DIH-13/2015

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-1(4)/15/AgŁ Warszawa, 19 lutego 2015 r. DECYZJA DIH-1/13/2015 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorców: Jadwigi Wąsowskiej i Krzysztofa Wąsowskiego, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w Krypach pod nazwą Zakład Piekarsko-Cukierniczy s.c. Jadwiga Wąsowska, Krzysztof Wąsowski, od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie z dnia 10 grudnia 2014 r. nr PO.254.JH.193.2014.KP, którą ww. przedsiębiorcom wymierzono solidarnie karę pienięŜną w wysokości 600 zł (słownie: sześćset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych czternastu partii wyrobów cukierniczych oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 250,12 zł – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 15-17 października 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie, zwanego dalej „Mazowieckim WIIH”, w sklepie firmowym w Siedlcach przy ul. 11 Listopada 34, naleŜącym do przedsiębiorców: Jadwigi Wąsowskiej i Krzysztofa Wąsowskiego, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w Krypach pod nazwą Zakład Piekarsko-Cukierniczy s.c. Jadwiga Wąsowska, Krzysztof Wąsowski, zakwestionowano sposób oznakowania czternastu partii wyrobów cukierniczych oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 250,12 zł, tj.: – „Kokosanek z porzeczką” w ilości 1,3 kg, – „Ciasta Tofinka” w ilości 1 kg, – „Ciasta Comber” w ilości 0,7 kg, 2 – „Rogalika droŜdŜowego z wiśnią” w ilości 0,9 kg, – „RoŜka z jagodą, morelą” w ilości 0,5 kg, – „Ptysiów” w ilości 0,7 kg, – „Ciasta Rolada” w ilości 0,7 kg, – „Ciasta Ślimak” w ilości 1,5 kg, – „Sernika gotowanego” w ilości 1,4 kg, – „Delicji wiśniowej” w ilości 1,6 kg, – „Ciasta Rarytas” w ilości 1,3 kg, – „Szarlotki” w ilości 1,1 kg, – „Ciasta Kiwi” w ilości 1 kg, – „Ciasta Snikers” w ilości 1,1 kg, z uwagi na brak wykazu składników w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych wyrobów lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” (od 9 stycznia 2015 r. wymagania w tym zakresie przewiduje § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spoŜywczych (Dz. U. 2015 r. poz. 29), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spoŜywczych”). Jak ustalono, etykiety zawierające m.in. nazwę produktu, nazwę producenta i wykaz składników znajdowały się pod papierowymi serwetkami, na których wyeksponowane były poszczególne ciasta. Osoba zatrudniona w kontrolowanym sklepie na stanowisku sprzedawcy uwidoczniła podczas kontroli przy wszystkich zakwestionowanych produktach wywieszki z brakująca informacją o wykazie składników. Jednocześnie w trakcie czynności kontrolnych ww. przedsiębiorca Jadwiga Wąsowska (wspólnik spółki cywilnej) sporządziła katalog oferowanych do sprzedaŜy ciast, w którym podała m.in. nazwę produktu (wraz z fotografią), nazwę i adres producenta oraz wykaz składników. PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 17 października 2014 r. (nr akt kontroli: DS.8361.205.2014). Do akt sprawy dołączono oświadczenie strony z dnia 16 października 2014 r. o wielkości obrotów spółki za rok 2013. W związku z powyŜszymi niezgodnościami, pismem z dnia 12 listopada 2014 r. nr PO.245.JH.193.2014.KP, Mazowiecki WIIH zawiadomił przedsiębiorców: Jadwigę Wąsowską i Krzysztofa Wąsowskiego, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w Krypach pod nazwą Zakład Piekarsko-Cukierniczy s.c. Jadwiga Wąsowska, Krzysztof Wąsowski, zwanych dalej „stroną”, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych czternastu ww. partii wyrobów cukierniczych oferowanych 3 bez opakowań o łącznej wartości 250,12 zł, informując takŜe o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i wniosła w piśmie z dnia 21 listopada 2014 r. o zakończenie postępowania w postaci umorzenia sprawy i odstąpienia od wyciągania wobec niej jakichkolwiek konsekwencji finansowych i organizacyjnych. Strona podniosła, Ŝe w toku kontroli metryczka z wykazem składników i terminem przydatności do spoŜycia dla poszczególnych ciast znajdowała się pod kaŜdym produktem i w obecności kontrolujących została umiejscowiona tak, aby była widoczna dla klientów. Dodała, Ŝe tego samego dnia dostawca ciast został poproszony o przygotowanie katalogu ze składem tych produktów, który następnie został uwidoczniony dla klientów. Zaznaczyła, Ŝe dotychczas nie prowadziła sklepów firmowych, a objęty kontrolą sklep został dopiero co otwarty. Zapewniła przy tym, Ŝe uzupełniła wiedzę w zakresie obowiązujących przepisów prawa, którą będzie wykorzystywać, aby nie dopuścić do podobnych naruszeń w przyszłości. Ponadto zwróciła uwagę na małą ilość i wartość zakwestionowanych produktów oraz na małą szkodliwość społeczną i zdrowotną stwierdzonych niezgodności. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r. nr PO.254.JH.193.2014.KP, Mazowiecki WIIH wymierzył ww. przedsiębiorcom, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, solidarnie karę pienięŜną w wysokości 600 zł za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych czternastu ww. partii wyrobów cukierniczych oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 250,12 zł. Pismem z dnia 28 grudnia 2014 r. (nadanym w dniu 29 grudnia 2014 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznanie argumentów przedstawionych przez nią w ww. piśmie z dnia 21 listopada 2014 r. (dołączonym do odwołania) oraz o odstąpienie od wymierzenia jej kary. Pismem z dnia 28 stycznia 2015 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Korzystając z powyŜszych uprawnień, w dniu 4 lutego 2015 r. ww. przedsiębiorca Krzysztof Wąsowski (wspólnik spółki cywilnej) nawiązał kontakt telefoniczny z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów i poinformował, Ŝe podtrzymuje stanowisko zawarte w odwołaniu, jak równieŜ w piśmie z dnia 21 listopada 2014 r. (dołączonym do odwołania), wnosząc o pozytywne rozpatrzenie sprawy. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa 4 Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności lub pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Od 13 grudnia 2014 r. obowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 s. 18 z późn. zm.), zwane dalej „rozporządzeniem (UE) nr 1169/2011”, które w rozdziale III określa ogólne wymogi dotyczące informacji na temat Ŝywności oraz zakresy odpowiedzialności podmiotów działających na rynku spoŜywczym. W świetle art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, bez uszczerbku dla ust. 2-4 podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat Ŝywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, Ŝe wymogi te są spełnione. Z ust. 2 tego artykułu wynika, Ŝe podmiot odpowiedzialny za informację na temat Ŝywności zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat Ŝywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat Ŝywności oraz z wymogami odpowiednich przepisów krajowych. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Pojęcie jakości handlowej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jako cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W dniu 13 grudnia 2014 r. weszła w Ŝycie ustawa z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1722), która uchyliła m.in. przepisy art. 45 ust. 2 (definiujące oznakowanie środka spoŜywczego). JednakŜe, przepisy w tym zakresie zostały określone w art. 2 ust. 2 lit. a rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 stanowi w art. 2 ust. 2 lit. a, Ŝe informacje na temat Ŝywności oznaczają informacje dotyczące danego środka spoŜywczego udostępniane 5 konsumentowi finalnemu za pośrednictwem etykiety, innych materiałów towarzyszących lub innych środków, w tym nowoczesnych narzędzi technologicznych lub przekazu ustnego. Wymagania jakości handlowej dotyczące informacji na temat Ŝywności oferowanej „luzem” zostały określone w art. 44 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011. Przepis ten stanowi w ust. 1, Ŝe w przypadku oferowania środków spoŜywczych do sprzedaŜy konsumentom finalnym lub zakładom Ŝywienia zbiorowego bez opakowania lub w przypadku pakowania środków spoŜywczych w pomieszczeniu sprzedaŜy na Ŝyczenie konsumenta finalnego lub ich pakowania do bezpośredniej sprzedaŜy przekazanie danych szczegółowych określonych w art. 9 ust. 1 lit. c (tj. informacji o substancjach lub produktach powodujących alergie lub reakcje nietolerancji, wymienionych w załączniku II) jest obowiązkowe (lit. a), a przekazanie innych danych szczegółowych określonych w art. 9 i 10 nie jest obowiązkowe, chyba Ŝe państwo członkowskie przyjmie przepisy krajowe zawierające wymóg przekazania części lub wszystkich tych danych szczegółowych, lub ich elementów (lit. b), a ponadto w ust. 2, Ŝe państwa członkowskie mogą przyjmować przepisy krajowe dotyczące sposobu udostępniania tych danych szczegółowych lub ich elementów, oraz – w stosownych przypadkach – form ich wyraŜania i prezentacji. W dniu 9 stycznia 2015 r. weszło w Ŝycie rozporządzenie w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spoŜywczych. Z tym dniem, na podstawie art. 4 ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1722), uchylone zostało rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych (w tym takŜe przepisy § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 tego rozporządzenia, przywołane w zaskarŜonej decyzji). Wymagania w tym zakresie zostały jednak określone w § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spoŜywczych, w świetle którego dla środków spoŜywczych oferowanych „luzem” (tj. w przypadku środków spoŜywczych oferowanych do sprzedaŜy konsumentowi finalnemu lub zakładom Ŝywienia zbiorowego bez opakowania lub w przypadku pakowania środków spoŜywczych w pomieszczeniu sprzedaŜy na Ŝyczenie konsumenta finalnego lub ich pakowania do bezzwłocznej sprzedaŜy) podaje się m.in. wykaz składników – zgodnie z art. 18-20 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w art. 21 tego rozporządzenia (tj. informacji o substancjach lub produktach powodujących alergie lub reakcje nietolerancji, wymienionych w załączniku II), przy czym informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu. KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno- spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. 6 Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej w sklepie firmowym naleŜącym do strony, przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego WIIH, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu czternaście ww. partii wyrobów cukierniczych oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 250,12 zł, jest nieprawidłowo oznakowanych, z uwagi na brak wykazu składników w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych wyrobów lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu, co było niezgodne z treścią § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spoŜywczych w związku z art. 44 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 (po uwzględnieniu stanu prawnego na dzień wydania niniejszej decyzji). Biorąc powyŜsze pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe wprowadzone do obrotu przedmiotowe produkty są artykułami rolno-spoŜywczymi nieodpowiadającymi pod względem oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej – co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 600 zł. Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w ust. 1-3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, Mazowiecki WIIH wymierzył w drodze decyzji powyŜszą karę solidarnie: Jadwidze Wąsowskiej i Krzysztofowi Wąsowskiemu, prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej w Krypach pod nazwą Zakład Piekarsko-Cukierniczy s.c. Jadwiga Wąsowska, Krzysztof Wąsowski, tj. przedsiębiorcom, którzy wprowadzili do obrotu zakwestionowane wyroby cukiernicze. Odwołując się od wydanej decyzji, strona nie wniosła zastrzeŜeń, co do zasadności uznania przedmiotowych wyrobów cukierniczych za nieprawidłowo oznakowane, natomiast wniosła o uznanie argumentów przedstawionych przez nią w ww. piśmie z dnia 21 listopada 2014 r., jako odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz o odstąpienie od wymierzenia jej kary. W piśmie tym strona podniosła, Ŝe w toku kontroli metryczka zawierająca m.in. wykaz składników dla poszczególnych ciast znajdowała się pod kaŜdym produktem i w obecności kontrolujących została umiejscowiona w taki sposób, aby była widoczna dla klientów. Dodała, Ŝe tego samego dnia dostawca ciast został poproszony o przygotowanie katalogu ze składem tych produktów, który następnie został uwidoczniony dla klientów. Zaznaczyła, Ŝe dotychczas nie prowadziła sklepów firmowych, a objęty kontrolą sklep został dopiero co otwarty. Zapewniła, Ŝe uzupełniła wiedzę w zakresie obowiązujących przepisów prawa, którą będzie wykorzystywać, aby nie dopuścić do podobnych naruszeń 7 w przyszłości. Ponadto zwróciła uwagę na małą ilość i wartość zakwestionowanych wyrobów oraz na małą szkodliwość społeczną i zdrowotną stwierdzonych niezgodności. Odnosząc się do powyŜszego, naleŜy zauwaŜyć, Ŝe zaskarŜoną decyzję wydano na podstawie przepisu art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, w związku z ustaleniami kontroli opisanej w protokole kontroli, których strona nie zakwestionowała na Ŝądnym etapie postępowania kontrolnego, ani teŜ postępowania administracyjnego (zarówno w ww. piśmie z dnia 21 listopada 2014 r., jak i w odwołaniu). Z ustaleń tych wynika jednoznacznie, Ŝe wprowadzone do obrotu czternaście ww. partii wyrobów cukierniczych oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 250,12 zł było nieprawidłowo oznakowanych, z uwagi na brak wykazu składników w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych wyrobów lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu (czyli w taki sposób, aby były widoczne dla konsumenta), co stanowiło naruszenie przepisów o jakości handlowej (tj. obowiązujących w toku kontroli i wydania zaskarŜonej decyzji przepisów § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych oraz w dniu wydania niniejszej decyzji analogicznych przepisów § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spoŜywczych). Podkreślenia wymaga, Ŝe przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej jest wyrazem odpowiedzialności administracyjnej, która ma charakter obiektywny, a więc ma on zastosowanie juŜ za sam fakt zachowania naruszającego taki przepis. Dla ustanowienia tej odpowiedzialności ma zatem znaczenie nie tyle to, w jaki sposób doszło do naruszenia prawa, ale to, czy zostały wprowadzone do obrotu produkty nieodpowiadające jakości handlowej, w tym nieprawidłowo oznakowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 917/11). NaleŜy w tym miejscu podkreślić, Ŝe pojęcie obrotu zostało wyjaśnione w art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, jako czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w którym wprowadzenie na rynek, zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją, oznacza posiadanie Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. W rozumieniu tego przepisu, strona wskazane w decyzji organu pierwszej instancji produkty posiadała w celu sprzedaŜy, a więc wprowadziła do obrotu, co skutkowało wymierzeniem jej kary pienięŜnej, stosownie do nakazu wynikającego z art. 40a ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Jak juŜ wskazano, przepis ten nie przewiduje moŜliwości odstąpienia od ukarania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o jakości handlowej, a jedynie zakłada róŜnicowanie wysokości kary w zaleŜności od oceny przesłanek zawartych w art. 40a ust. 5 tej ustawy. NaleŜy takŜe zaznaczyć, Ŝe obowiązek w zakresie oznakowania produktów oferowanych bez opakowań w miejscu sprzedaŜy leŜał wyłącznie po stronie kontrolowanego. Okoliczności, na które powołuje się strona w ww. piśmie z dnia 21 listopada 2014 r. (znajdującym się w aktach sprawy i dodatkowo dołączonym do odwołania), Ŝe stwierdzone w zakresie oznakowania nieprawidłowości zostały usunięte w toku kontroli, a objęty kontrolą sklep został dopiero co otwarty i strona dotychczas nie prowadziła sklepów firmowych, jak 8 równieŜ jej zapewnienia, Ŝe uzupełniła wiedzę w zakresie obowiązujących przepisów prawa, którą będzie wykorzystywać, aby nie dopuścić do podobnych naruszeń w przyszłości, nie mają – wbrew przekonaniu strony – znaczenia dla oceny zasadności wymierzenia powyŜszej kary za nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli, a tym samym – jak słusznie uznał organ pierwszej instancji w zaskarŜonej decyzji – nie mogą przemawiać za odstąpieniem od jej wymierzenia, natomiast są uwzględniane przy ocenie przesłanek mających wpływ na jej wysokość. Z uzasadnienia do zaskarŜonej decyzji wynika, Ŝe okoliczności te zostały wzięte pod uwagę przy ocenie stopnia zawinienia strony i jej dotychczasowej działalności. Podobnie, jak dał temu wyraz organ pierwszej instancji w zaskarŜonej decyzji, nie moŜna podzielić argumentów strony w zakresie małej ilości i wartości zakwestionowanych wyrobów, czy teŜ małej szkodliwości społecznej i zdrowotnej stwierdzonych niezgodności, gdyŜ brak wykazu składników dotyczył czternastu ww. partii wyrobów cukierniczych (liczących razem 14,8 kg) o łącznej wartości 250,12 zł i niepodanie tej informacji w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach przy tych wyrobach lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentowi finalnemu, godziło w interesy konsumentów, albowiem pozbawiało ich istotnych informacji o produkcie, mogących mieć wpływ na dokonanie właściwego wyboru oraz pozwalających na uniknięcie niepoŜądanych składników, jak np. powodujących alergie lub reakcje nietolerancji. Dodać naleŜy, Ŝe nazwa handlowa tych wyrobów (np. „Ciasto Ślimak”, „Ciasto Rarytas”) nie pozwalała na rozpoznanie ich rodzaju. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Skuteczność kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego przejawia się w moŜliwości jej nałoŜenia i wyegzekwowania. śeby kara była odstraszająca jej wysokość musi być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałoŜona na podmiot musi spełniać głównie funkcję prewencyjną, tj. być ostrzeŜeniem dla przedsiębiorcy, w celu niedopuszczenia do powstania nieprawidłowości w przyszłości. NałoŜona sankcja powinna spełniać równieŜ funkcję represyjną, czyli stanowić powaŜną dolegliwość, ale nie eliminować przedsiębiorcy z rynku. Dodać naleŜy, Ŝe celem ustawy o jakości handlowej jest w szczególności ochrona konsumentów przed produktami niespełniającymi wymagań jakości handlowej, w tym w zakresie oznakowania, stąd teŜ kary wymierzane w takich sprawach, po uwzględnieniu przesłanek określonych w art. 40a ust. 5 tej ustawy, stanowiących podstawę wymiaru ich wysokości, nie mogą być symboliczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 769/10). W niniejszej sprawie, Mazowiecki WIIH był uprawniony do wymierzenia stronie kary w granicach określonych przepisem art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, tj. od 500 zł do 1 250,60 zł (5 x 250,12 zł), gdzie górna jej granica stanowi pięciokrotną wartość korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do nieprawidłowo oznakowanych przedmiotowych produktów o łącznej wartości 250,12 zł. Z całości zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, Ŝe ustalając wysokość kary w powyŜszych granicach, organ pierwszej instancji dokonał właściwej oceny wszystkich kryteriów wymienionych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, takich jak: 9 stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia strony, zakres naruszenia, dotychczasowa działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych oraz wielkość jego obrotów, co znajduje swoje odzwierciedlenie w zaskarŜonej decyzji. Stronie wymierzono karę pienięŜną w wysokości 600 zł, która mieści się w granicach ustawowych i stanowi mniej niŜ trzykrotną wartość zakwestionowanych produktów, rozumianą jako korzyść majątkową (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 684/11). Zdaniem Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy były dostępne wyłącznie produkty odpowiadające jakości handlowej, a ponadto spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, przede wszystkim z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie obowiązków pod względem zapewnienia prawidłowego oznakowania przedmiotowych produktów oferowanych bez opakowań. Podsumowując powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, jak równieŜ ustalenie jej wysokości, było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o odstąpienie od wymierzenia jej kary, naleŜy uznać za niezasadny zarówno w świetle ustaleń kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa dotyczących wymierzania kar pienięŜnych na gruncie ustawy o jakości handlowej, stąd teŜ postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie naleŜy uznać za prawidłowe. Stosownie do art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pienięŜnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z poźn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego 10 w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów WICEPREZES Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Jadwiga Wąsowska Krypy 33 07-111 Wierzbno 2. Krzysztof Wąsowski Krypy 33 07-111 Wierzbno 3. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie 4. a/a