DIH-42/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-27(4)/14/AgŁ Warszawa, 27 maja 2014 r. DECYZJA DIH-1/42/2014 Na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Karola Białeckiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Karol Białecki Hurt-Detal Artykuły SpoŜywczo-Przemysłowe w Budzisławiu Kościelnym, od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 25 lutego 2014 r. (nr akt sprawy: D/KO.śG.8361.171.2013), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 2 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej dwudziestu trzech partii produktów o łącznej wartości 900,40 zł, tj.: dwudziestu jeden partii produktów oferowanych bez opakowań jednostkowych o łącznej wartości 868,91 zł oraz dwóch partii produktów oferowanych w opakowaniach jednostkowych o łącznej wartości 31,49 zł – uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, to jest Wielkopolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej w Poznaniu. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 4-8 listopada 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu, zwanego dalej „Wielkopolskim WIIH”, w sklepie spoŜywczo-przemysłowym „Twój Market”, mieszczącym się w Ślesinie przy ul. Kleczewskiej 12 B, naleŜącym do przedsiębiorcy Karola Białeckiego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Karol Białecki Hurt-Detal Artykuły SpoŜywczo-Przemysłowe w Budzisławiu Kościelnym, zwanego dalej równieŜ „stroną”, zakwestionowano oznakowanie dwudziestu trzech partii produktów o łącznej wartości 896,70 zł, tj.: 2
dwudziestu jeden partii produktów oferowanych bez opakowań jednostkowych o łącznej wartości 865,21 zł, tj.: a) dziesięciu partii pieczywa zadeklarowanego w miejscu sprzedaŜy jako: – „chleb wiejski” 0,4 kg Kleczew (informacja na wywieszce), w ilości 5 sztuk (1,99 zł/szt.), – „chleb wiejski” 0,8 kg KL (informacja na wywieszce), w ilości 4 sztuk (3,69 zł/szt.), – „chleb kanapkowy” 0,3 kg Kleczew (informacja na wywieszce), w ilości 10 sztuk (1,29 zł/szt.), – „chleb kleczewski” 400 g (informacja na wywieszce), w ilości 6 sztuk (1,79 zł/szt.), – „chleb baltonowski” 0,5 kg Kleczew (informacja na wywieszce), w ilości 8 sztuk (1,89 zł/szt.), – „chleb rodzinny” 1,2 kg Kleczew (informacja na wywieszce), w ilości 2 sztuk (2,39 zł/szt.), – „bułka włoska” 0,08 kg Kleczew (informacja na wywieszce), w ilości 4 sztuk (0,65 zł/szt.), – „bułka mleczna” 0,05 kg KL (informacja na wywieszce), w ilości 6 sztuk (0,65 zł/szt.), – „bułka kajzerka” 0,05 kg Kleczew (informacja na wywieszce), w ilości 30 sztuk (0,29 zł/szt.), – „bułka kukurydziana” 0,06 kg Kleczew (informacja na wywieszce), w ilości 14 sztuk (0,89 zł/szt.), z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy przy poszczególnych produktach: nazwy (albo imienia i nazwiska) producenta dla wszystkich ww. partii pieczywa, a takŜe brak wykazu składników dla pięciu ww. partii pieczywa (tj. „chleba rodzinnego”, „bułki włoskiej”, „bułki mlecznej”, „bułki kajzerki” i „bułki kukurydzianej”) – co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych”. Ponadto, w toku kontroli ustalono, Ŝe z boku regału, na którym eksponowane było pieczywo, uwidoczniona była informacja dla klientów: „producentem pieczywa na tym regale jest Piekarnia Ciastkarnia Kleczew, ul. Leśna 66” (naleŜąca do strony), a na wywieszkach dotyczących tych produktów – „kleczewski”, „Kleczew” lub skrót „KL”. W informacji dla klientów znajdował się takŜe wykaz niektórych rodzajów oferowanego pieczywa i ich składu, w tym pięciu ww. partii pieczywa (tj. „chleba wiejskiego” 0,4 kg i 0,8 kg, „chleba kanapkowego”, „chleba kleczewskiego” i „chleba baltonowskiego”); b) czterech partii wędlin zadeklarowanych w miejscu sprzedaŜy jako: 3 – „kabanosy pikantne Marwoj”, zawierające w składzie: „mięso wp. 32%, drob. 26%, woda, peklosól, konserwanty E 454, E 452, białko zwierzęce” (informacja na wywieszce), w ilości 1,2 kg (16,99 zł/kg), – „kiełbasa krakowska parzona Swojskie domowe” (informacja na wywieszce), w ilości 6 kg (14,99 zł/kg), – „kiełbasa szynkowa Nasza Wędzarnia” (informacja na wywieszce), w ilości 5 kg (14,99 zł/kg), – „polędwica z warzywami Swojskie domowe” (informacja na wywieszce), w ilości 4,5 kg (12,99 zł/kg), z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy przy poszczególnych produktach: nazwy (albo imienia i nazwiska) producenta oraz wykazu składników dla trzech ww. partii wędlin (tj. „kiełbasy krakowskiej parzonej Swojskie domowe”, „kiełbasy szynkowej Nasza Wędzarnia” i „polędwicy z warzywami Swojskie domowe”), a takŜe podanie wykazu składników niezgodnie z deklaracją producenta na etykiecie opakowania zbiorczego (tj. na wywieszce podano: „mięso wp. 32%, drob. 26%, woda, peklosól, konserwanty E 454, E 452, białko zwierzęce”, a na etykiecie opakowania zbiorczego – „mięso wieprzowe 53%, mięso drobiowe mechanicznie odkostnione – bader 28%, woda, sól, białko sojowe, kasza manna, stabilizatory E 450, E 451, emulgator E 331, maltodekstryna, białko zwierzęce, przeciwutleniacz E 316, substancja zagęszczająca E 407a, wzmacniacz smaku E 621, przyprawy naturalne, substancja konserwująca E 250”) dla jednej ww. partii wędliny (tj. „kabanosów pikantnych Marwoj”) – co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych; c) trzech partii ryb mroŜonych w glazurze zadeklarowanych w miejscu sprzedaŜy jako: – „filet z pangi” (informacja na wywieszce), w ilości 6 kg (8,98 zł/kg), – „filet z tilapi” (informacja na wywieszce), w ilości około 10 kg (16,99 zł/kg.), – „filet z soli (filet z soli 75%, woda/glazura 25%)” (informacja na wywieszce), w ilości około 5 kg (15,99 zł/kg), z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy przy poszczególnych produktach: nazwy (albo imienia i nazwiska) producenta oraz wykazu składników dla wszystkich ww. partii ryb, a takŜe brak ilościowej zawartości ryby lub glazury dla dwóch ww. partii ryb (tj. „fileta z pangi” i „fileta z tilapi”) – co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Dla jednej ww. partii ryby (tj. „fileta z soli”) ustalono takŜe, Ŝe nazwa produktu została podana niezgodnie z deklaracją producenta na etykiecie opakowania zbiorczego (tj. na wywieszce podano: „filet z soli”, a na etykiecie opakowania zbiorczego – „filety z limandy Ŝółtopłetwej”). Taki sposób oznakowania wprowadzał konsumentów w błąd, co do rodzaju produktu, co stanowiło naruszenie treści art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury 4 w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/20002”, oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136 poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia”; d) czterech partii przetworów rybnych zadeklarowanych w miejscu sprzedaŜy jako: – „filet zapiekany z serem” (informacja na wywieszce), w ilości około 5 kg (17,99 zł/kg), – „paluszki panierowane z fileta” (informacja na wywieszce), w ilości około 3 kg (19,99 zł/kg), – „figurki rybne” (informacja na wywieszce), w ilości około 6 kg (6,99 zł/kg), – „paprykarz z łososia” (informacja na wywieszce), w ilości około 2 kg (14,99 zł/kg), z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy przy poszczególnych produktach: nazwy (albo imienia i nazwiska) producenta oraz wykazu składników – co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych;
dwóch partii produktów oferowanych w opakowaniach jednostkowych o łącznej wartości 31,49 zł, tj.: a) „chleba cebulowego” w ilości 6 sztuk (2,59 zł/szt.), z uwagi na: – brak daty minimalnej trwałości, co stanowiło naruszenie treści § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, – brak kodu identyfikacyjnego partii produkcyjnej, co stanowiło naruszenie treści art. 7a ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 669), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobu znakowania niektórych grup i rodzajów artykułów rolno- spoŜywczych kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej (Dz. U. Nr 83, poz. 772), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej”, – podanie niepełnych danych identyfikujących producenta (tj. niepodanie imienia i nazwiska lub nazwy i formy prawnej producenta), co stanowiło naruszenie treści art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o jakości handlowej oraz § 2 ust. 1 pkt 5 lit. a rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, – uwidocznienie znaku z określeniem „tradycyjny smak”, podczas gdy produkt ten wytworzono przy uŜyciu substancji dodatkowej (tj. wymienionego w składzie octanu wapnia jako regulatora kwasowości). Taki sposób oznakowania wprowadzał konsumentów w błąd, co do metody wytwarzania lub produkcji pieczywa, co stanowiło naruszenie treści art. 16 rozporządzenia (WE) nr 5 178/2002 oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia; – podanie masy netto pieczywa niezgodnej z rzeczywistą (tj. na etykiecie podano: „0,5 kg”, a na wywieszce cenowej i w dowodzie dostawy nr DP 35414 z dnia 5 listopada 2013 r. – „0,3 kg”). Faktyczna masa netto pieczywa wynosiła 0,3 kg, co ustalono w toku kontroli w oparciu o oświadczenie osoby upowaŜnionej z dnia 8 listopada 2013 r. i dołączonego do niego oświadczenia pracownika ww. piekarni w Kleczewie z dnia 5 listopada 2013 r. Taki sposób oznakowania wprowadzał konsumentów w błąd, co do masy netto pieczywa, co stanowiło naruszenie treści art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia; b) „chleba tostowego” w ilości 5 sztuk (3,19 zł/szt.), z uwagi na: – brak wykazu składników, danych identyfikujących producenta oraz masy netto pieczywa, co stanowiło naruszenie treści § 2 ust. 1 pkt 2, 5 i 6 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 8 listopada 2013 r. (nr akt kontroli: D/KO.śG.8361.171.2013) oraz protokołach oględzin nr 2 i 3. Ponadto, do akt sprawy dołączono oświadczenie kierownika sklepu (jako osoby upowaŜnionej przez stronę) z dnia 4 listopada 2013 r. o przynaleŜności strony do grupy pozostałych przedsiębiorców (innych niŜ grupa małych, średnich i mikroprzedsiębiorców). W związku z powyŜszymi niezgodnościami, Wielkopolski WIIH zawiadomił stronę w piśmie z dnia 9 stycznia 2014 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dwudziestu trzech ww. partii produktów, informując równieŜ o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w kaŜdym stadium postępowania. Odpowiadając na ww. zawiadomienie, strona wniosła w piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. o zaniechanie wymierzenia powyŜszej kary, ewentualnie o nałoŜenie kary pienięŜnej w wysokości minimalnej, dopuszczonej ustawowo. Strona podniosła przede wszystkim, Ŝe niepełne oznakowanie produktów nie było zawinione i nie naruszało interesów konsumentów (nie skutkowało takŜe Ŝadną szkodą wśród konsumentów), a dodatkowo wszystkie zgłoszone przez kontrolujących uwagi zostały niezwłocznie wprowadzone w Ŝycie przez pracowników sklepu. Jej zdaniem, naruszenie przepisów o jakości handlowej było takŜe nieznaczne, jako Ŝe błędne oznakowanie dotyczyło jedynie dwudziestu trzech ww. partii produktów. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 25 lutego 2014 r. (doręczoną stronie w dniu 28 lutego 2014 r.), Wielkopolski WIIH wymierzył stronie, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną w wysokości 2 500 zł, z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dwudziestu trzech ww. partii produktów. 6 Pismem z dnia 12 marca 2014 r. (nadanym w dniu 14 marca 2014 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 Kpa), poprzez wymierzenie kary pienięŜnej w najniŜszej moŜliwej wysokości, tj. w kwocie 500 zł, lub ewentualnie o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji (art. 138 § 2 Kpa). Przedmiotowej decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisów: – art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, Ŝe określona w tym przepisie „wartość korzyści majątkowej” jest równoznaczna z „wartością przychodu”, który przedsiębiorca uzyskał bądź mógłby uzyskać przez wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych o niewłaściwej jakości handlowej; – art. 40a ust. 5 w związku z art. 40a ust. 1 pkt 3, art. 3 pkt 5 i art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, art. 17 ust. 2 in fine rozporządzenia (WE) nr 178/2002, poprzez nałoŜenie kary nieadekwatnej do stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia i zakresu naruszenia przepisów w zakresie jakości handlowej; – prawa procesowego, tj. art. 107 § 3 w związku z art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa, poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, brak sporządzenia właściwego uzasadnienia decyzji, brak odpowiedniej analizy sprawy, co doprowadziło do niewłaściwej oceny stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia, a takŜe brak wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Pismem z dnia 31 marca 2014 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Stosownie do art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności lub pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej 7 uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno- spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Jakość handlowa, w myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, to cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania – nieobjęte jednak wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z definicji jakości handlowej zawartej w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jest jednym z jej elementów. Ogólne wymagania w zakresie oznakowania środków spoŜywczych zostały określone w art. 6, art. 7 i art. 7a ustawy o jakości handlowej. Do znakowania artykułów rolno-spoŜywczych, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia. W myśl art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, oznakowanie środka spoŜywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spoŜywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spoŜywczego lub odnoszą się do niego. Do prezentacji artykułów rolno-spoŜywczych, w tym w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia, w jakim są prezentowane, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia. Oznakowanie środka spoŜywczego, stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, nie moŜe wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności, co do charakterystyki środka spoŜywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. Przepis ten, jak wynika z art. 46 ust. 2 (o podobnym brzmieniu do art. 6 ust. 3 ustawy o jakości handlowej), stosuje się takŜe do prezentacji środków spoŜywczych, w tym w szczególności w odniesieniu do ich kształtu, wyglądu lub opakowania, zastosowanych materiałów opakowaniowych, sposobu prezentacji oraz otoczenia, w jakim są prezentowane. Ponadto, przepis art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stanowi, Ŝe etykietowanie, reklama 8 i prezentacja Ŝywności, z uwzględnieniem ich kształtu, wyglądu lub opakowania, uŜywanych opakowań, sposobu ułoŜenia i miejsca wystawienia oraz informacji udostępnionych na ich temat w jakikolwiek sposób, nie moŜe wprowadzać konsumentów błąd. Wymagania jakości handlowej w zakresie oznakowania dla produktów oferowanych w opakowaniach lub bez opakowań, przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta finalnego, zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Do podstawowych elementów oznakowania opakowanych środków spoŜywczych, jak wynika z § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, naleŜą m.in. takie informacje, jak: wykaz składników (pkt 2), data minimalnej trwałości albo termin przydatności do spoŜycia (pkt 3), dane identyfikujące osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która produkuje lub paczkuje środki spoŜywcze lub wprowadza środki spoŜywcze do obrotu (pkt 5 lit. a) oraz zawartość netto (pkt 6). Dla artykułu rolno-spoŜywczego będącego środkiem spoŜywczym, zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o jakości handlowej, oznakowanie opakowanych środków spoŜywczych zawiera dane identyfikujące producenta albo producentów, w tym firmę albo nazwę i adres, albo imię, nazwisko i adres. Artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu, stosownie do art. 7a tej ustawy, znakuje się ponadto widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umoŜliwiającym identyfikację artykułu z danej partii produkcyjnej (ust. 1), przy czym kod ten jest nadawany przez producenta (ust. 2). W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, środki spoŜywcze w opakowaniach jednostkowych znakuje się kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej na opakowaniu albo etykiecie. Dla środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego, jak stanowi § 17 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, podaje się: nazwę albo imię i nazwisko producenta (pkt 1) oraz wykaz składników (pkt 2), a dla mroŜonych glazurowanych produktów rybołówstwa – dodatkowo informację dotyczącą ilościowej zawartości glazury lub ryby w tych produktach (pkt 4), przy czym informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom (ust 2). W niniejszej sprawie, na podstawie wyników kontroli przeprowadzonej w sklepie naleŜącym do strony, przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego WIIH (opisanych w protokole kontroli z dnia 8 listopada 2013 r.), stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu dwadzieścia trzy ww. partie produktów o łącznej wartości 896,70 zł, tj. dwadzieścia jeden ww. partii produktów oferowanych bez opakowań jednostkowych (tj. dziesięć ww. partii pieczywa, cztery ww. partie wędlin, trzy ww. partie ryb mroŜonych w glazurze i cztery ww. partie przetworów rybnych) oraz dwie ww. partie produktów oferowanych w opakowaniach jednostkowych, nie spełniały wymagań jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej, z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie. 9 Biorąc powyŜsze pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe wprowadzone do obrotu przedmiotowe produkty są artykułami rolno-spoŜywczymi nieodpowiadającymi pod względem oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej – co jego zdaniem nosiło znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej i skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 2 500 zł. Kara ta stanowiła mniej niŜ trzykrotna wartość zakwestionowanych produktów (tj. 3 x 896,7 zł równa się 2 690,1 zł), rozumiana jako korzyść majątkowa. Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w ust. 1-3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, decyzją z dnia 25 lutego 2014 r., Wielkopolski WIIH wymierzył powyŜszą karę Karolowi Białeckiemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Karol Białecki Hurt-Detal Artykuły SpoŜywczo-Przemysłowe w Budzisławiu Kościelnym, tj. przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej dwadzieścia trzy ww. produkty o łącznej wartości 896,70 zł (a nie 900,40 zł, jak wskazano w zaskarŜonej decyzji, co było wynikiem błędnego wyliczenia wartości zakwestionowanej jednej ww. partii „chleba wiejskiego” 0,8 kg w ilości 4 sztuk). W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez wymierzenie kary pienięŜnej w najniŜszej moŜliwej wysokości, tj. w kwocie 500 zł, lub ewentualnie o uchylenie tej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Oceniając zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy, Prezes UOKiK uznał, Ŝe Wielkopolski WIIH wydał decyzję z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 Kpa, gdyŜ rozpatrując zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy, organ pierwszej instancji nie zrealizował tego w sposób wyczerpujący. Zdaniem Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę wszelkie istotne okoliczności niniejszej sprawy, w tym te mogące wskazywać na zafałszowanie produktu. NaleŜy zwrócić uwagę, Ŝe w myśl art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, za zafałszowany artykuł rolno-spoŜywczy uznaje się produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeŜeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeŜeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spoŜycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. 10 NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe organ pierwszej instancji na podstawie wyników kontroli ustalił w odniesieniu do: – jednej ww. partii ryby mroŜonej glazurowanej oferowanej bez opakowań jednostkowych (tj. „fileta z soli”), Ŝe produkt ten – poza tym, iŜ nie spełniał wymagań jakości handlowej określonej w § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej tego produktu: nazwy (albo imienia i nazwiska) producenta oraz wykazu składników – dodatkowo nie spełniał wymagań jakości handlowej określonej w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (przywołanego w art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej), gdyŜ w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej tego produktu podano nazwę produktu niezgodnie z rzeczywistą (tj. na wywieszce w miejscu sprzedaŜy podano: „filet z soli”, a na etykiecie opakowania zbiorczego producent zadeklarował – „filety z limandy Ŝółtopłetwej”), co wprowadzało konsumentów w błąd, co do rodzaju produktu; – jednej ww. partii wędliny oferowanej bez opakowań jednostkowych (tj. „kabanosów pikantnych Marwoj”), Ŝe produkt ten nie spełniał wymagań jakości handlowej określonej w § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, gdyŜ w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej tego produktu wykaz składników podano niezgodnie z deklaracją producenta na etykiecie opakowania zbiorczego (tj. na wywieszce podano: „mięso wp. 32% , drob. 26% , woda, peklosól , konserwanty E 454, E 452 , białko zwierzęce”, a na etykiecie opakowania zbiorczego – „mięso wieprzowe 53% , mięso drobiowe mechanicznie odkostnione – bader 28% , woda, sól , białko sojowe , kasza manna , stabilizatory E 450, E 451 , emulgator E 331 , maltodekstryna , białko zwierzęce, przeciwutleniacz E 316 , substancja zagęszczająca E 407a , wzmacniacz smaku E 621 , przyprawy naturalne , substancja konserwująca E 250 ”) – podkreślenia Prezesa UOKiK dotyczą składników błędnie podanych lub w ogóle nie podanych na wywieszce. Jak juŜ wcześniej podkreślono, wymagania jakości handlowej w zakresie oznakowania dla produktów bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy zostały określone w § 17 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych. NaleŜy wskazać, Ŝe przepis ten w ust. 1 pkt 2 i ust. 2 nakłada obowiązek znakowania takich produktów informacją o nazwie produktu i wykazie składników. Nazwa produktu i wykaz składników muszą zostać podane do wiadomości konsumentów w sposób spełniający wymagania zawarte w art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej w związku z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, z których wynika, Ŝe oznakowanie produktu nie moŜe wprowadzać konsumenta w błąd, co do charakterystyki produktu, w tym m.in. jego rodzaju i składu. Prezes UOKIK zauwaŜa, Ŝe organ pierwszej instancji, pomimo iŜ w odniesieniu do dwóch ww. partii produktów (tj. „kabanosów pikantnych Marwoj” i „fileta z soli”) ustalił, iŜ w ich oznakowaniu (tj. w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych produktów) podano niezgodnie z deklaracją producenta na opakowaniu zbiorczym informację o nazwie produktu (dla „fileta z soli”) i wykazie składników (dla „kabanosów pikantnych Marwoj”), to tylko dla „fileta z soli”, który faktycznie był „filetem z limandy Ŝółtopłetwej” stwierdził, Ŝe 11 taki sposób oznakowania wprowadzał konsumentów w błąd (w tym przypadku w zakresie rodzaju produktu), a dla „kabanosów pikantnych Marwoj”, zawierających w składzie „mięso wp. 32%, drob. 26%, wodę, peklosól, konserwanty E 454, E 452, białko zwierzęce”, które faktycznie zawierały „mięso wieprzowe 53%, mięso drobiowe mechanicznie odkostnione – bader 28%, wodę, sól, białko sojowe, kaszę manną, stabilizatory E 450, E 451, emulgator E 331, maltodekstrynę, białko zwierzęce, przeciwutleniacz E 316, substancję zagęszczającą E 407a, wzmacniacz smaku E 621, przyprawy naturalne, substancję konserwującą E 250” – pominął ten fakt (w tym przypadku w zakresie składu produktu). NaleŜy takŜe zauwaŜyć, Ŝe organ pierwszej instancji nie zweryfikował powyŜszych ustaleń w kontekście przepisu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, z którego wynika, Ŝe zafałszowanie moŜe polegać m.in. na podaniu w oznakowaniu nazwy produktu lub wykazu składników niezgodnych z prawdą (tj. niezgodnych z deklaracją producenta na opakowaniu zbiorczym). Zdaniem Prezesa UOKiK, powyŜsze ma istotne znaczenie dla oceny popełnienia zarzucanego stronie czynu, wpływa bowiem na ocenę zakresu naruszenia przepisów o jakości handlowej, a w konsekwencji na wymiar kary pienięŜnej. W konsekwencji tego, Ŝe organ pierwszej instancji wszczął i prowadził postępowanie administracyjne w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, w przedmiocie wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej dwudziestu trzech ww. partii produktów (w tym m.in. „kabanosów pikantnych Marwoj” i „fileta z soli”, jako dwóch ww. partii produktów bez cech zafałszowania) i w tym zakresie orzekł, co do istoty sprawy, organ drugiej instancji nie mógł zmienić kwalifikacji zarzucanego stronie czynu na czyn polegający na wprowadzeniu do obrotu produktów nieodpowiadających jakości handlowej (w tym dwóch z cechami zafałszowania). NaleŜy zaznaczyć, Ŝe przepis art. 40a ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej (pkt 3) lub zafałszowane (pkt 4) podlega innej karze. Za kaŜdy z tych czynów ustawodawca przewiduje karę w innej wysokości. Stosownie do treści art. 40a ust. 1, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze: – nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł (pkt 3); – zafałszowane, podlega karze pienięŜnej w wysokości nie wyŜszej niŜ 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1.000 zł (pkt 4). W związku z powyŜszym, naleŜało uchylić zaskarŜoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. NiezaleŜnie od powyŜszego, Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe w przypadku pozostałych dwudziestu jeden ww. partii produktów (tj. z wyłączeniem „kabanosów pikantnych Marwoj” 12 i „fileta z soli”), zakwalifikowanych jako nieodpowiadające jakości handlowej, wątpliwości budzą ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji w odniesieniu do: – dziesięciu ww. partii pieczywa oferowanego bez opakowań jednostkowych w zakresie niezgodności z wymaganiami określonymi w § 17 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, poprzez brak w miejscu sprzedaŜy przy poszczególnych produktach nazwy (albo imienia i nazwiska) producenta. Z protokołu kontroli wynika, iŜ z boku regału, na którym eksponowane było pieczywo, podana była informacja dla klientów: „producentem pieczywa na tym regale jest Piekarnia Ciastkarnia Kleczew, ul. Leśna 66”, a na wywieszkach dotyczących tych produktów – „kleczewski”, „Kleczew” lub skrót „KL”. Zdaniem Prezesa UOKiK, taka informacja powinna zostać uznana za wystarczającą dla konsumenta, gdyŜ ww. piekarnia w Kleczewie jest marką rozpoznawalną na rynku lokalnym. Nie budzi natomiast wątpliwość fakt, Ŝe spośród tych produktów, pięć ww. partii pieczywa (tj. „chleba rodzinnego”, „bułki włoskiej”, „bułki mlecznej”, „bułki kajzerki” i „bułki kukurydzianej”) o łącznej wartości 32,44 zł, nie było oznakowanych w miejscu sprzedaŜy wykazem składników, wbrew postanowieniom § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ww. rozporządzenia; – jednej ww. partii pieczywa oferowanego w opakowaniach jednostkowych (tj. „chleba cebulowego”) w zakresie niezgodności z wymaganiami określonymi w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o jakości handlowej i § 2 ust. 1 pkt 5 lit. a rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, poprzez podanie niepełnych danych identyfikujących producenta (tj. niepodanie imienia i nazwiska lub nazwy i formy prawnej producenta). Z protokołu kontroli, w tym załącznika nr 1 do tego protokołu (tj. wydruku zdjęcia przedstawiającego sposób oznakowania na etykiecie opakowania jednostkowego) i protokołu oględzin nr 2 wynika, Ŝe w górnej części etykiety uwidocznione było logo firmowe zawierające słowa „Piekarnia Cukiernia Kleczew”, a w dolnej części etykiety informacja „wyprodukowano: Piekarnia Cukiernia Kleczew, ul. Leśna 66, 62-540 „Kleczew (wraz z nr telefonu)”. Tym samym, wymagania dotyczące podawania danych identyfikujących producenta powinny zostać uznane za spełnione. Jednocześnie, wątpliwości budzi zarzut naruszenia wymagań określonych w art. 16 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 oraz art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, poprzez wprowadzenie konsumentów w błąd, co do metody wytwarzania lub produkcji pieczywa, z uwagi na uwidocznienie znaku z określeniem „tradycyjny smak”, podczas gdy produkt ten wytworzono przy uŜyciu substancji dodatkowej (tj. octanu wapnia jako regulatora kwasowości). ZwaŜyć naleŜy, Ŝe znak ten został umieszczony obok składu, w którym informacja o składnikach (w tym m.in. o octanie wapnia) została podana w sposób wyraźny i dokładny, na tyle, aby zapewnić konsumentowi moŜliwość świadomego wyboru. Z kolei, pozostałe ustalenia dla tego produktu, wskazujące na brak daty minimalnej trwałości, kodu identyfikacyjnego partii produkcyjnej oraz podanie masy netto pieczywa niezgodnej z rzeczywistą, znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. 13 Podsumowując powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe zaskarŜone rozstrzygnięcie dotyczyło dwudziestu trzech ww. partii produktów, zakwalifikowanych jako nieodpowiadające jakości handlowej, za które została wymierzona jedna kara pienięŜna, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, a w niniejszym postępowaniu moŜemy mieć do czynienia z dwoma róŜnymi rodzajowo czynami o odmiennej kwalifikacji ustawowej. Z tego względu, prawidłowe będzie ponowne rozpatrzenie całej sprawy przez organ pierwszej instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wielkopolski WIIH powinien przeprowadzić postępowanie na gruncie przepisów: – art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej w stosunku do osiemnastu ww. partii produktów, tj. szesnastu ww. partii produktów bez opakowań jednostkowych (tj. w grupie pieczywa – „chleba rodzinnego”, „bułki włoskiej”, „bułki mlecznej”, „bułki kajzerki” i „bułki kukurydzianej”, w grupie wędlin – „kiełbasy krakowskiej parzonej Swojskie domowe”, „kiełbasy szynkowej Nasza Wędzarnia” i „polędwicy z warzywami Swojskie domowe”, w grupie ryb mroŜonych glazurowanych – „fileta z pangi” i „fileta z tilapi”, w grupie przetworów rybnych – „fileta zapiekanego z serem”, „paluszków panierowanych z fileta”, „figurek rybnych” i „paprykarzu z łososia”) oraz dwóch ww. partii produktów w opakowaniach jednostkowych (tj. „chleba cebulowego” i „chleba tostowego”); – 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej w stosunku do dwóch ww. partii produktów bez opakowań jednostkowych (tj. w grupie wędlin – „kabanosów pikantnych Marwoj”, w grupie ryb mroŜonych glazurowanych – „fileta z soli”), mając przy tym na uwadze podniesione w piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. (stanowiącego odpowiedź na zawiadomienie o wszczęciu niniejszego postępowania) oraz odwołaniu z dnia 12 marca 2014 r. zarzuty dotyczące w szczególności niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto, naleŜy wezwać stronę do przedłoŜenia informacji o wielkości obrotów i wysokości przychodu za rok rozliczeniowy poprzedzający rok nałoŜenia kary. Biorąc pod uwagę wątpliwości strony, co do sposobu wyliczania kary pienięŜnej w oparciu o wartość korzyści majątkowej, naleŜy wskazać, Ŝe w kwestii pojęcia korzyści majątkowej, o której mowa art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 684/11, stwierdzając, Ŝe odpowiada ona wartości detalicznej produktów nieodpowiadających jakości handlowej, która mogłaby być uzyskana poprzez wprowadzenie tych produktów do obrotu. Zdaniem Sądu, określenie wartości korzyści majątkowej z uwzględnieniem kosztów, które ponosi sprzedawca wykraczałoby poza ramy i cele tej ustawy, a jednocześnie wiązałoby się kaŜdorazowo z koniecznością przeprowadzenia analizy finansowej całego przedsiębiorstwa, obejmującej nie tylko koszty produkcji sprzedawanych towarów, ale takŜe koszty amortyzacji urządzeń czy wynagrodzenia pracowników. Odnosząc się do wielkości obrotów strony, naleŜy wskazać, Ŝe przesłanka ta oceniana jest w kontekście całej działalności strony, a nie tylko części związanej z zakwestionowanymi produktami. Pozostałe przesłanki wymienione w 40a ust. 5 tej ustawy, rozpatrywane są indywidualnie w kaŜdej sprawie i zaleŜą one ściśle od ustaleń kontroli. 14 Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności naleŜy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z poźn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów DYREKTOR Departamentu Inspekcji Handlowej Anna Janiszewska Otrzymują: 1. Konrad Młynkiewicz Sadkowski i Wspólnicy Spółka Komandytowo-Akcyjna Al. Solidarności 75 lok. 26 00-090 Warszawa pełnomocnik Karola Białeckiego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Karol Białecki Hurt-Detal Artykuły SpoŜywczo-Przemysłowe w Budzisławiu Kościelnym 2. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Poznaniu 3. a/a