacji. Art. 71 ust. 2 pozwolił podatnikom zaliczać odpisy od składników nabytych przed 1 stycznia 2022 r. do kosztów jedynie do 31 grudnia 2022 r. Literalne zastosowanie tych przepisów przerywałoby legalnie rozpoczęty proces, mimo braku realnej możliwości zakończenia go w rocznym okresie przejściowym.

Skutek ten należy ocenić w świetle art. 2 Konstytucji RP, obejmującego zasadę ochrony zaufania do państwa i prawa oraz interesów w toku. W wyroku z 10 lutego 2015 r., P 10/11, Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z art. 2 Konstytucji pozbawienie podatników możliwości dokończenia rozpoczętej amortyzacji. Choć sprawa dotyczyła innego składnika majątku i podatku CIT, wyrażona zasada odnosi się do wieloletniego mechanizmu amortyzacji. Kierunek ten potwierdza wyrok TK z 21 listopada 2024 r., P 11/24. Także Biuro Legislacyjne Senatu w opinii do projektu ustawy wskazywało na naruszenie praw nabytych i interesów w toku przez art. 71 ust. 2.

W wyroku NSA z 14 stycznia 2026 r.t II FSK 490/23, dotyczącym osoby fizycznej, która przed 2022 r. wprowadziła lokale mieszkalne do ewidencji i rozpoczęła ich amortyzację, NSA uchylił niekorzystny wyrok i interpretację, nakazując uwzględnić art. 2 Konstytucji i ochronę interesów w toku. Ten kierunek został następnie wskazany w wyroku NSA z 26 marca 2026 r., II FSK 785/23.

Po wyroku II FSK 490/23 Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, ponownie rozpoznając tamtą sprawę i będąc związany oceną prawną Sądu, wydał 3 lipca 2026 r. interpretację Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW. Uznał za prawidłowe stanowisko o możliwości kontynuowania amortyzacji lokali mieszkalnych nabytych i objętych rozpoczętą amortyzacją przed 1 stycznia 2022 r. na zasadach obowiązujących 31 grudnia 2021 r. aż do pełnego zamortyzowania.

Wnioskodawczyni ma świadomość, że interpretacja ta chroni jej adresata i została wydana po prawomocnym wyroku, ale przemawia za jednolitym zastosowaniem prawa w tożsamym problemie.

Przepisy należy stosować w sposób zgodny z Konstytucją: do nieruchomości nabytych od 1 stycznia 2022 r. oraz do procesów amortyzacji nierozpoczętych przed tą datą, bez przerywania amortyzacji prawidłowo rozpoczętej pod rządami wcześniejszego prawa. Skoro materialne prawo do odpisów trwało także po 1 stycznia 2023 r., odpisy za nieprzedawnione okresy mogą zostać ujęte przez korektę właściwych ksiąg i zeznań, z zachowaniem pierwotnej wartości, metody i stawki.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.):

Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami. Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek:

· został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

· jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

· pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

· poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

· został właściwie udokumentowany,

· nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Na podstawie art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

2. maszyny, urządzenia i środki transportu,

3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Z przytoczonych przepisów wynika, że środki trwałe podlegają amortyzacji, o ile spełniają następujące warunki:

· stanowią własność lub współwłasność podatnika,

· są kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania,

· przewidywany okres ich używania jest dłuższy niż rok,

· są wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W myśl art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a–22o, z uwzględnieniem art. 23 (…).

Zgodnie z art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:

Amortyzacji nie podlegają:

1. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

2. budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy,

3. dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

4. wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1 i 1a,

5. składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Z przepisów tych wynika wprost, że podatnicy nie mogą zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od nabytych lub wytworzonych budynków i lokali mieszkalnych.

W tym miejscu wskazać należy, że treść art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązuje od 1 stycznia 2022 r. Przepis ten został bowiem zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa zmieniająca”).

Jednocześnie z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej wynika, że:

Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Tym samym – na podstawie przepisu przejściowego – który jest przepisem szczególnym, podatnicy wskazani w tym przepisie jeszcze przez rok (2022) mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Innymi słowy - na podstawie przepisu przejściowego - podatnicy mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.

Z literalnego brzmienia przepisu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej jednoznacznie wynika, że ustawodawca celowo zdecydował się na dokonanie ograniczenia, zgodnie z którym podatnicy tylko do końca 2022 r. mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji budynków oraz lokali mieszkalnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r.

Powyższe wynika wprost z językowej wykładni zacytowanych powyżej przepisów, a skoro w wyniku zastosowania wykładni językowej możliwe jest ustalenie w sposób precyzyjny i jednoznaczny normy zawartej w interpretowanym przepisie ustawy podatkowej, nie jest konieczne sięganie do innych reguł wykładni. Dominującą pozycję wśród innych typów wykładni przy dokonywaniu analizy przepisów prawa ma bowiem bezsprzecznie wykładnia językowa. Do wykładni celowościowej oraz systemowej można sięgać, aby potwierdzić uzupełnić lub przełamać (skorygować) rezultat wykładni językowej (por. B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str. 93) – w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów. Jeżeli zatem, po przeprowadzeniu analizy treści przepisu, możliwe jest dojście do jasnego rezultatu – tzn. jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje określoną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in clarin – tak należy dany przepis rozumieć. Dopiero, jeżeli brak jest tego rodzaju jednoznaczności – konieczne jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Warto jednak podkreślić, że wykładnia tego rodzaju pełni rolę jedynie subsydiarną w stosunku do wykładni językowej.

Niemniej w rozpatrywanej sprawie zastosowanie reguł wykładni celowościowej potwierdza dokonane w wyniku wykładni językowej rozumienie powołanych przepisów.

W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej (druk sejmowy nr 1532) wskazano bowiem, że:

Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.

Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje.

Na gruncie obowiązujących przepisów ustawy PIT, tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej. Jednakże ich sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również po ich wycofaniu z działalności nie podlega opodatkowaniu w ramach tego źródła. Przychody z takiej sprzedaży kwalifikowane są do odrębnego źródła przychodów, jakim jest odpłatne zbycie nieruchomości i określonych praw majątkowych (art. 10 ust. 3 oraz art. 14 ust. 2c ustawy PIT). Oznacza to, że ich sprzedaż po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały nabyte nie rodzi obowiązku w podatku dochodowym (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy PIT).

Natomiast sprzedaż przed upływem tego okresu, pozwala na skorzystanie z tzw. ulgi mieszkaniowej.

Taki stan rzeczy powoduje, że nieruchomości mieszkaniowe korzystają z podwójnych preferencji w podatku PIT. Ma to zarazem pośrednio, negatywny wpływ na rynek mieszkaniowy. Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań.

Podkreślić również należy, że żaden z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej nie gwarantował podatnikowi prawa do ujmowania w kosztach uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych aż do końca przewidywanego okresu amortyzacji. Podatnicy muszą liczyć się ze zmieniającym się prawem w związku ze zmianą warunków społecznych i gospodarczych. Dodatkowo powołany przepis przejściowy (art. 71 ust. 2 ustawy nowelizującej) pozwalał na zachowanie prawa do amortyzacji budynków i lokali mieszkalnych jeszcze przez rok, co umożliwiło podatnikom przygotowanie się do zmian w zasadach amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych.

Reasumując, od 2023 r. obowiązuje bezwzględnie i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości mieszkalnych, niezależnie od sposobu ich wykorzystania, zasada zapisana w art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którą nie podlegają amortyzacji budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy.

Jak wynika z opisu sprawy jest Pani osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której uzyskuje Pani przychody z odpłatnego najmu lokali lub budynków mieszkalnych. Przychody są kwalifikowane do źródła „pozarolnicza działalność gospodarcza”, a dochód Jest opodatkowany podatkiem liniowym. Wniosek nie dotyczy najmu prywatnego opodatkowanego ryczałtem. Przed 1 stycznia 2022 r. nabyła Pani trzy nieruchomości mieszkalne. Każda z nich była kompletna i zdatna do użytku, była wykorzystywana w działalności do uzyskiwania przychodów z najmu, została wprowadzona do ewidencji środków trwałych i faktycznie objęta odpisami amortyzacyjnymi przed 1 stycznia 2022 r. Metoda i stawka amortyzacji każdej nieruchomości zostały ustalone przed 1 stycznia 2022 r., zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami. Na 31 grudnia 2022 r. nieruchomości nie były w pełni zamortyzowane. Od 1 stycznia 2023 r. zaprzestała Pani ujmowania odpisów w kosztach wyłącznie z powodu art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i upływu okresu z art. 71 ust. 2 ustawy zmieniającej. Nieruchomości nadal są wynajmowane w działalności; nie zostały sprzedane ani wycofane. Zamierza Pani wznowić amortyzację według pierwotnej metody i stawek aż do pełnego zamortyzowania oraz skorygować rozliczenia za nieprzedawnione okresy od 2023 r.

Powzięła Pani wątpliwość, czy może Pani powrócić do amortyzacji środków trwałych w postaci lokali mieszkalnych do czasu ich pełnego zamortyzowania.

Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania prawne w kontekście przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, że amortyzacja opisanych we wniosku nieruchomości mieszkalnych, nabytych i amortyzowanych w okresie poprzedzającym 1 stycznia 2022 r., nie może być kontynuowana po 31 grudnia 2022 r., a co za tym idzie odpisy amortyzacji nieruchomości mieszkalnych nabytych, wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i faktycznie amortyzowanych przed 1 stycznia 2022 r., nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Panią jednoosobowej działalności gospodarczej. Tym samym nie jest możliwe dokonanie dopuszczalnych prawem korekt ksiąg i zeznań podatkowych za nieprzedawnione okresy.

W odniesieniu do Pani stanowiska w zakresie niezgodności powołanych przepisów z ustawą z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej.

Dlatego też niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach podanego przez Panią stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w zakresie postawionego przez Pana pytania, które wyznacza zakres Pani żądania.

Natomiast kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

W nawiązaniu do przywołanego przez Panią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 490/23, jak również wydanej na jego skutek interpretacji indywidualnej z 3 lipca 2026 r. Nr 0114-KDIP2-1.4011.339.2022.8.S/KW wskazuję, że są to rozstrzygnięcia, które dotyczą konkretnej, indywidualnej sprawy i są wiążące tylko w tej sprawie.

W odpowiedzi na Pani konkluzję, że przepisy należy stosować w sposób zgodny z Konstytucją: do nieruchomości nabytych od 1 stycznia 2022 r. oraz do procesów amortyzacji nierozpoczętych przed tą datą, bez przerywania amortyzacji prawidłowo rozpoczętej pod rządami wcześniejszego prawa i że skoro materialne prawo do odpisów trwało także po 1 stycznia 2023 r., odpisy za nieprzedawnione okresy mogą zostać ujęte przez korektę właściwych ksiąg i zeznań, z zachowaniem pierwotnej wartości, metody i stawki wskazuję, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 lutego 2026 r., sygn. akt 625/23 wskazał:

W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (przykładowo w wyrokach TK z: 14 czerwca 2000 r., sygn. akt P 3/00, OTK z 2000, nr 5, poz. 138; 25 czerwca 2002 r., K 45/01, OTK-A z 2002, nr 4, poz. 46) wskazywano, że bezpieczeństwo prawne może pozostawać w kolizji z innymi wartościami konstytucyjnymi. Czyli jak podkreślał Trybunał Konstytucyjny „bezpieczeństwo prawne jednostki” nie ma bezwzględnego priorytetu, pierwszeństwa, skoro mogą powstać kolizje z innymi wartościami. Jednostka musi zawsze liczyć się z tym, że zmiana warunków społecznych lub gospodarczych może wymagać nie tylko zmiany obowiązującego prawa, ale również niezwłocznego wprowadzenia w życie nowych regulacji prawnych. W szczególności ryzyko związane z wszelką działalnością gospodarczą obejmuje również ryzyko niekorzystnych zmian systemu prawnego (zob. wyrok NSA z 20 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 3225/19).

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych we wniosku wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

· Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

· Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1. z zastosowaniem art. 119a;

2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

· Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

· w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

· w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.