DIH-1/2015

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-79(6)/14/AgŁ Warszawa, 8 stycznia 2015 r. DECYZJA DIH-1/1/2015 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy „HOLDEX” Sp. z o.o. z siedzibą w Lesznie, od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 1 października 2014 r. (nr akt sprawy: D/LE.śG.8361.127.2014), na mocy której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych dwóch porcji wyrobu kulinarnego oferowanego pod nazwą „Bajeczna misa warzyw z łososiem” o łącznej wartości 53,98 zł – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 8-15 lipca 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu, zwanego dalej „Wielkopolskim WIIH”, w restauracji SPHINX w Lesznie przy Al. Konstytucji 3-go maja 12, naleŜącej do przedsiębiorcy „HOLDEX” Sp. z o.o. z siedzibą w Lesznie, pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbkę wyrobu kulinarnego o nazwie „Bajeczna misa warzyw z łososiem”, wyprodukowanego w tej restauracji w dniu 8 lipca 2014 r., pochodzącego z zakupu kontrolnego, zwanego dalej „potrawą”, w ilości 2 porcji, w tym 1 porcji o zawartości 565 g, złoŜonej z „kompozycji grillowanych warzyw i wędzonego łososia 100 g, podawanej na mixie kruchych sałat z aromatycznym sosem vinegrette” , w cenie sprzedaŜy 26,99 zł (według deklaracji zawartej w karcie menu), o łącznej wartości 53,98 zł – co udokumentowano w protokole pobrania próbki z dnia 8 lipca 2014 r. nr 081868. PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 15 lipca 2014 r. (nr akt kontroli: D/LE.śG.8361.127.2014). Do akt sprawy dołączono oświadczenie kontrolowanego 2 z dnia 8 lipca 2014 r. o przynaleŜności do grupy małych przedsiębiorców w świetle przepisów o swobodzie działalności gospodarczej oraz wydruk zdjęcia wykonanego w trakcie kontroli, przedstawiającego kartę menu. NiezaleŜnie od kary menu, z pkt 4 ww. protokołu wynika, Ŝe w bufecie umieszczono informację o treści „Wszelkie informacje związane ze składnikami (w tym alergenami) zawartymi w poszczególnych wyrobach kulinarnych i napojach udostępniane są na Ŝyczenie konsumentów”. Badania przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Poznaniu, zwane dalej „Laboratorium UOKiK w Poznaniu” wykazały, Ŝe przedmiotowy produkt nie spełniał wymagań jakościowych zadeklarowanych w karcie menu, z uwagi na: niŜszą zawartość potrawy (tj. w dwóch porcjach było 464,2 g ± 12,5 g i 477,5 g ± 12,9 g zamiast zadeklarowanych 565 g) oraz niŜszą zawartość łososia jako składnika jednorodnego w potrawie (tj. w dwóch porcjach było 55,2 g ± 9,3 g i 74,8 g ± 12,6 g zamiast zadeklarowanych 100 g) – co udokumentowano w sprawozdaniu z badań z dnia 11 lipca 2014 r. nr 187/2014. Kontrolowany zapoznał się z wynikami badań w ostatnim dniu kontroli, tj. 15 lipca 2014 r. W piśmie z dnia 16 lipca 2014 r., kontrolowany wyjaśnił zasady funkcjonowania jego restauracji (tj. działalności opartej na umowie współpracy ze Sfinks Polska S.A. oraz licencji Know-How, która oferuje gotowe menu w połączeniu z recepturami, opartej na bieŜącym szkoleniu pracowników, poddawanej cyklicznym audytom w zakresie zachowania wszelkich standardów dotyczących zarówno jakości wydawanych potraw, w tym składu potraw i ich zgodności z recepturami, jak i jakości obsługi klienta, a takŜe kontroli tajemniczego klienta) oraz przyczyny stwierdzonych niezgodności. Dodał, Ŝe receptury, które pochodzą z centrali są częścią licencji i jego obowiązkiem jest stosowanie się do nich. Podkreślił, Ŝe kucharz, który w czasie kontroli przygotowywał potrawy, pochodzące z zakupu kontrolnego (tj. dwie porcje potrawy o nazwie „Bajeczna misa warzyw z łososiem” oraz dwie porcje potrawy o nazwie „Bajeczna misa warzyw z kurczakiem”), zwaŜył odpowiednią ilość składników przed obróbką termiczną, a w wyniku procesu grillowania wskazanego w recepturze warzywa utraciły wodę i skurczyły się. Podkreślił, Ŝe efektem przygotowywania warzyw do dwóch potraw na jednej patelni były właściwe wagi dla dwóch ww. porcji potrawy z kurczakiem, a ubytek wagi dla dwóch ww. porcji potrawy z łososiem. Ponadto wyjaśnił, Ŝe w przypadku łososia receptura przewiduje masę 120 g przed obróbką termiczną i bardzo krótki czas wysmaŜania, tymczasem kucharz popełnił błąd i wysmaŜał go zbyt długo, co spowodowało tak duŜe zaniŜenie wagi. Nadmienił, Ŝe trudno jest skontrolować kaŜde z wychodzących potraw. JednakŜe zapewnił, Ŝe kucharze są stale pouczani o postępowaniu zgodnie z procedurami sieciowymi. Do pisma tego dołączył takŜe pismo z dnia 16 lipca 2014 r. skierowane do działu technologii Sfinks Polska S.A. z wnioskiem o zmianę receptury, ze względu na ubytek wagi, jaki występuje podczas obróbki termicznej przy przygotowywaniu warzyw. W związku z powyŜszymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 26 sierpnia 2014 r., Wielkopolski WIIH zawiadomił przedsiębiorcę „HOLDEX” Sp. z o.o. z siedzibą w Lesznie, zwanego dalej równieŜ „stroną”, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości 3 handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych dwóch ww. porcji potrawy o łącznej wartości 53,98 zł, informując przy tym o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w kaŜdym stadium postępowania, w tym głównie zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, przedstawienia stanowiska w sprawie oraz składania wniosków dowodowych. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 1 października 2014 r. (doręczoną stronie w dniu 3 października 2014 r.), Wielkopolski WIIH wymierzył stronie, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 1 000 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanych dwóch ww. porcji potrawy o łącznej wartości 53,98 zł. Pismem z dnia 8 października 2014 r. (nadanym tego samego dnia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o anulowanie wymierzonej jej kary. Strona wyjaśniła, Ŝe stwierdzone nieprawidłowości wynikały z błędu kucharza i nie były zamierzone, czego dowodem było wydanie podczas zakupu kontrolnego, oprócz zakwestionowanej potrawy, takŜe podobnej potrawy o nazwie „Bajeczna misa warzyw z kurczakiem” (a nie z łososiem), która w wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych wykazała nawet nadwagę. Podkreśliła, Ŝe działając od około 3 lat stara się przestrzegać wszystkich procedur, do których duŜą uwagę przywiązuje równieŜ Sfinks Polska S.A., której działy audytorskie przeprowadzają częste audyty w jej restauracji. Nadmieniła, Ŝe dbałość o jakość Ŝywności oraz o kaŜdego klienta jest dla niej priorytetem. Zaznaczyła, Ŝe jej restauracja jest placówką franczyzową i kara w wysokości 1 000 zł, wraz z wszystkimi opłatami jest dla niej zbyt duŜą karą. Dodatkowo do odwołania strona dołączyła wyjaśnienia kucharza z dnia 7 października 2014 r., z których wynika, Ŝe przyczyną znacznego ubytku łososia wchodzącego w skład zakwestionowanej potrawy był błąd, jaki popełnił on podczas obróbki termicznej (tj. łosoś został zbyt mocno wysmaŜony tracąc swoją wagę, podczas gdy receptura przewiduje delikatne ścięcie). Po uzupełnieniu przez stronę braków formalnych ww. odwołania, pismem z dnia 14 listopada 2014 r., Prezes UOKiK poinformował ją, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w przedmiotowej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, w myśl art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystał z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa 4 Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności lub pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Od 13 grudnia 2014 r. obowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011 s. 18 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (UE) nr 1169/2011”, które w art. 8 ust. 6 stanowi, Ŝe podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą przekazywanie informacji na temat Ŝywności nieopakowanej przeznaczonej do dostarczenia do konsumenta finalnego lub do zakładów Ŝywienia zbiorowego podmiotowi działającemu na rynku spoŜywczym otrzymującemu Ŝywność, aby umoŜliwić, tam gdzie jest to wymagane, przekazywanie konsumentom finalnym obowiązkowych informacji na temat Ŝywności. Nowe rozporządzenie nie zmienia zakresu odpowiedzialności strony i w związku z tym nie ma wpływu na wynik sprawy. KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane, w świetle art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pienięŜnej w wysokości nie wyŜszej niŜ 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1 000 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze, w świetle art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Pojęcie jakości handlowej zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jako cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Artykuł rolno-spoŜywczy zafałszowany, jak wynika z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości 5 handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeŜeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów finalnych, w szczególności jeŜeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spoŜycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. W dniu 13 grudnia 2014 r. weszła w Ŝycie ustawa z dnia 7 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych oraz ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2014 r. poz. 1722), która w art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej wprowadza zmiany polegające na dodaniu do wyraŜenia „interesy konsumentów” słowa „finalnych”, tak jak wskazano powyŜej. W niniejszej sprawie, na podstawie wyników badań laboratoryjnych próbki produktu, pobranej przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego WIIH w restauracji naleŜącej do strony, stwierdzono, Ŝe przedmiotowy produkt nie odpowiadał wymaganiom jakościowym określonym w deklaracji zawartej w karcie menu, z uwagi na: niŜszą zawartość potrawy (tj. w dwóch porcjach było 464,2 g ± 12,5 g i 477,5 g ± 12,9 g zamiast zadeklarowanych 565 g) oraz niŜszą zawartość łososia jako składnika jednorodnego w potrawie (tj. w dwóch porcjach było 55,2 g ± 9,3 g i 74,8 g ± 12,6 g zamiast zadeklarowanych 100 g) – według sprawozdania z badań z dnia 11 lipca 2014 r. nr 187/2014. Biorąc powyŜsze pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe wprowadzony do obrotu przedmiotowy produkt, z uwagi na podanie w karcie menu niezgodnych z prawdą danych w zakresie zawartości potrawy (zaniŜenie w obu porcjach wynosiło 100,8 g i 87,5 g, co stanowiło 18 % i 13 %) oraz zawartości łososia jako składnika głównego w potrawie (zaniŜenie w obu porcjach wynosiło 44,8 g i 25,2 g, co stanowiło 45 % i 25 %), jest artykułem rolno-spoŜywczym zafałszowanym, w myśl art. 3 pkt 10 lit. c ustawy o jakości handlowej – co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 4 tej ustawy oraz skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 1 000 zł, czyli najniŜszej z moŜliwych, przewidzianych ustawowo. Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w ust. 1-3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Tym samym, Wielkopolski WIIH wymierzył w drodze decyzji z dnia 1 października 2014 r. powyŜszą karę „HOLDEX” Sp. z o.o. z siedzibą w Lesznie, tj. przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu zafałszowany produkt. 6 Odwołując się od wydanej decyzji, strona nie zanegowała faktu, iŜ w zbadanej próbce produktu, jakim była potrawa o nazwie „Bajeczna misa warzyw z łososiem”, zawartość samej potrawy, jak i łososia jako składnika głównego w potrawie była zaniŜona, co w istotny sposób naruszało interesy konsumentów finalnych i stanowiło podstawę do uznania przedmiotowego produktu za zafałszowany, natomiast podniosła, Ŝe stwierdzone zaniŜenie wynikało z błędu kucharza i nie było zamierzone, czego dowodem było wydanie podczas zakupu kontrolnego, oprócz zakwestionowanej potrawy, takŜe podobnej potrawy o nazwie „Bajeczna misa warzyw z kurczakiem” (a nie z łososiem), która w wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych wykazała nawet nadwagę. Podkreśliła, Ŝe działając od około 3 lat stara się przestrzegać wszystkich procedur, do których duŜą uwagę przywiązuje równieŜ Sfinks Polska S.A., której działy audytorskie przeprowadzają częste audyty w jej restauracji. Nadmieniła, Ŝe dbałość o jakość Ŝywności oraz o kaŜdego klienta jest dla niej priorytetem. Zwróciła uwagę, Ŝe jej restauracja jest placówką franczyzową i kara w wysokości 1 000 zł, wraz z wszystkimi opłatami jest dla niej zbyt duŜą karą. Dodatkowo do odwołania strona dołączyła wyjaśnienia kucharza z dnia 7 października 2014 r., z których wynika, Ŝe przyczyną znacznego ubytku łososia wchodzącego w skład zakwestionowanej potrawy był błąd, jaki popełnił on podczas obróbki termicznej. Wobec powyŜszego, strona wniosła o anulowanie wymierzonej jej kary. Odnosząc się do powyŜszego, naleŜy zauwaŜyć, Ŝe zaskarŜona decyzja została wydana na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, który wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie ustalone, iŜ wprowadził do obrotu artykuł rolno-spoŜywczy zafałszowany, podlega karze pienięŜnej określonej w tym przepisie. Pojęcie obrotu zostało wyjaśnione w art. 3 pkt 4 tej ustawy, jako czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w którym wprowadzenie na rynek, zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją, oznacza posiadanie Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. W rozumieniu tych przepisów, strona – co nie jest przez nią kwestionowane – wskazany w decyzji organu pierwszej instancji produkt wyprodukowała i posiadała w celu sprzedaŜy, a więc wprowadziła do obrotu, co skutkowało wymierzeniem jej kary, stosownie do nakazu wynikającego z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej. Podkreślenia wymaga, Ŝe przepis ten nie przewiduje moŜliwości odstąpienia od ukarania w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o jakości handlowej, ani teŜ nie uzaleŜnia zastosowania kary od stwierdzenia winy po stronie podmiotu, który wprowadził zafałszowany produkt do obrotu. Odpowiedzialność określona w tym przepisie ma charakter obiektywny, a przesłanką jej przyjęcie jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu. Zatem samo stwierdzenie – udowodnienie faktu wprowadzania zafałszowanego produktu do obrotu jest przesłanką wystarczającą do nałoŜenia stosownej kary. Nie ma przy tym znaczenia – wbrew przekonaniu strony – czy zafałszowanie nastąpiło z winy (umyślnej lub nieumyślnej) danego podmiotu, czy teŜ nie. Ustawa ta nie przewiduje moŜliwości badania przez organy Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, który wprowadził zafałszowany produkt do obrotu. Zatem dowiedzenie, Ŝe jakiś podmiot (w tym przypadku 7 przedsiębiorca „HOLDEX” Sp. z o.o. z siedzibą w Lesznie) wprowadził do obrotu produkt zafałszowany powoduje konieczność nałoŜenia kary, która jest karą administracyjną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/10, z dnia 17 października 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 1371/11 oraz z dnia 7 stycznia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1501/12). Ponadto naleŜy wskazać, Ŝe przepis ten zakłada róŜnicowanie wysokości kary w zaleŜności od oceny przesłanek zawartych w art. 40a ust. 5 tej ustawy, takich jak: stopień szkodliwości czynu, stopnia zawinienia strony, zakres naruszenia, dotychczasowa działalności podmiotu na rynku artykułów rolno-spoŜywczych oraz wielkość jego obrotów. Stopień zawinienia strony jest zatem jedną z pięciu przesłanek uwzględnianych dopiero na etapie ustalania wysokości kary, a więc ma znaczenie, w sytuacji, gdy zastosowana kara jest wyŜsza od minimalnej, określonej ustawowo, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie, gdyŜ stronie wymierzono karę w minimalnej wysokości. Tym samym, nawet zapewnienia strony, Ŝe dbałość o jakość Ŝywności oraz o kaŜdego klienta jest dla niej priorytetem, a działając od około 3 lat stara się przestrzegać wszystkich procedur, zdaniem Prezesa UOKiK, nie mogą przemawiać za odstąpieniem od wymierzenia jej kary w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w toku kontroli. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, Ŝe ustalając wysokość kary, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny wszystkich kryteriów określonych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, co znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu do zaskarŜonej decyzji. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Skuteczność kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego przejawia się w moŜliwości jej nałoŜenia i wyegzekwowania. śeby kara była odstraszająca jej wysokość musi być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałoŜona na podmiot musi spełniać głównie funkcję prewencyjną, tj. być ostrzeŜeniem dla przedsiębiorcy, w celu niedopuszczenia do powstania nieprawidłowości w przyszłości. NałoŜona sankcja powinna spełniać równieŜ funkcję represyjną, czyli stanowić powaŜną dolegliwość, ale nie eliminować przedsiębiorcy z rynku. Wskazać naleŜy, Ŝe celem prawa Ŝywnościowego, w myśl art. 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 – przywołanym takŜe w uzasadnieniu do zaskarŜonej decyzji – jest ochrona interesów konsumentów. Zdaniem Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby do obrotu były wprowadzane tylko produkty odpowiadające jakości handlowej, a ponadto spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, stosownie do wymagań określonych w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, przede wszystkim z uwagi na wykazane powyŜej niedochowanie naleŜytej staranności w zakresie zapewnienia właściwych cech jakościowych przedmiotowego produktu. Podsumowując powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe wydając zaskarŜoną decyzję, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, Ŝe przedsiębiorca „HOLDEX” Sp. z o.o. z siedzibą w Lesznie jest odpowiedzialny za wprowadzenie do obrotu zafałszowanych dwóch ww. porcji 8 potrawy, a więc wymierzenie mu kary pienięŜnej z tego tytułu było zasadne. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o anulowanie nałoŜonej na nią kary, naleŜy uznać za bezzasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa dotyczących wymierzania kar pienięŜnych na gruncie ustawy o jakości handlowej. Biorąc pod uwagę, Ŝe strona podniosła w odwołaniu, iŜ powyŜsza kara, w połączeniu z wszystkimi opłatami jest dla niej zbyt duŜą karą, Prezes UOKiK informuje, Ŝe przesłanka wielkości obrotów strony została wzięta pod uwagę przy ustalaniu wysokości sankcji, zgodnie z dyspozycją art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, a kwestia sytuacji ekonomicznej strony moŜe zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, przy ewentualnym zastosowaniu ulg w spłacie naleŜności publicznoprawnej, jaką jest wymierzona kara. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem strony lub interesem publicznym, Wielkopolski WIIH moŜe: 1) odroczyć termin płatności podatku (kary) lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty, 2) odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe kara pienięŜna staje się zaległością w sytuacji, gdy nie zostanie uiszczona w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pienięŜnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z poźn. 9 zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów WICEPREZES Dorota Karczewska Otrzymują: 1. „HOLDEX” Sp. z o.o. ul. Konstytucji 3-go maja 12 64-100 Leszno 2. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Poznaniu 3. a/a