DIH-IV-2/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 16 stycznia 2025 r. DIH - 4.707.55.2024.BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH.4.2.2025 Na podstawie 138 § 1 pkt 2 oraz art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej „kpa” , art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312 , ze zm. ), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 23 września 2024 r . (nr sprawy: UH.8361. 124.2024), na mocy której, na podst. art. 198e w zw. art. 198c ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2024 r. poz. 1145 , ze zm. ) zwanej dalej „ustawą o gospodarce nieruchomościami” nałożono na przedsiębiorcę Graży nę Manicką prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Grażyna Manicka Gra – Jan Zarządzanie Nieruchomościami karę pieniężną w wysokości 28 621,92 zł (słownie: dwadzieścia osiem tysięcy sześćset dwadzieścia jeden złotych 92/100), z tytułu niewykonania obo wiązków określonych w art. 186 ust. 3 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów : 1) uchyla zaskarżoną decyzję w całości; oraz 2) na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa odstępuje od nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, za naruszenie obow iązków określonych w art. 186 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami; 3) poucza przedsiębiorcę o obowiązku przestrzegania przepisów art. 186 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami; Uzasadnienie W dniach 13, 14 i 16 maja 2024 r. inspektorzy repre zentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Wielkopolskim WIIH”, „organem pierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia nr UH.8361.124.2024 z 13 maja 2024 r., przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy x xxx xxxxx prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą xxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxxx xxxx xxxxx xxxx xxxx (zwanej dalej: „stroną” lub „przedsiębiorcą”). Stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 20204 r. poz. 236, ze zm.) , kontrola została poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli. W toku kontroli inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH sprawdzili legalność i rzetelność prowadzenia działalności gospodarczej oraz przestrzeganie przepisó w ustawy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 o gospodarce nieruchomościami . W toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zarządzania nieruchomościami. Przedsiębiorca oświadczył, że działalność gospodarczą prowadzona jest od xxxx . W toku kontroli przedłożono: − p olisę OC nr xxxx wystawioną przez xxxx , Ubezpieczający/Ubezpieczony: xxxxx xxxx xxxxx xxxxx , okres ubezpieczenia xxxx xxxx xxxx – xxxx xxxxxxxx , suma gwarancyjna xxxxx . − polisę OC nr xxxx wystawioną przez xxxx , Ubezpieczający/Ubezpieczony: xxxxx xxxx xxxxx xxxxx, okres ubezpieczenia xxxx xxxx xxxx – xxxx xxxxxxxx, suma gwarancyjna xxxxx. − polisę OC nr xxxx wystawioną przez xxxx , Ubezpieczający/Ubezpieczony: xxxxx xxxx xxxxx xxxxx, okres ubezpieczenia xxxx xxxx xx xx – xxxx xxxxxxxx, suma gwarancyjna xxxxx. − polisę OC nr xxxx wystawioną przez xxxx , Ubezpieczający/Ubezpieczony: xxxxx xxxx xxxxx xxxxx, okres ubezpieczenia xxxx xxxx xxxx – xxxx xxxxxxxx, suma gwarancyjna xxxxx. Przedsiębiorca nie okazał natomiast polis y za xxxx , co stanowi naruszenie art. 186 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W toku kontroli przedłożono losowo wybrane umowy zarządzania nieruchomościami: − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx − za rok - xxxx W toku kontroli stwierdzono, że: − 20 maja 2021 r. kontrolowany był stroną umów; − wszystkie skontrolowane 14 maja 2024 r . umowy były umowami obowiązującymi; − kontrolowany oświadczył, że 14 maja 2024 r. wykonywał usługi w zakresie zarządzania nieruchomościami w stosunku do ok. xxxxx ; − 20 maja 2021 r. nie zawarł umowy o zarządzanie nieruchomością; − celem kontynuacji ubezpieczenia skontaktował się z brokerem ubezpieczeniowym, który poinformował go, że xxxx ; Na podstawie zebran ego materiał u dowodow ego , zgodnie art. 61 § 1 i 4 kpa, Wielkopolski WIIH, pismem z 19 sierpnia 2024 r., zawiadomił przedsiębior cę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie zarządzania nieruchomościami bez spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, do czego Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 przedsiębiorca jest zobligowany na podstawie art. 186 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jednocześnie organ pierwszej in stancji poinformował przedsiębiorcę, że zgodnie z art. 10 § 1 kpa, stronom przysługuje prawo do czynnego u działu w postępowaniu. Strona pismem z 28 sierpnia 2024 r. wniosła o odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podst. art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Wielkopolski WIIH decyzją z 23 września 2024 r. (nr sprawy UH.8361.124.2024), wymierzył s tronie karę pieniężną w wysokości 28.621,92 zł (słownie: dwadzieścia osiem tysięcy sześćset dwadzieścia jeden złotych 92/100), za brak spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 186 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Decyzja została odebrana 25 września 2024 r. Strona , pismem z 3 października 2024 r. (wpływ 7 października 2024 r.) , wniosła odwołanie od przedmiotowej decyzji. Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. : 1) art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo znikomej wagi naruszenia prawa oraz zaprzestania jego naruszania przez stronę; 2) art. 8 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i odstąpienie od zasady propor cjonalności i równego traktowania i w konsekwencji zrównanie sytuacji o dwołującej, która nie miała ubezpieczenia przez 1 dzień ponad 3 lata temu, a zarówno wcześniej, jak i po tej dacie, sytuacja taka nigdy się nie powtórzyła, z sytuacją opisaną w wyroku wydanym w dniu 12.10.2021 r. sygn. akt. VI SA/Wa 1031/21, gdzie obowiązani przez kilka lat nie podlegali ubezpieczeniu . Pismem z 25 października 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji”, „organ odwoławczy”) poinformował stronę postępowania o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej pr aw. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej in stancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej , w sprawach związanych z wykonywan iem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 184a i następne ustawy o gospodarce nieruchomościami , zarządca nieruchomości to przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą z zakresu zarządzania nieruchomościami. Zawód ten uległ deregulacji na mocy ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013 r. poz. 829), przy czym nadal ustawowym obowiązkiem zarządcy jest jednak wymóg obowiązkowego ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z prowadzoną Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 działalnoś cią dot. zarządzania nieruchomościami. Zarządzanie nieruchomością polega na podejmowaniu decyzji i dokonywaniu czynności mających na celu zapewnienie racjonalnej gospodarki nieruchomością, a w szczególności: 1) właściwej gospodarki ekonomiczno - finansowej nieruchomości; 2) bezpieczeństwa użytkowania i właściwej eksploatacji nieruchomości; 3) właściwej gospodarki energetycznej w rozumieniu przepisów prawa energetycznego; 4) bieżące administrowanie nieruchomością; 5) utrzymanie nieruchomości w stanie niepogor szonym zgodnie z jej przeznaczeniem; 6) uzasadnione inwestowanie w nieruchomość. Zgodnie z art. 186 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przedsiębiorca będący zarządcą nieruchomości podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z zarządzaniem nieruchomością. Zgodnie z art. 18 6 ust. 3a w w. ustawy , kopia dokumentu ubezpieczenia aktualnego na dzień zawarcia o zarządzanie nieruchomością stanowi załącznik do tej umowy. Zarządca nieruchomości niezwłocznie informuje stronę umowy o zarządzanie nieruchomością o wszelkich zmianach danych zawartych w dokumencie ubezpieczenia i o zawarciu nowej umowy ubezpieczenia, przekazując kopię dokumentu ub ezpieczenia. Obowiązek ubezpieczenia OC powstaje nie później niż w dniu poprzedzającym dzień rozpoczęcia wykonywania czynności w związku z zarządzaniem nieruchomością (§ 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2019 r. w sprawie obowiązkoweg o ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zarządcy nieruchomości (Dz.U. z 2019 r. poz. 802). Minimalna suma gwarancyjna ubezpieczenia OC, w odniesieniu do jednego zdarzenia oraz do wszystkich zdarzeń w okresie ubezpieczenia nie dłuższym niż 12 miesięcy, których skutki są objęte umową ubezpieczenia OC, wynosi równowartość w złotych 50 000 euro (§ 4 ww. rozporządzenia). Po przeprowadzeniu analizy zebranych materiałów dowodowych, Prezes UOKiK stwierdza, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Wielkopol skiego WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że przedsiębiorca prowadził działalność gospodarczą w zakresie zarządzania nieruchomościami bez spełnienia obowiązku zawarcia ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z zarządzaniem nieruchomościami za dzień 20 maja 2021 r. Ustalenia te są bezsporne i należy podkreślić, że nie są one kwestionowane przez s tronę. Zgodnie z art. 198e ww. ustawy , kto prowadzi działalność gospodarczą z zakresu zarządzania nieruchomościami bez spełnienia o bowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 186 ust. 3, podlega karze pieniężnej w wysokości od czterokrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym rok, w którym stwierd zono naruszenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Przepisy art. 198c ust. 2 - 8 stosuje się odpowiednio. S trona w odwołaniu podniosła zarzut naruszenia art. 8 § 1 kpa argumentując , że o rgan pierwszej instancji odstąpił od zasady proporcjonalności i równego traktowania i w konsekwencji zrównał sytuację s trony (1 - dniowy brak obowiązkowego ubezpieczenia) z sytuac ją przedsiębiorców, którzy nie dopełniali tego obowiązku przez kilka lat, a której dotyczy wyrok WSA w Warszawie z 12.10.2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1031/21. Jak uzasadniła Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Strona: „Trudno przyrównać sytuację, w której przedsiębiorcy prowadzą działalność be z ubezpieczenia OC, którego obowiązek posiadania dopełniają w wyniku kontroli, z sytuacją Odwołującej, która ubezpieczenie zawsze miała, ale raz ponad 3 lata temu spóźniła się z zawarciem umowy o 1 dzień.” Przede wszystkim należy zauważyć, iż przywołanie p rzez Wielkopolski WIIH wspomnianego wyroku ma charakter czysto przykładowy. Wyraźnie wskazuje na to uzasadnienie zaskarżonej decyzji: „W ocenie Wielkopolskiego (…) waga popełnionego przez stronę naruszenia nie ma charakteru znikomego. Wprost przeciwnie, St rona, pomimo, że nie posiadał a polisy ubezpieczenia, w dniu 20 maja 2021 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie zarządzania i gospodarowania xxxx xxxx . To, że obecnie zawarła ona prawidłową umowę ubezpieczenia, nie stanowi swego rodzaju sanacji w cześniej popełnionego naruszenia i narażenia stron zawieranych umów na obiektywne niebezpieczeństwo finansowe. Taka sytuacja stanowi rażące naruszenie prawa, które uniemożliwia zastosowanie w/w przepisu (tak. m. in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 12 października 2021 r., Sygn. akt VI SA/Wa 1031/21) a zatem nie jest zasadne zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 kpa, skutkujące obligatoryjnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej i poprzestaniem na pouczeniu.” . Jak z powyższego wynika , wspomniany wyrok został przywołany tylko na poparcie stanowiska organu, iż zawarcie umowy ubezpieczeniowej nie konwaliduje naruszenia obowiązku ubezpieczeniowego za okres wcześniejszy. Natomiast wysnuwanie na tej podstawie wniosku o naruszeniu zasady pos tępowania administracyjnego jest zbyt daleko idące. W ocenie o rganu odwoławczego, powyższy zarzut jest całkowicie chybiony. Zasada proporcjonalności jest zdefiniowana w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483) , zgodn ie z którym ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z kolei zasada równego traktowania jest zdefiniowana w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP , zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi . Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Organ odwoławczy nie dopatruje się przy tym, aby w przedmiotowej sprawie miało miejsce naruszenie wspomnianych zasad. Przede wszystkim należy podkreślić, iż stan faktyczny jaki został ust alony w sprawie nie budzi wątpliwości, że miało miejsce naruszenie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stwierdzenie naruszenia ustawy rodzi obowiązek wymierzenia sankcji, której przesłanki są określone w art. 198c ust. 3 ustawy o gospodarce nie ruchomościami i warunkują one wysokość kary, której granice określa art. 198e tej ustawy w wysokości od czterokrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym rok, w którym stwierdzono naru szenie. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż zaskarżoną decyzją wymierzono karę w wys. 28.621,92 zł, a więc w minimalnej możliwej do wymierzenia wysokości. Zdaniem o rganu odwoławczego , wymierzając karę, Wielkopolski WIIH, biorąc pod uwagę okres, w którym stwierdzono brak obowiązku, zachował proporcje pomiędzy celami działania organu a ostrością używanych w tym celu środków. Nie można bowiem zgodzić się ze s troną, iż krótki okres niedopełnienia obowiązku, (pozostałe twierdzenia s trony , iż naruszenie miało miejsce 3 lata wstecz i brakło tygodnia do przedawnienia są irrewelantne Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 dla sprawy) przemawia za automatycznym zastosowaniem odstąpienia od wymierzenia kary. Takie bowiem działanie godziłoby w zasadę pogłębiania zaufania do organów a dministracji. Reasumując, w kwestii wymiaru kary, Prezes UOKiK nie dopatruje się naruszenia przez Wielkopolski WIIH przywołanych zasad postępowania administracyjnego, aczkolwiek należy zauważyć, iż rozpoznając sprawę w postepowaniu odwoławczym nie jest on związany ustal eniami organu pierwszej instancji, co rzutuje na możliwość odmiennego podejścia do poszczególnych instytucji prawnych, jak choćby odstąpienia od wymierzenia kary. Zgodnie z art. 189f § 1 kpa , organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Przechodząc natomiast do analizy przesłanek zawartych w art. 189f § 1 pkt 1 kpa należy stwierdzić, co następuje. Organ pierwszej instancji nie dopatrzył się przesłanek zawartych w art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Jak stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji: „W ocenie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej waga popełnionego przez stronę naruszenia nie ma charakteru znikomego. Wprost przeciwnie, strona, pomimo że nie posiadała polisy ubezpieczenia, w dniu 20 maja 2021 r. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie zarządzania i administrowania około xxxx . To, że obecnie zawarła ona praw idłową umowę ubezpieczenia, nie stanowi swego rodzaju sanacji wcześniej popełnionego naruszenia i narażenia stron zawieranych umów na obiektywne niebezpieczeństwo finansowe. Taka sytuacja stanowi rażące naruszenie prawa, która uniemożliwia zastosowanie ww. przepisu (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 12 października 2021 r. Sygn. akt VI SA/Wa 1031/21), a zatem nie jest zasadne zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 kpa skutkujące obligatoryjnym odstąpieniem od nałożenia administracyjnej k ary pieniężnej i poprzestaniem na pouczeniu.” W przedmiotowej kwestii s trona podniosła zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie. Jak zaargumentowała s trona: „Była to jedyna sytuacja na przestrzeni wielu lat, kiedy Odwołująca n ie zawarła nowej umowy z wyprzedzeniem. Nigdy przedtem, a także nigdy później nie zdarzyło się, aby Odwołująca nie miała przez choćby jeden dzień ubezpieczenia OC. Odwołująca zaprzestała naruszania prawa, które trwało tylko jeden dzień. Odwołująca chciała aby do naruszenia prawa w ogóle nie doszło, jednak w momencie, w którym zorientowała się, że jej ubezpieczenie wygasło, tj. w dniu 20.05.2021 r. nie było już możliwości zawarcia umowy od tego dnia, a dopiero od dnia następnego. Należy wskazać, że od tej s ytuacji upłynęły już 3 lata, a więc gdyby kontrola odbyła się zaledwie tydzień później, zastosowanie znalazłby art. 198c ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami i nastąpiłoby przedawnienie.” Rozpoznając powyższy zarzut Prezes UOKiK zajął odmienne stano wisko odnośnie do kwestii odstąpienia od wymierzenia kary aniżeli organ pierwszej instancji. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym ( np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę pr awa (por. wyrok WSA w Olsztynie z 23 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 435/21, wyrok WSA Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 w Warszawie z 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 973/20). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 lipca 2023 r. (sygn. III OSK 2544/21) wskazuje, że „ocena wagi naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną n ormę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość nar uszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w og óle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma. (por. A. Cebera, J. G. Firlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak - Sudyka, Warszawa 2019, art. 189f).” Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, o rgan drugiej instancji nie neguje, iż w okresie objętym brakiem ubezpieczenia s trona była związana umowami o zarządzanie nieruchomościami – jak wskazał Wielkopolski WIIH zarząd był prowadzony w stosunku do ok. 40 nieruchomoś ci. Należy jednak podkreślić, iż brak wspomnianego obowiązku trwał tylko 1 dzień, a więc był to najkrótszy możliwy okres, w którym brak tego obowiązku wystąpił. Tym samym, potencjalne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody zostało zredukowane do minimum. Nal eży przy tym podkreślić przeciwdziałanie ze strony przedsiębiorcy wyrażające się niezwłocznym zawarciem nowej umowy ubezpieczeniowej. Powyższa okoliczność, zdaniem Prezesa UOKiK, pozwala przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie waga naruszenia jest znikoma. Sp ełniona jest również druga z przesłanek zawartych w art. 189f § 1 pkt 1 kpa, a więc zaprzestanie naruszania prawa przez s tronę. Wyraźnie na to wskazuje uzasadnienie decyzji Wielkopolskiego WIIH, z którego wynika, iż s trona przedłożyła polisę ubezpieczenio wą nr xxxx za okres xxxx . Reasumując na uwadze powyższe należy uznać, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przewidziane w art. 189f § 1 pkt 1 kpa przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, co obliguje organ do odstąpienia od wymierzenia kary. Jednocześnie, odstępując od nałożenia na stronę postępowania kary pieniężnej, Prezes UOKiK poucza przedsiębiorcę, że zgodnie z art. 18 6 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami , zarządca nieruchomości podlega obowiązkowemu ubezpiecz eniu odpowiedzialności cywilnej za szkody wyrządzone w związku z zarządzaniem nieruchomościami. Prezes UOKiK zawiadamia również, że kolejne naruszenie przez przedsiębiorcę ww. przepisów może skutkować nałożeniem na niego kary pieniężnej na podstawie art. 1 98e w w. ustawy. Zgodnie ww. przepisem jeżeli przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą z zakresu zarządzania nieruchomościami bez spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, o którym mowa w art. 186 ust. 3, podlega karze pieniężnej w wysokości od czterokrotnego do dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym rok, w którym stwierdzono naruszenie, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a u stawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Prezes UOKiK, nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, niemniej jednak po dokonaniu analizy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 sprawy pod kątem pr zesłanek zawartych w art. 189 f § 1 pkt 1 kpa, organ drugiej instancji stwierdza, iż waga naruszenia prawa w tym przypadku jest znikoma, jak również przedsiębiorca zaprzestał naruszania prawa, a zatem jest podstawa do zastosowania ww. przepisu prawa. Bior ąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem ad ministracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak ni ż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. z up. Prezesa Urzędu oc hrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/