DIH-52/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-48(3)/14/AgŁ Warszawa, 30 czerwca 2014 r. DECYZJA DIH-1/52/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Haliny Wróbel, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Wróbel Halina „Ziółko” w Radomiu, od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. nr PO.80.KB.11.2014.PS (nr akt sprawy: DR.8361.552.2013), którą ww. przedsiębiorcę zobowiązano do uiszczenia kwoty 947,02 zł (słownie: dziewięćset czterdzieści siedem złotych 02/100), stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek: produktu o nazwie „Makaron razowy Ŝytni świderki” o masie netto 400 g oraz produktu o nazwie „Bio fajne ciasteczka ryŜowe” o masie netto 120 g – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 15-22 listopada 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie, zwanego dalej „Mazowieckim WIIH”, w sklepie „ZIÓŁKO” w Radomiu przy ul. Struga 41/43, naleŜącym do przedsiębiorcy Haliny Wróbel, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Wróbel Halina „Ziółko” w Radomiu, zwanej dalej równieŜ „stroną”, pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbki z dwóch partii produktów ekologicznych, tj.: – produktu o nazwie „Makaron razowy Ŝytni świderki” o masie netto 400 g, oznaczonego datą minimalnej trwałości „najlepiej spoŜyć przed: 10.06.2014”, będącej jednocześnie numerem partii produkcyjnej, wyprodukowanego przez Wytwórnię Makaronów BIO Babalscy 87-312 Pokrzydowo 99, numer jednostki certyfikującej PL-EKO-07, zwanego dalej „makaronem”, w ilości 2 sztuk, z partii liczącej 3 sztuki o łącznej wartości 11,7 zł (3,90 zł/szt.); 2 – produktu o nazwie „Bio fajne ciasteczka ryŜowe” o masie netto 120 g, oznaczonego datą minimalnej trwałości „najlepiej spoŜyć przed końcem: 07.2014”, będącej jednocześnie numerem partii produkcyjnej, wyprodukowanego przez F.P.H. Ania ul. Niepokalanej Marii Panny 103, 31-589 Kraków, numer jednostki certyfikującej PL-EKO-03, zwanego dalej „ciastkami”, w ilości 2 sztuk, z partii liczącej 2 sztuki o łącznej wartości 11,0 zł (5,50 zł/szt.). Podczas kontroli, na podstawie art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, równocześnie z ww. partii produktów nie pobrano dodatkowych próbek w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań laboratoryjnych (próbek kontrolnych), z uwagi na niewielką ilość produktu. PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 22 listopada 2013 r. (nr akt kontroli: DR.8361.552.2013), zestawieniu ocenianych produktów (stanowiącym załącznik nr 1 do tego protokołu), oświadczeniu strony z dnia 18 listopada 2013 r. o reprezentatywności próbek dla partii (stanowiącym załącznik nr 2 do tego protokołu), protokole pobrania próbki produktu z dnia 18 listopada 2013 r. nr 087681 oraz na wydrukach zdjęć przedstawiających sposób oznakowania zakwestionowanych produktów. Badania cech organoleptycznych i fizykochemicznych wykonane przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie, zwane dalej „Laboratorium w Warszawie” wykazały, Ŝe: – makaron nie spełniał wymagań jakościowych zadeklarowanych przez producenta w tabeli wartości odŜywczej na opakowaniu jednostkowym, z uwagi na: niŜszą zawartość białka (tj. było 7,2 % ± 0,2 % zamiast zgodnie z deklaracją 12,7 %) – co udokumentowano w sprawozdaniu z badań z dnia 25 listopada 2013 r. nr 483/2013; – ciastka nie spełniały wymagań jakościowych zadeklarowanych przez producenta w tabeli wartości odŜywczej na opakowaniu jednostkowym, z uwagi na: niŜszą zawartość białka (tj. było 4,0 % ± 0,1 % zamiast zgodnie z deklaracją 6,5 %) i wyŜszą zawartość tłuszczu (tj. było 13,3 % ± 0,9 % zamiast zgodnie z deklaracją 0,7 %) – co udokumentowano w sprawozdaniu z badań z dnia 2 grudnia 2013 r. nr 486/2013. O wynikach badań laboratoryjnych strona została poinformowana w piśmie z dnia 18 grudnia 2013 r. Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek produktów, zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów”, dyrektor Laboratorium w Warszawie dokonał obliczenia wysokości naleŜności pienięŜnej na kwotę 484,62 zł dla próbki makaronu oraz na kwotę 462,40 zł dla próbki ciastek – co udokumentowano w pismach zatytułowanych „Koszty przeprowadzonych badań laboratoryjnych” z dnia 19 grudnia 2013 r. nr 106/2013 i nr 108/2013. Łączne koszty badań wynosiły 947,02 zł. 3 Po ponownym przeanalizowaniu sprawy i uwzględnieniu limitów tolerancji zawartych w tabeli 1 rozdziału 3 przewodnika Komisji Europejskiej z grudnia 2012 r. zatytułowanym „Wytyczne dla właściwych organów w sprawie kontroli zgodności z prawodawstwem UE w odniesieniu do: rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004; oraz dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 2 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odŜywczej środków spoŜywczych; oraz dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliŜenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów Ŝywnościowych; w zakresie określenia limitów tolerancji dla składników odŜywczych wymienionych na etykiecie” , zwanych dalej „wytycznymi KE”, dla składników odŜywczych (tj. białka i tłuszczu), wykazanych w tabeli wartości odŜywczej na etykiecie opakowania jednostkowego, strona została po raz kolejny poinformowana o wynikach badań laboratoryjnych w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r. W związku z powyŜszymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. nr PO.80.KB.11.2014.PS, Mazowiecki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, informując równieŜ o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz składania wniosków dowodowych. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i wyraziła na piśmie swoje niezrozumienie dla ponoszenia kary za czyjeś błędy (pismo bez oznaczenia daty, wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w dniu 23 kwietnia 2014 r.). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 7 maja 2014 r. nr PO.80.KB.11.2014.PS, Mazowiecki WIIH zobowiązał stronę, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, do uiszczenia kwoty 947,02 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe na zwrotnym potwierdzeniu odbiory tej decyzji widnieje pieczątka poczty z datą nadania przesyłki w dniu 7 maja 2014 r., a w miejscu przeznaczonym na podpis doręczającego i odbiorcy znajduje się odpowiednio: podpis listonosza i strony z odciśniętym datownikiem 12 kwietnia 2014 r. Po zweryfikowaniu daty odbioru tej przesyłki, w oparciu o dane zamieszczone w opcji śledzenie przesyłek dostępnej na stronie internetowej Poczty Polskiej, organ drugiej instancji ustalił, Ŝe decyzja ta została doręczona stronie w dniu 12 maja 2014 r. Pismem z dnia 21 maja 2014 r. (nadanym tego samego dnia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji 4 i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o odstąpienie od obciąŜenia jej kosztami badań laboratoryjnych. Strona stara się wykazać, Ŝe skoro badane próbki były niezgodne z deklaracją producenta na opakowaniu jednostkowym, to kosztami tych badań powinien zostać obciąŜony producent, a nie ona jako sprzedawca detaliczny. Strona uwaŜa, Ŝe kaŜdy produkt, zanim trafi na rynek, powinien być poddawany kontroli w zakładzie produkcyjnym. Nadmieniła, Ŝe zakwestionowane produkty zostały zakupione w hurtowniach, na dowód czego dostarczyła kontrolującym kopie faktur. Wskazała, Ŝe oferując produkty do sprzedaŜy opiera się na danych zawartych na opakowaniu i wizualnie moŜe ona sprawdzić datę waŜności lub wagę, natomiast nie ma technicznych moŜliwości na sprawdzenie jakości towaru w drodze badań laboratoryjnych. Jej zdaniem, odpowiedzialność za wszystkie niezgodności jakościowe powinien ponosić producent. Strona wyraziła takŜe swoje niezrozumienie dla ponoszenia kary za błędy producenta. Pismem z dnia 3 czerwca 2014 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o Inspekcji Handlowej stanowi w art. 30 ust. 1, Ŝe jeŜeli przeprowadzone badania wykazały, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budŜetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów, wysokość naleŜności pienięŜnej, określonej w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, ustala dyrektor laboratorium kontrolno-analitycznego Inspekcji Handlowej, z uwzględnieniem: rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń uŜytych w toku przeprowadzania badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnoŜonego przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. 5 Jakość handlowa została zdefiniowana w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, jako cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, jednak nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W niniejszej sprawie, wyniki badań laboratoryjnych próbek produktów, pobranych w sklepie naleŜącym do strony, przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego WIIH, wykonanych przez Laboratorium w Warszawie, po uwzględnieniu tolerancji przewidzianych w wytycznych KE, dały podstawę do stwierdzenia, Ŝe: – makaron nie spełniał wymagań jakościowych zadeklarowanych przez producenta w tabeli wartości odŜywczej na opakowaniu jednostkowym, z uwagi na niŜszą zawartość białka (tj. było 7,2 % ± 0,2 % zamiast zgodnie z deklaracją 12,7 %); – ciastka nie spełniały wymagań jakościowych zadeklarowanych przez producenta w tabeli wartości odŜywczej na opakowaniu jednostkowym, z uwagi na: niŜszą zawartość białka (tj. było 4,0 % ± 0,1 % zamiast zgodnie z deklaracją 6,5 %) i wyŜszą zawartość tłuszczu (tj. było 13,3 % ± 0,9 % zamiast zgodnie z deklaracją 0,7 %). Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek produktów, organ pierwszej instancji ustalił wysokość naleŜności pienięŜnej na kwotę 947,02 zł, zgodnie z kosztorysami wystawionymi przez Laboratorium w Warszawie w dniu 19 grudnia 2013 r. nr 106/2013 i nr 108/2013. Wobec powyŜszego, Mazowiecki WIIH zobowiązał kontrolowanego, to jest – w myśl art. 2 pkt 8 ustawy o Inspekcji Handlowej – przedsiębiorcę Halinę Wróbel, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Wróbel Halina „Ziółko” w Radomiu, w drodze decyzji z dnia 7 maja 2014 r. do uiszczenia powyŜszej kwoty, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Odwołując się od wydanej decyzji, strona stara się wykazać, Ŝe skoro badane próbki były niezgodne z deklaracją producenta na opakowaniu jednostkowym, to kosztami tych badań powinien zostać obciąŜony producent, a nie ona jako sprzedawca detaliczny. Strona uwaŜa, Ŝe kaŜdy produkt, zanim trafi na rynek, powinien być poddawany kontroli w zakładzie produkcyjnym. Dodała, Ŝe zakwestionowane produkty zostały zakupione w hurtowniach, na dowód czego dostarczyła kontrolującym kopie faktur. Wskazała, Ŝe oferując produkty do sprzedaŜy opiera się na danych zawartych na opakowaniu i wizualnie moŜe ona sprawdzić datę waŜności lub wagę, natomiast nie ma technicznych moŜliwości na sprawdzenie jakości towaru w drodze badań laboratoryjnych. Jej zdaniem, za wszystkie niezgodności jakościowe powinien odpowiadać producent. Strona wyraziła takŜe swoje niezrozumienie dla ponoszenia kary za błędy producenta. Ponadto, naleŜy podkreślić, Ŝe strona nie kwestionowała wyników badań laboratoryjnych próbek makaronu i ciastek, a producenci tych wyrobów zadeklarowali zmianę ich oznakowania, ustalając ponownie parametry wartości odŜywczej. 6 W ocenie Prezesa UOKiK, powyŜsze zarzuty są niezasadne. Jak wynika z treści art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, obowiązek pokrycia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych powstaje zawsze w przypadku stwierdzenia, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji i ciąŜy wyłącznie na kontrolowanym, tj. przedsiębiorcy, którego działalność jest kontrolowana (art. 2 pkt 8 ww. ustawy), a nie – jak mylnie stara się wykazać strona w odwołaniu – na producencie. NaleŜy bowiem zauwaŜyć, Ŝe przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do przypisania kontrolowanemu odpowiedzialności za to, Ŝe zbadane produkty był niezgodne z wymaganiami jakościowymi zadeklarowanymi na opakowaniu jednostkowym, niemniej jednak nakłada na niego obowiązek pokrycia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych w takim przypadku. W niniejszej sprawie, kontrolowanym, z którego oferty handlowej pochodził zbadany i zakwestionowany produkt, była Halina Wróbel, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Wróbel Halina „Ziółko” w Radomiu, a więc zobowiązanie tego przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość przeprowadzonych badań laboratoryjnych, było prawidłowe i zgodne z prawem. Bez względu na to, Ŝe kwestia odpowiedzialności nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, naleŜy wskazać, Ŝe odpowiedzialność za zgodność produktów z przepisami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej ponoszą wszyscy uczestnicy obrotu tymi produktami, w tym takŜe strona, jako sprzedawca detaliczny, co wynika wprost z treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, w świetle którego, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności i pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Nie ma przy tym znaczenia, na którym etapie stwierdzona niezgodność powstała (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/10). Nie moŜna zatem podzielić poglądu strony, Ŝe za wszystkie niezgodności jakościowe powinien odpowiadać wyłącznie producent. Okoliczności, na które powołuje się strona w odwołaniu (czy teŜ w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie), Ŝe przedmiotowe produkty zakupiła w hurtowniach i sprzedawała je w dobrej wierze, zaś stwierdzone niezgodności powstały na etapie produkcji, na które ona nie mogła mieć wpływu, jak równieŜ nie miała technicznych moŜliwości na przeprowadzenie badań laboratoryjnych, nie stanowią – wbrew przekonaniu strony – wystarczającego powodu do zwolnienia jej z obowiązków wynikających z art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. NaleŜy w tym miejscu podkreślić, Ŝe w przypadku stwierdzenia wprowadzenia do obrotu produktów nieodpowiadających jakości handlowej lub zafałszowanych (art. 40a ust. 1 7 pkt 3 lub 4 ustawy o jakości handlowej), odpowiedzialnym za popełnienie tego czynu jest podmiot wprowadzający te produkty do obrotu. Pojęcie obrotu zostało wyjaśnione w art. 3 pkt 4 tej ustawy, jako czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w którym „wprowadzenie na rynek”, zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. Z przepisów tych wynika, Ŝe wprowadzającym do obrotu jest m.in. podmiot dokonujący sprzedaŜy detalicznej, a więc i strona, a nie – jak twierdzi strona w odwołaniu – wyłącznie producent. NaleŜy przy tym zaznaczyć, Ŝe Inspekcja Handlowa nie mogła podjąć kontroli na etapie produkcji. Do zadań Inspekcji Handlowej, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, naleŜy m.in. kontrola produktów znajdujących się w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu (w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań) oraz kontrola usług. Kontrola ta nie obejmuje jednak kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych u producentów. PowyŜsza regulacja znajduje równieŜ potwierdzenie w art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, zgodnie z którym nadzór nad jakością handlową artykułów rolno-spoŜywczych w obrocie detalicznym sprawuje Inspekcja Handlowa. Reasumując, kontrole w powyŜszym trybie nie mogą być prowadzone przez Inspekcję Handlową u producenta. Z kolei, organem właściwym do przeprowadzenia kontroli u producenta, stosownie do przepisów ustawy o jakości handlowej, jest wojewódzki inspektor jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych. NaleŜy jeszcze raz podkreślić, Ŝe zaskarŜona decyzja została wydana na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, w przedmiocie zobowiązania kontrolowanego do pokrycia kosztów badań laboratoryjnych próbek makaronu i ciastek, niezgodnych z deklaracją zawartą w oznakowaniu tych produktów i obowiązek ten – jak juŜ wcześniej wskazano – powstaje zawsze w przypadku stwierdzenia niezgodności i spoczywa tylko na przedsiębiorcy, którego działalność jest kontrolowana. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe przepis art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, na którym oparta została zaskarŜona decyzja, ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Nie przewiduje on moŜliwości odstąpienia od obciąŜenia podmiotu wprowadzającego do obrotu produkty niezgodne w wymaganiami jakościowymi, kosztami badań tych produktów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 916/11). Podsumowując powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe w przedstawionym stanie faktycznym, koszty badań laboratoryjnych powinien ponieść kontrolowany przedsiębiorca Halina Wróbel, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Wróbel Halina „Ziółko” w Radomiu. Zatem, zobowiązanie strony do uiszczenia kwoty 947,02 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, naleŜy uznać za prawidłowe i zgodne z prawem. O ewentualny zwrot kosztów poniesionych z tytułu badań laboratoryjnych zleconych przez Inspekcję Handlową strona moŜe zwrócić się do producentów zakwestionowanych produktów, co jednak nie jest przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. 8 W myśl § 9 ust. 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów, kwotę, o której mowa w sentencji decyzji naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja określająca wysokość naleŜności pienięŜnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z poźn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów WICEPREZES Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Halina Wróbel Miła 2 lok. 24 26-600 Radom 2. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie 3. a/a