DIH-IV-55/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 27 lutego 2025 r. DIH - 4.707.53.2024.TN DECYZJA DIH - 4.55.2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „ kpa ”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 6 ust . 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 24 września 2024 r. wniesionego przez pełnomocnika reprezentującego MAXI ZOO POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, z siedzibą w Warszawie, od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu, z dnia 9 września 2024 r. nr D/LE.UH.8361.120.2023, wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przed siębiorcę kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł ( dwa tysiące złotyc h ) za nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen oferowanych towarów w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen, wbrew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów : − uchyla w całości decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu, z dnia 9 września 2024 r. nr D/LE.UH.8361.120.2023, − orzeka co do istoty sprawy na kłada jąc na MAXI ZOO POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ administracyjną kar ę pieniężną w wysokości 2 000 zł ( dwa tysiące złotyc h ) z tytułu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach . UZASADNIENIE Do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Wielkopolskim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 30 września 2024 r. odwołanie, które zostało wniesione przez pełnomocnika reprezentującego MAXI ZOO POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, (dalej „strona”, „przedsiębiorca”) od decyzji Wielkopolskiego WIIH z dnia 9 września 2024 r. nr D/LE.UH.8361.120.2023, wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pie niężnej w wysokości 2 000 zł za nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen oferowanych towarów w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen, wbrew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenac h. Decyzja Wielkopolskiego WIIH została doręczona stronie 13 września 2024 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych 25 września 2024 r. Pismem z 7 października 2024 r. Wielkopolski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej instancji. 2 Wielkopolski WIIH przeprowadził w dniach od 13 do 22 września 2023 r. kontrolę u przedsiębiorcy MAXI ZOO POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ , prowadzącego sprzedaż detaliczną towarów w sklepie w Lesznie. Podczas kontroli oceniono prawidłowość uwidaczniania cen produktów, w tym produktów oferowanych po obniżonych cenach . W przypadku siedmiu z d ziesięciu skontrolowanych produktów, oferowanych do sprzedaży, przedsiębiorca podał na wywieszce cenowej informację o korzyści płynącej z obniżki w formie zapisu „RABAT” w formie obniżki procentowej w ten sposób, że po przeliczeniu procentowego rabatu w st osunku do najniższej ceny tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, uwidocznionej na wywieszce, okazywało się, że uwidoczniono na wywieszce cenowej cenę (sprzedaży) nieadekwatną do wskazywanej przez stronę wartości proce ntowej rabatu. Powyższe naruszenia dotyczyły następujących rodzajów towarów: 1. Pełnoporcjowa dietetyczna karma dla dorosłych psów ROYAL CANIN® GASTROINTESTINAL LOW FAT - na wywieszce cenowej: „RABAT - 12%", najniższa cena z 30 dni przed obniżką - 89,99, cena sprzedaży - 74,99. Po zastosowaniu rabatu 12% - cena sprzedaży wynosi 79,19 zł. 2. Pełnoporcjowa karma dla dorosłych psów ras średnich (od 11 do 25 kg) od 12 miesiąca do 10 roku życia ROYAL CANIN® MEDIUM ADULT - na wywieszce cenowej: „RABAT - 12%", najniższa cena z 30 dni przed obniżką - 8,99, cena sprzedaży (po obniżce) - 7,49. Po zastosowaniu rabatu 12% - cena sprzedaży wynosi 7,91 zł. 3. Pełnoporcjowa karma dla kotów dorosłych sterylizowanych z wrażliwym przewodem pokarmowym HIPOALERGICZNA FORMUŁA ŚWIEŻY KRÓLI K - na wywieszce cenowej: „RABAT - 8%", najniższa cena z 30 dni przed obniżką - 22,99, cena sprzedaży (po obniżce) - 19,99. Po zastosowaniu rabatu 8% - cena sprzedaży wynosi 21,15 zł. 4. Karma pełnoporcjowa dla starszych wybrednych kotów kurczak z wątróbka i łososiem SELECT GOLD - na wywieszce cenowej: „RABAT - 5%"najniższa cena z 30 dni przed obniżką - 7,49, cena sprzedaży (po obniżce) - 6,79. Po zastosowaniu rabatu 5% - cena sprzedaży wynosi 7,12 zł. 5. Pełnoporcjowa karma dla dorosłych kotów (plasterki w sosie ) ROYAL CANIN® INSTINCTIVE - na wywieszce cenowej: „RABAT - 8%", najniższa cena z 30 dni przed obniżką - 7,99, cena sprzedaży (po obniżce) - 6,99. Po zastosowaniu rabatu 8% - cena sprzedaży wynosi 7,35 zł. 6. Karma uzupełniająca dla kotów VITAKRAFT® KACZKA & K RÓLIK - na wywieszce cenowej: „RABAT - 11%", najniższa cena z 30 dni przed obniżką - 13,99. cena sprzedaży (po obniżce) - 11,89. Po zastosowaniu rabatu 11% - cena sprzedaży wynosi 12,45 zł. 7. Żwirek dla kotów SUPER BENEK® STANDARD ZIELONY LAS - na wywieszce c enowej: „RABAT - 22%", najniższa cena z 30 dni przed obniżką - 26,99, cena sprzedaży (po obniżce) - 19,99. Po zastosowaniu rabatu 22% - cena sprzedaży wynosi 21,05 zł. Stwierdzono, że wyliczone ceny ww. produktów po zastosowaniu wskazanych korzyści z tytuł u rabatu były wyższe od uwidocznionych cen po obniżce. W toku kontroli, pismem z 14 września 2023 r. Wielkopolski WIIH zażądał od strony podania daty wprowadzenia obniżki cen i przedstawienia dowodów o cenie jaka obowiązywała w ciągu 30 dni przed ogłosze niem obniżki. Strona drogą elektroniczną udzieliła odpowiedzi pismem z 19 września 2023 r. oraz załączyła stosown ą dokumentację. Pismem z 25 września 2023 r. Wielkopolski WIIH przekazał stronie sporządzone dokumenty z kontroli z uwagi na brak osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy. Strona pismem z dnia 29 września 2023 r. wniosła uwagi do protokołu kontroli dochowując ustawowego 7 - dniowego terminu do wniesienia uwag do protokołu kontroli. Wielkopolski WIIH pismem z 17 października 2023 r. udzielił odpowiedzi na uwagi do protokołu kontroli i stwierdził, że niezasadne jest stanowisko strony, że do nieprawidłowości nie doszło. Pismem z dnia 31 października 2023 r. strona wniosła pismo w sprawie akt kontroli wnosząc jednocześnie o przepro wadzenie dowodów z dokumentacji fotograficznej na fakt braku nieprawidłowości po uwzględnieniu zaleceń organu. 3 Pismem z dnia 6 sierpnia 2024 r. organ pierwszej instancji zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia administracy jnej kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy. W treści zawiadomienia strona została pouczona, że może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a w szczególności wypowiadać się co do zebranych dowodów i co do przesłanek wymiaru kary wskaz anych w art. 6 ust. 3 ustawy oraz zapoznać się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami, a także przedstawić stanowisko w powyższej sprawie oraz składać wnioski dowodowe w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administ racyjnego, co stanowi realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, wynikającej z art. 10 § 1 kpa . Strona w odpowiedzi przesłała drogą elektroniczną w dniu 12 sierpnia 2024 r. dokument z informacją o wysokości osiągniętych obr otów i przychodu. Ponadto pismem z dnia 22 sierpnia 2024 r. pełnomocnik strony zajął stanowisko w sprawie podnosząc, iż ustaleni e cen miało nastąpić zgodnie z wytycznymi Prezesa Urzędu, stwierdzono drobne nieprawidłowości, które zostały usunięte, strona w spółpracowała z organem, strona nie była wcześniej karana, jak również, strona podnosiła, że nieprawidłowości były na korzyść konsumenta. W konsekwencji pełnomocnik strony wniósł o odstąpienie od nałożenia kary, względnie o ustalenie jej wysokości w najniż szym możliwym wymiarze. Wielkopolski WIIH decyzją z dnia 9 września 2024 r. nr D/LE.UH.8361.120.2023 nałożył na przedsiębiorcę administracyjną kar ę pieniężną w wysokości 2 000 zł. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Wielkopolski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie Prezesowi Urzędu pismem z 7 października 2024 r. Prezes Urzędu pismem z dnia 16 października 2024 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowaniu odwoławczego. Strona zostala poinformowana o przysługującym jej na podstawie art. 10 § 1 kpa , prawie do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona pismem z 28 października 2024 r. wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie terminu na odpowiedź. Strona zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w dniu 30 października 2024 r. Prezes Urzędu pismem z dnia 6 listopada 2024 r. przedłużył stronie termin do wniesienia odpowiedzi. Strona p ism em z dnia 15 listopada 2024 r. wniosła o skorzystanie z obowi ą zku wsp ół dzia ł ania organ ó w administracji publicznej poprzez zwr ó cenie si ę do Dolno ś l ą skiego Wojew ó dzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, Delegatura w Wa ł brzychu, kt ó ry prowadzi ł wobec Strony post ę powanie kontrolne DW.KHU.8361.117.2023 w zakresie przestrzegania przez St ron ę obowi ą zk ó w z ustawy o informowaniu o cenach towar ó w i us ł ug, z to ż samymi zastrze ż eniami co do spe ł niania przez Stron ę obowi ą zk ó w wynikaj ą cych z ww. ustawy w zakresie prezentowania cen i informacji o obni ż ce, w sytuacji niezawinionych przez Stron ę tzw . omy ł ek na korzy ść konsumenta. Wzgl ę dnie strona wniosła o umo ż liwienie Stronie udzia ł u w rozprawie i z ł o ż enia ustnych wyja ś nie ń poprzez zawiadomienie jej o terminie. Strona wniosła o wyd ł u ż enie terminu na zako ń czenie post ę powania w niniejszej sprawie. Strona wniosła dowód w postaci decyzji z dnia 4 listopada 2024 r. wydanej Dolno ś l ą skiego Wojew ó dzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, Delegatura w Wa ł brzychu, w sprawie DW.KHU.8361.117.2023 wraz z zawiadomieniem o wszcz ę ciu post ę powania w sprawie i opise m stanu faktycznego na fakt zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od nałożenia kary. Strona w swoim odwołaniu od decyzji Wielkopolskiego WIIH wniosła następujące zarzuty oraz przedstawiła następujące wnioski. 1. Zarzut naruszenia przepisów prawa mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy: a) z arzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez jego niewłaściwą interpretację w kontekście uznania naruszenia przez Stronę obowiązku wynikającego z ww . przepisu a kolejno dokonania błędnej oceny wagi naruszenia prawa jako 4 umiarkowane podczas gdy w istocie oceniać należało, że charakter omyłki na cenówce a także ceny wskazanej do zapłaty na kasie był omyłką „na korzyść konsumenta" i nie powinien zostać o ceniony jako naruszenie przez Stronę art. 4 ust. 1 ustawy a przede wszystkim powinien zostać oceniony jako naruszenie o znikomej społecznej szkodliwości a tym samym jako naruszenie znikomej wagi; b) z arzut naruszenia art. 7 kpa poprzez brak proporcjonalno ści kary w stosunku do przewinienia, nieuwzględnienie interesu społecznego, w tym konsumenta oraz brak ochrony słusznych interesów przedsiębiorcy; c) z arzut naruszenia art. 8 kpa poprzez podwa żenie zaufania Strony do Organu związanego z naruszeniem zasady propor cjonalności - tj. wymierzenie Stronie kary pieniężnej, mimo, ze waga naruszenia prawa była znikoma a także Strona natychmiast zaprzestała naruszenia prawa; podważenie zaufania Strony do Organu związanego z okolicznością że w dotychczas prowadzonych postępo waniach kontrolnych cenówek wobec Strony i faktu istnienia omyłek tożsamych co w niniejszej sprawie tj. „na korzyść konsumenta" - organy administracji odstępowały od nałożenia kary na Stronę powołują się na fakt znikomej społecznej szkodliwości takiego nar uszenia (art. 8 § 2 kpa ); c) z arzut naruszenia art 11 kpa poprzez brak przedstawienia w uzasadnieniu w spos ób wyczerpujący i przekonujący odmowy uznania wagi naruszenia prawa za znikomą i odmowy odstąpienia od nałożenia kary i oceny wagi naruszenia prawa jako umiarkowaną a także braku wyjaśnienia jaką funkcję ma pełnić w niniejszej sprawie nałożona na Stronę kara w wysokości 2 000 z łotych; e) z arzut naruszenia 189d kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przy ocenie przesłanek wysokości administracyjnej kary pieniężnej ; f) z arzut naruszenia art 189f § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 189a kpa przez jego niezastosowanie , tj. brak obligatoryjnego odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i pouczeniu Spółki mimo znikomej wagi naruszenia oraz natychmiast owego zaprzestania przez Spółkę naruszania prawa, ale także poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że waga naruszenia prawa była umiarkowana, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy waga naruszenia była znikoma ; g) z arzut naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wszystkich okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, które podlegały ocenie w toku przeprowadzonego postępowania kontrolnego, w szczególności brak odniesienia w Decyzji do okoliczności omawianej przez Organ w toku p ostępowania kontrolnego w kierowanych do Strony pismach, związanego z faktem nieuwzględnienia przez Organ i brakiem dokonania oceny okoliczności ustalania przez Stronę cen z uwzględnieniem, przy ustalaniu najniższej ceny sprzed 30 dni, programu lojalnościo wego Strony - aplikacji „FRIENDS". 2. Wnioski strony Strona wniosła o: a) na podstawie art. 132 § 1 kpa o reasumpcję Decyzji poprzez jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania wobec Strony, ewentualnie jej zmianę poprzez odstąpienie od wymierzenia Stronie administracyjnej kary pieniężnej w całości, ewentualnie: b) na podstawie art. 138 § 1 kpa o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i umorzenie postępowania wobec Strony w całości, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odstąpienie od wymierzenia Stronie administracyjnej kary pieniężnej w całości, ewentualnie: c) na podstawie art. 138 § 2 kpa o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoł awczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. 5 Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji I nspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem wł aściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami praw dy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Prezes Urzędu stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości co do stwierdzonych podczas kontroli naruszeń, ale występują nieprawidłowości w zakresie ich kwalifik acji przez organ I instancji. Organ I instancji nałożył na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężną w wysokości 2 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach za nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen oferowanych towarów w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Natomiast w ocenie Prezesa Urzędu, organ I instancji nie uwzględnił, że naruszenie obowiązku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ewidentnie było powiązane z naruszeniem art. 4 ust. 2 ww. ustawy. W ocenie Prezesa Urzędu, Przedsiębiorca dopuścił się naruszenia art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ww. ustawy ponieważ informując o obniżeniu c eny towaru uwidocznił obniżoną cenę oraz informację o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki , w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen z uwagi na uwidocznienie informacji o błędnej wysokości procentowej obniżki. Organ I instancji stwierdził, że cena obniżona została błędnie wyliczona. Prezes Urzędu wskazuje przy tym, iż w przypadku naruszenia, które polega na błędnym wyliczeniu cen obniżonych w stosunku do ogłoszonej obniżki w formie procentowej , organy administracji nie są uprawnione do ingerencji w wysokość cen ustalanych przez przedsiębiorców. Niemniej jednak przedsiębiorca uwidaczniając ceny jest związany wymogami art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o ce nach, przy czym wymogi te mają także zastosowanie do akcji promocyjnych. Stąd też prawidłowym będzie stwierdzenie, iż nieprawidłowość działania przedsiębiorcy polega nie tyle na błędnym wyliczeniu ceny obniżonej, co na podaniu błędnej wielkości obniżki cen wyrażonej w procentach. Powyższe stanowisko stanowi przesłankę do uchylenia decyzji organu I instancji. Niemniej jednak nie zmienia to faktu, iż Strona dopuściła się naruszenia przepisów w zakresie uwidaczniania cen. W sklepie znajdowały się banery zaw ierające następującą treść: „Wielka obniżka na ponad 500 produktów”. Poniżej na banerze zapisano „szczegóły u pracowników sklepu”. Powyższe potwierdza dokumentacja zdjęciowa załączona do protokołu kontroli. Dokumentacja zdjęciowa zawiera również fotografie 10 produktów wytypowanych do kontroli oraz ich przywieszek. Wszystkie przywieszki zawierały wartości liczbowe określające cenę (sprzedaży), cenę jednostkową, oraz „najniższą cenę z 30 dni przed obniżką. Większość przywieszek została oznaczona wyrażeniem „wielka obniżka” oraz wskazano „rabat” wraz z określeniem procentowym odnoszącym się do rabatu. Wielkość rabatu kształtowała się w granicach: 5%, 8%, 11%, 12%, 22%. Powyższe dotyczyło 7 rodzajów towarów wyszczególnionych w niniejszej decyzji. Pełnoporcjow a dietetyczna karma dla dorosłych psów ROYAL CANIN® GASTROINTESTINAL LOW FAT, Pełnoporcjowa karma dla dorosłych psów ras średnich (od 11 do 25 kg) od 12 miesiąca do 10 roku życia ROYAL CANIN® MEDIUM ADULT, Pełnoporcjowa karma dla kotów dorosłych sterylizow anych z wrażliwym przewodem pokarmowym HIPOALERGICZNA FORMUŁA ŚWIEŻY KRÓLIK, Karma pełnoporcjowa dla starszych wybrednych kotów kurczak z wątróbka i łososiem SELECT GOLD, Pełnoporcjowa karma dla dorosłych kotów (plasterki w sosie) ROYAL CANIN® INSTINCTIVE , Karma uzupełniająca dla kotów VITAKRAFT® KACZKA & KRÓLIK, Żwirek dla kotów SUPER BENEK® STANDARD ZIELONY LAS. Po dokonaniu przez inspektorów Wielkopolskiego WIIH przeliczenia wartości wskazywanego przez 6 przedsiębiorcę rabatu w odniesieniu do informacji o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, która była uwidoczniona na przywieszce, okazało się, że uwidocznione przez przedsiębiorcę ceny (sprzedaży) oraz informacja o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki były uwidocznione w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen z uwagi na uwidocznienie informacji o błędnej procentowej wysokości obniżki. W przedmiotowej sprawie zmiana kwalifikacji prawnej czynu ma miejsce w granicach art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 4 ust. 1 ww. ustawy pełni rolę nadrzędną w stosunku do ust. 2, co oznacza, iż w wypadku informowania o obniżonej cenie, również i oznaczeni e ceny powinny być jednoznaczne i niebudzące wątpliwości. Dopuszczalna jest zatem sytuacja, iż oznaczenie ceny będzie naruszać zarówno art. 4 ust. 2, jak i ust. 1 ww. ustawy przy czym tożsamość stosunku administracyjnoprawnego zostanie zachowana. W ocenie Prezesa Urzędu, należało określić naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ww. ustawy . Powyższe nie stanowi podstawy ani do zmniejszenia wymiaru kary ani do odstąpienia od wymierzenia kary. Powyższe nie stanowi również podstawy do zastosowania art. 138 § 2 kpa nakazującego uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji jest wystarczający do wydania przez organ II instancji decyzji c o do istoty sprawy. Nie występuje konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w ramach postępowania odwoławczego. Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie ma istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie. Kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 6 u st. 1 ustawy o informowaniu o cenach, która to norma jest normą sankcjonującą, a normą sankcjonowaną jest art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy Dlatego też, Prezes Urzędu uchyla zaskarżoną decyzję w całości i nakłada na stronę administracyjną karę pieniężną w wyso kości 2 000 zł z tytułu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach , ponieważ informując o obniżeniu ceny towaru przedsiębiorca uwidocznił obniżoną cenę oraz informację o najniższej cenie teg o towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen z uwagi na uwidocznienie informacji o błędnej wysokości obniżki procentowej odnośnie 7 rodzajów towarów poddanych kontroli. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wą tpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Uwidacznianie cen ma charakter wizualny. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uwidaczniania cen, co jest czynnością materialno - techniczną. Synonimem do uwidaczniania cen jest ich prezentowanie, ekspozycja, pokazywanie, demonstrowanie. Uwidocznienie ceny na gruncie w/w ustawy przejawia się w formie czynności materialno - technicznych polegających na prezentowaniu ceny. Uwidocznieniem jest ujawnienie informacji wymaganych ustawą w taki sposób, aby były one czytelne, widoczne, łatwo i bezpośrednio dostępne dla nabywców i aby przeciętny konsument mógł się samodzielne zaznajomić z danymi na temat ceny i ceny jednostkowej. W myśl art. 4 ust. 2 ww. ustawy: „W każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki.” Tym samym w przypadku braku ogłoszenia o obniżeniu ceny, przedsiębiorca obowiązany jest uwidocznić cenę i cenę jednostkową. 7 Natomiast w przypadku ogłoszenia o obniżeniu obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej ceni e tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Tym samym w przypadku ogłoszenia o obniżeniu ceny towaru obowiązkiem przedsiębiorcy jest uwidocznienie ceny i ceny jednostkowej, informacji o obniżonej cenie ora z informacji o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. 2022 r. , poz. 2776) zwanego dalej: „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostko wa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2.Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektroniczneg o; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Na gruncie niniejszej sprawy cena, cena jednostkowa i informacja o obniżonej cenie w myśl § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie uwida czniania cen w odniesieniu do 7 rodzajów towarów została uwidoczniona na wywieszce. Komisja Europejska w „Zawiadomieniu Komisji – Wytyczne dotyczące wykładni i stosowania art. 6A Dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony konsume nta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom z dnia 17 grudnia 2021 r.” (Dz. Urz. UE. C Nr 526, str. 130), zwanym dalej „Zawiadomieniem Komisji”, wskazuje, że ogłoszenie o obniżce ceny stanowi oświadczenie promocyjne sprzedawcy, zgodnie z któr ym obniżył on cenę za towar. Na przykład obniżka ceny może zostać ogłoszona: — w ujęciu procentowym (%), np. „20 % taniej”, lub w postaci konkretnej kwoty, np. „10 EUR taniej”, — poprzez podanie nowej (niższej) ceny wraz z podaniem poprzednio stosowanej (wyższej) ceny. Poprzednia cena może zostać przedstawiona w formie przekreślonej, np. „teraz 50 EUR, było 100 EUR” lub „50 EUR/100 EUR”, — za pomocą jakiejkolwiek innej techniki promocyjnej, np. „dzisiaj taniej o kwotę VAT”, która informuje konsumenta, że obniżka ceny jest równa wartości podatku VAT (co nie oznacza, że podatek VAT nie jest pobierany), — poprzez przedstawianie aktualnej ceny jako ceny „wyjściowej” lub podobnej i p odanie wyższej ceny jako nadchodzącej ceny normalnej. Na gruncie niniejszej sprawy obniżka ceny została ogłoszona w ujęciu procentowym „rabat X%”. Tym samym w stosunku do 7 rodzajów towarów podlegających kontroli została podana informacja o obniżonej ceni e . W stosunku do 7 rodzajów towarów uwidocznienie ceny (sprzedaży) po ogłoszeniu obniżki cen w formie procentowej zostało dokonane w sposób niejednoznaczny , budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen . Niejednoznaczność wiąże się z faktem, że procentowe przeliczenie rabatu nie zostało prawidłowo dokonane z uwzględnieniem wskazanej przez stronę na wywieszce ceny , która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Pismem z dnia 29 września 2023 r. przedsiębiorca złożył uwagi do protokołu kontroli, w których wskazał, iż organ kontroli nie uwzględnił, że na cenówkach uwidoczniono także najniższą cenę z 30 dni przed obniżką z uwzględnieniem programu lojalnościowego, która powinna być punktem odniesienia przy ustaleniu ceny obowiązuj ącej (promocyjnej - po zastosowaniu rabatu). Organ pierwszej instancji w powyższym zakresie udzielił odpowiedzi pismem z dnia 17 października 2023 r., w którym wskazał, że oferta sprzedaży kontrolowanego kierowana jest nie tylko do klientów korzystających z programu lojalnościowego. Ponadto, nawet dokonując ustalenia cen obowiązujących zgodnie ze sposobem wskazanym przez pełnomocnika przedsiębiorcy, ceny (sprzedaży) nie zostały one wyliczone i podane prawidłowo . Komisja w swoim Zawiadomieniu wskazała: 8 „Ogó lnie rzecz biorąc, sposób przedstawiania i obliczania wszelkich innych cen odniesienia podlega przepisom dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych. W tym zakresie podmioty gospodarcze muszą zawsze upewnić się, czy dla konsumenta jest jasne, co przedst awiają pozostałe podane ceny odniesienia.” W niniejszej sprawie doszło do obliczenia ceny sprzedaży w oparciu o „inną cenę”, która nie została uwidoczniona, a nie w oparciu o najniższą cenę tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadze niem obniżki. Ceną odniesienia, od której powinien być przeliczony rabat nie może być dowolna cena lecz jest to uwidoczniona na wywieszce cena tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Przedsiębiorca naruszył art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nieuwzględnienie rabatu w uwidocznionej cenie sprzedaży, gdzie ceną odniesienia powinna być najniższa cena tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. P rzy dokonanych prawidłowych wyliczeniach nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja strony zawarta w piśmie z 22 września 2024 r., że nieprawid ł owo ś ci na cen ó wkach towar ó w poddanych post ę powaniu kontrolnemu nie powsta ł y w spos ó b zawiniony przez Stron ę , lecz by ł y wynikiem braku mo ż liwo ś ci wprowadzenia na etykietach informacji przez odr ę czną korekt ę warto ś ci % udzielonego rabatu z dok ł adno ś ci ą po przecinku, bowiem stosowany przez Stron ę program komputerowy zaokr ą gla ł warto ść rabatu % do pe ł nej warto ś ci, co spowodowa ł o powstanie ustalonych przez Organ b łę d ó w na etykietach. W ocenie Prezesa Urzędu również przywoływana przez stronę argumentacja nie może zostać uwzględniona. Strona podaje wartości cen pomniejszone o 1 grosz w stosunku do pełnej wartości liczbow ej. Jeżeli strona dokonywała obliczeń rabatu, to nie powinna dokonywać tego w sposób dowolny tylko zgodnie z wartościami uwzględnionymi na etykietach. Przykładowo: pełnoporcjowa dietetyczna karma dla dorosłych psów ROYAL CANIN® GASTROINTESTINAL LOW FAT - na wywieszce cenowej: „RABAT - 12%", najniższa cena z 30 dni przed obniżką - 89,99, uwidoczniona cena sprzedaży - 74,99. Po zastosowaniu rabatu 12% - cena sprzedaży wynosi 79,19 zł. W tym przypadku doszło do nierzetelnego podania informacji o cenie obniżon ej, cenie z 30 dni i wysokości obniżki, ponieważ z akt kontroli wynika, że cena wyliczona przez WI IH jest wyższa niż uwidoczniona i pobierana w kasie . Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej „TSUE”) jednoznacznie wypowiedział się co do ceny odn iesienia, na podstawie której obliczana jest wartość procentowa mająca na celu podkreślenie korzystnego charakteru ogłoszonej cen. TSUE wskazał, że jest to wcześniejsza cena w rozumieniu art. 6a ust. 2 Dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn ia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.Urz. UE.L Nr 80, str. 27 ze zm.), zwana dalej „dyrektywą 98/6/WE”. Adekwatnie na gruncie prawa polskiego ceną odniesienia jest informacja o najni ższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Sentencja wyroku TSUE z dnia 26 września 2024 r w sprawie C - 330/23 Aldi Süd, ECLI:EU:C:2024:804 brzmi: „Artykuł 6a ust. 1 i 2 dyrektywy 98/6/WE (…) należy interpretować w ten sposób, że: wymaga on, aby obniżka ceny produktu ogłaszana przez podmiot gospodarczy w formie albo wartości procentowej, albo zwrotu reklamowego mającego na celu podkreślenie korzystnego charakteru ogłoszonej ceny, została ustalona na podstawie „wcześniejszej ceny” w rozumieniu ust. 2 tego artykułu .” Tym samym jeżeli strona stosuje ogłoszenie o obniżce cen, np. w formie zwrotu reklamowego mającego na celu podkreślenie korzystn ego charakteru ogłoszonej ceny np. „promocja” lub „rabat”, to jest obowiązana ustalać obniżkę ceny produktu na podstawie „wcześniejszej ceny”, o której mowa w art. 6a ust. 2 dyrektywy 98/6/WE, co na gruncie prawa polskiego odnosi się do najniższej ceny teg o towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. 9 Prezes Urzędu zwraca uwagę , że na przywieszkach cenowych przedsiębiorca podaje dwie najniższe ceny , które obowiązywały w okresie 30 dni przed ogłoszoną obniżką, z których jedna informowała o najniższej cenie dla członków programu lojalnościowego, a druga o najniższej cenie w ramach obniżki określonej jako „Rabat”. Prezes Urzędu poucza przedsiębiorcę, że strona powinna uwidocznić tylko jedną najniższą cenę obowiązującą w okresie 30 dni przed ogłoszeniem obniżki . W przypadku, gdy program lojalnościowy jest publiczny, w rzeczywistości ogólnod ostępny , tak jak jest w przedmiotowej sprawie , to jeżeli cen a danego produktu dla członków programu lojalnościowego jest najniższą ceną, która obowiązywał a w okresie 30 dni przed ogłoszoną obniżką , to tylko ona powinna być wskazana na wywieszce cenowej . T ym samym zostanie spełni o n y obowiąz e k wynikając y z art. 4 ust. 2. Cena ta będzie punktem odniesienia dla obniżek ceny tego produktu uruchamianych w tym sklepie (nie tylko dla członków programu lojalnościowego) . Reasumując, informacja o cen ie sprzedaży , cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki oraz wartość rabatu wyrażona w procentach podana na wywieszkach odnoszących się do 7 rodzajów towarów była uwidoczniona w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości i uniemożliwiający porównanie cen, co stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Stwierd zone w nast ępstwie kontroli uchybienia godzą w sposób oczywisty w prawo konsumenta do jednoznacznej, niebudzącej wątpliwości informacji i uniemożliwiają mu porównanie cen. Podkreślić należy, że jednym z głównych celów nałożenia na przedsiębiorców obowiązkó w zawartych w ustawie jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony konsumenta. Uwidocznione jednoznaczne informacje o cenie umożliwiają konsumentowi porównanie poszczególnych cen, a następnie dokonanie przez niego właściwego wyboru. Uzyskanie rzetelnej informa cji o cenie, w tym możliwość porównania na tej podstawie cen wielu towarów, ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta, które podlegają ochronie ustawowej. Nadto, wskaza ć należy, że wszczęcie kontroli, w toku której stwierdzono nieprawidł owości, poprzedzone zostało skierowaniem przez organ do przedsiębiorcy zawiadomienia, zawierającego informację o zakresie przedmiotowym kontroli oraz planowanym terminie jej przeprowadzenia, mimo tego strona zaprzestała naruszeń dopiero w wyniku przeprowad zenia kontroli. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych o bowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorc ę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejs kiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odp owiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/WE”. Dokonuj ąc oceny stopnia naruszenia obowiązków skali i wagi naruszeń obowiązków ustawowych w zakresie uwidaczniania cen towarów przez przedsiębiorcę, organ pierwszej instancji zakwalifikował działanie przedsiębiorcy jako naruszenie obowiązujących przepisów w stopniu umiarkowanym. W przypadk u siedmiu z dziesięciu skontrolowanych produktów, 10 oferowanych do sprzedaży, przedsiębiorca podał na wywieszce cenowej informację o korzyści płynącej z obniżki w formie zapisu „RABAT ” , tj. informując o obniżeniu ceny towaru uwidocznił obniżoną cenę oraz informację o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen z uwagi na uwidocznienie informacji o błędnej wysokości procentowej obniżki. Strona postępowania uwidaczniając ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości n aruszyła interes konsumenta. Cena bowiem jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, musi być ona jednoznaczna dla konsumenta, niebudz ąca wątpliwości. Tym samym waga naruszenia prawa nie ma charakteru znikomego. Sposób uwidocznienia cen w istotny sposób naruszał interesy konsumentów, gdyż uniemożliwiał im samodzielne zapoznanie się z wysokością stosowanych cen, jak również dokonanie ich porównania, a tym samym utrudniał podjęcie właściwej dla nich decyzji o zakupie konkretnego produktu. Przedsiębiorca bezsprzecznie naruszył przepisy dotyczące uwidaczniania cen. Argumentacja strony, że przedmiotowe naruszenie nie by ło istotne, co więcej nieprawidłowości były na korzyść konsumenta nie może zostać uwzględniona . Kwestia uwidocznienia cen w s posób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen poprzez wyliczanie złego procentu obniżki stanowi brak nadzoru na działalnością bo jeżeli to system źle wylicza ceny to powinien być zmieniony tak aby wyliczał prawidłowo wysok ość obniżki i leży to całkowicie do gestii przedsiębiorcy. Odnosząc się do czasu trwania naruszenia należy przyjąć na podstawie zgromadzonego w aktach kontroli materiału dowodowego, że naruszenie trwało od bliżej nieokreślonego czasu, ale co najmniej do c zasu usunięcia naruszeń. Strona poinformowała w swoim piśmie z 31 października 2023 r., że skorygowano etykiety w kontrolowanym w dniach 13 - 22 wrze ś nia 2023 r. sklepie Maxi Zoo w Lesznie (pozosta ł e etykiety promocyjne), jak r ó wnie ż w innych sklepach Maxi Zoo zlokalizowanych na terenie ca ł ego kraju. Ponadto w celu zminimalizowania ryzyka wyst ą pienia w ą tpliwo ś ci co do rzeczywistej korzy ś ci Konsumenta, strona zrezygnowa ł a ze wskazywania wysoko ś ci rabatu na wywieszkach promocyjnych. Przeprowadzono w tym zakres ie wewn ę trzn ą rewizj ę procedur zwi ą zanych z wycen ą produkt ó w oraz dostosowano je do sugestii Organu. Strona wskazała, że od 3 pa ź dziernika 2023 r. produkty obj ę te kontrol ą nie były ju ż przedmiotem ofert promocyjnych, ich etykiety nie informowały o obni ż ce - co uwidoczniono w za łą czniku zawierającego przyk ł adowe fotografie wywieszek aktualnych na dzie ń przygotowania ww. pisma . Oceniając kwestię czasu trwania naruszenia obowiązków, należy uwzględnić, że wszczęcie kontroli, w toku której stwierdzono nieprawid łowości, poprzedzone zostało skierowaniem przez organ do przedsi ębiorcy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli zawieraj ącego m.in. informację o zakresie przedmiotowym kontroli oraz ustawowym terminie jej przeprowadzenia. Pomimo tego, przedsi ębiorca zaprzestał naruszania prawa dopiero w wyniku przeprowadzenia kontroli. Tym samym należy przyjąć, że czas trwania naruszenia miał miejsce od bliżej nieokreślonego czasu do 31 października 2023 r. Przy ocenie dotychczasowej dzia łalności przedsiębi orcy, Wielkopolski WIIH wzi ął pod uwagę fakt, że w stosunku do skontrolowanego przedsiębiorcy nie stwierdzono wcze śniej naruszenia obowiązków w zakresie przestrzegania przepisów ustawy. Uwzgl ędniono również fakt, iż przedsiębiorca podjął dobrowolne działa nia naprawcze w zakresie stwierdzonych narusze ń. Jednocześnie organ wskazuje, w odniesieniu do korzyści maj ątkowych lub s trat w związku z naruszeniami ustawy, iż nieprawidłowości nie powodowa ły powstania szkody majątkowej po stronie konsumentów. Powyższe stanowi okoliczność łagodzącą. Wielko ść obrotów i przychodu przedsiębiorcy, ustalono na podstawie przesłanej przez stronę informacji o wysoko ści obrotów i przychodów za rok 2023. Powyższe świadczy o tym, że przedsiębiorca należy do grupy innych przedsięb iorców przekraczających progi finansowe określone w art. 7 ustaw y z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”. 11 Przes łanka zawarta w art. 6 ust. 3 pkt 4 ustawy nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ kontrola przeprowadzona przez Inspekcj ę Handlową w przedmiotowej sprawie nie była kontrolą przeprowadzon ą w sprawach transgranicznych. Maj ąc na uwadze ustalenia kontroli i dokonaną ocenę wyżej opisanych kryteriów, a także uwzględniając fakt, że górna granica wymiaru kary określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w przypadku naruszenia obowiązków o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy wynosi 20 000 zł, Prezes Urzędu uznał, że w niniejszej sprawie uza sadnione jest nałożenie na przedsiębiorcę na podstawie przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu ocenach kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł co stanowi 10 % maksymalnego wymiaru kary (20 000 zł). Zaskarżona decyzja zawiera również odniesienie do przepisu art. 189f § 1 - 3 kpa . Rozpatrzenie przesłanek określonych w tym przepisie art. 189f § 1 pkt 1 kpa ma charakter obligatoryjny, i organ pierwszej instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast cha rakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 . Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa , organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. De cyzja organu pierwszej instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednocześnie powinny być spełnione dwie przesł anki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 kpa odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia z nikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 kpa należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. z aprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub i nteres społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowani u stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na 12 gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej k onkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę pr owadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na pods tawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania informacji o ceny obniżonej , cen ie , która obowiązywała 30 dni przed ogłoszeniem obniżki określonych w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o informowaniu o cenach w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu ce lowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 70 % towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa jest jedynie stanowiskiem strony a r ozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie m oże być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” ( Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 cze rwca 2023 r., III OSK 2411/21). Fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. W związku z powyższym, zaistnienie przesłanki z aprzestania naruszania prawa, nie powoduje obligatoryjnego obowiązku zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa . W przypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 kpa , to zaprzestanie narusza nia prawa nie jest jedyną przesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Mająca miejsce w niniejszej sprawie okoliczność zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwal nia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzone w chwili kontroli. Przesłanka 13 zaprzestania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestanie niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowania ciągłego, trwałego lub powt arzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). W orzecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprzestanie przez stronę naru szania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nałożenia kary jest uwarunk owane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym przepisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej p odstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga naruszenia prawa nie była znikoma.” Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów lecz na leży usunąć skutki naruszenia. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożliwe w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny, ponieważ jest to niewykonalne po zawarciu umowy z konsumentem . Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 kpa . Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 kpa z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wy kroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie je st uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębior cę na terenie podlegającemu kognicji Wielkopolskiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 kpa , gdzie w przypadkach in nych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzając ych: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 kpa organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuj e od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 kpa nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawie nia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. 14 Powyższy przepis nie ma zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących got ówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Na tej podstawie Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne jest nałożenie na MAXI ZOO POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ administracyjn ej kar y pieniężn ej w wysokości 2 000 zł z tytułu naruszenia obowiązk u, o którym mowa w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach , ponieważ informując o obniżeniu ceny towaru przedsiębiorca uwidocznił obniżoną cenę oraz informację o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen z uwagi na uwidocznienie informacji o błędnej procentowej wysokoś ci obniżki odnośnie 7 rodzajów towarów poddanych kontroli . Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu, Prezes Urzędu informuje, że zarzuty strony nie podlegają uwzględnieniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowan iu o cenach poprzez jego niewłaściwą interpretację w kontekście uznania naruszenia przez Stronę obowiązku wynikającego z ww. przepisu a kolejno dokonania błędnej oceny wagi naruszenia prawa jako umiarkowane podczas gdy w istocie oceniać należało, że charak ter omyłki na cenówce a także ceny wskazanej do zapłaty na kasie był omyłką „na korzyść konsumenta" i nie powinien zostać oceniony jako naruszenie przez Stronę art. 4 ust. 1 ustawy a przede wszystkim powinien zostać oceniony jako naruszenie o znikomej społ ecznej szkodliwości a tym samym jako naruszenie znikomej wagi, Prezes Urzędu wskazuje, że omyłka w obliczeniach arytmetycznych nie stanowi przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary a także nie stanowi przesłanki zwalniającej Prezesa Urzędu ze stwierdzeni a naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Przedsiębiorca jest profesjonalistą działającym na rynku od 5 listopada 2008 r., zgodnie z informacją zawartą w Krajowym Rejestrze Sądowym i powinien znać i stosować przepisy ustawy o informowaniu o cenach. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 683/22). Naczelny Sąd Administracyjny, dalej „NSA”, w swoim wyroku z dnia 11 sierpnia 2022 r., II GSK 541/19 orzekł: „Nawet jednorazowe naruszenie obowiązków, określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług stanowi delikt administracyjny. Natomiast z m ocy art. 6 ust. 1 tej ustawy, każdy przedsiębiorca, dopuszczający się takiego deliktu, podlega administracyjnej karze pieniężnej. Okoliczności konkretnego naruszenia tych obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Niewątpl iwie właściwy organ administracji, określając wysokość kary winien uwzględnić zarówno stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, jak i dotychczasową działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego o brotów i przychodu (art. 6 ust. 3 tej ustawy).” W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, iż przedsiębiorca dopuścił się naruszenia art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ww. ustawy. Inną kwestią są okoliczności, które organ ma obowiązek wziąć pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Odnosząc się do omyłki na korzyść konsumenta, to należy wskazać, że każde uwidocznienie cen, które budzi wątpliwości doprowadza do konfuzji konsumenta. Uwidocznienie informacji o cen ie obniżonej , cen ie , która obowiązywała 30 dni przed ogłoszeniem obniżki oraz nieprawidłowej wartości procentowej obniżki narusza obowiązek uwidaczniania cen w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwoś ci i umożliwiający porównanie cen . Dlatego też strona 15 powinna dołożyć należytej staranności aby uwidaczniane ceny były jednoznaczne i nie budziły wątpliwości. Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia naruszenia jako naruszenia o znikomej społecznej szkod liwości, naruszenia znikomej wagi i niezastosowania art. 189f w stosunku do strony, to należy wskazać, że ocena tej przesłanki należy do organu, a nie do strony. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia admini stracyjnej kary pieniężnej. Powoływanie się na korzyści uzyskane przez konsumentów również nie ma znaczenia dla sprawy. Na przykład stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie np. przeliczenia cen jednostkowych, czy w zakresie uwidaczniania cen na półce i zar ejestrowanie innej ceny w systemie kasowym (tzw. naruszenie typu pó ł ka - kasa) również może być stwierdzone z korzyścią dla konsumenta. Powyższe nie ma wpływu na fakt stwierdzenia naruszenia. Nie ma również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7 kpa poprzez brak proporcjonalno ści kary w stosunku do przewinienia, nieuwzględnienie interesu społecznego, w tym konsumenta oraz brak ochrony słusznych interesów przedsiębiorcy. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 17 października 2023r., I OSK 1339/20 orzekł: „Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 kpa , skonkretyzowana w art. 77 § 1 kpa wskazuje, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy , zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.” Tym samym normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy. Ochrona praworządności i interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w art. 7 kpa nie może odnosić się wyłącznie do żądań strony. Interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w tym przepisie odnosi się do grupy społecznej czyli konsumentów i ma na celu ochronę praw konsumentów. Motyw (2) dyre ktywy 98/6/WE wyraźnie odnosi się do ochrony konsumentów, którym należy zapewnić wysoki poziom ochrony. Brak ochrony słusznych interesów przedsiębiorcy nie podlega w tym przypadku ochronie i słuszne interesy przedsiębiorcy nie zostały uwzględnione w tych p rzepisach, dlatego też powoływanie się przez stronę na ich ochronę nie ma znaczenia na gruncie niniejszej sprawy. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy 98 /6/WE, nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i w yegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu , jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi inf ormacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliw a. W przedmiotowym przypadku zastosowano w stosunku do strony art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach a nie art. 6 ust. 2, gdzie górny próg wymiaru kary wynosi 40 000 zł. Tym samym kara pieniężna w wysokości 2 000 zł stanowi 10 % górnego progu wymiaru kary (20 000 zł) i nie ma charakteru ekscesywnego. Nie doszło również do naruszenia art. 8 kpa poprzez podwa żenie zaufania Strony do Organu związanego z naruszeniem zasady proporcjonalności - tj. wymierzenie Stronie kary pieniężnej, mimo, że waga naruszenia prawa była znikoma a także Strona natychmiast 16 zaprzestała naruszenia prawa. Stwierdzone naruszenia obejmują 7 0% rodzajów towarów poddanych kontroli i powyższe nie stanowi znikomej wagi naruszenia prawa. Zaprzestanie naruszenia prawa, co miało miejsce na skutek kontroli – strona usunęła informacje odnoszące się do obniżki cen nie stanowi wyłącznej przesłanki do zastosowania instytucji odstąpienia od na łożenia kary. W konsekwencji, nie doszło do naruszenia zasady uregulowanej w art. 8 kpa . W tym zakresie, nie mają także znaczenia argumenty pełnomocnika odwołującego się, który powołuje się na praktykę innego organu, który w podobnych sytuacjach miał odstępować od nałożenia kary. Wielkopolski WIIH jest odrębnym organem, który wydał decyzje w tej konkretnej sprawie - działając w ramach przysługującego temu organowi upoważnienia ustawowego. W swoim wyroku z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/22, WSA w Warszawie orzekł: „Za chybione, zdaniem Sądu, należało również uznać a ponadto to zaws ze stan faktyczny i prawny mający zastosowanie w danej, konkretnej sprawie determinuje wysokość miarkowanej kary nim właśnie uwarunkowanej. W takich zaś przypadkach, odwoływanie się do prostej analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć, w różnych sprawach administracyjnych zakończonych decyzjami w sprawie nałożenia kary pieniężnej, musi prowadzić do błędnych wniosków i nie może dawać zasadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji.” Tym samym odwoływanie si ę przy kwestionowaniu kary pieniężnej do uwzględnienia przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary uwzględnionych w innych postępowaniach administracyjnych, po pierwsze nie stanowi dyrektywy wymiaru kary określonej w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o c enach w postaci analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć. Analiza różnych spraw administracyjnych zakończonych decyzjami w sprawie nałożenia kary pieniężnej lub odstąpienia od jej nałożenia, musi prowadzić do błędnych wniosków i nie stanowi zasadnych pod staw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku strony, zawartego w piśmie strony z 15 listopada 2024 r. odnoszącego się do dopuszczenia dowodów w postaci decyzji z dnia 4 listopada 2024 r. wydanej przez Dolno ś l ą skiego Wojew ó dzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, w sprawie DW . KHU.8361.117.2023 wraz z zawiadomieniem o wszcz ę ciu post ę powania w sprawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. wymienione dowody są nieprzydatne do wyjaśnienia sprawy, pon ieważ dotyczą innego stanu faktycznego i zostały wystawione przez inny autonomiczny organ. Wielkopolski WIIH nie może uwzględniać i oceniać zasadności wydawania decyzji w sprawach podlegających kognicji innego autonomicznego organu. Prezes Urzędu natomias t nie notyfikował wpływu odwołania od ww. decyzji, co oznacza, że ww. decyzja pozostaje w obrocie prawnym. „Zgodnie z art. 75 KPA , jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Dokonując an alizy akt sprawy organ (…) uznał, że na podstawie dokumentów znajdujących się w tych aktach jest w stanie ustalić stan faktyczny. Nie jest potrzebne przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego . Norma wynikająca z art. 75 KPA nie nakłada na organ ob owiązku prowadzenia wszystkich możliwych dowodów w sprawie. Organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. To, czy dany dowód zost anie przeprowadzony, zależy od oceny przydatności tego dowodu dla wyjaśnienia okoliczności sprawy, co do których organ miał wątpliwości.” (patrz: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2024 r. I SA/Gd 388/24). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art 11 kpa poprzez brak przedstawienia w uzasadnieniu w spos ób wyczerpujący i przekonujący odmowy uznania wagi naruszenia prawa za znikomą i odmowy odstąpienia od nałożenia kary i oceny wagi naruszenia prawa jako umiarkow aną a także braku wyjaśnienia jaką funkcję ma pełnić w niniejszej sprawie nałożona na Stronę kara w wysokości 2 000 z łotych, Prezes Urzędu informuje, że ww. zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zasada przekonywania określona w art. 11 kpa ma na celu w m iarę możliwości przekonanie strony, że wydane decyzje organów I i II instancji były słuszne. Natomiast fakt, że strona nie została skutecznie przekonana do argumentacji 17 organów nie ma znaczenia dla sprawy. NSA w swoim wyroku z dnia 27 czerwca 2023 r., II GSK 478/20 orzekł: „Zawarta w art. 11 KPA zasada przekonywania nakazuje wyjaśnianie stronie zasadność przesłanek w oparciu o które zostały wydane decyzje w toku postępowania administracyjnego tak, aby w miarę możliwości przekonać stronę do wykonania decyzj i bez stosowania środków przymusu. Z zasady tej wynika nakaz uzasadniania decyzji celem wyjaśnienia stronie zasadności i podstaw jej wydania.” W ocenie Prezesa Urzędu, zasadność oraz podstawy wydania decyzji zostały stronie dokładnie wyjaśnione. W uzasadni eniu faktycznym wskazano stronie fakty, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem. ( por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lutego 2023 r., III SA/Gl 37/23). W swoim wyroku z dnia 21 października 2022 r., I GSK 3126/18, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Ani bowiem zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa ani zasada przekonywania nie wymagają od organów skutecznego przekonania strony o tym, że adresowana do niej decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Z asada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia stronie, że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemo żliwe.” Stan faktyczny został ustalony na podstawie protokołu kontroli , załączników w postaci fotografii oraz pism strony wraz z dokumentacja zdjęciową . Inne w nioskowane dowody były nieprzydatne dla sprawy i przeprowadzenie tego dowodu nie miałoby wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia 189d kpa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie przy ocenie przesłanek wysokości administracyjnej kary pieniężnej, Prezes Urzędu informuje, że ww. zarzut jest chybiony ponieważ art. 189d kpa nie miał z astosowania w niniejszej sprawie. W tym przypadku mamy do czynienia z regułą kolizyjną określoną w art. 189a § 2 KPA , która daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa . Przepis art. 189a § 2 pkt 1 kpa stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Przesłanki wymiaru kary zostały określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i zostały omówione w decyzji I instancji jak również w niniejszej decyzji. Należy zwrócić uwagę, że kara pieniężna nałożona stronę w obydwu decyzjach jest taka sama. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 189f kpa to niezastosowanie tego przepi su zostało szczegółowo omówione w decyzji pierwszej instancji oraz w niniejszej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez brak wskazania w uzasadnieniu wszystkich okoliczności faktycznych w szczególności brak odniesienia w Decyz ji do okoliczności omawianej przez Organ w toku postępowania kontrolnego w kierowanych do Strony pismach, związanego z faktem nieuwzględnienia przez Organ i brakiem dokonania oceny okoliczności ustalania przez Stronę cen z uwzględnieniem, przy ustalaniu na jniższej ceny sprzed 30 dni, programu lojalnościowego Strony - aplikacji „FRIENDS", Prezes Urzędu informuje, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. U względnianie cen z programu lojalnościowego Strony - aplikacji „FRIENDS" również podlegało sprawdzeniu p rzez organ I instancji, który wskazał, że uwzględniając ten rabat uwidocznione ceny nie zgadzały się po przeliczeniu z tym rabatem i miało charakter abstrakcyjny. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w piśmie strony z 15 listopada 2024 r. a w szczeg ólności zarzutu naruszenia art. 8 § 2 kpa , który stanowi, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, Prezes Urzędu informuje, że organ od woławczy nie stosował w przypadku stwierdzenia naruszenia art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach praktyki odstąpienia od wymierzenia kary. Przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracy jnego w Białymstoku z dnia 5 października 2023 r., II SA/Bk 529/23). 18 Nowelizacja art. 4 ustawy o informowaniu o cenach i wprowadzenie ust. 2 odnoszącego się do nałożonych na przedsiębiorców nowych obowiązków związanych z ogłoszeniem obniżek cen nastąpiło z dniem 1 stycznia 2023 r. W tym zakresie nie ma jeszcze praktyki rozumianej jako akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej. Dodatkowo należy wskazać, że stan faktyczny powiązany z decyzją z dnia 4 listopada 2024 r. wydaną przez Dolno ś l ą skiego Wojew ó dzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w sprawie DW.KHU.8361.117.2023 nie jest stanem faktycznym tożsamym ze stanem faktycznym w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 25 lipca 2023 r., II OSK 815/22, orzekł: „Z przepisu art. 8 § 2 KPA wynika, że organ nie może odstąpić od utrwalonej praktyki wyłącznie w celu załatwienia jednej sprawy, a równocześnie kontynuować tę praktykę w in nych sprawach o takim samym stanie faktycznym i prawnym. Jeżeli natomiast istnieją uzasadnione przyczyny dla odmiennego załatwienia jednej sprawy, to istnienie owych uzasadnionych przyczyn wskazuje na odmienność stanu faktycznego lub prawnego takiej sprawy . Nie można wówczas mówić o związaniu ustaloną praktyką załatwiania spraw przez organ, skoro ta praktyka dotyczy spraw o podobnym, ale jednak nie tożsamym stanie faktycznym i prawnym.” Tym samym należy wskazać, że różna praktyka stosowana przez organy pie rwszej instancji, nawet jeżeli adresatem decyzji jest ta sama strona , odnosi się do spraw o podobnym ale nie tożsamym stanie faktycznym. Na uwagę zasługuje fakt, że Prezes Urzędu uchylając decyzję organu pierwszej instancji i orzekając co do istoty sprawy dopatrzył się dodatkowych trzech naruszeń obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 2 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach i w związku z § 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen ze względu na nieuwidocznienie informacji o obniżonej cenie na wywieszce w przypadku obniżenia ceny towaru. Powyższe jednoznacznie rozróżnia stany faktyczne stanowiące podstawę do wydania decyzji o różnych rozstrzygnięciach. Odnosząc się do wniosku strony o przeprowadzenie rozprawy, P rezes Urzędu informuje, że rozprawa nie doprowadziłaby do uproszczenia i przyspieszenia postępowania, a obowiązku jej przeprowadzenia nie przewiduje przepis prawa. W związku z powyższym, nie zachodzą przesłanki do przeprowadzania rozprawy, o których mowa w art. 89 § 1 kpa . Nie zachodzą również przesłanki z art. 89 § 2 kpa , ponieważ nie zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz nie jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Wojewódzki Sąd Ad ministracyjny w Olsztynie w swoim wyroku z dnia 20 października 2011 r., II SA/Ol 677/1, orzekł: „W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje reguła rozpoznawania sprawy przez organ orzekający na rozprawie. Organ administracji postępowanie wyjaśniające prowadzi - co do zasady - poza rozprawą, chyba że zachodzą przesłanki przeprowadzenia rozprawy. Jeżeli w ocenie organu rozprawa nie doprowadziłaby do uproszczenia i przyspieszenia postępowania, a obowiązku jej przeprowadzenia nie przewiduje przepis prawa, postępowanie administracyjne może być przeprowadzone bez rozprawy. Powinność przeprowadzenia rozprawy, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków i biegłych, nie jest równoznaczna z koniecznością przeprowadzenia rozprawy w każdym pr zypadku przeprowadzenia dowodów, gdyż przeprowadzenie rozprawy uzależnione jest od wyjaśnienia sprawy.” Odnosząc się do zarzutu strony, która zapoznając się z materiałem dowodowym ustaliła, że pismo z dnia 7 października 2024 r. przekazujące przez Wielko polskiego WIIH odwołanie strony Prezesowi Urzędu nie zostało stronie doręczone, Prezes Urzędu informuje, że z art. 133 kpa nie wynika obowiązek informowania strony o treści pisma przewodniego przekazującego odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławcz emu. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa : „Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy 19 albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, (…)”. Prezes Urzędu informuje, że ponowne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy jest efektem przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Obowiązek zastosowania inst ytucji reformacji i orzeczenia co do istoty, zamiast uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania do ponownego rozpoznania, w świetle art. 138 § 1 pkt 2 kpa istnieje wówczas, gdy dokonujący kontroli instancyjnej organ drugiej instancji nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, bądź jest w stanie sam uzupełnić braki postępowania dowodowego (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu w Gliwicach z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 1235/17). Prezes Urzędu uchylając decyzję organu pierws zej instancji oparł się na istniejącym materiale dowodowym w postaci protokołu kontroli i pism strony oraz dokonał odmiennej kwalifikacji naruszeń art. 4 ust. 1 - 2 ustawy o informowaniu o cenach opisanych w przytoczonych w niniejszej decyzji dokumentach. Prezes Urzędu uchylił w całości decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu, z dnia 9 września 2024 r. nr D/LE.UH.8361.120.2023, i w tym zakresie orzekając co do istoty sprawy nakłada na MAXI ZOO POLSKA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ administracyjną kar ę pieniężną w wysokości 2 000 zł ( dwa tysiące złotyc h ) z tytułu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach , poniew aż informując o obniżeniu ceny towaru przedsiębiorca uwidocznił obniżoną cenę oraz informację o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen z uwagi na uwidocznienie informacji o błędnej procentowej wysokoś ci obniżki odnośnie 7 rodzajów towarów poddanych kontroli . Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego I nspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania admini stracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/