DIH-91/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-74-113( 7 )/14/CS Warszawa, dnia 19 grudnia 2014 r. DECYZJA DIH-2 NR 91/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 24 ust. 1, 4 i 5 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. Nr 169, poz. 1200 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej nałoŜenia na przedsiębiorcę „STARTER” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA KOMANDYTOWA z siedzibą w Rzeszowie, obowiązku uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego o numerze 1096/14/9451, niespełniającego wymagań jakościowych, zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DIH-2 Nr 77/2014 z dnia 6 listopada 2014 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - utrzymuje zaskarŜoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 listopada 2014 r., przedsiębiorca „STARTER” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA KOMANDYTOWA z siedzibą w Rzeszowie (dalej takŜe: „Przedsiębiorca” lub „Strona”), złoŜył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr DIH-2 Nr 77/2014 z dnia 6 listopada 2014 r., dotyczącą nałoŜenia na Przedsiębiorcę obowiązku uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego o numerze 1096/14/9451, niespełniającego wymagań jakościowych. 2 W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 12 sierpnia 2014 r. na stacji paliw w Rzeszowie, przy ul. Przemysłowej 13, inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej pobrali do badań z partii liczącej 1792 litry próbki oleju napędowego, tj. próbkę numer 1096/14/9451 i próbkę kontrolną numer 5747/14/9451 w ilości 4 i 0,8 litra kaŜda, na podstawie protokołu pobrania próbek paliw nr 000948. Następnie inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, przekazali w dniu 14 sierpnia 2014 r. próbkę oleju napędowego do akredytowanego, niezaleŜnego laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie, według protokołu przyjęcia próbek do badania nr M/TA2/222/2014. Badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezaleŜne laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy w Krakowie (sprawozdanie z badań nr M/TA2/222/14) wykazały, Ŝe oferowany w dniu kontroli tj. 12 sierpnia 2014 r. olej napędowy (o numerze próbki 1096/14/9451), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1058), zwanego dalej: ,,rozporządzeniem”, z uwagi na zaniŜoną odporność na utlenianie, której wynik badania wyniósł 9,7 h, przy wymaganiach jakościowych min. 20 h. W toku kontroli w dniu 22 sierpnia 2014 r. inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, poinformowali Stronę o wynikach badań próbki oleju napędowego pobranego w dniu 12 sierpnia 2014 r. o numerze 1096/14/9451, przekazali egzemplarz sprawozdania z badań o numerze M/TA2/222/14 oraz poinformowali o moŜliwości złoŜenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej. Przedsiębiorca nie złoŜył wniosku o zbadanie próbki kontrolnej numer 5747/14/9451 pobranej do badań w toku kontroli w dniu 12 sierpnia 2014 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów mając na uwadze wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez akredytowane, niezaleŜne laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej – „Kodeks postępowania administracyjnego”, pismem z dnia 1 października 2014 r. powiadomił Przedsiębiorcę jako stronę postępowania, o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości naleŜności pienięŜnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju 3 napędowego oraz nałoŜenia na przedsiębiorcę obowiązku jej uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Przedsiębiorca został takŜe poinformowany, Ŝe przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie, jako stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, prawo wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz Ŝądań zgłoszonych w trakcie postępowania, a takŜe prawo do składania wniosków dowodowych. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa. Pismem z dnia 14 października 2014 r., Przedsiębiorca wniósł o odstąpienie od nałoŜenia naleŜności pienięŜnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbek oleju napędowego. Strona twierdziła, iŜ zaniŜona wartość odporności na utlenianie oleju napędowego spowodowana jest błędami w badaniach (w tym próbopobrania, przechowywania oraz zabezpieczenia próbki kontrolnej) i moŜe stanowić zdaniem Przedsiębiorcy, podstawę do uznania kontroli paliwa jako nierzetelnej, poniewaŜ upływ czasu jaki minął od daty pobrania próbki do jej zbadania mógł spowodować zmiany parametrów jakościowych próbki. Strona w ww. piśmie wyjaśniła, iŜ paliwo nabywa u jednego dostawcy, a w chwili kontroli w zbiorniku znajdowało się niewiele paliwa, co mogło zdaniem Strony oznaczać, Ŝe na dnie zbiornika znajdowały się resztki dodatków do biopaliwa. W ocenie Przedsiębiorcy paliwo spełniało normy, tym bardziej, iŜ dostawca paliwa dysponuje certyfikatami jakości paliwa. Decyzją nr DIH-2 Nr 77/2014 z dnia 6 listopada 2014 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nałoŜył na Przedsiębiorcę obowiązek uiszczenia na rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki oleju napędowego o numerze 1096/14/9451, niespełniającego wymagań jakościowych. Pismem z dnia 14 listopada 2014 r., Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją nr DIH-2 Nr 77/2014 z dnia 6 listopada 2014 r. W treści przedmiotowego wniosku, Przedsiębiorca podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyraŜone w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Strona stwierdziła, iŜ zaniŜona wartość odporności na utlenianie oleju napędowego spowodowana jest błędami w badaniach (w tym próbopobrania, przechowywania oraz zabezpieczenia próbki kontrolnej) i moŜe stanowić zdaniem Przedsiębiorcy, podstawę do uznania kontroli paliwa jako nierzetelnej poniewaŜ upływ czasu jaki minął od daty pobrania próbki do jej zbadania mógł spowodować zmiany parametrów jakościowych próbki. 4 Strona w ww. piśmie wyjaśniła, iŜ paliwo nabywa u jednego dostawcy, a w chwili kontroli w zbiorniku znajdowało się niewiele paliwa, co mogło zdaniem Strony oznaczać, Ŝe na dnie zbiornika znajdowały się resztki dodatków do biopaliwa. W ocenie Przedsiębiorcy paliwo spełniało normy, tym bardziej, iŜ dostawca paliwa dysponuje certyfikatami jakości paliwa. Pismem z dnia 26 listopada 2014 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów powiadomił Przedsiębiorcę, o wszczęciu postępowania w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej zaskarŜoną decyzją nr DIH-2 Nr 77/2014 z dnia 6 listopada 2014 r. Przedsiębiorca został takŜe poinformowany, Ŝe przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie, jako stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, prawo wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz Ŝądań zgłoszonych w trakcie postępowania, a takŜe prawo do składania wniosków dowodowych. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Mając na względzie całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, na wstępie naleŜy podkreślić, iŜ stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. Nr 169, poz. 1200 z późn. zm.), dalej: „ustawa o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw” – paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a takŜe maszynach nieporuszających się po drogach, a takŜe rekreacyjnych jednostkach pływających. Jak juŜ podniesiono na wstępie, badania laboratoryjne przeprowadzone przez akredytowane, niezaleŜne laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowy Instytut Badawczy w Krakowie (sprawozdanie z badań nr M/TA2/222/14) wykazały, Ŝe oferowany w dniu kontroli tj. 12 sierpnia 2014 r. olej napędowy (o numerze próbki 1096/14/9451), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w obowiązującym w dniu kontroli § 1 pkt 2 rozporządzenia, z uwagi na zaniŜoną odporność na utlenianie, której wynik badania wyniósł 9,7 h, przy wymaganiach jakościowych min. 20 h. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw zabrania się transportowania, magazynowania, wprowadzania do obrotu oraz 5 gromadzenia w stacjach zakładowych paliw ciekłych, jeŜeli nie spełniają wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 lub art. 6 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. W kontekście powyŜszego naleŜy stwierdzić, iŜ wprowadzenie do obrotu oleju napędowego, niespełniającego wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu, stanowi naruszenie dyspozycji cytowanych powyŜej przepisów art. 3 ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Odnosząc się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 14 listopada 2014 r., naleŜy na wstępie wyjaśnić, iŜ Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, zarządza systemem monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Celem jaki legł u podstaw wydania ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, jest ograniczenie negatywnych skutków oddziaływania paliw na środowisko oraz zdrowie ludzi (art. 1). Dla realizacji tego celu został stworzony system monitorowania i kontrolowania jakości paliw (art. 11) mający za cel przeciwdziałanie transportowaniu, magazynowaniu, wprowadzaniu do obrotu paliw niespełniających wymagań jakościowych określonych w odrębnych przepisach. Do zadań systemu naleŜy m.in. kontrolowanie jakości paliw u przedsiębiorców. Systemem, jak to juŜ wskazano powyŜej, zarządza Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (art. 12), zaś czyni to przy pomocy Inspekcji Handlowej. NaleŜy zaznaczyć, iŜ zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw inspektor w toku postępowania kontrolnego pobiera dwie próbki (próbkę i próbkę kontrolną), z których jedna badana jest z urzędu, a druga – próbka kontrolna – na wniosek Kontrolowanego. Strona nie złoŜyła wniosku o zbadanie próbki kontrolnej pobranej do badań w dniu 12 sierpnia 2014 r. Przepis art. 24 ust. 1 omawianej ustawy, w sytuacji gdy badania wykazały, Ŝe paliwo nie spełnia wymagań jakościowych, obliguje zarządzającego systemem do nałoŜenia na kontrolowanego w drodze decyzji, obowiązku uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Dodatkowo naleŜy wyjaśnić, iŜ w sytuacji, gdy przeprowadzone badania wykaŜą, Ŝe paliwo spełnia wymagania jakościowe, koszt tych badań ponosi Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jako zarządzający systemem monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego niewłaściwego pobrania próbki, przechowywania pojemnika na próbki oraz niewłaściwego zabezpieczeniu pojemnika z próbką, ponownie naleŜy podkreślić, iŜ zgodnie z normą PN-EN 14275 pkt. 4.1 Pojemniki na 6 próbki – powinno się stosować nieuŜywane pojemniki metalowe o pojemności około 4l, wykonane z materiału niezawierającego ołowiu, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wypada równieŜ podkreślić, iŜ pojemniki do których pobiera się próbki paliwa są jednorazowego uŜytku. Nie ma więc moŜliwości zanieczyszczenia pojemnika innym paliwem. NaleŜy równieŜ dodać, Ŝe Strona w toku postępowania kontrolnego nie wnosiła uwag ani zastrzeŜeń do niewłaściwego pobrania próbki, niewłaściwego zabezpieczeniu pojemnika z próbką. Zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 1 września 2009 r. w sprawie sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych (Dz. U. Nr 147 poz. 1189) oraz postanowieniami normy PN-EN ISO 3170 „Ciekłe produkty naftowe. Ręczne pobieranie próbek” inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej przystąpili do poboru próbek. W protokole kontroli z dnia 12 sierpnia 2014 r. (ANU.8361.227.2014) znajduje się opis czynności dokonanych przed przystąpieniem do poboru próbek. W powyŜszym protokole zanotowano, iŜ przed pobraniem próbek paliwa końcówkę przewodu wlewowego dystrybutora oczyszczono bawełnianą szmatką i przepłukano 4 litrami produktu. Próbkę oraz próbkę kontrolną paliwa o objętości 4 i 0,8 litrów kaŜda, wlano do atestowanych pojemników metalowych, szczelnie zamknięto, zaplombowano plombownicą o treści „WIIH 1. RZESZÓW” i oznakowano poprzez umieszczenie przy kaŜdej próbce etykiety zawierającej numery identyfikujące podane przez dyspozytora. Pobrane próbki niezwłocznie umieszczono w schłodzonych pojemnikach w warunkach uniemoŜliwiających zmianę jakości paliwa ciekłego i jego cech charakterystycznych. Biorąc powyŜsze pod uwagę, dokonując analizy, a zarazem oceny akt sprawy, Prezes UOKiK opiera się na dowodach zebranych w toku toczącego się postępowania. Wobec sformułowanego przez Stronę zarzutu dotyczącego niewłaściwego pobrania próbki, przechowywania pojemnika na próbki i niewłaściwego zabezpieczeniu pojemnika z próbką, kluczowymi dowodami w sprawie są: protokół kontroli z dnia 12 sierpnia 2014 r. (sygn. ANU.8361.227.2014) oraz protokół pobrania próbek nr 000948 z dnia 12 sierpnia 2014 r. Z treści tych dokumentów, wynika Ŝe kontrolę przeprowadzono w obecności Pana Wiesława Mikruta – prezesa spółki. RównieŜ próbki pobrano w obecności Pana Wiesława Mikruta. Obydwa protokoły zostały podpisane przez Pana Wiesława Mikruta. Podpisanie tych protokołów odbyło się zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 1b ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2014 r., poz. 148 z późn. zm.), dalej: „ustawa o Inspekcji 7 Handlowej”, który stanowi, Ŝe protokół podpisuje inspektor oraz kontrolowany lub osoba przez niego upowaŜniona, w którego obecności przeprowadzono kontrolę. Biorąc powyŜsze pod uwagę, naleŜy stwierdzić, iŜ przepis art. 20 ustawy o Inspekcji Handlowej, przewiduje moŜliwość odmowy podpisania protokołu (ust. 1e) oraz moŜliwość zgłoszenia uwag bezpośrednio do protokołu kontroli lub w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu wniesienia ich na piśmie (ust. 2). Strona nie skorzystała z tych moŜliwości, podpisując protokół bez zastrzeŜeń. Nie wniosła teŜ Ŝadnych zastrzeŜeń, w terminie późniejszym, wynikającym z cytowanego przepisu. Odnosząc się do podnoszonej przez Przedsiębiorcę kwestii niewielkiej ilości paliwa w zbiorniku podczas kontroli, co mogło zdaniem Strony oznaczać, Ŝe na dnie zbiornika znajdowały się resztki dodatków do biopaliwa, naleŜy podkreślić, iŜ w dniu kontroli dystrybutor, z którego pobierano próbki, był czynny i dostępny dla konsumentów. W toku kontroli Strona nie zgłaszała, Ŝe w zbiorniku do którego był podłączony dystrybutor, znajduje się niewielka ilość paliwa i ma wątpliwości, czy nie jest ona zanieczyszczona resztkami dodatków biopaliwa, co mogłoby mieć wpływ na jakość oferowanego paliwa, a w konsekwencji na wyniki badań laboratoryjnych, które wykazały, Ŝe przedmiotowe paliwo nie spełnia wymagań jakościowych. JeŜeli Przedsiębiorca faktycznie miał wątpliwości co do moŜliwości zanieczyszczenia oleju napędowego resztkami dodatków do paliwa i oferował ten olej konsumentom to naleŜy uznać, iŜ czynił to z pełną świadomością. PowyŜsze dowody wskazują, Ŝe na etapie pobierania próbek i po podpisaniu protokołu kontroli, nie kwestionowano sposobu ich pobierania jako niezgodnego z przepisami prawa. Zgodnie bowiem z protokołem kontroli sporządzonym w dniu 12 sierpnia 2014 r. próbki do badań pobrano zgodnie ze sposobem określonym w rozporządzeniu w sprawie sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych. Symptomatycznym jest równieŜ fakt, Ŝe Strona kwestionując wyniki badań próbki o numerze 1096/14/9451, nie skorzystała z moŜliwości zbadania próbki kontrolnej o numerze 5747/14/9451. Wypada w tym miejscu przypomnieć, Ŝe w toku kontroli w dniu 22 sierpnia 2014 r. inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, poinformowali Stronę o wynikach badań próbki oleju napędowego pobranego w dniu 12 sierpnia 2014 r. o numerze 1096/14/9451, przekazali egzemplarz sprawozdania z badań o numerze M/TA2/222/14 oraz poinformowali o moŜliwości złoŜenia wniosku o zbadanie próbki kontrolnej. Przedsiębiorca, pomimo prawidłowego pouczenia nie złoŜył wniosku o zbadanie próbki kontrolnej numer 5747/14/9451 pobranej do badań w toku kontroli w dniu 12 sierpnia 2014 r. 8 Po pobraniu próbek i ich niezwłocznym umieszczeniu w schłodzonych pojemnikach w warunkach uniemoŜliwiających zmianę jakości paliwa ciekłego i jego cech charakterystycznych, zgodnie z art. 22 ust.1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, w dniu 14 czerwca 2014 r. inspektorzy reprezentujący Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej przekazali próbki oleju napędowego do akredytowanego, niezaleŜnego laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie, według protokołu przyjęcia do badania numer M/TA2/222/2014. W ww. protokole laboratorium zamieściło informację, iŜ szczelność przekazanego pojemnika była prawidłowa, próbka była zaplombowana prawidłowo, a plomba była nienaruszona. W świetle przepisów art. 22 ust. 1 – 4 w związku z art. 25 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, badania próbek paliw w ramach systemu prowadzone są w laboratoriach zewnętrznych, z którymi Prezes UOKiK, jako Zarządzający systemem, podpisuje umowy na wykonywanie usługi badania jakości paliw, w tym przypadku laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie. NaleŜy podkreślić, Ŝe laboratoria badające próbki paliw w ramach systemu monitorowania i kontrolowania jakości paliw muszą spełniać wymagania określone w art. 2 ust. 1 pkt 20 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw tj. muszą być niezaleŜne od przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, magazynowania lub wprowadzania do obrotu paliw, muszą równieŜ uzyskać akredytację, na zasadach określonych w przepisach o systemie oceny zgodności, do wykonywania badań jakości paliwa. Laboratorium Instytutu Nafty i Gazu – Państwowego Instytutu Badawczego w Krakowie, przeprowadziło badania zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, tj. ustawą o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie metod badania jakości paliw ciekłych (Dz. U. z 2010 r. Nr 55, poz. 332) oraz rozporządzeniem w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, które wykazało niespełnienie wymagań jakościowych w zakresie parametru – odporność na utlenianie. Stosownie do obowiązujących przepisów, ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, laboratorium dokonuje oceny jakości paliwa na podstawie wyniku badania jednej próbki dostarczonej przez inspektorów Inspekcji Handlowej. Dotyczy to odpowiednio badania próbki i próbki kontrolnej (badanej na wniosek kontrolowanego). 9 Odnosząc się do stwierdzenia Strony, iŜ dostawca paliwa dysponuje certyfikatami jakości paliwa naleŜy zwaŜyć co następuje. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie podwaŜa wiarygodności dokumentów, przedłoŜonych przez dostawcę paliwa (świadectw jakości). Nie podlegały one ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a takŜe paliwo np. w czasie transportu czy u producenta. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdza natomiast, Ŝe paliwo sprzedawane przez Kontrolowanego w dniu 12 sierpnia 2014 r. nie odpowiada wymaganiom jakościowym określonym dla kontrolowanego paliwa. Okoliczność, Ŝe dostarczone na kontrolowaną stację paliw, paliwo posiadało świadectwa jakości, nie stanowi dowodu na to, Ŝe sprzedawane przez stację paliwo odpowiadało wymaganiom jakościowym i z tej racji kontrola paliwa podlega wyłączeniu. Takiej regulacji ustawa nie zawiera. Istotne jest jakie paliwo kontrolowany sprzedaje, a nie jakie kupuje. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, po dokonaniu ponownej analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz uwzględnieniu okoliczności wskazanych przez Stronę w toku postępowania odwoławczego, Ŝe decyzja nr DIH-2 Nr 77/2014 z dnia 6 listopada 2014 r. była prawidłowa, a tym samym brak jest podstaw do jej uchylenia. ZwaŜywszy na przedstawione okoliczności naleŜało postanowić, jak w sentencji. Decyzja niniejsza jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Na decyzję, zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarŜącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Wiceprezes Dorota Karczewska 10 Otrzymuje: „STARTER” SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ SPÓŁKA KOMANDYTOWA, ul. Przemysłowa 13, 35-105 Rzeszów.