RWR-36/2009

J 1 PREZES URZĘDU OCHRONY Konkurencji i Konsumentów Delegatura we Wrocławiu 50-413 Wrocław, ul. Walońska 3-5 tel.(071) 344 65 87, (071) 34 05 920, fax (071) 34 05 922 e-mail: wroclaw@uokik.gov.pl RWR 61-7/09/ZK Wrocław, 16 grudnia 2009 r. DECYZJA RWR 36/2009 I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. z 2007 r., nr 134 poz. 939) w zw. z § 7 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 roku w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107, poz. 887), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu przeciwko Robertowi Piotrowi Siewierze prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą „IN-NET Systemy Komputerowe” w Dzierżoniowie - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, 1. uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , zamieszczenie przez ww. przedsiębiorcę we wzorcu umownym p.n. „Umowa o świadczenie usług internetowych” następujących zapisów: • § 4 zd. 2 „(…) Jednocześnie Usługodawca zastrzega, iż nie odpowiada za szkody, spowodowane niemożnością świadczenia usług z przyczyn, na które Usługodawca nie ma wpływu (np. nieprawidłowe działanie urządzeń innych operatorów telekomunikacyjnych zakłócenia z innych linii oraz uszkodzenia spowodowane wpływem warunków atmosferycznych”; • § 6 zd. 2 „(…) Usługodawca może bez uprzedniego powiadomienia nie ponosząc odpowiedzialności, ograniczyć korzystanie z usługi lub pogorszyć jej jakość w celu przeprowadzenia prac technicznych.” J 2 które są postanowieniami umownymi wpisanymi na podstawie art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone; i nakazuje się zaniechania jej stosowania . 2. uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , zamieszczenie przez ww. przedsiębiorcę we wzorcu umownym p.n. „Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe” następujących zapisów: • Tytuł „Opłaty” pkt 6 „W przypadku przekroczenia terminu płatności o 30 dni, abonent zostaje odłączony od sieci w trybie natychmiastowym . IN-NET ma również prawo rozwiązać w tym przypadku umowę w trybie natychmiastowym. Kolejne podłączenie do sieci będzie wymagało uiszczenia opłaty instalacyjnej.”; • Tytuł „Opłaty” pkt 9 „Wszelkie zmiany cen usług zostaną podane z minimum 30 dniowym wyprzedzeniem, zmiana cen nie stanowi zmiany warunków umowy.”; • Tytuł „Postanowienia końcowe” pkt 5 „Dostawca zastrzega sobie możliwość krótkich przerw w świadczeniu usług internetowych spowodowanych czynnościami związanymi z obsługą systemu, jak również rozbudową sieci.” które są postanowieniami umownymi wpisanymi na podstawie art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone; i nakazuje się zaniechania jej stosowania . 3. uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niezamieszczanie w umowach z konsumentami informacji na temat: • terminu oczekiwania na przyłączenie do sieci lub terminu rozpoczęcia świadczenia usług, co narusza obowiązek wynikający z art. 56 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.); • sposobów uzyskania informacji o aktualnym cenniku, co narusza obowiązek wynikający z art. 56 ust. 3 pkt 16 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.); • wysokości odszkodowania z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, co narusza obowiązek wynikający z art. 56 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.). • zasad, trybu i terminów składania oraz rozpatrywania reklamacji, co narusza obowiązek wynikający z art. 56 ust. 3 pkt 14 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.); • o polubownych sposobach rozwiązania sporów, co narusza obowiązek wynikający z art. 56 ust. 3 pkt 15 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.); i nakazuje się zaniechania jej stosowania. II. Na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i J 3 konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. z 2007 r., nr 134 poz. 939) w zw. z § 7 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 roku w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107, poz. 887), po przeprowadzeniu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, wszczętego z urzędu przeciwko Robertowi Piotrowi Siewierze prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą „IN-NET Systemy Komputerowe” w Dzierżoniowie - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, uznaje się za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niezamieszczenie w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych informacji na temat: • adresu i siedziby dostawcy usług, co naruszało obowiązek wynikający z art. 60 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu sprzed 6 lipca 2009 roku (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.); • zasad wypłaty kar umownych, co naruszało obowiązek wynikający z art. 60 pkt 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu sprzed 6 lipca 2009 roku (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.); • trybu postępowania reklamacyjnego, co naruszało obowiązek wynikający z art. 60 pkt 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu sprzed 6 lipca 2009 roku (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.); i stwierdza się zaniechanie jej stosowania z dniem 6 lipca 2009 roku. III. Na podstawie art. 106 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów oraz stosownie do art. 33 ust. 6 tej ustawy i § 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2007 r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. z 2007 r., nr 134 poz. 939) w zw. z § 7 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 1 lipca 2009 roku w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz.U. Nr 107, poz. 887), - w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, nakłada się na Roberta Piotra Siewierę prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „IN-NET Systemy Komputerowe” w Dzierżoniowie , karę pieniężną w wysokości: 1. 465 zł. (czterysta sześćdziesiąt pięć złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie I.1 i I.2 sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa. 2. 1 107 zł. (tysiąc sto siedem złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie I.3, sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa. 3. 620 zł. ( sześćset dwadzieścia złotych) z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów , w zakresie opisanym w punkcie II sentencji niniejszej decyzji, płatną do budżetu państwa. J 4 UZASADNIENIE W związku z działaniami Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów [zw. dalej także Prezesem Urzędu] związanymi z kontrolą wzorców umownych stosowanych przez przedsiębiorców z obszaru województwa dolnośląskiego i lubuskiego, prowadzących działalność w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych, wrocławska Delegatura Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeprowadziła czynności kontrolne dotyczące działalności Moniki Brączyk i Roberta Piotra Siewiery prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „IN-NET Systemy Komputerowe” przy ul. Świdnickiej 24 w Dzierżoniowie. Prezes Urzędu w toku postępowania wyjaśniającego wstępnie ustalił, iż działalność przedsiębiorcy może odbywać się z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym wszczęcie postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. (dowód: akta sprawy RWR 402-2/08/KK/ZK ) W związku z tym - Postanowieniem nr 60/2009 z dnia 4 marca 2009 r. - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez przedsiębiorców Monikę Brączyk i Roberta Piotra Siewierę prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „IN-NET Systemy Komputerowe” przy ul. Świdnickiej 24 w Dzierżoniowie, praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której stanowi art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.) [zw. dalej także ustawą o ochronie (...)] polegającej na umieszczeniu w postanowieniach wzorców umownych p.n. „ Umowa o świadczenie usług internetowych ” [zw. dalej także Umową] oraz „Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe” [zw. dalej także „Regulaminem] odpowiednio zapisów§ 4 zd. 2, § 6 zd.2, pkt 6, pkt 9, pkt 5, które są zbieżne z wpisanymi do rejestru postanowieniami wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym stanowi art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego,. Przedmiotowym Postanowieniem nr 60/2009 wszczęto również postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez ww. przedsiębiorców praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust, 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie (…) to jest naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niezamieszczanie w umowach z konsumentami informacji na temat: danych określających czas oczekiwania na przyłączenie do sieci lub określających termin rozpoczęcia świadczenia usług telekomunikacyjnych, sposobów uzyskania informacji o aktualnym cenniku, wysokości kar umownych w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi telekomunikacyjnej, trybu postępowania reklamacyjnego, możliwości rozwiązania sporu w drodze mediacji lub poddania go pod rozstrzygnięcie sądu polubownego, oraz poprzez niezamieszczenie w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych informacji na temat zasad wypłaty kar umownych, niezamieszczanie w regulaminie świadczenia usług rzetelnej informacji na temat: adresu i siedziby dostawcy usług, zasad wypłaty kar umownych oraz trybu postępowania reklamacyjnego, co może naruszać obowiązek wynikający z art. 56 ust. 3 pkt 2,4,6, 7 i 8 oraz art. 60 pkt 1, 3 i 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.). (dowód: karta 1-2) J 5 Ponadto — zgodnie z punktem 2. Postanowienia nr 60/2009 — Prezes Urzędu zaliczył w poczet dowodów materiały (9 kart) uzyskane w trakcie wymienionego wyżej postępowania wyjaśniającego (nr sygn. RWR 402-2/08/KK/ZK). (dowód: karta 1-2) Decyzją RWR 27/2009 z dnia 23 października 2009 roku Prezes Urzędu umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte z urzędu przeciwko Monice Brączyk prowadzącej działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „IN-NET Systemy Komputerowe” przy ul. Świdnickiej 24 w Dzierżoniowie wobec zaprzestania przez nią prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 31 maja 2008 roku. Jednocześnie z dniem 16 czerwca 2008 roku przedsiębiorca telekomunikacyjny występujący pod nazwą IN-NET Systemy Komputerowe s.c. Monika Brączyk, Robert Siewiera został wykreślony z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych. W tym samym dniu w powyższym rejestrze dokonano wpisu przedsiębiorcy o nazwie IN-NET Systemy Komputerowe Robert Siewiera w Dzierżoniowie. (dowód: zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej: k. 8;, zaświadczenie Urzędu Miasta Dzierżoniów: k. 38, pismo Urzędu Komunikacji Elektronicznej Delegatury we Wrocławiu: k. 35, zaświadczenie o wpisie do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych: k. 45) Postanowieniem 296/2009 z dnia 23 października 2009 roku zmieniono z urzędu postanowienie: nr 60/2009 z dnia 4 marca 2009 r. , w ten sposób, że w miejsce słów: „wszczyna się z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Monikę Brączyk i Roberta Piotra Siewierę prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „IN-NET” Systemy Komputerowe przy ul. Świdnickiej 24 w Dzierżoniowie” wpisano słowa: „wszczyna się z urzędu postępowanie w sprawie podejrzenia stosowania przez Roberta Piotra Siewierę prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą „IN-NET” Systemy Komputerowe Robert Siewiera przy ul. Świdnickiej 24 w Dzierżoniowie”. (dowód: postanowienie z dnia 23 października 2009 roku: k. 55-56) W trakcie postępowania Robert Piotr Siewiera. w pismach z dni 24 sierpnia 2009 roku oraz 27 października 2009 roku nie odniósł się do zarzutów zawartych w Postanowieniu Nr 60/2009 przedłożył jednakże nowe wzorce umowne. (dowód: karta 42-44, 59-65) I . Prezes Urzędu ustalił następujący stan faktyczny: 1. Uczestnik postępowania: — Robert Piotr Siewierta jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą wpisaną do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Burmistrza Dzierżoniowa pod numerem ewidencyjnym 009029/2003 a przedmiotem tej działalności gospodarczej jest m.in. działalność telekomunikacyjna pozostała, transmisja danych i radiokomunikacja. Przy prowadzeniu tejże działalności przedsiębiorca zawiera umowy świadczenia usług dostępu do Internetu oraz posługuje się wzorcami umownymi pod nazwami „ Umowa o świadczenie usług internetowych ” oraz „Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe ”. J 6 (dowód: karta 5-7, 40 ) 2. Począwszy od 16 czerwca 2008 r. w związku z prowadzoną działalnością w wyżej wymienionym zakresie Robert Piotr Siewiera wprowadził do obrotu i stosuje wzorzec umowny pn. „ Umowa o świadczenie usług internetowych ” który zawiera m.in. następujące zapisy: • § 4 zd. 2 „(…) Jednocześnie Usługodawca zastrzega, iż nie odpowiada za szkody, spowodowane niemożnością świadczenia usług z przyczyn, na które Usługodawca nie ma wpływu (np. nieprawidłowe działanie urządzeń innych operatorów telekomunikacyjnych zakłócenia z innych linii oraz uszkodzenia spowodowane wpływem warunków atmosferycznych”; • § 6 zd. 2 „(…) Usługodawca może bez uprzedniego powiadomienia nie ponosząc odpowiedzialności, ograniczyć korzystanie z usługi lub pogorszyć jej jakość w celu przeprowadzenia prac technicznych.” Nadto w tym samym okresie Robert Piotr Siewiera stosował wzorzec umowny pn. „Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe”, który zawiera m.in. następujące zapisy: • Tytuł „Opłaty” pkt 5 zd. 2 „W przypadku opóźnienia płatności IN-NET zastrzega sobie prawo naliczenia odsetek ustawowych”; • Tytuł „Opłaty” pkt 6 „W przypadku przekroczenia terminu płatności o 30 dni, abonent zostaje odłączony od sieci w trybie natychmiastowym . IN-NET ma również prawo rozwiązać w tym przypadku umowę w trybie natychmiastowym. Kolejne podłączenie do sieci będzie wymagało uiszczenia opłaty instalacyjnej.”; • Tytuł „Opłaty” pkt 9 „Wszelkie zmiany cen usług zostaną podane z minimum 30 dniowym wyprzedzeniem, zmiana cen nie stanowi zmiany warunków umowy.”; • Tytuł „Postanowienia końcowe” pkt 5 „Dostawca zastrzega sobie możliwość krótkich przerw w świadczeniu usług internetowych spowodowanych czynnościami związanymi z obsługą systemu, jak również rozbudową sieci.” (dowód: karta 5-7) 3. W Rejestrze postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone prowadzonym przez Prezesa Urzędu, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego zamieszczono m.in. następujące klauzule: - 1163 " Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek zakłócenia działalności sieci, wynikające z działania siły wyższej, lub pracy nadajników w pobliżu sieci Usługodawcy oraz awarie łącz Innych Operatorów" wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 12 marca 2007 roku (sygn. akt XVII AmC 1/07); - 601 „Abonent nie może wnosić żadnych roszczeń w stosunku do Operatora w związku z brakiem możliwości dostępu do sieci Internet z powodu trudności technicznych lub braku możliwości technicznych wykonania usługi w umownym terminie” wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 17 października 2005 roku (XVII AmC 75/04); - 533 „Brak wpłat określonych w par 2 pkt 2 do końca danego miesiąca spowoduje odłączenie dostępu do Internetu. Ponowna aktywacja dostępu nastąpi po uzupełnieniu przez użytkownika zaległych opłat wraz z ustawowo obowiązującymi odsetkami oraz kosztów związanych z J 7 aktywacją instalacji” wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 28 lipca 2005 roku (sygn. akt XVII Amc 109/04); - 674 „W przypadku przeterminowania płatności na rzecz Ramtel powyżej 14 dni nastąpi automatyczne wyłączenie dostępu do Internetu. Ponowne włączenie nastąpi po rozliczeniu wszystkich zobowiązań oraz uiszczenia opłaty manipulacyjnej w wysokości 30.00 zł netto” wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 5 października 2005 roku (sygn. akt XVII AmC 73/04); - 823 „W przypadku kiedy Abonent nie zapłaci w terminie i na zasadach określonych w §13 Regulaminu którejkolwiek z opłat przewidzianych Umową Abonencką, Regulaminem lub Cennikiem, Operator może zawiesić bądź ograniczyć świadczenie wszystkich lub niektórych usług objętych Umową Abonencką (Zawieszenie Usług). Po uiszczeniu przez Abonenta wszystkich zaległych opłat przewidzianych Umową Abonencką, Regulaminem lub Cennikiem w tym odsetek karnych i opłat administracyjnych, o których mowa w §13 pkt 8 Regulaminu, Operator wznowi świadczenie na jego rzecz usług na dotychczasowych zasadach. W przypadku kiedy nastąpi Zawieszenie Usług wynikające z opóźnienia Abonenta w dokonywaniu płatności należnych operatorowi, wznowienie świadczenia Usług na jego rzecz będzie uwarunkowane uiszczeniem przez Abonenta opłaty dodatkowej w wysokości określonej w Cenniku” wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 8 czerwca 2006 roku (sygn. akt XVII AmC 125/05); -599 „W przypadku przeterminowania płatności na rzecz Operatora powyżej 5 dni, nastąpi automatycznie wyłączenie usług. Ponowne włączenie nastąpi po rozliczeniu wszystkich należności oraz uiszczeniu opłaty manipulacyjnej zgodnie z cennikiem” wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 17 października 2005 roku (XVII AmC 75/04); - 398 „Zmiana opłaty za doprowadzenie sygnału nie oznacza zmiany warunków umowy” wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 19 stycznia 2005r. (sygn. akt XVII Amc 2/04); - 400 „Zmiana opłaty nie powoduje konieczności zmiany umowy” wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 19 stycznia 2005r. (sygn. akt XVII Amc 2/04); - 1030 - „Operator zastrzega sobie również prawo do zablokowania użytkownikowi dostępu do sieci Internet na łączny okres miesięcznie nie większy niż 48 godzin, w celu dokonania niezbędnej konserwacji i kontroli swojego sprzętu” wpisana na podstawie wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 21 listopada 2006 roku (sygn. akt XVII AmC 138/05); 4. W trakcie postępowania Robert Piotr Siewiera - w piśmie z dnia 24 sierpnia 2009 r. podał iż aktualnie z jego usług korzysta 530 abonentów. Do pisma dołączono wzorce umowne tożsame z tymi, które stosował prowadząc działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej o nazwie IN- NET Systemy Komputerowe. Ponadto, ustosunkowując się do Postanowienia nr 246/2009 załączył nowe, zmienione wzorce umowne p.n. „Umowa o świadczenie usług internetowych” oraz „Regulamin Usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe”. Zgodnie z treścią Tytułu „Postanowienia końcowe” punkt 5 ww. Regulaminu miał obowiązywać od dnia 2 października 2009 roku. (dowód: karta 42-44, 50, 59-65) 5 . Pismem z dnia 23 października 2009 roku Prezes Urzędu poinformował Roberta Piotra J 8 Siewierę, iż w związku z wejściem w życie w dniu 6 lipca 2009 roku ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 roku o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 85, poz. 716) zarzuty sformułowane w postanowieniu nr 60/2009, w jego punkcie I.2.a ,o wszczęciu niniejszego postępowania administracyjnego pozostają co do swojej istoty bez zmian jednakże zmianie uległy podstawy prawne ww. zarzutów. Objęte są one nową kwalifikacją prawną zawartą w ustawie Prawo telekomunikacyjne w obecnie obowiązującym brzmieniu. I tak zarzut: • naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niezamieszczenie w umowach z konsumentami informacji na temat danych określających czas oczekiwania na przyłączenie do sieci lub określających termin rozpoczęcia świadczenia usług telekomunikacyjnych - objęty jest aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) ; • naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niezamieszczenie w umowach z konsumentami informacji na temat sposobów uzyskania informacji o aktualnym cenniku - objęty jest aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 16 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.); • naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niezamieszczenie w umowach z konsumentami informacji na temat wysokości kar umownych w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi telekomunikacyjnej - objęty jest aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 13 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) ; • naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niezamieszczenie w umowach z konsumentami informacji na temat trybu postępowania reklamacyjnego - objęty jest aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 14 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) ; • naruszenia obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez niezamieszczenie w umowach z konsumentami informacji na temat możliwości rozwiązania sporu w drodze mediacji lub poddania go pod rozstrzygnięcie sądu polubownego - objęty jest aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 15 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) ; (dowód: karta 57) II. Mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, Prezes Urzędu zważył, co następuje: Zagrożenie interesu publicznoprawnego . Podstawą do rozstrzygania sprawy w oparciu o przepisy ustawy o ochronie (...) jest uprzednie zbadanie przez Prezesa Urzędu, czy w danej sprawie zagrożony został interes publicznoprawny. Stwierdzenie, że to nastąpiło pozwala na realizację celu tej ustawy, wskazanego w art. 1 ust. 1, którym jest określenie warunków rozwoju i ochrony konkurencji oraz zasady podejmowanej w interesie publicznoprawnym ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Zdaniem Prezesa Urzędu rozpatrywana sprawa ma charakter publicznoprawny, J 9 albowiem wiąże się z ochroną interesu wszystkich konsumentów, którzy są lub będą klientami Roberta Piotra Siewiery. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów. Innymi słowy - naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez Prezesa Urzędu działań przewidzianych w ustawie o ochronie (...). Przesłanki naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów W ramach niniejszego postępowania postawiono przedsiębiorcy zarzut stosowania niezgodnej z prawem praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na zamieszczeniu we wzorcach umownych p.n. „ Umowa o świadczenie usług internetowych ” oraz „Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe ” zapisów, które są postanowieniami umownymi wpisanymi na podstawie art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (...) stanowi, iż ‚„Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów.”, natomiast art. 24 ust. 2 określa, iż „Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy, w szczególności: 1) stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. — Kodeks postępowania cywilnego. (...).„ Aby doszło do naruszenia ww. przepisów prawa muszą kumulatywnie zostać spełnione dwie przesłanki: - określone działanie przedsiębiorcy musi nosić znamiona bezprawności oraz - działanie to musi godzić w zbiorowe interesy konsumentów. Zbiorowe interesy konsumentów podlegają ochronie przed działaniami przedsiębiorców, które są sprzeczne z prawem, tj. przepisami określonych aktów prawnych a także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami. Jak wspomniano wyżej, zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie (...)„ za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów uważa się w szczególności stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego. Należy w tym miejscu wskazać, iż wzorce umowne wykorzystywane przy zawieraniu umów z konsumentami mogą być poddane kontroli abstrakcyjnej. Kontroli abstrakcyjnej wzorca jako takiego (art. 479 36 — 479 45 k.p.c.) dokonuje się niezależnie od tego, czy postanowienia wzorca były, czy też nie były zastosowane przy konkretnej umowie . Kontrola taka obejmuje klauzule pojedyncze lub zbiorowe (cały wzorzec lub jego fragment). Oceny postanowień w wypadku kontroli abstrakcyjnej dokonuje Sąd Okręgowy w Warszawie — Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wyłącznie do kompetencji tego Sądu należy uznanie postanowień wzorców umownych za niedozwolone. Art. 479 43 k.p.c. rozszerza prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. Skutek tzw. prawomocności rozszerzonej następuje od chwili wpisania postanowienia wzorca umowy do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, o którym mowa w art. 479 45 § 2 k.p.c. Konsekwencją umieszczenia postanowienia umownego w w/w rejestrze jest to, że posłużenie się nim będzie miało skutek wprowadzenia do umowy elementu bezwzględnie przez prawo zakazanego. Wpis do rejestru niedozwolonych postanowień umownych oznacza, że od tego momentu stosowanie takiej klauzuli jest zakazane we wszystkich wzorcach J 10 umownych. Powyższe stanowisko Prezesa Urzędu zgodne jest z orzecznictwem Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. akt III SZP 3/06) stwierdził, iż „(...) stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 kp.c., może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów (...) ”. W uzasadnieniu do powyższej uchwały Sąd uznał m.in., że „(..) praktyka naruszająca zbiorowe interesy konsumentów art. 23a u.ok.ik. [obecnie art. 24] obejmuje również przypadki wprowadzania jedynie zmian kosmetycznych polegających na przestawieniu wyrazów lub zastąpieniu jednych wyrazów innymi, jeżeli tylko wykładnia postanowienia pozwoli stwierdzić, że jego treść mieści się w hipotezie zakazanej klauzuli. Stosowanie klauzuli o zbliżonej treści do klauzuli wpisanej do rejestru godzi przecież tak samo w interesy konsumentów, jak stosowanie klauzuli identycznej, co wpisana do rejestru (..). Przyjęta powyżej rozszerzająca wykładnia art. 23a u.ok.ik. znajduje również uzasadnienie w dyrektywach 93/13 oraz 98/27 a także orzecznictwie ETS dotyczącym zasady efektywności (..) „. Nie jest zatem konieczna dokładna, literalna identyczność klauzuli wpisanej do rejestru i klauzuli z nią porównywanej i stąd niedozwolone będą także takie postanowienia umów, które mieszczą się w hipotezie klauzuli wpisanej do rejestru, której treść zostanie ustalona w oparciu o dokonaną jej wykładnię. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wykazanie, że zakwestionowane przez Prezesa Urzędu zapisy wzorców umownych pn. „ Umowa o świadczenie usług internetowych ” oraz „Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe” stosowanych przez Roberta Piotra Siewierę przy zawieraniu umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, są tożsame z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnymi wyrokami Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do Rejestru, o którym mowa w art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego pod pozycjami między innymi: 1163, 601, 533, 674, 823, 599, 398, 400 i 1030. W wyroku z dnia 12 marca 2007 roku (sygn. akt XVII AmC 1/07) Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienie, które następnie zostało wpisane pod poz. 1163 do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: ” Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek zakłócenia działalności sieci, wynikające z działania siły wyższej, lub pracy nadajników w pobliżu sieci Usługodawcy oraz awarie łącz Innych Operatorów ”. Nadto wyrokiem z dnia 17 października 2005 roku (XVII AmC 75/04) Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienie, które następnie zostało wpisane pod poz. 601 do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „ Abonent nie może wnosić żadnych roszczeń w stosunku do Operatora w związku z brakiem możliwości dostępu do sieci Internet z powodu trudności technicznych lub braku możliwości technicznych wykonania usługi w umownym terminie.” W powyższych orzeczeniach Sąd uznał za uzasadnioną argumentację Prezesa Urzędu przedstawioną w pozwach, zgodnie z którą do umów o świadczenie dostępu do internetu stosuje się ogólne przepisy dotyczące odpowiedzialności za szkodę, w tym art. 415 i n. k.c. oraz art. 471 i n. k.c.. Przedmiotowe postanowienia wzorców umownych w sposób niedozwolony, to jest zbyt szeroko i nieprecyzyjnie określają przesłanki wyłączenia odpowiedzialności za ewentualne szkody poniesione przez abonenta na skutek korzystania z usług operatora, i jako takie są niedozwolonymi postanowieniami umownymi opisanymi w art. 385 3 pkt 2 k.c. Treść § 4 zd. 2 J 11 Umowy stosowanej przez Roberta Piotra Siewierę w podobny sposób kształtuje odpowiedzialność przedsiębiorcy wobec konsumenta z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Wskazać przede wszystkim należy, iż przedsiębiorca w omawianym postanowieniu wzorca umownego wyłącza już z góry swoją odpowiedzialność za wszelkie szkody wynikłe z niewykonania lub nienależytego wypełniania swoich zobowiązań wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Co prawda w omawianym postanowieniu przedsiębiorca wskazuje, iż nie odpowiada jedynie za skutki wystąpienia okoliczności, na których zaistnienie nie miał wpływu, Podkreślić jednak należy, iż wymienia tu zdarzenia od niego niezależne, lecz których skutkom przy zachowaniu należytej staranności mógł zapobiec (uszkodzenia wywołane wpływem warunków atmosferycznych) lub też wyłącza swoją odpowiedzialność za wszelkie działania osób za pomocą których wykonuje swoje zobowiązanie (nieprawidłowe działanie urządzeń innych operatorów telekomunikacyjnych, zakłócenia z innych linii). Podnieść trzeba, że każde ewentualne roszczenie abonenta o naprawienie wyrządzonej szkody powinno podlegać indywidualnej ocenie, z uwzględnieniem wszystkich występujących w sprawie okoliczności, w tym także przesłanek wyłączających odpowiedzialność operatora. Tymczasem przedsiębiorca w analizowanym postanowieniu wyłączył z góry – tj. przed zaistnieniem ewentualnych szkód – swoją odpowiedzialność za szkody wyrządzone w trakcie korzystania ze świadczonej usługi dostępu do internetu. Mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skutek stosowania omawianych postanowień Umowy stosowanej przez Roberta Piotra Siewierę jest identyczny jak skutek stosowania klauzul wpisanych do rejestru postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone pod nr.1163 i 601. Tym samym, pomimo odmienności wynikających z użytych zwrotów i wyrazów stwierdzić należy tożsamość porównywanych zapisów. W wyroku z dnia 21 listopada 2006 roku (sygn. akt XVII AmC 138/05) Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienie, które następnie zostało wpisane pod poz. 1030 do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „ Operator zastrzega sobie również prawo do zablokowania użytkownikowi dostępu do sieci Internet na łączny okres miesięcznie nie większy niż 48 godzin, w celu dokonania niezbędnej konserwacji i kontroli swojego sprzętu ”. W powyższym orzeczeniu Sąd uznał za uzasadnioną argumentację Prezesa Urzędu przedstawioną w pozwie, zgodnie z którą usługa dostępu do internetu polega na nieprzerwanym zapewnieniu konsumentowi dostępu do sieci www w zamian za określoną opłatę abonamentową. W sytuacji, gdy przerwa w świadczeniu usługi jest powodowana przyczynami technicznymi zachodzi po stronie przedsiębiorcy niemożliwość świadczenia spowodowana okolicznościami, za które może nie ponosić on odpowiedzialności. W takiej sytuacji winien znaleźć zastosowanie przepis art. 495§ 2 k.c. stanowiący, iż jeżeli świadczenie jednej ze stron stało się niemożliwe tylko częściowo, strona ta traci prawo do odpowiedniej części świadczenia wzajemnego. Powyżej zacytowane postanowienie ustanawia po stronie przedsiębiorcy uprawnienie do zarządzania przerw w świadczeniu usługi dostępu do internetu jednocześnie nie przewidując w takim wypadku odpowiedniego zmniejszenia świadczenia po stronie konsumentów. Prowadzi to z jednej strony do uiszczenia przez konsumenta opłaty za świadczenie, którego nie uzyskał, z drugiej zaś do bezpodstawnego wzbogacenia przedsiębiorcy. Takie postanowienie jest niedozwolonym postanowieniem umownym, o którym mowa w art. 385 3 pkt 22 k.c. Treść § 6 zd. 2 Umowy jak i Tytułu „Postanowienia końcowe” pkt 5 Regulaminu stosowanych przez Roberta Piotra Siewierę również, jak powyżej zacytowana klauzula abuzywna zastrzega dla przedsiębiorcy uprawnienie do przerwania dostarczania sygnału internetowego do konsumentów celem przeprowadzenia prac J 12 serwisowych. Jednocześnie, ani w omawianych postanowieniach, ani też w innych zapisach stosowanych przez Roberta Piotra Siewierę wzorców umownych nie ma regulacji, która w takiej sytuacji przewidywałaby zmniejszenie świadczenia po stronie konsumentów. Podkreślić nadto należy, iż przedmiotowe postanowienia nie wskazują choćby przybliżonego przewidywanego okresu wstrzymania dostarczania usług związanego z koniecznością przeprowadzenia odpowiednich prac, a zatem mogłyby prowadzić do sytuacji, w której konsument nawet przez znaczny czas okresu rozliczeniowego (np. kilkanaście dni przy okresie rozliczeniowym wynoszącym miesiąc) zobowiązany byłby do zapłaty za świadczenie, którego nie otrzymuje. Skutek stosowania omawianych postanowień jest zatem tożsamy ze skutkiem klauzuli wpisanej do rejestru pod nr. 1030, gdyż przewidują po stronie konsumentów obowiązek wykonania zobowiązania pomimo niewykonania zobowiązania przez dostawcę usług telekomunikacyjnych, co prowadzi do uzyskania przez przedsiębiorcę nienależnego mu świadczenia. Tym samym, pomimo odmienności wynikających z użytych zwrotów i wyrazów stwierdzić należy tożsamość porównywanych zapisów. W wyroku z dnia 5 października 2005 roku (sygn. akt XVII AmC 73/04) SOKiK uznał za niedozwolone postanowienie, które następnie zostało wpisane pod poz. 674 do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „W przypadku przeterminowania płatności na rzecz Ramtel powyżej 14 dni nastąpi automatyczne wyłączenie dostępu do Internetu. Ponowne włączenie nastąpi po rozliczeniu wszystkich zobowiązań oraz uiszczenia opłaty manipulacyjnej w wysokości 30.00 zł netto”. Także w wyroku z dnia 8 czerwca 2006 roku (sygn. akt XVII AmC 125/05) Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienie, które następnie zostało wpisane pod poz. 823 do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „ W przypadku kiedy Abonent nie zapłaci w terminie i na zasadach określonych w §13 Regulaminu którejkolwiek z opłat przewidzianych Umową Abonencką, Regulaminem lub Cennikiem, Operator może zawiesić bądź ograniczyć świadczenie wszystkich lub niektórych usług objętych Umową Abonencką (Zawieszenie Usług). Po uiszczeniu przez Abonenta wszystkich zaległych opłat przewidzianych Umową Abonencką, Regulaminem lub Cennikiem w tym odsetek karnych i opłat administracyjnych, o których mowa w §13 pkt 8 Regulaminu, Operator wznowi świadczenie na jego rzecz usług na dotychczasowych zasadach. W przypadku kiedy nastąpi Zawieszenie Usług wynikające z opóźnienia Abonenta w dokonywaniu płatności należnych operatorowi, wznowienie świadczenia Usług na jego rzecz będzie uwarunkowane uiszczeniem przez Abonenta opłaty dodatkowej w wysokości określonej w Cenniku ”. Nadto wyrokiem z dnia 28 lipca 2005 roku (sygn. akt XVII Amc 109/04) Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienie, które następnie zostało wpisane pod poz. 533 do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „ Brak wpłat określonych w par 2 pkt 2 do końca danego miesiąca spowoduje odłączenie dostępu do Internetu. Ponowna aktywacja dostępu nastąpi po uzupełnieniu przez użytkownika zaległych opłat wraz z ustawowo obowiązującymi odsetkami oraz kosztów związanych z aktywacją instalacji ”. Ponadto w wyroku z dnia 17 października 2005 roku (XVII AmC 75/04) Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienie, które następnie zostało wpisane pod poz. 599 do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „ W przypadku przeterminowania płatności na rzecz Operatora powyżej 5 dni, nastąpi automatycznie wyłączenie usług. Ponowne włączenie nastąpi po rozliczeniu wszystkich należności oraz uiszczeniu opłaty manipulacyjnej zgodnie z cennikiem ”. W uzasadnieniu do wszystkich powyższych orzeczeń Sąd wskazał, iż przedmiotowe postanowienia są sprzeczne z art. 491§ 1 k.c. w zakresie, w jakim J 13 zezwalają przedsiębiorcy na wyłączenie dostępu do internetu w przypadku zwłoki konsumenta w płatnościach, bez uprzedniego wezwania do uregulowania zadłużenia pod rygorem odłączenia. Ponadto zastrzegają one rażące kary umowne, które przewyższają ewentualne szkody, jakie mógłby ponieść operator w związku ze zwłoką konsumenta w zapłacie opłaty abonamentowej. Sąd wskazał, iż takie zapisy godzą w dobre obyczaje i rażąco naruszają interesy konsumentów. Treść Tytułu „Opłaty” pkt 6 Regulaminu stosowanego przez Roberta Piotra Siewierę w sposób tożsamy jak powyżej powołane niedozwolone postanowienia umowne ustanawia dla przedsiębiorcy prawo do natychmiastowego wstrzymania świadczenia usług na rzecz konsumenta, ewentualnie rozwiązania zawartej z nim umowy, w przypadku pozostawania przez niego w zwłoce z uiszczaniem opłaty abonamentowej. Regulacja ta jest wprost sprzeczna z treścią art. 491§ 1 k.c., zgodnie z którym jeżeli jedna ze stron dopuszcza się zwłoki w wykonaniu zobowiązania z umowy wzajemnej, druga strona może wyznaczyć jej odpowiedni dodatkowy termin do wykonania z zagrożeniem, iż w razie bezskutecznego upływu wyznaczonego terminu będzie uprawniona do odstąpienia od umowy. Ponadto, zgodnie z treścią omawianego postanowienia wzorca umownego a także treścią Tytułu „Opłaty” pkt 5 zd. 2 z opóźnieniem konsumenta w zakresie uiszczenia opłaty abonamentowej związane są następujące skutki: możliwość zawieszenia świadczenia usług lub rozwiązania umowy bez wezwania do uiszczenia zaległości, obowiązek uiszczenia odsetek za opóźnienie a także obowiązek uiszczenia opłaty za ponowne przywrócenie świadczenia usług. Powyższe regulacje zastrzegają dla Roberta Piotra Siewiery nieuzasadnione korzyści w postaci skumulowanych: kary umownej nazwanej opłatą za przywrócenie świadczenia usług oraz odsetek za opóźnienie (które łącznie mogą przewyższać ewentualne należne przedsiębiorcy odszkodowanie). Wskazać ponownie należy, iż powyższe konsekwencje opóźnienia czy też zwłoki w uiszczeniu opłaty abonamentowej, wbrew treści art. 491§ 1 k.c. nie są obwarowane koniecznością uprzedniego wezwania konsumenta do uiszczenia zaległych należności. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż skutek stosowania omawianego postanowienia jest tożsamy ze skutkiem stosowania klauzul wpisanych do rejestru postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone pod nr. 674, 823, 533 i 599. Tym samym, pomimo odmienności wynikających z użytych zwrotów i wyrazów stwierdzić należy tożsamość porównywanych zapisów. W wyroku z dnia 19 stycznia 2005r. (sygn. akt XVII Amc 2/04) Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedozwolone postanowienia, które następnie zostały wpisane pod poz. 398 i 400 do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone o treści: „ Zmiana opłaty za doprowadzenie sygnału nie oznacza zmiany warunków umowy” oraz „ Zmiana opłaty nie powoduje konieczności zmiany umowy. ”. W uzasadnieniu do powołanego powyżej wyroku Sąd uznał za swoją argumentację Prezesa Urzędu, według której, w powyższych przypadkach wbrew treści art. 384 1 k.c., pomimo zmiany głównego świadczenia obciążającego konsumenta, nie zostało mu jednocześnie przyznane prawo do wypowiedzenia łączącej strony umowy. Zapisy powyższe przewidując uprawnienie przedsiębiorcy do jednostronnej zmiany istotnych warunków umowy bez zagwarantowania konsumentowi prawa odstąpienia od umowy naruszają dobre obyczaje takie jak: zaufanie stron, poszanowanie prawa i rzetelność przedsiębiorcy, prowadząc do rażącego naruszenia jego interesów. Zapisy takie stanowią niedozwolone postanowienia umowne opisane w treści art. 385 3 pkt 10, 19 oraz 20 k.c. Treść Tytułu „Opłaty” pkt 9 Regulaminu również ustanawia po stronie Roberta Piotra Siewiery uprawnienie do zmiany w każdym czasie cennika świadczonych usług. Jednocześnie w pozostałych zapisach stosowanych przez tego przedsiębiorcę wzorców umownych brak jest zastrzeżenia w takim wypadku prawa konsumenta do wypowiedzenia umowy zawartej na czas J 14 nieokreślony. Opłata abonamentowa, którą cennik usług dostępu do sieci internet obejmuje, w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych jest głównym świadczeniem, do którego zobowiązuje się konsument. Tym samym, skoro pomiędzy konsumentem a Robertem Piotrem Siewierą istnieje stosunek prawny o charakterze ciągłym, zgodnie z treścią art. 384 2 k.c. w przypadku zmiany jego istotnych postanowień konsumentowi winno przysługiwać bezwzględne prawo do wypowiedzenia umowy. W przedmiotowym przypadku, tak jak i w powołanych powyżej klauzulach niedozwolonych uprawnienie takie konsumentowi nie przysługuje. Nie jest bowiem wystarczającym zapisanie w Regulaminie zobowiązania przedsiębiorcy do poinformowania o planowanej zmianie cennika. Przyznanie przedsiębiorcy uprawnienia do jednostronnej zmiany umowy poprzez podwyższenie wynagrodzenia za świadczone usługi, gdy jednocześnie konsument jest związany dokonaną zmianą, prowadzi do niedozwolonego uprzywilejowania przedsiębiorcy. Tym samym należy stwierdzić tożsamość porównywanych powyżej zapisów. Mając powyższe na względzie, Prezes Urzędu uznał, iż kwestionowane a wskazane powyżej zapisy umowne mieszczą się w hipotezach wymienionych klauzul wpisanych do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone: - treść § 4 zd. 2 wzorca umownego pn. „Umowa o świadczenie usług internetowych”: w klauzulach z poz.1163 i 601; - treść § 6 zd. 2 wzorca umownego pn. „Umowa o świadczenie usług internetowych” oraz Tytułu „Postanowienia końcowe” pkt 5 wzorca umownego pn. "Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe”: w klauzuli z poz. 1030; - treść Tytułu „Opłaty” pkt 6 wzorca umownego pn. "Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe”: w klauzulach z poz. 674, 823, 533 i 599; - treść Tytułu „Opłaty” pkt 9 wzorca umownego pn. "Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe”: w klauzulach z poz. 398 i 400; Przesłanki naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W ramach niniejszego postępowania, na jego początku postawiono nadto przedsiębiorcy zarzut stosowania niezgodnej z prawem praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Zarzut ten dotyczył zarówno braku zamieszczania w umowach z konsumentami informacji na temat danych określających czas oczekiwania na przyłączenie do sieci lub określających termin rozpoczęcia świadczenia usług telekomunikacyjnych, sposobów uzyskania informacji o aktualnym cenniku, wysokości kar umownych w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi telekomunikacyjnej, trybu postępowania reklamacyjnego, możliwości rozwiązania sporu w drodze mediacji lub poddania go pod rozstrzygnięcie sądu polubownego oraz braku zamieszczenia w regulaminie świadczenia usług informacji na temat adresu i siedziby dostawcy usług, zasad wypłaty kar umownych oraz trybu postępowania reklamacyjnego, co naruszało obowiązek wynikający z art. 56 ust. 3 pkt 2, 4, 6, 7 i 8 oraz art. 60 pkt 1, 3 i 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu obowiązującym przed 6 lipca 2009 roku. W tym miejscu wskazać należy, iż w dniu 6 lipca 2009 roku weszła w życie ustawa z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 85, poz. 716). Artykuł 1 ww. ustawy zmienił treść ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. J 15 Prawo telekomunikacyjne między innymi również nadając nowe brzmienie art. 56, 59, 60 oraz wprowadzając nowy art. – 60a. Do najważniejszych zmian (biorąc pod uwagę rodzaj postawionych przedsiębiorcom zarzutów) wprowadzonych dokonaną nowelizacją zaliczyć należy nowe, szersze określenie obligatoryjnej treści wzorca umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Podkreślić przy tym należy, iż niektóre obowiązki informacyjne pozostały w istocie niezmienione, jednakże nadano im nowe brzmienie oraz inną numerację. Do takich zaliczyć należy między innymi obowiązek: • zamieszczania w umowach z konsumentami informacji na temat danych określających czas oczekiwania na przyłączenie do sieci lub określających termin rozpoczęcia świadczenia usług telekomunikacyjnych - objęty aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazującego na obowiązek zamieszczenia w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych informacji o terminie oczekiwania na przyłączenie do sieci lub terminie rozpoczęcia świadczenia usług; • zamieszczania w umowach z konsumentami informacji na temat sposobów uzyskania informacji o aktualnym cenniku - objęty aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 16 ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazującego na obowiązek zamieszczenia w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych informacji o sposobach uzyskania informacji o aktualnym cenniku; • zamieszczania w umowach z konsumentami informacji na temat wysokości kar umownych w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi telekomunikacyjnej - objęty aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 13 ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazującego na obowiązek zamieszczenia w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych informacji o wysokości odszkodowania z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy; • zamieszczania w umowach z konsumentami informacji na temat możliwości rozwiązania sporu w drodze mediacji lub poddania go pod rozstrzygnięcie sądu polubownego - objęty aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 3 pkt 15 ustawy Prawo telekomunikacyjne wskazującego na obowiązek zamieszczenia w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych informacji o polubownych sposobach rozwiązania sporów; • zamieszczania w umowach z konsumentami informacji na temat trybu postępowania reklamacyjnego - objęty aktualnie normą przepisu art. 56 ust. 6 pkt 14 Prawo telekomunikacyjne wskazującego na obowiązek zamieszczenia w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych informacji o zasadach, trybie i terminach składania oraz rozpatrywania reklamacji Podnieść również należy, iż nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne zdjęła z dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych obowiązek tworzenia regulaminu świadczenia tych usług. Zgodnie ze zmienionym art. 56 ust. 5 i art. 59 ust. 1 ustawy, niektóre dane mogą lecz nie muszą zostać zamieszczone przez operatora w regulaminie. Z analizy ww. przepisów wynika, iż Prawo telekomunikacyjne w art. 56 ust. 3 przewiduje zarówno obligatoryjną treść umowy o świadczenie publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych (określoną w pkt 1-8) jak i jej treść fakultatywną (określoną w pkt 9-16), która na mocy wyraźnego odesłania może zostać zamieszczona w regulaminie. Podnieść jednocześnie należy, iż w treści obecnie obowiązującej ustawy Prawo telekomunikacyjne brak jest innego przepisu, który wskazywałby na obowiązek zamieszczenia w regulaminie świadczenia usług innych danych oprócz wymienionych w art. 56 ust. 3 pkt 9-16 ustawy. Wobec powyższego przyjąć należy, iż J 16 jeśli przedsiębiorca uzna za właściwe zamieścić wszystkie informacje z art. 56 ust. 3 w treści umowy zawieranej z konsumentem, nie będzie on zobligowany do stworzenia regulaminu świadczenia usług, a jeśli go stworzy, to treść regulaminu winna być zgodna z obowiązującym prawem. Stwierdzić przy tym jednak jednocześnie należy, iż w takiej sytuacji Prawo telekomunikacyjne nie nakłada na przedsiębiorcę obowiązku zamieszczenia w regulaminie określonych danych, w szczególności nie kreuje określonych obowiązków informacyjnych wobec konsumentów. Jak już powyżej wskazano, zgodnie z treścią przepisu art. 24 ust.1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Jednocześnie według art. 24 ust. 2 pkt 2 przedmiotowej ustawy przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy a w szczególności naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Aby doszło do naruszenia ww. przepisów prawa muszą kumulatywnie zostać spełnione dwie przesłanki: - określone działanie przedsiębiorcy musi nosić znamiona bezprawności oraz - działanie to musi godzić w zbiorowe interesy konsumentów. Zamieszczenie we wzorcu umownym postanowień sprzecznych z przepisami ustaw, jak i zaniechanie zamieszczenia w stosowanych wzorach umów prawem nakazanych informacji może zatem stanowić praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Wskazać należy, iż przepisy art. 56 i 60 ustawy Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu obowiązującym przed 6 lipca 2009 roku jak i przepis art. 56 ust. 3 w brzmieniu obowiązującym po tej dacie ustanawiają minimalne wymagania dotyczące treści stosunku prawnego, który łączy dostawcę usług telekomunikacyjnych z odbiorcą końcowym. Brak rozstrzygnięć w kwestiach w nim wymienionych stanowi naruszenie ustawy i odbywa się z naruszeniem praw konsumentów. Przepis art. 56 ust. 3 pkt 2, 4, 6, 7 i 8 Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu obowiązującym przed 6 lipca oraz art. 56 ust. 3 pkt 3, 13 14, 15 i 16 w brzmieniu obowiązującym obecnie nakładają na przedsiębiorców prowadzących działalność w zakresie świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w istocie tożsame obowiązki sprowadzające się do konieczności zawarcia w umowie o świadczenie tychże usług informacji odnoszących się do: - terminu oczekiwania na przyłączenie do sieci lub określających termin rozpoczęcia świadczenia usług telekomunikacyjnych, - sposobów uzyskania informacji o aktualnym cenniku, - wysokości odszkodowań za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi telekomunikacyjnej, - zasad, trybu i terminów składania i rozpatrywania reklamacji oraz - polubownych sposobów rozwiązywania sporów. Jednocześnie przepis art. 60 pkt 1, 3, i 6 ww. ustawy w brzmieniu obowiązującym przez dokonaną nowelizacją przewidywał obowiązek zawarcia w regulaminie informacji określających adres i siedzibę dostawcy usług, zasady wypłaty kar umownych oraz tryb postępowania reklamacyjnego. Wszystkie powyżej wymienione informacje winny być zawarte we wzorcach umownych stosowanych przez przedsiębiorców świadczących usługi dostępu do sieci Internet, gdyż zgodnie z intencją ustawodawcy, powinny kształtować stosunek prawny pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. W niniejszej sprawie, pomimo zawierania z konsumentami umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, Robert Piotr Siewiera nie umieścił w stosowanych wzorcach J 17 umownych postanowień wypełniających dyspozycje ww. przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne. Powyższe zaniechanie przesądza o naruszeniu przez przedsiębiorcę obowiązków określonych ustawą Prawo telekomunikacyjne. Skoro tak, to uznać również należy, iż zachowanie to wypełnia przesłanki stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie (…), to jest naruszania obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, pełnej i prawdziwej informacji. Nałożenie na przedsiębiorców obowiązku podawania w treści umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych ww. informacji służyło oraz służy zapewnieniu konsumentom źródła wiedzy na temat przysługujących im uprawnień, w szczególności w przypadku opóźnienia się przedsiębiorcy z rozpoczęciem świadczenia usług, spoczywających na nich obowiązków, które powinni dopełnić, aby złożyć prawnie skuteczną reklamację, a także odpowiadających im w tym zakresie obowiązków i praw dostawców usług. Nadto służy także możliwości określenia przez konsumentów wysokości przysługujących im względem przedsiębiorców roszczeń oraz prawa do dochodzenia tak określonych żądań w postępowaniu mediacyjnym lub w postępowaniu przed sądem polubownym. Obowiązek zawarcia w regulaminie świadczenia usług informacji dotyczących nazwy i siedziby operatora oraz zasad wypłaty kar umownych miał zaś na celu dostarczenie konsumentom wiedzy na temat praktycznej realizacji ich uzasadnionych roszczeń podnoszonych wobec operatora. Zaniechanie przez Roberta Piotra Siewierę umieszczenia w stosowanych wzorcach umownych przedmiotowych informacji pozbawiło konsumentów wiedzy koniecznej do ich prawidłowego, świadomego i czynnego uczestnictwa w rynku. Konsumenci, którym nie udzielono podstawowych wiadomości dotyczących trybu dochodzenia przysługujących im roszczeń, najprawdopodobniej nie skorzystają z przewidzianych prawem instrumentów, w szczególności jeśli według treści zawartych z nimi umów musieliby oni ich dochodzić w sformalizowanym i kosztownym postępowaniu sądowym. Konsumenci, którym nie udzielono podstawowych wiadomości dotyczących terminu rozpoczęcie świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz zasad wypłaty kar umownych, pozostają w gorszej sytuacji w ewentualnym sporze z przedsiębiorcą w zakresie obejmującym egzekwowanie obowiązków ciążących na operatorze. Zbiorowy interes konsumentów W myśl art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie (...) stosowanie postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone oraz naruszenie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji jest praktyką naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Mówiąc o „zbiorowym interesie konsumentów” należy zaznaczyć, iż ustawa o ochronie (...) nie podaje jego definicji, wskazując jednak w art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. O tym, czy naruszony został interes zbiorowy, nie zawsze przesądza kryterium ilościowe, ponieważ niekiedy jeden ujawniony przypadek naruszenia prawa konsumenta może być przejawem często lub nawet powszechnie stosowanej praktyki naruszającej interes zbiorowy. W niniejszej sprawie bez wątpienia mamy do czynienia z naruszeniem praw licznej grupy konsumentów, wszystkich konsumentów będących klientami Roberta Piotra Siewiery jak i potencjalnych zainteresowanych, którzy mogą zawrzeć z nim umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. J 18 Tak więc, w rozpatrywanym stanie faktycznym zachowanie Roberta Piotra Siewiery nie dotyczy interesów poszczególnych osób, których sprawy mają charakter jednostkowy, indywidualny i nie dający się porównać z innymi, lecz mamy do czynienia z naruszonymi uprawnieniami określonego kręgu konsumentów, których sytuacja jest identyczna i wspólna dla całej, licznej grupy obecnych i przyszłych kontrahentów przedsiębiorcy. Reasumując, wykazano powyżej, iż kwestionowane zapisy Umowy jak i Regulaminu są tożsame z klauzulami wpisanymi do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, nadto, iż Robert Piotr Siewiera poprzez brak zamieszczania w umowach oraz regulaminie stosownych informacji uchybił obowiązkowi udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie (...) Prezes Urzędu wydaje decyzję o uznaniu praktyki za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i nakazującą zaniechanie jej stosowania jeżeli stwierdzi naruszenie zakazu określonego w art.24. W tym miejscu wskazać należy, iż zastosowanie w niniejszej sprawie powyższego przepisu warunkuje możliwość uznania bezprawności danego zachowania przedsiębiorcy na dzień wydania decyzji administracyjnej. Zdaniem Prezesa Urzędu, takiej ocenie podlega zachowanie Roberta Piotra Siewiery polegające na zamieszczeniu w stosowanych wzorcach umownych postanowień tożsamych z klauzulami wpisanymi do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone oraz zachowanie polegające na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez brak zamieszczania w umowach z konsumentami informacji na temat terminu oczekiwania na przyłączenie do sieci lub określających termin rozpoczęcia świadczenia usług telekomunikacyjnych, sposobów uzyskania informacji o aktualnym cenniku, wysokości odszkodowań za niewykonanie lub nienależyte wykonanie usługi telekomunikacyjnej zasad, trybu i terminów składania i rozpatrywania reklamacji oraz polubownych sposobów rozwiązywania sporów. Podkreślić bowiem należy, iż dokonana nowelizacja Prawa telekomunikacyjnego nie miała wpływu na możliwość oceny powyższych zachowań jako naruszających art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Podnieść jednocześnie należy, iż w niniejszej sprawie przedsiębiorca Robert Piotr Siewiera przedłożył w toku postępowania zmienione wzorce umowne, a zgodnie z treścią nowego wzorca umownego p.n. „Regulamin Usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe” miał on wejść w życie z dniem 2.10.2009 roku. Przedstawienie powyższych dokumentów, nie mogło jednak przesądzić o rozstrzygnięciu całości niniejszej sprawy w oparciu o treść art. 27 ustawy o ochronie (…) to jest o wydaniu decyzji, uznającej praktykę za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów i stwierdzającej zaniechanie jej stosowania. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z art. 27 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie (…) ciężar udowodnienia okoliczności, iż przedsiębiorca zaniechał stosowania praktyki, o której mowa w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów spoczywa na tymże przedsiębiorcy. Stanowi to konsekwencję tego, iż to przedsiębiorca wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne z udowodnienia okoliczności, o której mowa w przedmiotowym przepisie. Jednakże, iż dla udowodnienia zaniechania przez przedsiębiorcę stosowania danej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów nie jest wystarczające przedłożenie nowego wzorca umownego, który nie zawierałby już postanowień, które są postanowieniami umownymi wpisanymi na podstawie art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Przez zastąpienie kwestionowanych postanowień nowymi rozumie się stosowanie J 19 ich przy nowo podpisywanych umowach, oraz ich zmianę w aktualnie obowiązujących umowach. Podkreślić należy, iż Robert Piotr Siewiera nie udowodnił w toku postępowania zaistnienia wyżej wymienionych okoliczności. W szczególności nie przedstawił dowodów wskazujących na fakt, iż zawiera umowy już z wykorzystaniem zmienionego wzorca umownego. Nie przedłożył w toku postępowania, żadnych umów zawartych w oparciu o zmieniony wzorzec umowny, czy też jakiegokolwiek pisma informującego konsumentów o wprowadzanych zmianach. Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż zmodyfikowane wzorce umowne nadal uchybiają przepisom ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów gdyż przedsiębiorca nie wprowadził chociażby do treści Umowy informacji wskazanych postanowieniem o wszczęciu niniejszego postępowania administracyjnego. Nie sposób jest zatem przyjąć, iż choćby w tym zakresie zaprzestał on stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w punkcie I-szym sentencji. W odniesieniu zaś do zarzutu stosowania niezgodnej z prawem praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na naruszaniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez brak zamieszczenia w regulaminie świadczenia usług informacji określających: - nazwę oraz siedzibę operatora, - zasady wypłaty kar umownych oraz - tryb postępowania reklamacyjnego, to jest naruszenia przepisów art. 60 pkt 1, 3 i 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu obowiązującym przed 6 lipca 2009 roku stwierdzić należy, iż jest on w obowiązującym stanie prawnym już nieaktualny. Podkreślić jednak należy, iż w niniejszej sprawie, pomimo zawierania z konsumentami umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, Robert Piotr Siewiera nie umieścił w stosowanym wzorcu umownym postanowień wypełniających dyspozycje ww. przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne. Powyższe zaniechanie przesądza o naruszeniu przez przedsiębiorcę obowiązków określonych ustawą Prawo telekomunikacyjne. Skoro tak, to uznać również należy, iż zachowanie to wypełniało przesłanki stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o ochronie (…), to jest naruszania obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, pełnej i prawdziwej informacji. Biorąc jednak pod uwagę fakt, iż nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne zdjęła z dostawców publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych obowiązek tworzenia regulaminu świadczenia tych usług, uznać należy, iż bezpodstawnym byłoby zarzucanie Robertowi Piotrowi Siewierze stosowania opisanej powyżej praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów po dniu 6 lipca 2009 roku. Wskazać jednak należy, iż dokonana nowelizacja nie wpływa na fakt możliwości uznania, iż przedsiębiorca stosowała tę praktykę przed datą 6 lipca 2009 roku, a jedynie na konieczność uznania, iż z tym dniem zaniechała jej stosowania. Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w punkcie II-gim sentencji. Kara pieniężna Zgodnie z art. 106 ust.1 pkt.4 ustawy o ochronie (…), Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10 % przychodu J 20 osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 . Z treści przepisu wynika, iż ww. kara ma charakter fakultatywny. W związku z tym Prezes Urzędu w ramach uznania administracyjnego decyduje czy zasadne jest w danej sprawie nałożenie kary. Ustawa nie zawiera katalogu przesłanek, od których uzależniona jest decyzja o nałożeniu kary. W art. 111 ustawy o ochronie (…) jedynie wskazano, iż ustalając wysokość kary Prezes Urzędu winien wziąć pod uwagę okres, stopień oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy. W rozpatrywanej sprawie, w punkcie I i II sentencji decyzji stwierdzono, że Robert Piotr Siewiera naruszył zakaz, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie (…). Zakaz ten ma charakter bezwzględny, zatem nie istnieją przesłanki natury prawnej, które umożliwiały zalegalizowanie tych praktyk. Spełniona jest zatem podstawowa przesłanka warunkująca nałożenie kary pieniężnej. Prezes Urzędu uznał więc za uzasadnione w niniejszej sprawie, wobec uznania, iż Robert Piotr Siewiera stosował praktyki opisane w punkcie I.1-3 oraz II. sentencji decyzji nałożenie na niego kar pieniężnych za każdą z zarzuconych praktyk. Wskazać należy, iż fakt nałożenia kary podkreślać ma naganność zachowania podmiotu, który dopuścił się stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, a tym samym naruszył ustawę o ochronie konkurencji i konsumentów. Kara pieniężna nakładana przez Prezesa Urzędu pełni funkcję represyjną, prewencyjną oraz edukacyjną. Funkcja represyjna ma stanowić dolegliwość dla przedsiębiorcy łamiącego prawo oraz ma na celu przymuszenie go do powstrzymania się od podobnych działań. Funkcja prewencyjna oraz edukacyjna mają na celu powstrzymanie przedsiębiorcy stosującego praktykę oraz innych przedsiębiorców przed stosowaniem w przyszłości tego typu praktyk w obrocie z konsumentami. Z uwagi na różnorodność stosowanych przez przedsiębiorcę praktyk, konieczne stało się wymierzenie trzech kar pieniężnych. Ad. III. 1 Pierwsza z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji wymierzona została za stosowanie praktyki polegającej na zamieszczeniu przez ww. przedsiębiorcę we wzorcach umownych p.n. „ Umowa o świadczenie usług internetowych ” oraz „ Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe ” postanowień umownych wpisanych na podstawie art. 479 45 Kodeksu postępowania cywilnego do Rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone. Podkreślić należy, iż oba wskazane powyżej wzorce umowne kształtują wspólnie jeden stosunek prawny umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych pomiędzy przedsiębiorcą – Robertem Piotrem Siewierą a potencjalnym konsumentem. Ustalenie kary za przedmiotową praktykę miało charakter wieloetapowy, co spowodowane było zaistnieniem w postępowaniu licznych okoliczności mających wpływ na jej wysokość. Ustalając wymiar kary pieniężnej Prezes Urzędu w pierwszej kolejności dokonał oceny wagi stwierdzonej praktyki i na tej podstawie ustalił kwotę bazową, stanowiącą podstawę do dalszych ustaleń wysokości kary, a następnie – w oparciu o zaistniałe w sprawie okoliczności mające wpływ na wysokość kary – dokonał gradacji ustalonej kwoty bazowej. J 21 Podstawą obliczenia wysokości kary jest przychód przedsiębiorcy osiągnięty w roku poprzedzającym rok nałożenia kary tj. kwota (…) zł (dane według zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym– k.72-77). Przede wszystkim wzięto pod uwagę fakt, iż naruszenie przez Roberta Piotra Siewierę zbiorowych interesów konsumentów polegało na stosowaniu niedozwolonych postanowień umownych tożsamych z tymi wpisanymi do rejestru postanowień umownych prowadzonego przez Prezesa Urzędu. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której konsument zainteresowany ofertą przedsiębiorcy udaje się do biura z zamiarem podpisania umowy i skorzystania z usługi dostępu do sieci internet oferowanej przez przedsiębiorcę, zatem wyraża zamiar zawarcia kontraktu. Z kolei działanie przedsiębiorcy to stosowanie praktyki polegającej na takim opracowaniu wzorców Umowy oraz Regulaminu, które zawierają w swojej treści zapisy sprzeczne z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Konsument podejmując decyzję o zawarciu umowy w oparciu o narzucone mu przez przedsiębiorcę wzorce zawierające bezprawne zapisy nie ma możliwości rzeczywistego wpływu na istnienie i treść zawartych w nim postanowień. Strona zawierająca umowę według narzuconego wzorca jest nim związana z chwilą zawarcia umowy. Na przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą, jako na profesjonaliście ciąży obowiązek działania zgodnie z obowiązującymi normami prawa. W niniejszej decyzji, w jej punkcie I.1 i I.2 zakwestionowano 5 postanowień zamieszczonych we wzorcach umownych o nazwie „ Umowa o świadczenie usług internetowych ” oraz „ Regulamin usług internetowych świadczonych przez IN-NET Systemy Komputerowe ”. Każde z nich w istotny sposób wpływało na sytuację prawną konsumentów w sposób niedozwolony ograniczając odpowiedzialność przedsiębiorcy za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy, wprowadzając sprzeczny z prawem tryb wprowadzania zmian do cennika usług, czy też w sposób rażąco niekorzystny dla konsumentów kształtując skutki opóźnienia w zapłacie opłaty abonamentowej. Prezes Urzędu zważył, że w wyniku powyższego zachowania sytuacja konsumentów została osłabiona, jednakże wpływ, jaki na uprawnienia konsumentów miały poszczególne postanowienia należało przeanalizować oddzielnie dla każdego zakwestionowanego postanowienia. Dokonane podsumowanie wartości procentowych stwierdzonych naruszeń pozwoliło Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, iż łącznie waga naruszeń w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (…)% przychodu osiągniętego przez Roberta Piotra Siewierę w 2008 r. Tym samym ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość (…)% przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę wynosi 464,82 zł. Dokonując ustalenia ostatecznego wymiaru kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorcę Prezes Urzędu miał na uwadze całokształt zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, nie dopatrzył się w nim jednak okoliczności mogłyby spowodować złagodzenie jak i zaostrzenie kary. Tym samym Prezes Urzędu uznał za stosowne nałożyć na przedsiębiorcę Roberta Piotra Siewierę za stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów opisanych w punkcie I.1 i I.2 sentencji niniejszej decyzji karę w wysokości (po zaokrągleniu) 465 zł. Po myśli art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów maksymalną karą, jaką mógłby w niniejszej sprawie zastosować Prezes Urzędu byłaby kara na poziomie 10% przychodu uzyskanego przez Roberta Piotra Siewierę w 2008 roku, to jest kara w wysokości (…) zł. Kara pieniężna orzeczona w punkcie III.1 sentencji niniejszej Decyzji stanowi (…) % J 22 przychodu przedsiębiorcy za rok 2008 r. czyli (…) % kary jaka mogłaby być w tym przypadku nałożona. Zdaniem Prezesa Urzędu, tak określona kara spełni zarówno rolę represyjną jako sankcja i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurenci i konsumentów, jak i prewencyjną, zapobiegając ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest też jej walor wychowawczy, w tym wymiar ogólny, odstraszający dla innych przedsiębiorców działających w branży przed podobnym naruszaniem słusznych interesów konsumentów. Przyjmując wspomniane ww. wcześniej okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie (...), jak również fakt, iż kara winna być orzekana na poziomie wystarczającym do osiągnięcia zamierzonego celu i odczuwalna dla przedsiębiorcy, Prezes Urzędu postanowił nałożyć karę w wysokości określonej jak w punkcie III.1 sentencji decyzji. Ad. III.2 Druga z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji wymierzona została za stosowanie praktyk polegających na: - niezamieszczeniu przez Roberta Piotra Siewierę w umowach z konsumentami informacji na temat danych określających czas oczekiwania na przyłączenie do sieci lub określających termin rozpoczęcia świadczenia usług telekomunikacyjnych, sposobów uzyskania informacji o aktualnym cenniku, wysokości odszkodowania z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy, zasadach trybie i terminach składania oraz rozpatrywania reklamacji oraz o polubownych sposobach rozwiązania sporów , co narusza obowiązek wynikający z art. 56 ust. 3 pkt 3, 13, 14, 15 i 16 ustawy Prawo telekomunikacyjne; Podkreślić należy, iż wszystkie wskazane powyżej zakazane praktyki naruszały tożsamą zasadę obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, a nadto, iż zniekształcały one jeden stosunek prawny - umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych - pomiędzy przedsiębiorcą Robertem Piotrem Siewierą a potencjalnym konsumentem. Przede wszystkim wzięto pod uwagę fakt, iż naruszenie przez Roberta Piotra Siewierę zbiorowych interesów konsumentów polegało na braku udzielenia konsumentom pełnej i rzetelnej informacji wymaganej odpowiednimi przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której konsument zainteresowany ofertą przedsiębiorcy udaje się do biura z zamiarem podpisania umowy i skorzystania z usługi dostępu do sieci internet oferowanej przez przedsiębiorcę, zatem wyraża zamiar zawarcia kontraktu. Z kolei działanie przedsiębiorcy to stosowanie praktyki polegającej na takim opracowaniu wzorca Umowy, który nie zawiera w swojej treści zapisów nakazanych obowiązującymi regulacjami prawnymi. Do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów dochodzi więc na etapie zawierania kontraktu, jednakże naruszenie to wpływa na etap wykonywania umowy. Tak bowiem konsument podejmując decyzję o zawarciu umowy w oparciu o nierzetelny wzorzec umowy, nie mając możliwości rzeczywistego wpływu na istnienie i treść zawartych w nim postanowień, nie otrzymuje wszystkich informacji istotnych dla jego sytuacji prawnej, co może wpłynąć w przyszłości na brak realizacji przysługujących mu uprawnień. W niniejszej sprawie przedsiębiorca zaniechał umieszczenia w stosowanych wzorcach umownych licznych informacji dotyczących przysługujących konsumentom uprawnień i odpowiadających im obowiązków dostawcy usług. I tak, Robert Piotr Siewiera zaniechał umieszczenia w Umowie informacji J 23 dotyczących praw konsumentów w przypadku opóźnienia się przedsiębiorcy z rozpoczęciem świadczenia usług, spoczywających na nich obowiązkach, które powinni dopełnić, aby złożyć prawnie skuteczną reklamację, a także odpowiadających im w tym zakresie obowiązków i praw dostawców usług. W wyniku powyższego zostali oni pozbawieni źródła wiedzy o wysokości przysługujących im względem przedsiębiorców roszczeń oraz prawa do dochodzenia tak określonych żądań w postępowaniu mediacyjnym lub w postępowaniu przed sądem polubownym. Konsumenci którym nie udzielono podstawowych wiadomości dotyczących trybu dochodzenia przysługujących im roszczeń, najprawdopodobniej nie skorzystają z przewidzianych prawem instrumentów, w szczególności jeśli według treści zawartych z nimi umów musieliby oni ich dochodzić w sformalizowanym i kosztownym postępowaniu sądowym. Wszystkie powyżej wskazane uchybienia w zakresie zapewnienia konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji spowodowały nierównomierne ukształtowanie praw i obowiązków stron umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Podnieść również należy, iż powyżej wskazane zaniechania składające się na praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów opisaną w punkcie I.3 sentencji niniejszej decyzji wzajemnie się wzmacniają i zmierzają do utrudnienia konsumentom egzekwowania swych praw od przedsiębiorcy, to jest pośrednio do ograniczenia jego odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Wszystkie powyżej opisane okoliczności pozwoliły Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, iż łącznie waga naruszeń w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (…) % przychodu osiągniętego przez Roberta Piotra Siewierę w 2008 r. Tym samym ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość (…) % przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę wynosi 1 106,71 zł. Dokonując ustalenia ostatecznego wymiaru kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorcę Prezes Urzędu miał na uwadze całokształt zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, nie dopatrzył się w nim jednak okoliczności mogłyby spowodować złagodzenie jak i zaostrzenie kary. Tym samym Prezes Urzędu uznał za stosowne nałożyć na przedsiębiorcę Roberta Piotra Siewierę za stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów opisanych w punkcie I.3 sentencji niniejszej decyzji karę w wysokości (po zaokrągleniu) 1 107 zł. Po myśli art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów maksymalną karą, jaką mógłby w niniejszej sprawie zastosować Prezes Urzędu byłaby kara na poziomie 10% przychodu uzyskanego przez Roberta Piotra Siewierę w 2008 roku, to jest kara w wysokości (…) zł. Kara pieniężna orzeczona w punkcie III.2 sentencji niniejszej Decyzji stanowi (…) % przychodu przedsiębiorcy za rok 2008 r. czyli (…) % kary jaka mogłaby być w tym przypadku nałożona. Zdaniem Prezesa Urzędu, tak określona kara spełni zarówno rolę represyjną jako sankcja i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurenci i konsumentów, jak i prewencyjną, zapobiegając ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest też jej walor wychowawczy, w tym wymiar ogólny, odstraszający dla innych przedsiębiorców działających w branży przed podobnym naruszaniem słusznych interesów konsumentów. Przyjmując wspomniane ww. wcześniej okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie (...), jak również fakt, iż kara winna być orzekana na poziomie wystarczającym do J 24 osiągnięcia zamierzonego celu i odczuwalna dla przedsiębiorcy, Prezes Urzędu postanowił nałożyć karę w wysokości określonej jak w punkcie III.2 sentencji decyzji. Ad. III.3. Trzecia z kar pieniężnych określonych w niniejszej decyzji wymierzona została za stosowanie praktyk polegających na: - braku zamieszczenia w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych informacji na temat: adresu i siedziby dostawcy usług, zasad wypłaty kar umownych oraz trybu postępowania reklamacyjnego, co naruszało obowiązek wynikający z art. 60 pkt 1, 3 i 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w brzmieniu sprzed 6 lipca 2009 roku. Ustalając wysokość kary za powyższe praktyki Prezes Urzędu wziął przede wszystkim wzięto pod uwagę fakt, iż naruszenie przez Roberta Piotra Siewierę zbiorowych interesów konsumentów polegało na braku udzielenia konsumentom pełnej i rzetelnej informacji wymaganej odpowiednimi przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której konsument zainteresowany ofertą przedsiębiorcy udaje się do biura z zamiarem podpisania umowy i skorzystania z usługi dostępu do sieci internet oferowanej przez przedsiębiorcę, zatem wyraża zamiar zawarcia kontraktu. Z kolei działanie przedsiębiorcy to stosowanie praktyki polegającej na takim opracowaniu wzorca Regulaminu, który nie zawierał w swojej treści zapisów nakazanych obowiązującymi regulacjami prawnymi. Do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów dochodzi więc na etapie zawierania kontraktu. Konsument podejmując decyzję o zawarciu umowy w oparciu o nierzetelny wzorzec umowy, nie mając możliwości rzeczywistego wpływu na istnienie i treść zawartych w nim postanowień, nie otrzymuje wszystkich informacji istotnych dla jego sytuacji prawnej, co może wpłynąć w przyszłości na brak realizacji przysługujących mu uprawnień. W niniejszej sprawie przedsiębiorca zaniechał umieszczenia w stosowanym wzorcu umownym informacji dotyczących przysługujących konsumentom uprawnień i odpowiadających im obowiązków dostawcy usług. I tak, Robert Piotr Siewiera zaniechał umieszczenia w Regulaminie informacji dotyczących zasad wypłaty kar umownych Naruszenie to polega przede wszystkim na pozbawieniu konsumentów źródła informacji o sposobie realizacji uznanych przez przedsiębiorcę roszczeń. Wskazać należy, iż wagę powyższego naruszenia obniża fakt, iż treść stosowanych przez przedsiębiorcę wzorców umownych nie wpływała na możliwość dochodzenia kar umownych przez konsumentów co do zasady. Naruszenie ekonomicznych interesów konsumentów poprzez zaniechanie zawarcia w regulaminie świadczenia usług telekomunikacyjnych przez Roberta Piotra Siewierę wyraża się zatem w stanie niepewności konsumentów co do sposobu otrzymania należnych im świadczeń, ewentualnie w możliwości opóźniania się przez przedsiębiorcę z ich uiszczeniem. Ponadto przedsiębiorca ten nie zamieścił w stosowanym Regulaminie informacji o spoczywających na konsumentach obowiązkach, które powinni dopełnić, aby złożyć prawnie skuteczną reklamację, a także odpowiadających im w tym zakresie obowiązkach i prawach dostawców usług. Nie wskazał nadto swojego adresu i siedziby. Podkreślić należy, iż na podstawie art. 106 ust. 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne wydane zostało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 1 października 2004 roku w sprawie trybu postępowania reklamacyjnego oraz warunków, jakim powinna odpowiadać reklamacja usługi telekomunikacyjnej (Dz.U Nr 226 poz. 2291), które w sposób kompleksowy określa zarówno warunki, jakim powinna odpowiadać reklamacja, jak i sam tryb postępowania reklamacyjnego. Wynikiem powyższego jest zafałszowanie obrazu J 25 konsumentów, co do przysługujących im praw a z drugiej strony umożliwienie przedsiębiorcy zwolnienia się z odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania w sytuacji gdy odpowiedzialność taką winien ponosić. Wszystkie powyżej wskazane uchybienia w zakresie zapewnienia konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji spowodowały nierównomierne ukształtowanie praw i obowiązków stron umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Podnieść również należy, iż powyżej wskazane zaniechania składające się na praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów opisane w punkcie II sentencji niniejszej decyzji wzajemnie się wzmacniają i zmierzają do utrudnienia konsumentom egzekwowania swych praw od przedsiębiorcy, to jest pośrednio do ograniczenia jego odpowiedzialności z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania. Wszystkie powyżej opisane okoliczności pozwoliły Prezesowi Urzędu na stwierdzenie, iż łącznie waga naruszeń w przedmiotowej sprawie kształtuje się na poziomie (…) % przychodu osiągniętego przez Roberta Piotra Siewierę w 2008 r. Tym samym ustalona przez Prezesa Urzędu kwota bazowa stanowiąca równowartość (…) % przychodu osiągniętego przez przedsiębiorcę wynosi 885,37 zł. Dokonując ustalenia ostatecznego wymiaru kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorcę Prezes Urzędu miał na uwadze całokształt zebranego w postępowaniu materiału dowodowego. Za okoliczność łagodzącą Prezes Urzędu przyjął fakt zaniechania stosowania przez przedsiębiorcę zarzucanej mu praktyki z dniem 6 lipca 2009 roku. Uwzględnienie powyżej wymienionej okoliczności łagodzącej wpłynęło na obniżenie kary pieniężnej o 30 % jej wysokości. Jednocześnie Prezes Urzędu nie dopatrzył się w niniejszej sprawie okoliczności, które mogłyby spowodować zaostrzenie kary. Tym samym uwzględnienie wskazanej powyżej okoliczności łagodzącej wymiar kary pieniężnej spowodowało jej obniżenie o 30 %, to jest o kwotę 265,61 zł. - do kwoty (po zaokrągleniu) 620 zł. Po myśli art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów maksymalną karą, jaką mógłby w niniejszej sprawie zastosować Prezes Urzędu byłaby kara na poziomie 10% przychodu uzyskanego przez Roberta Piotra Siewierę w 2008 roku, to jest kara w wysokości (…) zł. Kara pieniężna orzeczona w punkcie III.3 sentencji niniejszej Decyzji stanowi (…) % przychodu przedsiębiorcy za rok 2008 r. czyli (…) % kary jaka mogłaby być w tym przypadku nałożona. Zdaniem Prezesa Urzędu, tak określona kara spełni zarówno rolę represyjną jako sankcja i dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurenci i konsumentów, jak i prewencyjną, zapobiegając ponownemu ich naruszeniu. Nie bez znaczenia jest też jej walor wychowawczy, w tym wymiar ogólny, odstraszający dla innych przedsiębiorców działających w branży przed podobnym naruszaniem słusznych interesów konsumentów. Przyjmując wspomniane ww. wcześniej okoliczności naruszenia przepisów ustawy o ochronie (...), jak również fakt, iż kara winna być orzekana na poziomie wystarczającym do osiągnięcia zamierzonego celu i odczuwalna dla przedsiębiorcy, Prezes Urzędu postanowił nałożyć karę w wysokości określonej jak w punkcie II.3 sentencji decyzji. J 26 Sumarycznie ujęte kary nałożone na Roberta Piotra Siewierę w punkcie III.1-3 sentencji decyzji kształtują się na poziomie 2 192 zł. Zgodnie z art. 112 ust. 1 ustawy o ochronie (…) karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Warszawie: NBP O/O Warszawa 51101010100078782231000000 . Stosownie do treści art. 81 ust 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku art. 479 28 k.p.c., od niniejszej decyzji przysługuje stronie odwołanie do sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w terminie dwutygodniowym od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów we Wrocławiu. otrzymuje: Piotr Siewiera „IN-NET” Systemy Komputerowe Ul. Świdnicka 24 58-200 Dzierżoniów