DIH-14/2015

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-98(4)/14/AnŁ Warszawa, 19 lutego 2015 r. DECYZJA DIH-1/14/2015 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148, z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu z dnia 20 listopada 2014 r. (Nr akt: KBP-śG.8361.62.2014), którą wymierzono karę pienięŜną w wysokości 32 989,22 zł (słownie: trzydzieści dwa tysiące dziewięćset osiemdziesiąt dziewięć złotych 22/100) z tytułu wprowadzenia do obrotu dwóch partii zafałszowanych filetów z dorsza o wartości 266,52 zł – uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i wymierza ww. przedsiębiorcy karę pienięŜną na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, z późn. zm.) w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych). UZASADNIENIE W pierwszym dniu kontroli przeprowadzonej w dniach od 14 do 17 kwietnia 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we Wrocławiu, zwanego dalej „Dolnośląskim WIIH” , w sklepie Biedronka nr 12825 przy ul. Nowowiejskiej 48 we Wrocławiu, naleŜącym do przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, zwanego dalej równieŜ „ stroną ”, sprawdzono masę netto 19 – tj. wszystkich znajdujących się w tym dniu w sprzedaŜy – opakowań filetów z dorsza ze skórą, o róŜnej zawartości netto ryby, oznaczonych nazwą producenta „Fario” R. Balcerzyk i spółka sp.j., śochowo 19/1, 76-230 Potęgowo, o łącznej wartości 278,31 zł, w tym: Strona 2 z 15 − 17 opakowań dorsza bałtyckiego – filet ze skórą w cenie sprzedaŜy 29,90zł/kg, o łącznej wartości 248,02 zł, oznaczonych informacją o zawartości netto 452 g, 534 g, 515 g, 492 g, 438 g, 516 g, 488 g, 394 g, 479 g, 544 g, 480 g, 524 g, 554 g, 392 g, 522 g, 516 g, 455 g, oznaczonych terminem przydatności do spoŜycia „naleŜy spoŜyć do 20.04.14” i numerem partii produkcyjnej „120414TOC113”, − 2 opakowania dorsza świeŜego – filet ze skórą w cenie sprzedaŜy 29,90zł/kg, o łącznej wartości 30,29 zł, oznaczone informacją o zawartości netto 520 g i 493 g, terminem przydatności do spoŜycia „naleŜy spoŜyć do 18.04.14” i numerem partii produkcyjnej „90414TOC113”. W wyniku przewaŜenia dokonanego na miejscu w kontrolowanej placówce stwierdzono, Ŝe faktyczna masa filetów z dorsza we wszystkich opakowaniach z obu ocenionych partii była niŜsza od mas netto zadeklarowanych w oznakowaniu opakowań. RóŜnice wyniosły od 8 do 33 g. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 17 kwietnia 2014 r. (nr akt kontroli: KBP-śG.8361.62.2014) wraz z załącznikiem nr 1. Dolnośląski WIIH, w drodze wystąpień pokontrolnych, poinformował o stwierdzonych nieprawidłowościach kontrolowanego przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie oraz producenta zakwestionowanych filetów z dorsza – przedsiębiorcę „Fario” R. Balcerzyk i spółka sp.j. z siedzibą w śochowie. W odpowiedziach na wystąpienia pokontrolne (dwa pisma z 20 maja 2014 r., pismo z dnia 17 czerwca 2014 r., pismo z dnia 13 sierpnia 2014 r.) ww. przedsiębiorcy stwierdzili, Ŝe powstałe róŜnice w masie wystąpiły w trakcie przechowywania chłodniczego produktu w ladzie, a nie podczas pakowania. Według ich wyjaśnień, obniŜenie masy w skontrolowanych partiach filetów z dorsza ze skórą wynikało z naturalnego ubytku wody z mięsa ryb. Woda w zakwestionowanych produktach nie była dodanym składnikiem. Obaj przedsiębiorcy zaprezentowali stanowisko, Ŝe z uwagi na brak przepisów określających szczegółowe wymogi ilości produktów w opakowaniach o zmiennej wadze, wystarczającym jest zapewnienie, aby w momencie pakowania ilość produktu nie była mniejsza od ilości zadeklarowanej. Przedsiębiorca Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie zadeklarował podjęcie kroków mających na celu określenie ilości wycieku podczas przechowywania filetów z dorsza ze skórą, a w konsekwencji dodanie nadwyŜki celem rekompensowania strat wynikających z charakteru surowca (ww. pismo z dnia 13 sierpnia 2014 r.). Pismem z dnia 22 września 2014 r. (sygn. akt KBP-śG.8361.62.2014) Dolnośląski WIIH zawiadomił przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia mu kary pienięŜnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669, z późn. zm.) – zwanej dalej „ ustawą o jakości handlowej ” – z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spoŜywczych, tj. ww. 19 opakowań filetów z dorsza ze skórą. Strona 3 z 15 Dolnośląski WIIH ustalił wysokość przychodów strony za rok 2013 na podstawie jej oświadczenia z dnia 16 maja 2014 r., złoŜonego do tego organu w innej sprawie. W toku postępowania administracyjnego strona przekazała pismo z dnia 9 października 2014 r., w którym podtrzymała swoje stanowisko prezentowane w korespondencji pokontrolnej, tj. Ŝe róŜnice w masie netto deklarowanej na opakowaniu oraz faktycznej produktu powstały w wyniku naturalnego procesu ubytku wody z mięsa dorsza. Naturalny wyciek wody z produktu jest tym większy im dłuŜszy okres przechowywania produktu. Dodatkowo wskazała, Ŝe podczas kontroli naleŜało sprawdzić masę brutto i tarę opakowania (na które składała się tacka oraz wkład absorbujący wyciek z ryby). Czynność ta mogła potwierdzić – zdaniem strony – Ŝe masa netto ryby wraz z masą zaabsorbowanego płynu były zgodne z masą oznaczoną na opakowaniu w chwili pakowania. Strona poinformowała teŜ, iŜ od maja 2014 roku produkt nie jest oferowany w sprzedaŜy, niemniej opisała podjęte z jej inicjatywy środki korygujące proces oznaczania masy netto filetów z dorsza. Między innymi stwierdziła, Ŝe „dodatkowym działaniem mającym na celu uniknięcie nadmiernego wycieku produktu, jest wydłuŜenie czasu przechowywania surowca w chłodni z 1 dnia do 2 dni, celem pozbycia się nadmiaru wody uŜywanej podczas obróbki fileta”. Strona nie zgodziła się z kwalifikacją ww. dwóch partii filetów z dorsza ze skórą jako artykułów rolno-spoŜywczych zafałszowanych, w jej opinii mogły one zostać ewentualnie uznane za niespełniające wymagań jakości handlowej w zakresie masy produktu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 20 listopada 2014 r. (Nr akt: KBP-śG.8361.62.2014), Dolnośląski WIIH, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, wymierzył przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie karę pienięŜną w wysokości 32 989,22 zł (słownie: trzydzieści dwa tysiące dziewięćset osiemdziesiąt dziewięć złotych 22/100), w związku z wprowadzeniem do obrotu zafałszowanych dwóch partii filetów dorsza. W decyzji wskazana została inna – niŜsza wartość zakwestionowanych partii produktów niŜ w protokole kontroli z dnia 17 kwietnia 2014 r. (według załącznika nr 1 do protokołu kontroli łączna wartość partii wynosiła 278,31 zł, zaś w decyzji podano wartość 266,52 zł). Niemniej, nie było rozbieŜności w decyzji i protokole w zakresie numerów partii produkcyjnych („120414TOC113” i „90414TOC113”) oraz liczby opakowań w partiach (17 i 2). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, Ŝe strona podjęła działania zmierzające do wyeliminowania nieprawidłowości, niemniej skutki wcześniejszych zaniedbań strony w tym zakresie ponieśli lub ponieśliby konsumenci. Dolnośląski WIIH poinformował równieŜ, Ŝe gdyby wyniki przewaŜenia filetów odnieść do przepisów ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o towarach paczkowanych (Dz. U. Nr 91, poz. 740 z późn. zm., dalej: „ ustawa o towarach paczkowanych ”) – jakkolwiek niemających zastosowania do tego rodzaju produktu – obie partie nie spełniałyby wymagań, w tym cała partia oznaczona numerem „120414TOC113” zostałaby zdyskwalifikowana z uwagi na przekroczenie dwukrotności wartości błędu ilości towaru paczkowanego (T 1 ). Organ wskazał równieŜ, Ŝe strona świadoma naturalnego wycieku płynu tkankowego z ryby nie uwzględniła ubytku masy przy określaniu masy netto ryby w opakowaniu dla odbiorcy finalnego. Podanie niezgodnych z prawdą Strona 4 z 15 danych w zakresie masy netto ryby stanowiło podstawę do zakwalifikowania produktu jako zafałszowanego. Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. przedsiębiorca Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie złoŜył odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK” , zarzucając ww. decyzji naruszenie następujących przepisów prawa: 1) art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, Ŝe zakwestionowane produkty kwalifikują się jako artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, podczas gdy nie zachodzą przesłanki dla takiej kwalifikacji i w konsekwencji wymierzenie stronie kary pienięŜnej; 2) art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej poprzez wymierzenie kary za wprowadzenie do obrotu zakwestionowanych produktów jako zafałszowanych artykułów rolno-spoŜywczych, podczas gdy nie było podstaw do zastosowania tego przepisu; 3) art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 17 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.) – zwanego dalej „ rozporządzeniem nr 178/2002 ” – poprzez wymierzenie kary pienięŜnej za wprowadzanie do obrotu zakwestionowanych produktów jako zafałszowanych artykułów rolno- spoŜywczych w wysokości 32 989,22 zł, podczas gdy nie było podstaw do wymierzenia kary w takiej wysokości (zarzut ewentualny); 4) art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez ich niezastosowanie i nierozpatrzenie materiału dowodowego pozwalającego na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, które w efekcie doprowadziły do ustalenia przez Dolnośląskiego WIIH błędnego stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku ze stawianymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości. Pismem z dnia 31 grudnia 2014 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska z siedzibą w Kostrzynie, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Strona 5 z 15 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W myśl art. 17 ust. 2 tego rozporządzenia, państwa członkowskie wprowadzają w Ŝycie prawo Ŝywnościowe oraz monitorują i kontrolują przestrzeganie przez podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz odpowiednich wymogów prawa Ŝywnościowego na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. W tym celu Państwa Członkowskie zachowują system oficjalnych kontroli i innych działań stosownych do okoliczności, z uwzględnieniem informowania opinii publicznej o bezpieczeństwie i ryzyku związanym z Ŝywnością i paszami, nadzorem nad bezpieczeństwem Ŝywności i pasz oraz innych działaniach monitorujących, obejmujących wszystkie etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Państwa Członkowskie ustanawiają równieŜ zasady dotyczące środków i kar mających zastosowanie w przypadku naruszenia prawa Ŝywnościowego i paszowego. Ustanowione środki i kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. W myśl przepisu art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 prawo Ŝywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spoŜywaną Ŝywnością. W szczególności, zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia, etykietowanie, reklama i prezentacja Ŝywności nie moŜe wprowadzać konsumentów w błąd. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Definicja jakości handlowej zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej obejmuje cechy artykułu rolno-spoŜywczego w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W czasie zbierania materiału dowodowego oraz wydania decyzji pierwszej instancji w niniejszej sprawie, przepis art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej stanowił, iŜ artykuły rolno- spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane, zaś do znakowania artykułów rolno- spoŜywczych zgodnie z ust. 2 tego przepisu stosowało się odpowiednio wymagania art. 45 ust.2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia. Przepis art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia wymagał, by środki spoŜywcze były oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta. W myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, oznakowanie środka spoŜywczego nie mogło wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spoŜywczego, m.in. jego nazwy, właściwości, składu, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Strona 6 z 15 Przepisy określające wymagania w zakresie oznakowania środków spoŜywczych, na podstawie których orzekał organ pierwszej instancji, tj. ustawa o jakości handlowej oraz ustawa o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, uległy zmianie z dniem 13 grudnia 2014 r. wraz z rozpoczęciem obowiązywania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 r., s. 18 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1169/2011” . Jak wskazuje art. 6 rozporządzenia nr 1169/2011, kaŜdemu środkowi spoŜywczemu przeznaczonemu do dostarczenia konsumentowi finalnemu lub do zakładów Ŝywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat Ŝywności zgodnie z tym rozporządzeniem. Podawanie informacji na temat Ŝywności słuŜy – w myśl art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia – wysokiemu poziomowi ochrony zdrowia i interesów konsumentów przez zapewnienie konsumentom finalnym podstaw do dokonywania świadomych wyborów oraz bezpiecznego stosowania Ŝywności, ze szczególnym uwzględnieniem uwarunkowań zdrowotnych, ekonomicznych , środowiskowych, społecznych i etycznych (podkreślenia Prezesa UOKiK). Informacje na temat Ŝywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spoŜywczego, a w szczególności co do jego charakteru, toŜsamości, właściwości, ilości trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji (art. 7 ust. 1 lit. a ww. rozporządzenia). Informacja o ilości netto Ŝywności zaliczona została do obowiązkowych informacji na temat Ŝywności (art. 9 ust. 1 lit. e ww. rozporządzenia). Artykuł rolno-spoŜywczy zafałszowany, jak wynika z art. 3 pkt 10 pkt c ustawy o jakości handlowej, oznacza produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeŜeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów (podkreślenie Prezesa UOKiK), w szczególności jeŜeli w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie zawartości netto. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe ww. definicja artykułu rolno-spoŜywczego zafałszowanego obowiązuje od dnia 13 grudnia 2014 r. na mocy art. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1722). Poprzednie jej brzmienie, obowiązujące w dniu wydania zaskarŜonej decyzji Dolnośląskiego WIIH, róŜniło się jedynie tym, Ŝe wskazywało na naruszenie interesów konsumentów, a obecnie doprecyzowano, Ŝe chodzi o naruszenie interesów konsumentów finalnych, tj. ostatecznych konsumentów środka spoŜywczego, którzy nie wykorzystują Ŝywności w ramach działalności przedsiębiorstwa spoŜywczego. Strona 7 z 15 Rozporządzenie nr 1169/2011, które stosuje się od dnia 13 grudnia 2014 r., doprecyzowało w art. 8 zasady odpowiedzialności podmiotów za informację o Ŝywności. Podmiotem działającym na rynku spoŜywczym odpowiedzialnym za informację na temat Ŝywności jest podmiot, pod którego nazwą lub firmą jest wprowadzany na rynek dany środek spoŜywczy lub – jeŜeli ten podmiot nie prowadzi działalności w Unii – importer danego środka na rynek Unii (art. 8 ust. 1 tamŜe). Podmiot ten zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat Ŝywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat Ŝywności oraz z wymogami odpowiednich przepisów krajowych (art. 8 ust. 2). Bez uszczerbku dla tej zasady, podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat Ŝywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, Ŝe wymogi te są spełnione (art. 8 ust. 5 tego rozporządzenia). KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno- spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Z kolei kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, podlega karze pienięŜnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy w wysokości nie wyŜszej niŜ 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1.000 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej w sklepie Biedronka we Wrocławiu naleŜącym do przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, Dolnośląski WIIH stwierdził, Ŝe wprowadzone do obrotu ww. dwie partie opakowanych filetów z dorsza ze skórą nie spełniały wymagań określonych w przepisach o jakości handlowej z uwagi na niezgodność masy netto z masą oznaczoną na opakowaniu. RóŜnice wynosiły od 8 g (1,7%) do 33 g (6,4%) w opakowaniach o deklarowanej zawartości netto od 392 g do 544 g. Średnio we wszystkich opakowaniach, w stosunku do średniej masy netto brakowało 4,2% produktu. Dolnośląski WIIH uznał, Ŝe ww. dwie partie produktów spełniały definicję artykułów rolno-spoŜywczych zafałszowanych określoną w art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej. Z tytułu wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych zafałszowanych organ wymierzył przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska z siedzibą w Kostrzynie karę pienięŜną na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej w kwocie 32 989,22 zł. Strona 8 z 15 W ocenie Prezesa UOKiK decyzja organu pierwszej instancji uznająca Jeronimo Martins Polska z siedzibą w Kostrzynie za podmiot podlegający sankcji administracyjnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej była prawidłowa (o czym niŜej). ZastrzeŜenie organu drugiej instancji budzi natomiast wysokość kary i uzasadnienie ustalenia jej wysokości. Z tego względu Prezes UOKiK uznał za konieczne uchylić decyzję organu pierwszej instancji i orzec co do istoty sprawy wymierzając stronie na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej niŜszą karę pienięŜną. Prezes UOKiK, stosownie do art. 40a ust. 5 ww. ustawy, wziął pod uwagę stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Ponadto przeanalizował zarzuty odnoszące się do sposobu miarkowania kary pienięŜnej podniesione w odwołaniu i stwierdził, co następuje: − w odniesieniu do przesłanki stopnia szkodliwości czynu naleŜy zauwaŜyć, Ŝe zafałszowanie przedmiotowych filetów z dorsza, polegające na oznakowaniu nieprawdziwą informacją o ich masie netto, nieuwzględniającą ubytku masy produktu w całym okresie znajdowania się produktu w obrocie handlowym, istotnie naruszało prawo konsumentów do rzetelnej informacji o produkcie oraz godziło w ich interesy ekonomiczne; − stopień zawinienia strony Prezes UOKiK rozpatrzył z uwzględnieniem zasad odpowiedzialności określonych w art. 8 rozporządzenia nr 1169/2011. Zafałszowany produkt nie został zapakowany i oznakowany przez stronę. Podmiotem odpowiedzialnym w pierwszej kolejności za rzetelność informacji na temat masy netto przedmiotowych filetów z dorsza był – na podstawie art. 8 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia – przedsiębiorca wskazany na opakowaniu tej Ŝywności, tj. „Fario” R. Balcerzyk i spółka sp.j., śochowo 19/1, 76-230 Potęgowo. Niemniej, na podstawie art. 8 ust. 5 ww. rozporządzenia, strona była odpowiedzialna za zapewnienie przestrzegania w jej przedsiębiorstwie wymogów prawa dotyczącego informacji na temat Ŝywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla jej działalności, ponadto powinna była upewnić się, Ŝe wymogi te są spełnione. Prezes UOKiK zwaŜył, Ŝe strona wiedziała lub mogła łatwo się dowiedzieć (np. w czasie dokonywanych przez nią audytów u producenta) w jaki sposób ustalany jest tak istotny parametr ryby świeŜej jak masa netto. Wykrycie i usunięcie nieprawidłowości z pewnością leŜało w jej mocy, o czym świadczy juŜ tylko fakt, Ŝe po kontroli Dolnośląskiego WIIH doprowadziła do zmiany procedury oznaczania masy przez producenta. NaleŜy podkreślić, iŜ podjęte działania naprawcze nie zmieniły faktu naruszenia przepisów prawa, choć naleŜy pozytywnie ocenić dobrą wolę strony. Dla oceny stopnia zawinienia nie ma decydującego znaczenia zbadanie czy i jaki interes miałaby strona w popełnieniu zarzucanego czynu. Organ drugiej instancji wziął jednak pod uwagę, Ŝe przepisy w zakresie znakowania informacją na temat zawartości netto Ŝywności nie są w odróŜnieniu, np. od towarów paczkowanych, szczegółowo regulowane. Strona 9 z 15 − w przypadku przesłanki zakresu naruszenia, Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe naruszone zostały wymagania w zakresie oznakowania informacją o masie netto, która jest jednym z najwaŜniejszych czynników decydujących o wyborze towaru. Wielkości partii zakwestionowanych produktów nie była duŜa – były to dwie partie składające się z 2 i 17 opakowań – lecz w niniejszej sprawie bardziej istotne jest, Ŝe nieprawidłowa masa dotyczyła wszystkich 19 opakowań. W kontekście zakresu naruszenia nie ma znaczenia okoliczność wskazana przez stronę, Ŝe od maja 2014 roku nie oferuje juŜ w sprzedaŜy filetów z dorsza ze skórą, gdyŜ kara pienięŜna dotyczy stwierdzonego czynu, a ponadto moŜe zniechęcić (odstraszyć) stronę do popełnienia takiego czynu w przyszłości, w tym w odniesieniu do innego asortymentu produktów (np. mięsa); − organ drugiej instancji, rozpatrując przesłankę dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych, wziął pod uwagę informację wskazaną w zaskarŜonej decyzji, Ŝe Dolnośląski WIIH wymierzył stronie trzy kary pienięŜne z tytułu wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych nieodpowiadających jakości handlowej. Kary nie dotyczyły co prawda zafałszowania i rozbieŜności pomiędzy deklarowaną w oznakowaniu masą netto produktów a masą rzeczywistą, natomiast bez wątpienia dotyczyły działalności strony na rynku artykułów rolno-spoŜywczych. Prezes UOKiK, odnosząc się do argumentu strony podniesionego w odwołaniu, Ŝe w następstwie poniesionych kar kaŜdorazowo podejmowała działania korygujące, zauwaŜa, Ŝe brak takich działań skutkowałby wymierzeniem kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 3 ustawy o jakości handlowej (Kto wprowadza ponownie do obrotu produkt tego samego rodzaju, który nie odpowiada jakości handlowej ze względu na tę samą wadę, podlega karze pienięŜnej ustalonej – w zaleŜności od stwierdzonej wady – zgodnie z ust. 1 pkt 3 lub 4, podwyŜszonej o wysokość kar nałoŜonych w okresie 24 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli); − Prezes UOKiK wziął pod uwagę wielkość obrotów strony w oparciu o zadeklarowany przez nią przychód całej spółki Jeronimo Martins Polska S.A w roku 2013. Wbrew stanowisku strony zawartym w odwołaniu, organ wymierzający karę pienięŜną nie moŜe zawęzić przychodu do części osiągniętej placówce naleŜącej do strony (gdy strona posiada ponad 2000 sklepów Biedronka), czy teŜ do obrotów samymi filetami z dorsza ze skórą. Kara pienięŜna musi być bowiem dostosowana do moŜliwości finansowych strony tak, by była skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca. Po analizie ustawowych przesłanek art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, Prezes UOKiK wymierzył przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie karę pienięŜną w wysokości 6 000 zł (słownie: sześć tysięcy złotych). Prezes UOKiK uznał, Ŝe kara pienięŜna w tej kwocie spełni warunek proporcjonalności, będzie teŜ skuteczna i odstraszająca dla ukaranego przedsiębiorcy, zgodnie z wytycznymi przepisu art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002. Kwota 6 000 zł stanowi […]% przychodu przedsiębiorcy za rok 2013 i nie przekracza ustawowego górnego progu Strona 10 z 15 ustalonego w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej jako 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary. W tym miejscu naleŜy wyjaśnić, Ŝe ustawa o jakości handlowej w art. 40a ust. 1 pkt 4 posługuje się ogólnym pojęciem „przychodu”, a więc organ, który ustala przychód przedsiębiorcy nie powinien zawęŜać się jedynie do jednego obszaru działania przedsiębiorcy, np. tak jak chciałaby strona, tylko do przychodu osiągniętego w skontrolowanym sklepie Biedronka nr 12825 we Wrocławiu, w którym były wprowadzone do obrotu zakwestionowane produkty. Zdaniem Prezesa UOKiK ograniczenie takie sprawiłoby, Ŝe kara pienięŜna mogłaby nie spełniać funkcji odstraszającej, przez co nie byłaby skuteczna. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu, Prezes UOKiK stwierdził, co następuje. W pierwszym punkcie odwołania strona podwaŜa zasadność kwalifikacji ww. filetów z dorsza bez skóry jako artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej. W uzasadnieniu strona podniosła, iŜ zakwestionowane produkty nie spełniają Ŝadnej ogólnej przesłanki do kwalifikacji ich jako zafałszowane. Jej zdaniem, obecnie obowiązujący system prawny dopuszcza występowanie odchyleń masy netto od masy rzeczywistej produktów opakowanych takich jak ww. filety z dorsza ze skórą – konieczne jest tylko zapewnienie, by masy te były zgodne w momencie pakowania produktu. Stwierdziła, Ŝe konsument kupujący świeŜą rybę powinien sobie zdawać sprawę z fizjologicznego ubytku masy spowodowanego przez wyciek soku mięsnego, zatem nie zachodzi moŜliwość wprowadzenia go w błąd. Ponadto organ powinien był wziąć pod uwagę, Ŝe filety z dorsza charakteryzują się duŜym wyciekiem w czasie przechowywania. Prezes UOKiK zwaŜył, Ŝe ilość środka spoŜywczego w opakowaniu naleŜy do podstawowych informacji na temat Ŝywności, które muszą znaleźć się w oznakowaniu dla konsumenta (por. § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych /Dz. U. z 2014 r. poz. 774/, które obowiązywało w czasie kontroli i postępowania pierwszej instancji, oraz art. 9 ust. 1 lit. e ww. rozporządzenia nr 1169/2011 obowiązującego obecnie). Skoro jest to informacja dla konsumenta, powinna być prawdziwa do momentu sprzedaŜy konsumentowi, a nie tylko w momencie produkcji. W innym przypadku informacja wprowadzałaby nabywców finalnych w błąd, wbrew postanowieniom art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej (obowiązującego w czasie kontroli i postępowania pierwszej instancji) oraz art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 1169/2011 (obowiązującego w czasie wydania niniejszej decyzji). Rzeczywiście, tak jak wskazuje strona, prawo Ŝywnościowe przewiduje odstępstwa od tej reguły. W przypadku towarów opakowanych objętych wymaganiami ww. ustawy o towarach paczkowanych dopuszczalne są ściśle określone niezgodności pomiędzy masą rzeczywistą towaru a masą oznaczoną na opakowaniu (por. załącznik nr 2 tabela 1 ww. ustawy o towarach paczkowanych). Filety z dorsza ze skórą stanowiące przedmiot niniejszego postępowania nie zaliczają się jednak do towarów paczkowanych, jak zauwaŜyła sama strona. Przy ocenie Strona 11 z 15 towarów opakowanych nie-paczkowanych organ moŜe, jak w przedmiotowej sprawie, brać pod uwagę ustawowe tolerancje rzeczywistej zawartości towarów paczkowanych jako kierunkowy punkt odniesienia wobec ustaleń w zakresie towarów „nie-paczkowanych”. W niniejszej sprawie masa netto w dwóch partiach filetów z dorsza bez skóry była nieprawidłowa, nawet po uwzględnieniu tolerancji. Przede wszystkim Ŝadne spośród 19 ocenionych opakowań z dwóch partii produkcyjnych nie spełniało deklaracji w oznakowaniu dotyczącej masy netto, co wyklucza przypadkowy błąd przy odwaŜaniu. NaleŜy dodać, Ŝe ocenie poddano produkty z aktualnym terminem przydatności do spoŜycia, a więc takie, które mogą być przedmiotem obrotu dla konsumentów. Nie ma znaczenia argument, Ŝe masa ryby (fileta) była zgodna z deklaracją w chwili pakowania w zakładzie produkcyjnym. Dla konsumenta przydatna jest ryba, a nie płyn wchłonięty w podkładkę absorpcyjną, i to za masę ryby obliczona była cena sprzedaŜy (cena wynosiła 29,90 zł/kg). Ponadto konsument nie miałby szansy stwierdzić, Ŝe kupowana ryba utraciła juŜ duŜą część masy na skutek wycieku, poniewaŜ opakowanie zawierało zintegrowany absorbent wchłaniający płyn. Nie mógł mieć świadomości, Ŝe w przypadku niektórych opakowań przedmiotowych filetów z dorsza (szczególnie tych z duŜym wyciekiem) uiszcza cenę nieadekwatną do faktycznej masy produktu. Strata konsumentów mogła być większa niŜ wykazała kontrola w dniu 14 kwietnia 2014 r., poniewaŜ zgodnie z wyznaczonym w oznakowaniu terminem przydatności do spoŜycia ww. dwie partie produktów mogły pozostać w obrocie odpowiednio 6 i 4 dni, w trakcie których następowałby dalszy wyciek (sama strona wskazuje, Ŝe ubytek masy tych produktów postępuje w miarę okresu przechowywania), a zatem dalsze pogorszenie cech jakościowych wyrobów. Dla przekonania strony warto przywołać równieŜ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. II GSK 273/10, który potwierdził, Ŝe zadeklarowane przez producenta wymagania w zakresie jakości handlowej wprowadzonego do obrotu artykułu rolno-spoŜywczego powinny zostać zachowane w całym okresie przydatności do spoŜycia (sprawa dotyczyła masy składnika produktu spoŜywczego). Prezes UOKiK nadmienia, Ŝe posiada z urzędu wiedzę o skardze konsumenta dotyczącej zaniŜonej masy „dorsza na tacce” kupionego w sklepie Biedronka. Konsument informował, Ŝe „tacka była dziwnie cięŜka” i „stwierdził niedobory ryby (na opakowaniu podana była waga netto) na poziomie 70-80 g – czyli w granicach 10%”. Skarga ta dodatkowo potwierdza istotne naruszenie interesów konsumentów. W dalszej części uzasadnienia do pierwszego punktu odwołania strona wskazuje, Ŝe dane działanie moŜe być kwalifikowane jako zafałszowanie na podstawie art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej tylko jeśli jest dokonywane w sposób świadomy i umyślnie. Twierdzi, Ŝe rozbieŜności masy netto i masy oznakowanej na opakowaniu filetów z dorsza ze skórą były następstwem naturalnego ubytku wody z mięsa dorsza, a nie zamierzonym i umyślnym działaniem skierowanym na zafałszowanie. Prezes UOKiK stoi na stanowisku, Ŝe podanie nieprawdziwej informacji dla konsumenta na temat tak istotnej cechy produktu, jaką jest masa netto, od której dodatkowo zaleŜy cena indywidualnej sztuki produktu (cena wyliczana była za kilogram ryby) – naleŜy Strona 12 z 15 traktować jako zafałszowanie. Nawet jeŜeli ubytek masy ryby wynikał tylko z naturalnej właściwości produktu, to powinien być uwzględniony w informacji. Zaniechanie w tym zakresie nie musiało być świadome, decydującym dla stwierdzenia zafałszowania było istotne naruszenie interesów konsumentów. Ponadto, w świetle wyjaśnień strony w piśmie z dnia 9 października 2014 r. (str. 3 akapit 2), woda w filetach z dorsza ze skórą pochodziła nie tylko z mięsa ryby, ale takŜe stanowiła pozostałość po procesie obróbki fileta. Wyjaśnienia strony wskazują, co słusznie zauwaŜył organ pierwszej instancji, Ŝe filety z dorsza w momencie waŜenia były nadmiernie wilgotne (posiadały wodę egzogenną), co skutkowało duŜym ubytkiem masy w trakcie przechowywania wyrobu. Prezes UOKiK zgadza się z Dolnośląskim WIIH, Ŝe takie działanie godziło w interesy ekonomiczne konsumentów, którzy zamiast deklarowanej ilości ryby kupowali dodatkowo wodę. Z powyŜszym wątkiem łączy się kwestia poruszona w drugim punkcie odwołania , gdzie strona podnosi zarzut naruszenia art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej z uwagi na brak przesłanek do zastosowania tego przepisu. Zdaniem strony, z odpowiedzialności za wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spoŜywczego zafałszowanego moŜna się zwolnić wykazując, Ŝe dokonało się wszystkiego co jest racjonalnie moŜliwe, aby nie zrealizować hipotezy normy sankcyjnej. Strona prowadzi własne audyty i kontrole u dostawcy zakwestionowanych produktów. Przedmiotem kontroli był zarówno cały proces produkcyjny, w tym takŜe proces filetowania ryby, jak i legalizacja i kalibracja urządzeń polegająca na sprawdzeniu aktualnej dokumentacji u dostawcy, skontrolowana była takŜe tara opakowań na produktach dostarczanych do strony. Wyniki kontroli nie wykazały nieprawidłowości, zatem strona mogła zasadnie przyjąć Ŝe wprowadzane przez nią produkty spełniają wymagania jakości handlowej. Odnosząc się do powyŜszych zarzutów, naleŜy zwrócić uwagę, Ŝe podmiotem praw i obowiązków wynikających z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej jest zawsze podmiot, w stosunku do którego zostanie ustalone, Ŝe wprowadził on do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze lub zafałszowane, a stopień zawinienia, jak wynika z ust. 5 tego artykułu, jest jedną z pięciu przesłanek uwzględnianych dopiero na etapie ustalania wysokości kary pienięŜnej. Nie ma znaczenia – wbrew przekonaniu strony – czy zakwestionowany produkt został wprowadzony do obrotu w wyniku celowego działania, czy teŜ nie, gdyŜ nie jest to przesłanką do odstąpienia od wymierzenia kary w ogóle. Słuszność tej interpretacji niejednokrotnie potwierdziły sądy administracyjne, np. w wyroku z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. II GSK 917/11, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przyrównał odpowiedzialność podmiotu wprowadzającego zafałszowany artykuł rolno-spoŜywczy do obrotu do odpowiedzialności sprzedawcy z tytułu rękojmi (art. 556 Kodeksu cywilnego), która to ma charakter absolutny, tzn. sprzedawca nie moŜe się z niej zwolnić i obciąŜa go ona niezaleŜnie od tego, czy to on spowodował wadliwość rzeczy, czy ponosi w tym zakresie jakąkolwiek winę, a nawet czy w ogóle wiedział lub mógł wiedzieć o tym, Ŝe sprzedawana rzecz jest wadliwa. JuŜ tylko z tych względów przedsiębiorca Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie mógł zostać ukarany z tytułu zafałszowania ww. Strona 13 z 15 filetów z dorsza ze skórą, mimo iŜ nie był podmiotem, który zapakował i oznaczył je nieprawdziwą informacją o zawartości netto. Prezes UOKiK zauwaŜa ponadto, Ŝe zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci pism strony z dnia 20 maja 2014 r., 13 sierpnia 2014 r. i 9 października 2014 r. świadczy, iŜ strona miała świadomość lub mogła w prosty sposób tę wiedzę uzyskać, Ŝe w informacji dla konsumentów podawana jest masa dorsza nieuwzględniająca strat wynikających z ubytku wody. Mimo tego nie podjęła Ŝadnych działań by nieprawidłowość tę zmienić. Strona naruszyła zatem wymogi art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, określające, Ŝe podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. W trzecim punkcie odwołania strona podnosi zarzut błędnego zastosowania przepisów art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 17 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 178/2002 poprzez wymierzenie stronie zbyt wysokiej kwoty kary pienięŜnej, nieproporcjonalnej do popełnionego czynu i nieznajdującej podstaw w przesłankach do wymierzenia kary z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej. W pierwszej kolejności naleŜy zauwaŜyć, Ŝe organ drugiej instancji zreformował zaskarŜoną decyzję wymierzając stronie nową – niŜszą karę pienięŜną w kwocie 6 000 zł. Kara ta stanowi […]% przychodu przedsiębiorcy za rok 2013, a zatem trudno ją uznać za nadmiernie dolegliwą. Ponadto, w uzupełnieniu do przeprowadzonej powyŜej przez Prezesa UOKiK analizy przesłanek do wymierzenia kary (str. 8-9 niniejszej decyzji) naleŜy wyjaśnić, Ŝe ustawa o jakości handlowej nie zawiera bardziej szczegółowych wytycznych do wymierzenia kar pienięŜnych z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spoŜywczych aniŜeli art. 40a ust. 1 pkt 4 i ust. 5 ustawy o jakości handlowej. Tym samym, ustawodawca pozostawił organom uprawnionym do wymierzenia kar pewną swobodę w ustalonych ramach, tj. kara powinna mieścić się w przedziale od 1000 zł do kwoty stanowiącej 10% przychodu przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary i powinna uwzględniać stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Dodatkowo, kara pienięŜna podlega wymogom cyt. wyŜej art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 178/2002, a zatem winna być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca. W czwartym punkcie odwołania strona podniosła zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez ich niezastosowanie i nierozpatrzenie materiału dowodowego pozwalającego na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz dokonanie nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, które w efekcie doprowadziły do ustalenia przez Dolnośląskiego WIIH błędnego stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem strony, organ nie udowodnił, Ŝe producent uŜył do wytworzenia produktu nadmiernej ilości wody, nie wykazał czy róŜnica w masie powstała na skutek Strona 14 z 15 wycieku wody z mięsa dorsza, który jest naturalnym procesem i właściwością tego rodzaju produktów, czy teŜ błąd powstał w nawaŜeniu produktu. Ponadto organ nie dokonał analizy tego, czy strona działała w sposób zamierzony i świadomy, nie zbadał czy i w jakim zakresie strona dołoŜyła naleŜytej staranności w celu zapobieŜenia wprowadzania do obrotu produktów niezgodnych z wymogami jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych. Prezes UOKiK ponownie wskazuje, Ŝe organ nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu, kto i z jakiego powodu dokonał faktycznie zafałszowania. Zebrany materiał w sprawie był wystarczający by zidentyfikować podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spoŜywczych. Kara została wymierzona za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych produktów, a nie z tytułu fałszowania. Organ drugiej instancji zauwaŜył, Ŝe wartość przedmiotowych filetów z dorsza bez skóry podana została w zaskarŜonej decyzji w kwocie niezgodnej z ustaloną w materiale dowodowym (wartość w decyzji – 266,52 zł, wartość w załączniku nr 1 do protokołu kontroli z dnia 17 kwietnia 2014 r. – 278,31 zł), niemniej identyfikacja zakwestionowanych produktów stanowiących przedmiot sprawy nie wzbudza wątpliwości, w szczególności z uwagi na toŜsamość w decyzji i materiale dowodowym numerów partii produkcyjnych filetów z dorsza bez skóry oraz liczby opakowań w tych partiach. Podsumowując, zaskarŜona decyzja Dolnośląskiego WIIH zostaje zreformowana przez Prezesa UOKiK na korzyść strony. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej we Wrocławiu w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: − utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję albo − uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo − umarza postępowanie odwoławcze. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Strona 15 z 15 Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. PREZESA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW WICEPREZES Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Daniel Szostek wspólnik Centrum Prawa śywnościowego A. Szymecka-Wesołowska, D. Szostek sp.j. pełnomocnik Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie Al. Ujazdowskie 16 lok. 22 00-478 Warszawa 2. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej we Wrocławiu 3. a/a