RKT-37/2009

1 Katowice, dnia 17.12.2009r. RKT-61-24/09/AW DECYZJA Nr RKT – 37/2009 Stosownie do art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz.U. Nr 50, poz. 331, ze zm.: Dz.U. z 2007r. Nr 99, poz. 660; Nr 171, poz. 1206; Dz.U. z 2008r. Nr 157, poz. 976, Nr 223, poz. 1458, Nr 227, poz. 1505; Dz.U. z 2009r. Nr 18, poz. 97) - działając w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, przeciwko Gminie Głogówek: I. Na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznaje się za naruszającą zbiorowe interesy konsumentów praktykę stosowaną przez Gminę Głogówek, polegającą na stosowaniu postanowienia wzorca umowy, który został wpisany do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) o treści: „Zleceniobiorca może zmienić wysokość odpłatności w przypadku wzrostu jej składników (energia, paliwo, koszty składowania na wysypiskach itp.). Zmianę odpłatności zleceniobiorca wskazuje w fakturze obejmującej następne okresy płatności. Zmiana wysokości opłat nie wymaga zmian warunków umowy. Zleceniodawca o zmianie cen będzie informowany poprzez prasę lokalną lub inny zwyczajowo przyjęty sposób.” oraz o treści jak wyżej, krótszej o słowa „lub inny zwyczajowo przyjęty sposób” , co jest niezgodne z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i nakazuje się zaniechanie jej stosowania. II. Na podstawie art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nakłada się na Gminę Głogówek, karę pieniężną w wysokości 2 045 zł (słownie złotych: dwa tysiące czterdzieści pięć), płatną do budżetu państwa, z tytułu naruszenia zakazu, o jakim mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w zakresie opisanym w punkcie I sentencji niniejszej decyzji. III. Na podstawie art. 77 ust. 1 w związku z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obciąża się Gminę Głogówek kosztami opisanego na wstępie postępowania w sprawie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów oraz zobowiązuje się tego przedsiębiorcę do zwrotu Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kosztów postępowania w kwocie 15 zł (słownie złotych: piętnaście). DELEGATURA UOKiK W KATOWICACH 2 Uzasadnienie W okresie od dnia 19.08.2009r. do dnia 28.10.2009r., w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwanego dalej Organem Antymonopolowym), zostało przeprowadzone z urzędu postępowanie wyjaśniające o sygn. akt RKT-403-38/09/AW w sprawie wstępnego ustalenia, czy Zakład Mienia Komunalnego w Głogówku stosuje praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów, o jakich mowa w art. 24 ww. ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że Zakład Mienia Komunalnego w Głogówku (zwany dalej Zakładem) działa jako zakład budżetowy Gminy Głogówek. Zakład świadczy usługi w zakresie wywozu odpadów komunalnych na terenie Gminy Głogówek. Do zawierania umów z konsumentami stosowany jest wzorzec umowy - Umowa na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych . Wyniki wstępnej analizy treści postanowień tego wzorca dały podstawę do sformułowania wniosku, że treść zawartego w nim postanowienia może być uznana za zbieżną z brzmieniem postanowień wpisanych już do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 § 2 K.p.c., prowadzonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W związku z powyższym Organ Antymonopolowy powziął podejrzenie, iż w opisanym powyżej zakresie mogło dojść do naruszenia art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, zgodnie z którym zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy (…) . W tym stanie rzeczy uzasadnione było wszczęcie przeciwko Gminie Głogówek postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, co Organ Antymonopolowy uczynił Postanowieniem nr 1 z dnia 03.11.2009r. Gminie Głogówek zarzucono podejmowanie bezprawnych działań godzących w zbiorowe interesy konsumentów, co może stanowić naruszenie art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, polegających na stosowaniu we wzorcu umowy na świadczenie usług odbierania odpadów komunalnych postanowienia o treści: „Zleceniobiorca może zmienić wysokość odpłatności w przypadku wzrostu jej składników (energia, paliwo, koszty składowania na wysypiskach itp.). Zmianę odpłatności zleceniobiorca wskazuje w fakturze obejmującej następne okresy płatności. Zmiana wysokości opłat nie wymaga zmian warunków umowy. Zleceniodawca o zmianie cen będzie informowany poprzez prasę lokalną lub inny zwyczajowo przyjęty sposób.” oraz postanowienia o treści jak wyżej, krótszej o słowa „lub inny zwyczajowo przyjęty sposób” , które zostało wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o których mowa w art. 479 45 K.p.c. Jednocześnie Postanowieniem nr 2 z dnia 03.11.2009r. Organ Antymonopolowy zaliczył w poczet materiałów dowodowych pisma i dokumenty przedstawione przez Zakład Mienia Komunalnego w Głogówku w toku postępowania wyjaśniającego o sygn. akt RKT-403- 38/09/AW W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów Gmina Głogówek podniosła, że formuła prowadzonej działalności przez zakład budżetowy – Zakład Mienia Komunalnego ukształtowana została i funkcjonuje od kilkunastu lat. Podejmując w obecnej kadencji działania naprawcze, w okresie 2007-2009 Gmina usunęła już wiele nieprawidłowości. Przedmiotem jej kontroli i następnie zaleceń była kwestia kształtowania umów z konsumentami. W szczególności zwrócono uwagę na konieczność prowadzenia takiej polityki Zakładu, aby indywidualny interes 3 konsumenta był zachowany. Stąd też Gmina zajęła stanowisko, iż kwestionowane postanowienie umowy winno zostać natychmiast uchylone. W tym celu podjęte zostały stosowne działania zmierzające do usunięcia nieprawidłowości poprzez niezwłoczne wyeliminowanie z treści umów przedmiotowego postanowienia. Gmina poinformowała, iż wdrożono już procedurę indywidualnego pisemnego powiadamiania o powyższym konsumentów wraz ze stosownym aneksem do umowy. Zarazem Gmina dodała, iż jakkolwiek nie podziela poglądu Organu Antymonopolowego co do tożsamości postanowienia objętego zarzutem z postanowieniem wpisanym pod numerem 401 w rejestrze postanowień wzorców umów uznanych za niedozwolone, to zgadza się co do tego, że postanowienie to budzi istotne zastrzeżenia. Gmina wskazała, że podjęła działania w celu wyeliminowania praktyki do dnia 30.11.2009r. i wniosła o wzięcie pod uwagę tego faktu przez Organ Antymonopolowy. Organ Antymonopolowy ustalił następujący stan faktyczny. Gmina Głogówek świadczy usługi w zakresie wywozu odpadów komunalnych na swoim terenie poprzez zakład budżetowy - Zakład Mienia Komunalnego (zwany dalej Zakładem). Zakład na obszarze Gminy Głogówek ma jednego konkurenta, którym jest VEOLIA Usługi dla Środowiska S.A. z siedzibą w Kielcach Oddział w Krapkowicach. Gmina do zawierania umów z konsumentami stosuje wzorzec umowny – Umowę na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych . Według aktualnie obowiązującego wzorca, wprowadzonego do stosowania od dnia 01.08.2008r., zawarła (…) umowy, a według wzorca obowiązującego poprzednio – (…) umowy. W związku z wprowadzeniem nowego wzorca „stare” umowy, tj. zawarte przed dniem 01.08.2008r. sukcesywnie wymieniane są na „nowe” (karta nr 7). W §6 Umów na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych zawarto następujące postanowienie: „Zleceniodawca może zmienić wysokość odpłatności w przypadku wzrostu jej składników (energia, paliwo, koszty składowania na wysypiskach itp.). Zmianę odpłatności zleceniobiorca wskazuje w fakturze obejmującej następne okresy płatności. Zmiana wysokości opłat nie wymaga zmian warunków umowy. Zleceniodawca o zmianie cen będzie informowany poprzez prasę lokalną lub inny zwyczajowo przyjęty sposób” (karty nr 16-21) . W § 5 Umów na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych zawartych do dnia 31.07.2008r. zawarto następujące postanowienie: „Zleceniodawca może zmienić wysokość odpłatności w przypadku wzrostu jej składników (energia, paliwo, koszty składowania na wysypiskach itp.). Zmianę odpłatności zleceniobiorca wskazuje w fakturze obejmującej następne okresy płatności. Zmiana wysokości opłat nie wymaga zmian warunków umowy. Zleceniodawca o zmianie cen będzie informowany poprzez prasę lokalną” (karty nr 13-15) . W toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów Zakład wskazał, iż wysokość opłat za usługi w zakresie odbioru odpadów komunalnych ustala Rada Miejska Głogówka w formie uchwały. Uchwała o wysokości opłat jest ogłaszana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego oraz w prasie, tj. w dzienniku „Nowa Trybuna Opolska” i w miesięczniku „Życie Głogówka”, a także na tablicy ogłoszeń i przed siedzibą Urzędu Miejskiego. Zakład dodatkowo informuje klientów o zmianie wysokości opłat poprzez umieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń w budynku biurowym, który zajmuje, a na terenach wiejskich zawiadamia sołtysów poszczególnych sołectw i wywiesza ogłoszenia w witrynach placówek handlowych (karta nr 25). 4 Zakład stwierdził również, że „stosuje w obrocie z konsumentami w zakresie świadczenia usług wywozu opadów komunalnych projekty umów przyjęte do stosowania w Zakładzie. Niemniej jednak projekty te każdorazowo przedstawiane są kontrahentom ZMK, w tym konsumentom do zapoznania się i wniesienia ewentualnych uwag, w żadnym wypadku umowy te nie można kwalifikować jako adhezyjne” . Dalej Zakład wskazał, że „Negocjacji podlega cała treść umowy, jednakże w praktyce najczęściej propozycje zmian dotyczą zapisów §§ 1-3 projektu umowy” (karta nr 25). Organ Antymonopolowy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, przez które - stosownie do definicji zawartej w art. 24 ust. 2 - rozumie się godzące w zbiorowe interesy konsumentów bezprawne działanie przedsiębiorcy. Zbiorowe interesy konsumentów podlegają zatem ochronie przed wymierzonymi w nie naruszeniami polegającymi na sprzecznych z prawem działaniach przedsiębiorców. Same przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie regulują konstrukcji bezprawności działań przedsiębiorcy. Działania te mogą okazać się bezprawne w razie ustalenia, że doszło do naruszenia przepisów innych ustaw, ale także zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów. Bezprawność jest taką cechą działania, która polega na jego sprzeczności z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia bezprawności działania wystarczy ustalenie, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa 1 . Materialnoprawne przesłanki, istotne z punktu widzenia odpowiedzi na pytanie, czy przedsiębiorcy można przypisać stosowanie praktyki naruszającej zbiorowy interes konsumentów, znajdują się w innych niż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów aktach prawa powszechnie obowiązującego. Prezes Urzędu oceniając zachowanie przedsiębiorcy pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów zakazujących stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, musi zatem co do zasady stosować inne akty prawa powszechnie obowiązującego i na ich podstawie stwierdzić, czy działanie przedsiębiorcy było bezprawne. Jak wyżej wspomniano, art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów definiuje praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów jako godzące w nie bezprawne zachowanie przedsiębiorcy. Jednocześnie artykuł ten zawiera przykładowe wyliczenie zachowań przedsiębiorców uważanych za naruszające zbiorowe interesów konsumentów. W otwartym katalogu zakazanych praktyk ustawodawca umieścił stosowanie postanowień wzorów umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, naruszenie przez przedsiębiorcę obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji, nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji. Aby określone zachowanie mogło zostać uznane za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek - bezprawność działania przedsiębiorcy oraz naruszenie przez niego tym działaniem zbiorowych interesów konsumentów. Zakaz naruszania zbiorowych interesów konsumentów odnosi się do przedsiębiorców. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów zawiera legalną definicję przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ww. ustawy pod pojęciem przedsiębiorcy rozumie się przedsiębiorcę w 1 por. Janusz Szwaja (red.) Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Komentarz, Warszawa 2000, s. 117- 118. 5 rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, a także m.in. osobę fizyczną, osobę prawną, a także jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, organizującą lub świadczącą usługi o charakterze użyteczności publicznej, które nie są działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej (art. 4 pkt 1a ww. ustawy). W toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów ustalono, że Zakład jest zakładem budżetowym Gminy Głogówek. Mając to na uwadze, należy stwierdzić, że praktyki naruszające zbiorowe interesy konsumentów mogą wiązać się z realizacją zadań przez samorząd terytorialny, w szczególności polegających na zagwarantowaniu społeczności lokalnej dostępu do podstawowych usług bytowych. Gminy są wyposażone w znaczny majątek, a zarazem zobowiązane do realizacji tzw. zadań własnych, wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Do zadań tych należy m.in. zapewnienie dostępu do usługi wywozu nieczystości stałych, a także szeroko rozumianej czystości i porządku. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów ma zastosowanie do oceny działalności gospodarczej gminy oraz do oceny działalności publicznej gminy w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, o których mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, o ile działalność ta może wywołać lub wywołuje skutki praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W okolicznościach sprawy działalność o charakterze użyteczności publicznej polegająca na wykonywaniu usługi zbierania i wywożenia odpadów komunalnych wykonywana jest bezpośrednio przez Gminę Głogówek poprzez jej zakład budżetowy. „W obowiązującej ustawie określono w sposób niebudzący wątpliwości, że warunkiem uznania jednostki organizacyjnej za przedsiębiorcę jest przyznanie jej na mocy ustawy zdolności prawnej. Za odrębnych przedsiębiorców nie mogą być zatem obecnie uznane np. zakłady budżetowe, a ich praktyki obciążają osoby prawne, w skład których te zakłady wchodzą. ”2 To Gmina Głogówek spełnia zatem wszystkie kryteria definicji przedsiębiorcy, o których mowa w art. 4 pkt 1a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i wobec niej winny być kierowane działania Organu Antymonopolowego. Jak wskazano powyżej, bezprawność działań przedsiębiorcy co do zasady wynika z naruszenia innych przepisów powszechnie obowiązujących. Niemniej jednak należy wskazać, iż ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów w jednym przypadku identyfikuje wprost jako bezprawne działanie przedsiębiorcy polegające na stosowaniu postanowień wzorców umownych uznanych za niedozwolone i wpisanych do prowadzonego przez Organ Antymonopolowy rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego. Jak wynika z wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 25 marca 2004r. (sygn. akt XVII Ama 51/03), w oparciu o art. 24 ust. 2 można sformułować samoistną przesłankę bezprawności, jeżeli ustali się, że przedsiębiorca stosował postanowienia wzorców umów, które zostały wpisane do ww. rejestru. A zatem wykazanie, że przedsiębiorca wprowadził do obrotu wzorzec umowny zawierający postanowienia o treści już wpisanej do rejestru klauzul abuzywnych stanowi wystarczającą przesłankę do uznania bezprawności działania tego przedsiębiorcy. Wobec powyższego stosowanie postanowienia, które po uznaniu go przez Sąd Ochrony 2 G. Materna [w:] T. Skoczny [red.], Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 124. 6 Konkurencji i Konsumentów za niedozwolone zostało wpisane do rejestru niedozwolonych postanowień umownych, jest prawnie zakazane. Prawomocny wyrok tego Sądu, wydany po przeprowadzeniu kontroli abstrakcyjnej wzorca umowy, wskazujący treść postanowień wzorca umowy uznanych za niedozwolone i zakazujący ich wykorzystywania ma od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru klauzul abuzywnych skutek wobec osób trzecich (art. 479 43 K.p.c.). Przepis tego artykułu rozszerza zatem prawomocność wyroku wydanego w sprawie o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone na osoby trzecie. „Artykuł ten dotyczy rozszerzonej prawomocności materialnoprawnej w znaczeniu podmiotowym. Chodzi o grupę przypadków takiej prawomocności, w których wyrok z powodu szczególnego charakteru przedmiotu procesu ma powagę rzeczy osądzonej dla wszystkich i przeciwko wszystkim. Przepis bowiem wyraźnie stanowi, iż wyrok ma skutek wobec osób trzecich, od chwili wpisania uznanego za niedozwolone postanowienia wzorca umowy do rejestru, wywołuje więc skutek erga omnes” 3 . Przepis art. 479 43 K.p.c. stanowiąc, iż wyrok ma skutek wobec osób trzecich, nie ogranicza w żaden sposób kategorii tych podmiotów. Wyrok ma skutek wobec wszystkich, tzn. zarówno wobec przedsiębiorcy, który klauzulę wprowadził do swoich wzorców umów, jak i do każdego innego przedsiębiorcy, stosującego własne warunki umów. Należy zatem przyjąć, że wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od chwili wpisania klauzuli do rejestru prowadzonego przez Organ Antymonopolowy wywiera skutek względem wszystkich uczestników obrotu, co oznacza, że żaden z podmiotów uczestniczących w obrocie prawnym nie może posługiwać się przedmiotowym postanowieniem. W uchwale z dnia 13 lipca 2006r., sygn. akt. III SZP 3/06 Sąd Najwyższy jednoznacznie wskazał, iż „stosowanie postanowień wzorców umów o treści tożsamej z treścią postanowień uznanych za niedozwolone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów i wpisanych do rejestru, o którym mowa w art. 479 45 § 2 K.p.c. może być uznane w stosunku do innego przedsiębiorcy za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów” . Tym samym Sąd Najwyższy przesądził, iż stosowanie klauzuli tożsamej z klauzulą wpisaną do rejestru niedozwolonych postanowień umownych, przez innego przedsiębiorcę, który nie był stroną lub uczestnikiem postępowania zakończonego wpisaniem danej klauzuli do rejestru, stanowi praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Należy przy tym podkreślić, iż dla uznania, iż klauzula wpisana do rejestru i klauzula z nią porównywana są tożsame w treści nie jest konieczna dokładna literalna identyczność tych postanowień. Rozbieżność użytych wyrażeń, zmiana szyku zdania, czy zastosowanie synonimów nie eliminuje bowiem abuzywnego charakteru ocenianego postanowienia, jeżeli cel, w jakim wprowadzone zostało postanowienie umowne jest tożsamy. „Nie jest konieczna literalna zgodność porównywalnych klauzul. Głównym czynnikiem przesądzającym powinien być, zdaniem Sądu, zamiar, cel jakiemu ma służyć kwestionowana klauzula. Jeśli jest on zgodny z celem utworzenia klauzuli uznanej za niedozwoloną, można uznać, iż obie są tożsame” 4 . Odnosząc powyższe uwagi do wzorca umowy stosowanego przez Gminę Głogówek w obrocie z konsumentami należy zauważyć, co następuje. W toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego postępowanie w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów Zakład poddał w wątpliwość to, że stosuje w obrocie z konsumentami w zakresie świadczenia usług wywozu opadów komunalnych wzorce umów. Nie przedstawił przy tym jednak żadnych dowodów wskazujących na fakt negocjowania umów. W pierwszej kolejności należy zatem odnieść się do tego stanowiska. 3 por. H. Ciepła [w:] K. Piasecki [red.], Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s. 249. 4 wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 25 maja 2005r. sygn. akt XVII Ama 46/04. 7 Z jednej strony Zakład stwierdził, co przytoczono w części uzasadnienia niniejszej decyzji obejmującej stan faktyczny sprawy, że negocjuje umowy z konsumentami, z drugiej przyznał, że stosuje „projekty umów przyjęte do stosowania”. Projekty te w ocenie Organu Antymonopolowego noszą cechy wzorca umownego w rozumieniu art. 384 Kodeksu cywilnego . Umowy na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych z 2009r. zawarte z zastosowaniem tych projektów mają bowiem identyczne brzmienie w zakresie §§3-14, różnią się zaś jedynie w zakresie danych klienta, typu pojemnika wybranego przez klienta oraz częstotliwości wywozu. Przy zawieraniu z konsumentami umów Gmina Głogówek posługuje się zatem wzorcem umowy w rozumieniu art. 384 Kodeksu cywilnego, który stosuje w obrocie od dnia 01.08.2008r. Powyższe stanowisko Organu Antymonopolowego znajduje oparcie w orzecznictwie. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 26 sierpnia 2009r. sygn. akt XVII AmA 7/09 stwierdził, że za wzorzec umowy należy uznać ustalone przez jedną ze stron np. ogólne warunki umów, regulaminy, wzory umów, jednostronnie przygotowane z góry przed zawarciem umowy – przeznaczone do masowego zawierania umów o powtarzalnej treści. Zdaniem Sądu sam fakt zmiany któregoś z punktów wzorca nie stanowi, że przedsiębiorca nie stosuje wzorca w kontaktach z konsumentem. Fakt zmiany czy negocjacji któregoś z zapisów wzorca między konsumentem a przedsiębiorcą nie zmienia charakteru prawnego przedstawionego kontrahentowi formularza jako wzorca umowy. Tak więc w okolicznościach sprawy w pełni uzasadnione jest twierdzenie, że Gmina do zawierania umów z konsumentami stosuje wzorzec umowy. We wzorcu umowy - Umowa na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych , stosowanym od dnia 01.08.2008r., zawarto następujące postanowienie: „Zleceniodawca może zmienić wysokość odpłatności w przypadku wzrostu jej składników (energia, paliwo, koszty składowania na wysypiskach itp.). Zmianę odpłatności zleceniobiorca wskazuje w fakturze obejmującej następne okresy płatności. Zmiana wysokości opłat nie wymaga zmian warunków umowy. Zleceniodawca o zmianie cen będzie informowany poprzez prasę lokalną lub inny zwyczajowo przyjęty sposób.” We wzorcu umownym stosowanym przez Zakład przed dniem 01.08.2008r. znajdowało się postanowienie o zbliżonej treści. Zdaniem Organu Antymonopolowego ww. klauzulę można uznać za tożsamą z postanowieniem o treści: „O zmianie opłaty Operator jest zobowiązany poinformować Abonenta z czternastodniowym wypowiedzeniem poprzez zamieszczenie informacji na kanale informacyjno-planszowym, w formie ogłoszeń na budynkach lub pisemnie. Za takie powiadomienie uważa się również przesłanie druków opłat z nadrukowaną nową ceną” uznanego przez Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 14 marca 2005r. (sygn. akt XVII Amc 2/04) za niedozwolone, a następnie wpisanego pod numerem 401 do rejestru postanowień wzorców umów uznanych za niedozwolone prowadzonego przez Organ Antymonopolowy. Podstawowym zarzutem pozwu, na podstawie którego został wydany ww. wyrok była okoliczność, iż kwestionowane postanowienie umowne utrudnia lub pozbawia konsumenta prawa do wypowiedzenia umowy na podstawie art. 384 1 K.c., który stanowi, że wzorzec wydany w czasie trwania stosunku umownego o charakterze ciągłym wiąże drugą stronę, jeżeli zostały zachowane wymagania określone w art. 384 K.c. a strona nie wypowiedziała umowy w najbliższym terminie wypowiedzenia. Wypowiedzenie to stanowi szczególny tryb rozwiązania umowy odmienny od rozwiązania umowy z określonym terminem wypowiedzenia. Prawo wypowiedzenia ma charakter kształtujący i jest dokonywane przez złożenie oświadczenia woli przez konsumenta 8 i z tą chwilą umowa ulega rozwiązaniu. Według Organu Antymonopolowego przytoczone powyżej postanowienie Umowy na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych może być również uznane za niedozwolone postanowienie umowne gdyż uprawnia Gminę Głogówek do jednostronnej zmiany istotnych warunków umowy (ceny) bez zagwarantowania konsumentowi prawa do odstąpienia od umowy. Sposoby powiadomienia konsumenta o zmianie ceny przewidziane w kwestionowanym postanowieniu ( poprzez prasę lokalną lub inny zwyczajowo przyjęty sposób ) nie gwarantują, iż informacja ta dotrze do konsumenta. Ponadto według przedmiotowego postanowienia nie jest możliwe właściwe określenie daty, w której konsument miał możliwość zapoznania się z nowymi stawkami opłat za usługę, a jest to istotne w sytuacji, gdy istnieje termin, w którym konsument ma prawo złożyć oświadczenie o dalszym trwaniu stosunku zobowiązaniowego. Należy również zauważyć, że zmiana ceny świadczonej na podstawie zawartej z konsumentem umowy za usługi odbioru i wywozu odpadów stanowi ingerencję w istotne postanowienia umowy. To właśnie cena jest najbardziej istotnym czynnikiem wpływającym na zmianę warunków umowy oraz na podjęcie przez konsumenta decyzji o zawarciu umowy i jej kontynuowaniu. O zmianie ceny konsumenta należy informować poprzez doręczenie nowego wzorca umownego (z podwyższoną ceną za usługę), względnie poprzez doręczenie informacji o zmianie ceny i terminie, od którego ma ona obowiązywać. Jedynie bowiem w taki sposób konsument może zapoznać się z nowymi warunkami umowy i zadecydować o ewentualnym kontynuowaniu stosunku umownego, a przedsiębiorca zadośćuczynić wymogom sprecyzowanym w art. 384 § 1 i 384 1 K.c. Powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W uzasadnieniu wyroku tego Sądu z dnia 1 marca 2007r. (sygn. akt XVII Amc 12/06) stwierdzono, iż „podanie informacji o wysokości czesnego do wiadomości publicznej np. poprzez wywieszenie stosownego ogłoszenia w siedzibie (…) czy też opublikowanie jej na stronie internetowej nie stanowi wypełnienia obowiązku doręczenia kontrahentowi wzorca. Obowiązek doręczenia dotyczy zarówno pierwotnego wzorca, jak i każdego kolejnego wzorca, poprzez który Szkoła wprowadza zmianę do treści istniejącego już stosunku prawnego (art. 384¹ k.c.)”. Również w orzeczeniu tego Sądu z dnia 30 sierpnia 2006r. (sygn. akt. XVII Ama 26/05) wskazano, iż „art. 384 i 384[1] kodeksu cywilnego nakazują doręczenie konsumentowi nie tylko całkowicie nowego, lecz także zmienionego wzorca umowy w trakcie trwania stosunku prawnego o charakterze ciągłym”. W tym kontekście należy stwierdzić, że przytoczone powyżej postanowienie Umowy na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych stwarza Gminie Głogówek możliwość zmiany istotnego warunku umownego, jakim jest cena za świadczone usługi bez jednoczesnego, indywidualnego poinformowania o tej zmianie konsumenta. Rozwiązanie to narusza art. 384 i 384 1 K.c. i jest tożsame z ww. postanowieniami naruszając w konsekwencji zbiorowe interesy konsumentów. Uznanie, iż postanowienia umowne stosowane w obrocie konsumenckim przez Gminę Głogówek są tożsame z postanowieniami wpisanymi do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone przesądza o bezprawności tego działania. Jak wskazano bowiem powyżej, art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów formułuje samoistną przesłankę bezprawności działań polegających na stosowaniu przez przedsiębiorcę postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o którym mowa w art. 479 45 K.p.c. 9 Dla stwierdzenia przez Organ Antymonopolowy stosowania przez przedsiębiorcę praktyki, określonej w art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów konieczne jest także wykazanie, że w wyniku jej stosowania przez przedsiębiorcę naruszony został zbiorowy interes konsumentów. Zbiorowy interes konsumentów oznacza interes dotyczący ogółu, a naruszenie tego interesu może mieć miejsce, gdy skutkami działań sprzecznych z ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów dotknięty jest szerszy krąg uczestników rynku – konsumentów. Do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów konieczne jest, by działanie przedsiębiorcy zostało skierowane nie do konkretnego adresata, lecz do adresata, którego nie da się z góry oznaczyć indywidualnie. Wobec tego działanie to jest w stanie wywołać niekorzystne następstwa w odniesieniu do każdego z konsumentów (a nie jedynie wobec określonego konsumenta) i zagraża ono, przynajmniej potencjalnie, interesom każdego z członków zbiorowości konsumentów. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z możliwością naruszenia interesów nieograniczonej liczby konsumentów, których nie sposób zindywidualizować. Oczywistym jest bowiem, iż działanie przedsiębiorcy jest skierowane do nieoznaczonego kręgu odbiorców – dotyczy wszystkich potencjalnych konsumentów zawierających z Gminą Głogówek umowę na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Wykazanie, iż działanie Gminy Głogówek nosi znamiona bezprawności i narusza zbiorowy interes konsumentów, daje podstawy do zakwalifikowania tego działania jako praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Gmina Głogówek w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania w związku z omówionym powyżej zarzutem poinformowała, że podjęła stanowcze działania w celu wyeliminowania praktyki, które planuje zakończyć do dnia 30.11.2009r. i wniosła o uwzględnienie tego faktu przez Organ Antymonopolowy. Chociaż nie wynika to jasno z wypowiedzi Gminy, to Organ Antymonopolowy na wypadek gdyby było to intencją Gminy, postanowił ocenić przedmiotowy wniosek w świetle przesłanek wynikających z art. 28 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jeżeli w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów zostanie uprawdopodobnione - na podstawie okoliczności sprawy, informacji zawartych w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 100 ust. 1, lub innych informacji będących podstawą wszczęcia postępowania - że przedsiębiorca stosuje praktykę, o której mowa w art. 24, a przedsiębiorca, któremu jest zarzucane naruszenie tego przepisu, zobowiąże się do podjęcia lub zaniechania określonych działań zmierzających do zapobieżenia tym naruszeniom, Prezes Urzędu może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. W tym kontekście, po pierwsze należy wskazać, iż decyzja wydawana na podstawie ww. przepisu jest decyzją opartą o uznanie administracyjne. Art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów daje Organowi Antymonopolowemu uprawnienie, a nie nakłada na niego obowiązku wydania przedmiotowej decyzji. Organ Antymonopolowy nie jest związany propozycjami przedkładanymi przez przedsiębiorcę, dysponuje bowiem swobodnym uznaniem w przedmiocie zastosowania ww. przepisu i ukończenia postępowania poprzez wydanie decyzji na jego podstawie. Stanowisko takie zostało w pełni zaaprobowane przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który dokonując wykładni gramatycznej art. 28 ust. 1 ww. ustawy stwierdził, że wydanie decyzji na tej podstawie prawnej jest uprawnieniem Organu Antymonopolowego, a nie jego obowiązkiem 5 . 5 wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 25 maja 2009r. sygn. akt XVII Ama 98/08. 10 Ponadto wskazać należy, że ww. przepis znajduje zastosowanie w przypadkach, gdy w toku postępowania zostanie uprawdopodobnione, na podstawie m.in. ustalonych okoliczności sprawy, że doszło do naruszenia przepisu art. 24 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Należy podkreślić zatem, że wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 28 ust. 1 ww. ustawy jest możliwe po uprawdopodobnieniu przesłanek stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Wydanie takiej decyzji ma służyć przyspieszeniu toku postępowania bez konieczności udowadniania stosowania zarzucanych praktyk, z możliwością poprzestania na ich uprawdopodobnieniu. W niniejszej sprawie Gmina nie złożyła wniosku wskazującego jako podstawę prawną art. 28 ust. 1 ww. ustawy. Gdyby jednak za taki wniosek uznać jej wypowiedź przytoczoną powyżej wskazać należy że, wniosek został złożony w odpowiedzi na postawiony zarzut, a więc we wstępnej fazie postępowania. Niemniej wszczęcie postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów poprzedzone było postępowaniem wyjaśniającym, w toku którego Organ Antymonopolowy zwracał się do Zakładu o wyjaśnienia co do warunków Umów na świadczenie usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych i równocześnie zebrał dowody w sprawie w postaci umów zawartych z konsumentami. W konsekwencji już na wstępnym etapie postępowania właściwego Organ Antymonopolowy dysponował głównymi dowodami potwierdzającymi zasadność stawianego zarzutu. Organ Antymonopolowy uznał również, iż uwzględnienie wniosku Gminy Głogówek o wydanie decyzji z art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie doprowadzi do spełnienia podstawowego celu, jaki wynika z tego przepisu, tj. przyspieszenia postępowania i jego zakończenia skutkującego usunięciem zarzucanych naruszeń bez konieczności jego przeprowadzania w całości. Deklaracja podjęcia przez Gminę działań zmierzających do zaniechania stosowania stwierdzonej praktyki to okoliczność, która wpływa na wymiar kary pieniężnej nakładanej na przedsiębiorcę w konsekwencji stwierdzenia stosowania przez niego praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, nie jest jednak w ocenie Organu Antymonopolowego wystarczającym argumentem do wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 ww. ustawy. Stąd też Organ Antymonopolowy działając w ramach uznania administracyjnego, nie znalazł podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie I sentencji decyzji. II. Zgodnie z treścią art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Organ Antymonopolowy może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów w rozumieniu art. 24 tejże ustawy. Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek, od których uzależniana jest wysokość nakładanych na przedsiębiorców kar. Norma prawna wynikająca z art. 111 ww. ustawy stanowi jedynie, iż przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa między innymi w art. 106 należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Stosownie do art. 130 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, przy 11 ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o którym mowa w art. 111, uwzględnia się również okoliczność naruszenia przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i konsumentów (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 244, poz. 2080 z późn. zm.). Wskazać również należy, że kara pieniężna może być nałożona na przedsiębiorcę niezależnie od tego, czy dopuścił się naruszenia przepisów ustawy umyślnie, czy też nieumyślnie. Nałożona przez Organ Antymonopolowy kara powinna ponadto pełnić funkcję represyjną (tj. stanowić dolegliwość za naruszenie przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów), a także prewencyjną, dyscyplinującą (tj. zapobiegać podobnym naruszeniom w przyszłości). W zależności od stopnia naruszenia przepisów ustawy, ustala się funkcję prewencyjną lub represyjną za wiodącą. Przychód Gminy Głogówek w 2008r. wyniósł 28 007 001,83 PLN (karta nr 43). Dokonując wyliczenia kary Organ Antymonopolowy wziął pod uwagę, że naruszenie, za które odpowiada Gmina Głogówek, jest bezpośrednio związane z działalnością jej jednostki organizacyjnej. Dlatego jako przychód do obliczenia kary przyjął wpływy ujęte w budżecie Zakładu Mienia Komunalnego w Głogówku. Zakład w 2008r. uzyskał przychód w wysokości 5 680 843,14 (karta nr 29). Maksymalna kara pieniężna, jaka może zostać nałożona na Gminę Głogówek w oparciu o art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z uwzględnieniem jako podstawy wymiaru kary przychodu Zakładu wynosi zatem 568 084,31 PLN. Wymierzając karę pieniężną z tytułu stosowania stwierdzonej w punkcie I sentencji niniejszej decyzji praktyki Organ Antymonopolowy zważył, że do naruszenia zbiorowych interesów konsumentów dochodzi na etapie zawierania kontraktu. Oceniając wagę naruszenia uwzględniono, że naruszenie polegało na stosowaniu niedozwolonego postanowienia umowy wpisanego do powszechnie dostępnego rejestru takich postanowień prowadzonego przez Organ Antymonopolowy. W wyniku zakwestionowanego zachowania Gminy osłabiona została sytuacja konsumentów. Postanowienie wzorca umowy objęte zarzutem stwarza bowiem Gminie możliwość zmiany istotnego warunku umownego, jakim jest cena za świadczone usługi bez jednoczesnego, indywidualnego poinformowania o tej zmianie konsumenta. W rezultacie stosowania przez Gminę przedmiotowego postanowienia konsument utracił możliwość odstąpienia od umowy pomimo zmiany jej warunków przez Gminę. Został w ten sposób narażony na straty związane z koniecznością wypełniania nowych, lecz nieakceptowanych cenowych warunków umowy, aż do upływu terminu wypowiedzenia umowy. W kontekście analizy wagi stwierdzonego naruszenia wzięto także pod uwagę jego długotrwałość, a także okoliczność, iż naruszenia dopuścił się przedsiębiorca o silnej pozycji rynkowej. Gmina ma tylko jednego konkurenta na rynku wywozu odpadów komunalnych. Możliwości wyboru alternatywnego dostawcy usług przez konsumentów jest zatem ograniczona, co również wpływa na dotkliwość zakwestionowanej praktyki. Uwzględniono także specyfikę rynku, na jakim doszło do naruszenia konkurencji. Zważono, że usługi wywozu odpadów komunalnych, których dotyczy stwierdzone naruszenie, należą do usług o charakterze użyteczności publicznej, które są świadczone w sposób powszechny i które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania wszystkich gospodarstw domowych. Stwierdzone naruszenie dotyczy zatem usługi, którą należy uznać za niezbędną z punktu widzenia konsumentów, z której nie mogą oni zrezygnować. W tym stanie rzeczy Organ Antymonopolowy ustalił kwotę bazową kary na poziomie 0,04% przychodu Zakładu. 12 Dokonując wymiaru kary Organ Antymonopolowy uwzględnia okoliczności łagodzące i obciążające mogą one bowiem wpłynąć na podwyższenie lub obniżenie kary. W tym kontekście Organ Antymonopolowy stwierdził, że Gmina Głogówek wykazała się pozytywną reakcją na wszczęcie postępowania poprzez podjęcie działań mających na celu zaprzestanie praktyki, jakkolwiek nie stanowiących pełnego zaprzestania, o czym poinformowała w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania. Powyższe uzasadnia obniżenie kwoty bazowej kary o 10%. Przy wymierzaniu kary Organ Antymonopolowy zbadał również przesłankę uprzedniego naruszenia przepisów ustawy wynikającą z art. 111 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, stwierdzając, że Gmina Głogówek nie dopuściła się wcześniej takiego naruszenia. Okoliczność ta pozostała bez wpływu na wymiar kary. Kara nakładana przez Organ Antymonopolowy na podmioty, które dopuściły się stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów służy podkreśleniu naganności ocenianych zachowań. Decydując o nałożeniu kary Organ Antymonopolowy zajął stanowisko, iż orzeczona kara powinna stanowić dolegliwość dla Gminy Głogówek i prowadzić do realizacji celu, jakim jest zapobieżenie stosowaniu w przyszłości podobnych praktyk. Zarazem należy podkreślić aspekt edukacyjny i wychowawczy zastosowanej sankcji. Poza wymiarem indywidualnym kary, należy zwrócić uwagę na jej wymiar ogólny, funkcję odstraszającą i wychowawczą w stosunku do innych uczestników rynku. W świetle powyższych okoliczności wysokość kary ustalono na poziomie 2 045 zł (słownie złotych: dwa tysiące czterdzieści pięć), co stanowi 0,036% przychodu uzyskanego przez Zakład oraz 0,36 % maksymalnego wymiaru kary przewidzianego w art. 106 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Orzeczona kara jest adekwatna do stopnia naruszenia przepisów ww. ustawy i współmierna do możliwości finansowych Gminy. Wobec powyższego orzeczono jak w punkcie II sentencji tej decyzji. Zgodnie z art. 112 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów karę pieniężną należy uiścić w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Karę należy wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w NBP o/o Warszawa Nr 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000. III. Stosownie do art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, jeżeli w wyniku postępowania Organ Antymonopolowy stwierdził naruszenie przepisów ww. ustawy, przedsiębiorca, który dopuścił się tego naruszenia, jest obowiązany ponieść koszty postępowania. Zgodnie z art. 80 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, Organ Antymonopolowy rozstrzyga o kosztach w drodze postanowienia, które może być zamieszczone w decyzji kończącej postępowanie. W punkcie I niniejszej decyzji Organ Antymonopolowy – w wyniku przeprowadzonego przeciwko Gminie Głogówek postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów stwierdził naruszenie przez ww. przedsiębiorcę art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów uznając zasadność postawionego zarzutu. Spełniona została zatem przesłanka wynikająca z art. 77 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów pozwalająca na obciążenie Gminy Głogówek kosztami przeprowadzonego postępowania, którymi są dla Organu Antymonopolowego wydatki w kwocie 15,00 PLN związane z prowadzoną w toku tego postępowania korespondencją. 13 W związku z tym postanowiono obciążyć Gminę Głogówek kosztami postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów w wysokości 15,00 PLN (słownie złotych: piętnaście). Wobec powyższego postanowiono jak w punkcie III sentencji decyzji. Koszty niniejszego postępowania przedsiębiorca obowiązany jest wpłacić na konto Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie w NBP o/o Warszawa Nr 51 1010 1010 0078 7822 3100 0000 w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 28 §2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.) – od niniejszej decyzji przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w terminie dwutygodniowym od daty jej doręczenia, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach. W przypadku jednak kwestionowania wyłącznie postanowienia o kosztach zawartego w punkcie III niniejszej decyzji, stosownie do treści art. 81 ust. 5 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów w związku z art. 479 32 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, należy wnieść zażalenie do Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach w terminie tygodnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Dyrektor Delegatury Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Katowicach Maciej Fragsztajn