DIH-15/2015

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-10(3)/15/JK Warszawa, 19 lutego 2015 r. DECYZJA DIH-1/15/2015 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148, z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Tomasza Kocieniewskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. Tomasz Kocieniewski w Bydgoszczy, od decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy nr Bś-123/2014 z dnia 29 grudnia 2014 r. (nr akt sprawy: Bś.8361.193.2014), którą wymierzono ww. przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych produktów, tj.:
sałatki greckiej,
pizz o nazwach: Grecka, Spinacci, Serowa uczta,
dodatku: „feta”, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 21 – 25 listopada 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy, zwanego dalej równieŜ „Kujawsko-Pomorskim WIIH” , w pizzerii „PACO”, mieszczącej się w Bydgoszczy przy ul. Szubińskiej 28, naleŜącej do przedsiębiorcy Tomasza Kocieniewskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. Tomasz Kocieniewski w Bydgoszczy, zwanego dalej równieŜ „stroną” , dokonano oceny rzetelności oznakowania będących w ofercie handlowej pizzy Serowa uczta oraz sałatki greckiej, pochodzących z zakupu kontrolnego. Zgodnie z informacją wynikającą z dostępnych dla konsumentów ulotki oraz cennika (menu) na tablicy (kasetonie świetlnym), pizza Serowa uczta powinna być sporządzona z: sosu pomidorowego, sera, sera pleśniowego i fety, natomiast sałatka grecka powinna zawierać w składzie: sałatę lodową, ogórek, pomidor, fetę, oliwki czarne, cebulę czerwoną i sos winegret. Strona 2 z 10 Sprawdzenie zgodności rzeczywistego składu surowcowego ww. potraw pochodzących z zakupu kontrolnego z deklaracją przedsiębiorcy wykazało, Ŝe do ich przygotowania uŜyto innego surowca niŜ deklarowany, tj. sera sałatkowo-kanapkowego „Favita” półtłustego (wyprodukowanego przez Spółdzielnię Mleczarską MLEKOVITA), zamiast sera Feta. Ustalenia tego dokonano w związku z brakiem w dniu kontroli sera Feta, a będącym na stanie placówki serem sałatkowo-kanapkowym „Favita” oraz na podstawie dokumentów potwierdzających zamówienia surowców i półproduktów wykorzystywanych do przygotowywania potraw (na podstawie przedłoŜonych dokumentów dostaw ustalono, Ŝe strona w okresie 4 września – 21 listopada 2014 r. zakupiła 12 sztuk sera sałatkowo- kanapkowego „Favita”). Ponadto, zgodnie ze znajdującymi się na sali konsumpcyjnej ulotkami oraz cennikiem (menu) na tablicy (kasetonie świetlnym), oferowano równieŜ potrawy z dodatkiem „feta”: pizzę Grecką, pizzę Spinacci oraz dodatek „feta”. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 25 listopada 2014 r. (nr akt kontroli: Bś.8361.193.2014). Z wyjaśnień strony złoŜonych w piśmie z dnia 21 listopada 2014 r. wynikało, Ŝe stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości wynikały z jej niewiedzy i nieświadomości oraz z potocznego uŜywania nazwy Feta do produktów niebędących tym serem. Stwierdzone nieprawidłowości, zdaniem strony, mają wymiar „mikronowy”, gdyŜ rzadko stosuje do produkcji potraw ser sałatkowo-kanapkowy „Favita”, o czym świadczy chociaŜby ilość, w jakiej jest on zamawiany. Strona podkreśliła, Ŝe inne surowce, uŜywane w duŜo większych ilościach, były zgodne z deklarowanymi. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 5 grudnia 2014 r., Kujawsko-Pomorski WIIH poinformował przedsiębiorcę Tomasza Kocieniewskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. Tomasz Kocieniewski w Bydgoszczy, o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej sałatki greckiej, pizz o nazwach: Grecka, Spinacci, Serowa uczta oraz dodatku: „feta”, a takŜe o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W piśmie tym organ wezwał równieŜ stronę do przekazania informacji o wielkości osiągniętego przychodu i obrotu. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa, przekazując jedynie, przy piśmie z dnia 15 grudnia 2014 r., Ŝądane przez organ informacje. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr Bś-123/2014 z dnia 29 grudnia 2014 r. (nr akt sprawy: Bś.8361.193.2014), Kujawsko-Pomorski WIIH wymierzył ww. przedsiębiorcy w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spoŜywczych. Strona 3 z 10 Pismem z dnia 11 stycznia 2015 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie. ZaskarŜonej decyzji strona zarzuciła wadliwość ustaleń faktycznych oraz nieadekwatność zastosowanej kary do popełnionego czynu. Uzasadniając swoje stanowisko, strona zaprzeczyła jakoby wprowadziła do obrotu ser Feta. Jej zdaniem, zgodnie z ustaleniami inspektorów, jedynie w składnikach dań wprowadziła pozycję „feta”. Strona podniosła, Ŝe zastosowana kara jest zatem nieadekwatna do stopnia szkodliwości czynu, tym bardziej, Ŝe nie doszło do wprowadzenia do obrotu przedmiotowych produktów, a ser sałatkowo-kanapkowy „Favita” w powszechnym odbiorze był i jest odczytywany jako „ser typu feta”. W opinii strony, z powyŜszych względów, dla lepszej identyfikacji składu potraw, zastosowanie pozycji „feta” było z korzyścią dla konsumenta. Strona podkreśliła równieŜ, Ŝe nie oferowała swoim klientom produktów seropodobnych, czy teŜ tańszych zamienników. Mając na uwadze powyŜsze, strona stwierdziła, Ŝe zwaŜywszy, iŜ istniała moŜliwość ewentualnego pouczenia i odstąpienia od wymierzenia kary, organ pierwszej instancji zastosował wobec niej środek dolegliwy i nieadekwatny do popełnionego czynu. Pismem z dnia 27 stycznia 2015 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Tomasza Kocieniewskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. Tomasz Kocieniewski w Bydgoszczy, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej „k.p.a.” , prawo do zapoznania się z aktami sprawy a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 8 ust. 2, stosowanego od dnia 13 grudnia 2014 r., rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011, s. 18, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 1169/2011” , podmiot działający na rynku spoŜywczym odpowiedzialny za informację na temat Ŝywności zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat Ŝywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem Strona 4 z 10 dotyczącym informacji na temat Ŝywności oraz wymogami odpowiednich przepisów krajowych. Jak stanowi art. 8 ust. 5 ww. rozporządzenia, podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat Ŝywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, Ŝe wymogi te są spełnione. Art. 8 rozporządzenia 1169/2011 stanowi wyjaśnienie zakresów odpowiedzialności podmiotów za informacje przekazywane konsumentom na temat Ŝywności, o której to odpowiedzialności mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 01.02.2002 r., s. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” . Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jest jednym z elementów jakości handlowej. Rozporządzenie 1169/2011 w art. 6 stanowi, Ŝe kaŜdemu środkowi spoŜywczemu przeznaczonemu do dostarczenia konsumentowi finalnemu lub do zakładów Ŝywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat Ŝywności zgodnie z tym rozporządzeniem. Informacje na temat Ŝywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spoŜywczego, a w szczególności:
co do jego charakteru, toŜsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji,
przez sugerowanie poprzez wygląd, opis lub prezentacje graficzne, Ŝe chodzi o określony środek spoŜywczy lub składnik, mimo, Ŝe w rzeczywistości komponent lub składnik naturalnie obecny lub zwykle stosowany w danym środku spoŜywczym został zastąpiony innym komponentem lub innym składnikiem, Strona 5 z 10 o czym mówi art. 7 ust. 1 odpowiednio lit. a i d rozporządzenia 1169/2011. W myśl zaś art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia, informacje na temat Ŝywności muszą być rzetelne, jasne i łatwe do zrozumienia dla konsumenta. W dacie kontroli w tym zakresie obowiązywały przepisy art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914, z późn. zm.), uchylone ustawą z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1722), zwanej dalej „ustawą o zmianie ustaw” . Artykuł rolno-spoŜywczy zafałszowany, jak wynika z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeŜeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeŜeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spoŜycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe ww. definicja artykułu rolno-spoŜywczego zafałszowanego obowiązuje od dnia 13 grudnia 2014 r. Poprzednie jej brzmienie, obowiązujące w dniu wydania zaskarŜonej decyzji Kujawsko-Pomorskiego WIIH, róŜniło się jedynie tym, Ŝe wskazywało na naruszenie interesów konsumentów, a obecnie na mocy art. 1 pkt 3 lit. b ww. ustawy o zmianie ustaw doprecyzowano, Ŝe chodzi o naruszenie interesów konsumentów finalnych, tj. ostatecznych konsumentów środka spoŜywczego, którzy nie wykorzystują Ŝywności w ramach działalności przedsiębiorstwa spoŜywczego. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 4, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, podlega karze pienięŜnej w wysokości nie wyŜszej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1.000 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, zgodnie z art. 40a ust. 5 tej ustawy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w pizzerii naleŜącej do przedsiębiorcy Tomasza Kocieniewskiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Strona 6 z 10 P.P.H.U. Tomasz Kocieniewski w Bydgoszczy, stwierdzono, Ŝe zamiast deklarowanego sera Feta, do sporządzenia wprowadzonych do obrotu ww. potraw uŜyto sera sałatkowo- kanpkowego „Favita”. Strona deklarowała takŜe dodatek „feta”, który równieŜ został zastąpiony ww. serem sałatkowo-kanapkowym „Favita”. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Kujawsko-Pomorski WIIH wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy Tomaszowi Kocieniewskiemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. Tomasz Kocieniewski w Bydgoszczy, to jest podmiotowi, który wprowadził do obrotu ww. zafałszowane artykuły rolno-spoŜywcze. Odwołując się od decyzji, strona kwestionuje ustalenia kontroli i wskazuje, Ŝe w niniejszej sprawie nie moŜe być mowy o wprowadzeniu przez nią do obrotu sera Feta. Strona stwierdza, Ŝe wprowadziła jedynie pozycję „feta” w składnikach dań, zaś stosowany przez nią ser sałatkowo-kanapkowy „Favita” jest traktowany przez konsumentów jako „ser typu feta”. Ponadto strona podnosi, Ŝe nie doszło do wprowadzenia do obrotu zafałszowanych potraw kulinarnych, a tym samym wymierzona jej kara jest nieadekwatna do stopnia szkodliwości czynu. Z powyŜszą argumentacją strony nie moŜna się zgodzić. W pierwszej kolejności Prezes UOKiK podkreśla, Ŝe ani z Protokołu kontroli z dnia 25 listopada 2014 r. (nr akt: Bś.8361.193.2014), ani z zaskarŜonej decyzji nie wynika, aby stronie przypisywano wprowadzenie do obrotu sera Feta. Zdaniem Prezesa UOKiK, treść ww. dokumentów jednoznacznie wskazuje natomiast, Ŝe strona wprowadziła do obrotu produkty, które zgodnie z jej deklaracją powinny zawierać w składzie ser Feta, zaś w rzeczywistości był to ser sałatkowo-kanapkowy „Favita”. Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe ustalenia kontroli, jak i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, jednoznacznie wskazują, Ŝe w kontrolowanej placówce nie było produktu deklarowanego przez stronę, tj. sera Feta, był natomiast produkt świadczący o zafałszowaniu przedmiotowych produktów – ser sałatkowo-kanapkowy „Favita”. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spoŜywczych (Dz. U. UE L 343 z 14.12.2012 r., s. 1, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 1151/2012” oraz z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1829/2002 z dnia 14 października 2002 r. zmieniającym Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 w odniesieniu do nazwy „Feta” (Dz. U. UE L 277 z 15.10.2002 r., s. 10), zwanym dalej „rozporządzeniem 1829/2002” , nazwa „Feta” została zarejestrowana jako chroniona nazwa pochodzenia (ChNP) i zarezerwowana jest dla serów spełniających określone w specyfikacji produktu wymagania (m.in. mleko słuŜące do produkcji sera Feta musi pochodzić od tradycyjnie hodowanych owiec i kóz z określonych regionów Grecji, a podczas procesu produkcyjnego naleŜy stosować tradycyjną recepturę i metody). Wobec powyŜszego, nazwa chroniona nie moŜe stać się nazwą rodzajową, tj. stosowaną ogólnie w odniesieniu do produktów podobnych lub kojarzących się z produktem chronionym. W tym miejscu naleŜy Strona 7 z 10 zauwaŜyć, Ŝe sama strona przyznaje, iŜ konsumenci odbierają ser sałatkowo-kanapkowy „Favita” jako „ser typu feta”. W niniejszej sprawie konsumentom nie przekazano zaś Ŝadnej informacji wskazującej na zastosowanie sera sałatkowo-kanapkowego „Favita”, natomiast wiadomym jest, Ŝe przeciętny konsument polega na pierwszej zauwaŜonej w oznakowaniu informacji. Dodać teŜ naleŜy, Ŝe jak stanowi art. 13 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1151/2012, zarejestrowane nazwy są chronione przed wszelkim bezpośrednim lub pośrednim wykorzystaniem w celach komercyjnych nazwy zarejestrowanej w odniesieniu do produktów nieobjętych rejestracją jeśli produkty te są porównywalne do produktów zarejestrowanych pod tą nazwą lub jeśli jej stosowanie stanowi wykorzystywanie renomy chronionej nazwy, w tym równieŜ w sytuacji gdy produkty te są wykorzystywane jako składniki. Tym samym nie ma znaczenia w sprawie argument strony, iŜ uwidoczniła jedynie w składnikach oferowanych dań pozycję „feta”, gdyŜ to właśnie świadczy o ich zafałszowaniu. Zdaniem Prezesa UOKiK, strona ponosi całkowitą odpowiedzialność za stwierdzone nieprawidłowości. Podkreślić naleŜy, Ŝe ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iŜ uŜywany przez stronę do przygotowywania przedmiotowych potraw produkt, oznakowany był przez producenta w sposób prawidłowy. Mimo to, strona deklarowała stosowanie składnika innego niŜ faktycznie uŜywany. Stwierdzone nieprawidłowości świadczą zatem o podmianie asortymentowej nadającej gotowym produktom wyŜsze walory jakościowe niŜ w rzeczywistości. Posługiwanie się nazwą Feta, tj. sera, jak wskazano wyŜej, o ustalonej renomie, w opinii Prezesa UOKiK, podkreślało lepszą jakość oferowanych produktów, a przez to wpływało na atrakcyjność oferty. Z tego teŜ względu nie zasługuje na uwzględnienie tłumaczenie strony, iŜ zastosowanie nazwy „feta” (choć rzeczywiście uŜyty składnik nie był serem Feta) było z korzyścią dla konsumenta. W dalszej kolejności naleŜy podkreślić, Ŝe zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Obowiązek zapewnienia zgodności artykułów rolno-spoŜywczych z wymogami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej spoczywa zatem na kaŜdym podmiocie działającym na rynku spoŜywczym, takŜe na etapie świadczenia usług gastronomicznych. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu strony, naleŜy wyjaśnić czym jest „obrót” w rozumieniu ustawy o jakości handlowej, gdyŜ przywołany przepis art. 40a ust. 1 pkt 4 tej ustawy posługuje się tym właśnie pojęciem. Wskazać naleŜy, Ŝe ustawa o jakości handlowej w zakresie definicji odsyła do przepisów prawa Ŝywnościowego Unii Europejskiej, których stanowi uzupełnienie. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, definicji „obrotu” naleŜy szukać w rozporządzeniu 178/2002. W myśl art. 3 pkt 8 tego rozporządzenia, „obrót” to wprowadzanie na rynek, które Strona 8 z 10 oznacza m.in. posiadanie Ŝywności w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. Nie ulega wątpliwości, Ŝe w niniejszej sprawie strona oferowała przedmiotowe produkty do sprzedaŜy, a więc wprowadzała je do obrotu. NaleŜy dodać teŜ, Ŝe przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spoŜywczych, podlega karze określonej w tym przepisie. Zatem samo stwierdzenie faktu wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych niespełniających wymagań jakości handlowej powoduje konieczność nałoŜenia kary pienięŜnej. Przeciwnie więc do twierdzenia strony, w przedmiotowej sprawie nie istnieje moŜliwość odstąpienia od wymierzenia kary i poprzestania jedynie na zastosowaniu pouczenia. Strona i tylko ona była odpowiedzialna za stwierdzone nieprawidłowości, gdyŜ to ona dokonała czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. Podkreślić naleŜy, Ŝe brak wiedzy w Ŝaden sposób nie wpływa na wyłączenie tej odpowiedzialności. Strona zarzuciła takŜe organowi pierwszej instancji orzeczenie kary nieadekwatnej do stopnia szkodliwości czynu. Odnosząc się do powyŜszego, wskazać naleŜy, Ŝe zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, podlega karze pienięŜnej w wysokości nie wyŜszej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1.000 zł. Organy Inspekcji Handlowej przy ustalaniu wysokości wymierzanej kary pienięŜnej, zgodnie z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, biorą pod uwagę stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu i wielkość jego obrotów. W przedmiotowej sprawie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe Kujawsko-Pomorski WIIH, wymierzając karę pienięŜną, w sposób prawidłowy ocenił poszczególne przesłanki zawarte w ww. art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, co wpłynęło na wysokość kary pienięŜnej, tj. zastosował sankcję, która jest proporcjonalna do osiągniętego obrotu oraz stwierdzonych nieprawidłowości. Miarkując stopień szkodliwości czynu, organ pierwszej instancji właściwie uznał, Ŝe przedmiotowe produkty przygotowane zostały z innego surowca niŜ deklarowano w oznakowaniu, a konsumenci nie byli o tym informowani. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe faktem powszechnie znanym jest, iŜ produkty tradycyjne, których nazwa została zarejestrowana jako Chroniona Nazwa Pochodzenia (ChNP), a takim jest m.in. Feta, zarejestrowana na mocy rozporządzenia 1829/2002, są produkowane z określonych składników według ustalonej procedury, wobec czego ich cena jest znacznie wyŜsza niŜ produktów zwykłych. Nie moŜna zgodzić się zatem z twierdzeniem strony, iŜ nie oferowała ona konsumentom tańszych zamienników. W związku z tym, rozbieŜność pomiędzy Strona 9 z 10 oznakowaniem a faktycznie uŜytym surowcem wprowadzała konsumentów w błąd, gdyŜ podany w oznakowaniu składnik nadał gotowym produktom wyŜsze walory jakościowe i zachęcał do dokonania zakupu właśnie tych produktów. Ponadto dodać naleŜy, Ŝe w rozpatrywanej sprawie, wobec nieuzasadnionego uŜycia nazwy chronionej, doszło do naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów, do stosowania których obowiązani są przedsiębiorcy w całej Unii Europejskiej. Oceniając stopień zawinienia, organ zasadnie wziął pod uwagę fakt, iŜ produkty zostały wyprodukowane w placówce naleŜącej do strony i to wyłącznie ona odpowiadała za ich jakość. Ponownie podkreślić naleŜy, iŜ z oznakowania produktu uŜytego do ich wytworzenia jednoznacznie wynikało, Ŝe nie jest to deklarowany przez stronę surowiec. Strona, jako profesjonalista działający w branŜy spoŜywczej, powinna była zatem dołoŜyć wszelkich starań aby zapewnić konsumentom produkty właściwej jakości handlowej. Przy określaniu zakresu naruszenia, Kujawsko-Pomorski WIIH prawidłowo uwzględnił okoliczność, Ŝe informacja o składzie potraw stanowi jeden z elementów jakości handlowej, a nieuzasadnione w tym przypadku uŜycie nazwy Feta, którego strona w rzeczywistości nie miała w swojej ofercie, naruszało interesy ekonomiczne konsumentów. Tym samym w niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy mające na celu ochronę konsumentów i zapewnienie im rzetelnych i prawdziwych informacji o pochodzeniu produktów. Biorąc pod uwagę dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych, organ pierwszej instancji właściwie zauwaŜył, Ŝe przedsiębiorca nie był dotychczas karany za naruszenie przepisów o jakości handlowej. Mając na uwadze przekazaną przez stronę informację o wielkości przychodu (pismo z dnia 15 grudnia 2014 r.), zalicza się ona do grupy mikroprzedsiębiorców, tj. spełniających kryteria wskazane w art. 104 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672, z późn. zm.). Wobec powyŜszego, zdaniem Prezesa UOKiK, wymierzona ww. przedsiębiorcy kara jest adekwatna do popełnionego czynu i uwzględnia opisane powyŜej przesłanki, określone w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej. Podkreślić naleŜy, Ŝe stronie została wymierzona kara pienięŜna w minimalnej wysokości wskazanej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy i, zdaniem Prezesa UOKiK, jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy były dostępne wyłącznie środki spoŜywcze właściwej jakości handlowej, a przy tym spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając stroną do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, stosownie do wymagań przewidzianych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002, w świetle których kary za naruszenia prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Strona 10 z 10 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Wiceprezes Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Tomasz Kocieniewski P.P.H.U. Tomasz Kocieniewski ul. Spacerowa 95 85-386 Bydgoszcz 2. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy 3. a/a