RKR-30/2009

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DELEGATURA W KRAKOWIE RKR–61-11/09/ŁP/MS- /09 Kraków, dn. 24 grudnia 2009r. DECYZJA nr RKR-30/2009 I. Na podstawie art. 28 ust. 1 i 2 w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 33 ust. 6 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.)oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: po przeprowadzeniu – wszczętego z urzędu – postępowania pod zarzutem stosowania przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno–Handlowo–Usługowe „OKNOHIT” Ireneusz Achtelik, Adam Achtelik Sp. j. z siedzibą w Oświęcimiu praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów polegającej na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez brak zamieszczenia w karcie gwarancyjnej okien i drzwi produkowanych i sprzedawanych przez tego przedsiębiorcę podstawowych danych potrzebnych do dochodzenia roszczeń z gwarancji – wymaganych przez art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 141, poz. 1176 z późn. zm) - tj. brak określenia terytorialnego zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz oświadczenia (stwierdzenia), że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową – w wyniku którego: - uprawdopodobniono, że Spółka stosuje praktykę, o jakiej mowa w art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w/w ustawy o ochronie (…) i - przyjęto zobowiązanie Spółki do podjęcia działań zmierzających do zaniechania naruszenia zbiorowych interesów konsumentów polegających na wprowadzeniu do obrotu nowej, zmienionej karty gwarancyjnej, której treść zmieniono poprzez wprowadzenie do pkt 4 „Warunków gwarancji” zapisu o treści: „ Gwarancja obowiązuje dla towarów sprzedawanych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W razie udzielenia gwarancji na rzecz konsumenta gwarancja na sprzedawany towar nie wyłącza, nie ogranicza, ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową.” , nakłada się na Przedsiębiorstwo Produkcyjno–Handlowo–Usługowe „OKNOHIT” Ireneusz Achtelik, Adam Achtelik Sp. j. obowiązek wykonania tego zobowiązania poprzez dołączenie do wszystkich sprzedawanych przez Spółkę - w tym będących w posiadaniu dealerów - towarów, na które zostaje udzielona gwarancja, zmienionej karty gwarancyjnej do dnia 31 stycznia 2010r. 2 II. Na podstawie przepisu art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, z późn. zm.) oraz stosowanie do art. 33 ust. 6 tej ustawy oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 lipca 2009r. w sprawie właściwości miejscowej i rzeczowej delegatur Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (Dz. U. Nr 107, poz. 887), w imieniu Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nakłada się na Przedsiębiorstwo Produkcyjno–Handlowo–Usługowe „OKNOHIT” Ireneusz Achtelik, Adam Achtelik Sp. j. obowiązek złożenia sprawozdania o wykonaniu zobowiązania nałożonego w pkt I sentencji decyzji w terminie do dnia 15 lutego 2010r. UZASADNIENIE W dniu 2.012.2008r. do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura UOKIK w Krakowie - zwanego dalej „Prezesem UOKIK” lub „organem antymonopolowym” - wpłynęło zawiadomienie złożone przez Śląski Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Katowicach, w sprawie posługiwania się przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno–Handlowo–Usługowe „OKNOHIT” Ireneusz Achtelik, Adam Achtelik Sp. j. z siedzibą w Oświęcimiu - zwane dalej „Przedsiębiorcą” lub „Spółką” - przy sprzedaży swoich wyrobów dokumentem gwarancyjnym, nie spełniającym wymagań określonych w art. 13 ust 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie Kodeksu Cywilnego ( Dz. U. 2002 Nr 141, poz. 1176 z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą o szczególnych warunkach (…)”. Zdaniem zawiadamiającego dokument gwarancyjny nie zawierał informacji, iż udzielona gwarancja na sprzedawany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową, co w jego ocenia mogło naruszać interesy konsumentów. Organ antymonopolowy w dniu 8.12.2008r. wszczął postępowanie wyjaśniające mające na celu wstępne ustalenie czy działania Spółki polegające na posługiwaniu się w obrocie konsumenckim dokumentem gwarancyjnym o określonej treści nie naruszają prawem chronionych interesów konsumenta. W toku postępowania ustalono, że Przedsiębiorca, którego działalność gospodarcza polega na produkcji oraz sprzedaży hurtowej i detalicznej okien i drzwi na terenie całej Polski. Przy udzielaniu gwarancji na produkowane i sprzedawane towary, Przedsiębiorca posługuje się wzorcem umowy pod nazwą „Karta Gwarancyjna” zwanej dalej „kartą gwarancyjną”. Przeprowadzona analiza w/w karty gwarancyjnej wykazała, iż jej treść nie spełnia wymogów określonych w art. 13 ust 4 ustawy o szczególnych warunkach (…), albowiem nie zawiera określenia terytorialnego zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz stwierdzenia (oświadczenia), że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową. Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego organ antymonopolowy postanowieniem RKR-129/2009 z dnia 13.08.2009r. wszczął przeciwko Przedsiębiorstwo Produkcyjno–Handlowo–Usługowe „OKNOHIT” Ireneusz Achtelik, Adam Achtelik Sp. j. z siedzibą w Oświęcimiu postępowanie pod zarzutem stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 3 2007r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007r. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.) - zwanej dalej „ustawą o ochronie (…)”, polegającej na naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji poprzez brak zamieszczenia w karcie gwarancyjnej okien i drzwi produkowanych i sprzedawanych przez tego przedsiębiorcę informacji – wymaganych przez art. 13 ust. 4 ustawy o szczególnych warunkach (…)- tj. określenia terytorialnego zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz stwierdzenia (oświadczenia), że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową. W odpowiedzi na wszczęcie postępowania wyjaśniającego, a następnie w sprawie stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów Przedsiębiorca – pismami z dnia 29.12.2009r., 25.03.2009r., 25.05.2009r. oraz 27.08.2009r. - wniósł o umorzenie postępowania. W w/w pismach Przedsiębiorca zajął stanowisko, iż ustawa o szczególnych warunkach (…) nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ dokonuje on sprzedaży wyprodukowanych towarów innym przedsiębiorcom, tj. hurtownikom. Wskutek takiej sprzedaży brak jest - zdaniem Przedsiębiorcy - konsumentów po stronie kupującego, co zwalania go od konieczności wystawiania kart gwarancyjnych, których treść powinna odpowiadać przepisom ustawy o szczególnych warunkach (…). Spółka stwierdziła, że uzupełnienie treści karty gwarancyjnej i odpowiedzialność z tytułu gwarancji spoczywa na kontrahencie - dealerze, który nabywszy towar od Przedsiębiorcy sprzedaje go dalej indywidualnym konsumentom. Wtedy – jej zdaniem – powołane przepisy mają zastosowanie do czynności prawnej jaką jest udzielenie przez dealera gwarancji na rzecz konsumenta. W pismach z dnia 25.05.2009r. oraz 27.08.2009r. Przedsiębiorca stwierdził, że chociaż podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie braku podstawy prawnej do stosowania przepisów ustawy o szczególnych warunkach (…), to jednak w celu zakończenia postępowania dokona uzupełnienia dokumentu gwarancyjnego o zapis o treści: „ W przypadku gdy nabywcą towaru jest konsument lub konsumentowi zostaje udzielona gwarancja producenta, gwarancja nie wyłącza, nie ogranicza, ani nie zawiesza uprawnień konsumenta wynikających z niezgodnością towaru z umową”. Przedsiębiorca zobowiązał się także do wprowadzenia do końca 2009r. nowych dokumentów gwarancyjnych, które będą zawierać powyższy zapis. Jako dowód na okoliczność podjęcia działań w celu zmiany treści dokumentu gwarancyjnego oraz wprowadzenia do obrotu nowych - uwzględniających zmianę - kart gwarancyjnych Spółka przedstawiła kopię zamówienia druku nowych kart gwarancyjnych, które złożyła w dniu 27.08.2009r. Jednakże podkreślić należy, że Spółka nie złożyła formalnego wniosku o przyjęcie zobowiązania, o którym mowa w art. 28 ustawy o ochronie (…). W toku przedmiotowego postępowania organ antymonopolowy ustalił następujący stan faktyczny: Przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą na podstawie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, nr KRS 0000082668. Zakres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej obejmuje m.in.: produkcję oraz sprzedaż hurtową i detaliczną elementów stolarki budowlanej z tworzywa sztucznego i metalu. Spółka prowadzi sprzedaż hurtową swoich wyrobów na terenie całej Polski. Na sprzedawane towary Przedsiębiorca udziela gwarancji. Zgodnie z jej postanowieniami, prawa gwarancyjne nabywane są po przedstawieniu oryginału dowodu zakupu (faktury VAT) i karty gwarancyjnej z pieczątką 4 sprzedawcy (pkt 1), a okres gwarancji na wyroby Spółki wynosi od 5 do 10 lat (pkt 2). Natomiast gwarancji na montaż udziela przedsiębiorca („firma”) montująca dany wyrób (pkt 6). Wpisów do karty gwarancyjnej mogą dokonywać jedynie pracownicy Spółki lub pracownicy autoryzowanych grup montażowych, posiadający pisemne upoważnienie (pkt 9). Stosowany przez Przedsiębiorcę wzorzec umowy karty gwarancyjnej posiada znak towarowy Spółki, jej dane teleadresowe oraz adres strony internetowej, na której jest on także dostępny z możliwością jego wydruku lub pobrania pliku. Ponadto Karta gwarancyjna zawiera instrukcję montażu okien oraz ich konserwacji i użytkowania. Na stronie internetowej Spółki www.oknohit.pl zamieszczony jest wzór karty gwarancyjnej, z którym potencjalny konsument może się zapoznać. Wzór jest tożsamy z wzorem kwestionowanym przez organ antymonopolowy, tj. zawiera te same braki wykazane przez organ antymonopolowy. Wprawdzie Przedsiębiorca twierdzi, że udzielana przez niego gwarancja obejmuje wyłącznie dealerów, którzy są zobowiązani do udzielenia gwarancji końcowym nabywcom, w tym konsumentom, to w postanowieniach karty gwarancyjnej brak jest jakiegokolwiek zapisu, który uprawniałby dealera do udzielania gwarancji na wyroby Spółki. . Mając powyższe ustalenia na uwadze organ antymonopolowy zauważył, co następuje: Treść art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie (...) ogranicza zastosowanie jej przepisów wyłącznie do ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów, podejmowanej w interesie publicznym. Oznacza to, że warunkiem koniecznym do uruchomienia procedur i zastosowania instrumentów określonych w tej ustawie jest zaistnienie takiego stanu faktycznego, w którym działania przedsiębiorców - naruszając jej przepisy – stanowią potencjalne zagrożenie interesu publicznego nie zaś interesu jednostki lub grupy. Takie stanowisko konsekwentnie prezentuje Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów – dalej zwany „SOKIK”, który w wyroku z dnia 27.06.2001r. (sygn. akt XVII Ama 92/00) stwierdził, że „ interes publiczny w postępowaniu administracyjnym nie jest pojęciem jednolitym i stałym. W każdej sprawie winien on być ustalony i konkretyzowany co do swych wymagań. Organ administracji – Prezes Urzędu winien być w toku postępowania i przy wydawaniu decyzji rzecznikiem tego interesu, albowiem wynika to z jego zadań w strukturze administracji publicznej – art. 7 k.p.a. Publiczny znaczy dotyczący ogółu, dotykający ogółu a nie jednostki, czy też określonej grupy. A zatem podstawą do zastosowania przez Prezesa Urzędu przepisów ustawy antymonopolowej winno być uprzednie stwierdzenie, że został naruszony interes publicznoprawny, a nie interes prawny jednostki czy też grupy ”. Należy dodać także, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 26.02.2004r. (sygn. akt III SK 2/04) stwierdził, że naruszenie indywidualnego interesu (w powołanym wyroku – konsumenta), nie wyklucza dopuszczalności równoczesnego uznania, że dochodzi do naruszenia publicznego zbiorowego interesu. Uwzględniając charakter praktyk opisanych w niniejszej decyzji należy stwierdzić, że w rozważanej sprawie w/w przesłanka sformułowana w art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów została spełniona. Rozpatrywana sprawa ma charakter publiczno – prawny, albowiem wiąże się z ochroną interesu nieograniczonego kręgu adresatów, którzy byli lub są klientami Przedsiębiorcy, jak i potencjalnie mogą podjąć decyzję o skorzystaniu z zabiegów rehabilitacyjnych oraz innych usług oferowanych przez Przedsiębiorcę, którym - na 5 gruncie art. 4 ust. 12 ustawy o ochronie (…) w związku z art. 22 1 k.c. - przysługuje status konsumenta, tj. osoby fizycznej dokonującej czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą i zawodową. Interes publicznoprawny przejawia się także w postaci zbiorowego interesu konsumentów, co oznacza, iż naruszenie zbiorowego interesu konsumentów jest jednocześnie naruszeniem interesu publicznoprawnego. Zatem uzasadnione było w niniejszej sprawie podjęcie przez organ antymonopolowy działań przewidzianych w w/w ustawie o ochronie (...). W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy w/w ustawy, a dotyczące jej postępowanie prowadzone było w interesie publicznym. Stosownie do treści art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (…) – „przez praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów rozumie się godzące w nie bezprawne działanie przedsiębiorcy”. Aby możliwe było zatem stwierdzenie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: 1. działania przedsiębiorcy winny mieć bezprawny charakter, tzn. być sprzeczne z prawem, tj. przepisami obowiązujących aktów prawnych a także sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami, a jednocześnie 2. działania te muszą naruszać zbiorowe interesy konsumentów. Odnosząc się do pierwszej z przesłanek art. 24 ust. 1 ustawy o ochronie (…), tj. bezprawności działań przedsiębiorcy, stwierdzić należy, iż bezprawność rozumie się jako sprzeczność zachowania danego podmiotu z przepisami prawa oraz zasadami współżycia społecznego. Chodzi tu mianowicie o sprzeczność z szeroko rozumianym porządkiem prawnym, jako całością. Jako „bezprawne” należy kwalifikować zachowania sprzeczne z nakazem zawartym w ustawie, rozporządzeniu wydanym na podstawie i dla wykonania ustawy, umową międzynarodową mającą bezpośrednie zastosowanie w stosunkach wewnętrznych. Sprzeczne z prawem są czyny: zabronione i zagrożone sankcją karną, czyny zabronione pod sankcjami dyscyplinarnymi, czyny zakazane przepisami administracyjnymi lub przepisami prawa gospodarczego publicznego, czyny zabronione przepisami o charakterze cywilnym, sprzeczne z nakazami zawartymi w prawie cywilnym lub prawie administracyjnym. „ Bezprawność jest taką cechą działania, która polega na jego sprzeczności z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego, bez względu na winę, a nawet świadomość sprawcy. Dla ustalenia przeto bezprawności działania wystarczy ustalenie, że określone zachowanie koliduje z przepisami prawa.” (vide: „Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz”, pod redakcją J. Szwaji, Wydawnictwo CH BECK, 2000, s.117 – 118). Bezprawność jest czynnikiem o charakterze obiektywnym, tzn. niezależnym od wystąpienia szkody, czy zaistnienia zamiaru po stronie podmiotu dopuszczającego się działań bezprawnych. Analizując powyższą przesłankę należy mieć na uwadze, iż zarzut bezprawnego działania przedsiębiorcy w przedmiotowej sprawie dotyczy naruszeniu obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji - tj. naruszenia art. 24 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Do stwierdzenia praktyki o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy o ochronie (…) konieczne jest wykazanie, iż działanie Przedsiębiorcy – polegające na nie zamieszczeniu w karcie gwarancyjnej informacji koniecznych do określenia zakresu ochrony gwarancyjnej oraz dochodzenia roszczeń z gwarancji narusza obowiązek zawarty w art. 13 ust 4 w/w ustawy o szczególnych (...). 6 Nabywcami okien i drzwi produkowanych i sprzedawanych przez Spółkę są także konsumenci, tj. osoby fizyczne dokonujące czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą i zawodową. Skutkuje to zastosowaniem w tym zakresie przepisów powołanej ustawy o szczególnych (…), która nakłada na przedsiębiorców działających w obrocie z konsumentami rygorystyczne obowiązki w zakresie informowania konsumentów oraz odpowiedzialności za towar. Obowiązek należytego informowania konsumentów został doprecyzowany w art. 2 i 3 ustawy o szczególnych (…), które zobowiązują sprzedawcę do udzielenia kupującemu jasnych, zrozumiałych i niewprowadzających w błąd informacji, wystarczających do prawidłowego i pełnego korzystania ze sprzedanego towaru konsumpcyjnego i informacji o jego cenie oraz w art. 13 ust. 4 tej ustawy, który nakłada obowiązek zamieszczenia w dokumencie gwarancyjnym podstawowych danych potrzebnych do dochodzenia roszczeń z gwarancji, w tym w szczególności nazwy i adresu gwaranta lub jego przedstawiciela w Rzeczypospolitej Polskiej, czasu trwania i terytorialnego zasięgu ochrony gwarancyjnej. Ponadto powinno być w nim zawarte stwierdzenie, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową. Przepisy te mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących (iuris cogentis), co oznacza, że obowiązki informacyjne określone w nich określone nie mogą zostać wyłączone lub ograniczone poprzez faktyczne działanie przedsiębiorców, którzy nie zamieszczają wymaganych informacji w dokumentach gwarancyjnych. W rozważanym przypadku, brak tych informacji – a zwłaszcza brak określenia terytorialnego zasięgu ochrony gwarancyjnej oraz oświadczenia (stwierdzenia), że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową - skutkuje nie tylko naruszeniem ustawowego obowiązku, ale także rażąco narusza prawo konsumenta do pełnej i prawdziwej informacji. Na skutek bowiem działań Przedsiębiorcy – tj. profesjonalnego uczestnika rynku – konsument, który jest lub może być w stosunkach gospodarczych z Spółką, pozbawiony zostaje informacji które są dla niego istotne, albowiem określają terytorialny zakres ochrony gwarancyjnej oraz mogą wprowadzić w błąd co do przysługujących mu roszczeń. Podniesiona przez Spółkę argumentacja, że ustawa o szczególnych (...) nie może znaleźć zastosowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ nabywcami towary Spółki są dealerzy, którzy odsprzedają je konsumentom i to oni udzielają gwarancji nie została uwzględniona przez Prezesa UOKIK. Podkreślić bowiem należy, że gwarancja jest dobrowolnym zobowiązaniem producenta – w tym przypadku Spółki – który zobowiązuje się w terminie określonym w dokumencie gwarancji dokonać świadczeń w nim określonych na rzecz każdego nabywcy towarów, którego uprawnienie do określonych żądań wynika gwarancji. Gwarancja jest nadto świadczeniem związanym z towarem, do którego dołączono dokument gwarancyjny i uprawnienia gwarancyjne przechodzą na kolejnego nabywcę towaru, którym przedmiotowej sprawie jest konsument. Gwarancja udzielona przez dealera, który dokonuje instalacji zakupionych przez konsumenta okien i drzwi jest w istocie gwarancją udzielona na świadczoną przez niego usługę instalacyjną (montażową),co jednoznacznie wynika z pkt 6 warunków gwarancji. Odpowiedzialność dealera z tego tytułu jest niezależna od jego odpowiedzialności z tytułu niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową oraz odpowiedzialności Spółki z tytułu gwarancji udzielonej przez nią na wyprodukowane towary. 7 A zatem, skoro Przedsiębiorca w pełni suwerennie podjął decyzje o udzieleniu gwarancji na produkowane przez siebie towary, w tym okna i drzwi, powinien był dołożyć należytej staranności, aby treść opracowanego przez niego dokumentu gwarancyjnego była zgodna z obowiązującymi przepisami, a zwłaszcza żeby spełniała wymogi informacyjne określone w art. 13 ust 4 w/w ustawy o szczególnych (...). W konsekwencji brak informacji wymaganych powołanym przepisem stanowi nie tylko naruszenie ustawowego obowiązku wynikającego wprost z tego przepisu, ale także jest naruszeniem obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej określonego w art. 24 ust 1 i 2 pkt 2 w/w ustawy o ochronie (…). Dokonując powyższej oceny treści dokumentu gwarancyjnego stosowanego przez Przedsiębiorcę, Prezes UOKIK uprawdopodobnił tym bezprawność działań Spółki w zakresie sprzedaży konsumenckiej. Odnosząc się do drugiej przesłanki, tj. naruszenia zbiorowych interesów konsumentów, stwierdzić należy, iż ustawa o ochronie (...) nie definiuje pojęcia zbiorowego interesu konsumentów, stwierdzając jedynie w treści art. 24 ust. 3, że nie jest nim suma indywidualnych interesów konsumentów. W świetle - powołanego na początku uzasadnienia prawnego niniejszej decyzji - art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie (...) należy przyjąć, że ze zbiorowymi interesami konsumentów mamy do czynienia wówczas, gdy działania przedsiębiorcy są powszechne i mogą dotknąć każdego potencjalnego klienta przedsiębiorcy – czyli konsumenta. Stanowisko to potwierdzone zostało również w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 12.09.2003r. (sygn.: I CKN 504/01) stwierdził, iż nie jest zasadne uznawanie, że postępowanie z tytułu naruszenia ustawy antymonopolowej można wszczynać tylko wtedy, gdy zagrożone są interesy wielu odbiorców, a nie jest to możliwe w sytuacji, gdy pokrzywdzonym jest tylko jeden konsument. Wydawane orzeczenie ma bowiem wymiar znacznie szerszy, pełni także funkcję prewencyjną, służy bowiem ochronie także nieograniczonej liczby potencjalnych konsumentów. Oceniane w niniejszej decyzji działania Przedsiębiorcy odnoszą się do wszystkich jego aktualnych i przyszłych (potencjalnych) nabywców wyprodukowanych przez niego towarów, w szczególności okien i drzwi, a zatem dotyczą zbiorowych interesów konsumentów. Uwzględniając powyższy wywód, organ antymonopolowy uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do zakwalifikowania działań Spółki jako praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, określonej w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy o ochronie (...), albowiem stosowany przez Przedsiębiorcę wzorzec umowny „Karta Gwarancyjna” zawiera postanowienia sprzeczne z prawem, których konieczność eliminacji z obrotu konsumenckiego uzasadniona jest rażącym naruszaniem praw konsumenta. Stosowanie do art. 28 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, po uprawdopodobnieniu w toku postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, że przedsiębiorca narusza zakaz określony w art. 24 w/w ustawy o ochronie (…), a także po przyjęciu zobowiązania przedsiębiorcy do zaniechania zarzucanych im praktyk, jak również do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia wskazanym naruszeniom, Prezes UOKIK może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek wykonania tych zobowiązań. Analiza przedłożonych przez Przedsiębiorcę dokumentów i wyjaśnień wykazała, że Spółka zobowiązała się do zmiany kwestionowanego przez Prezesa UOKIK dokumentu gwarancyjnego poprzez wprowadzenie do jego pkt 4 warunków gwarancji zapisu o treści: 8 „ Gwarancja obowiązuje dla towarów sprzedawanych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W razie udzielenia gwarancji na rzecz konsumenta gwarancja na sprzedawany towar nie wyłącza, nie ogranicza, ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową.” , na dowód czego przedstawiła zamówienie na druk 1.000 kart gwarancyjnych zawierających zmienioną treść. Zobowiązując się do podjęcia działań zmierzających do zapobieżenia wskazanym przez Prezesa UOKIK naruszeniom, Spółka postanowiła dokonać zmiany treści karty gwarancyjnej w zakresie „Warunków gwarancji” w terminie do dnia 31 stycznia 2010r. Na podstawie art. 28 ust. 3 w/w ustawy o ochronie (…) Prezes UOKIK nałożył na Spółkę obowiązek złożenia sprawozdania o wykonaniu zobowiązania nałożonego w pkt I sentencji decyzji w terminie do dnia 15 lutego 2010r. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji. Stosownie do treści art. 81 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, w związku z art. 479 28 § 2 k.p.c. – od niniejszej decyzji służy odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie- Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – Delegatura w Krakowie, 31 – 011 Kraków, Pl. Szczepański 5, w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Otrzymują: 1 x Przedsiębiorstwo Produkcyjno–Handlowo–Usługowe „OKNOHIT” Ireneusz Achtelik, Adam Achtelik Sp. j., ul. Kolbego 9, 32-600 Oświęcim 1 x a/a