DIH-IV-46/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 20 sierpnia 2024 r. DIH - 4.707. 3 7 .2024 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH .4. 46 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 , z e zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312) , art. 6 ust. 2 ustawy z dni a 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Śląskiego Wojewó dzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 22 kwietnia 202 4 r. ( nr KH .8361. 4 2 .202 4 / 10 4 DEC/2 4 ), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 8 0 00 zł (słownie: o siem tysi ę c y złotych) z tytułu ponownego naruszenia obowiązków wy nikających z przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE Pismem z 5 stycznia 202 4 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 4 r. poz. 236), dalej jako „Praw o przedsiębiorców”, Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ( dalej „Śląski WIIH” , „organ pierwszej instancji” ) , zawiadomił xxxxx xxxxxx z siedzibą w xxxxx xxxx ( dalej „ s tron a ” , „przedsiębiorca” ) , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ust awą o informowaniu o cenach”. Strona odebrała pismo 10 stycznia 202 4 r. W toku kontroli przeprowadzonej 7 - 8 lutego 202 4 r. przez inspektorów reprezentujących Śląskiego WIIH, w sklepie w xxxxx przy ul. xxxxx xxxxxxxxx , sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 342 asortymentów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając: 1) brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych w przypadku 23 partii produktów , co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o inform owaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. W toku kontroli uzupełni o n o brakując e oznacze nia cenow e . U stalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli z 8 lutego 202 4 r. (nr akt kontroli: KH .8361. 42 .202 4 ). 2 W okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie przepisów po raz pierwszy, organ pierwszej instancji ujawnił siedem naście przypadków naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach , w toku kontroli przeprowadzonych w następujących okresach: 1) 6 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa DC.8361.154.2023/70DEC/23) - decyzją z 15 listopada 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 3 000 zł ; 2) 12 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych o raz błędne wyliczenie cen jednos tkowych (sprawa DC.8361.161.2023) – decyzją z 17 listopada 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 3.500 zł – decyzj a została utrzymana w mocy decyzją Prezesa U rzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji”) nr DIH .4.10.202 4 z 6 lutego b r. ; 3) 17 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz błędne wyliczenie cen jednostkowych (sprawa DC.8361.165.2023) – decyzją z 21 listopada 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 4.000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKIK nr DIH.4.11.202 4 z 4 marca b r. ; 4) 31 sierpnia 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, cenach jednostkowych, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa KH.8361.154.2023) – decyzją z 7 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 4 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.12.202 4 z 5 marca b r. ; 5) 13 września 2023 r. – stwierdzono brak in formacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa DC.8361.168.2023) – decyzją z 8 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 3 500 zł – decyzja została uchylona i orzeczono we wła snym zakresie karę w wys. 3 500 zł decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.13.2024 z 6 marca b r. ; 6) 15 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.171.2023) – decyzją z 11 grudnia 2023 r. nał ożono karę pieniężną w wys. 4 500 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.14.2024 z 11 marca b r. ; 7) 18 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa KH.8361.173.2023) – decyzją z 14 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 5 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.20.2024 z 14 marca br. ; 8) 1 3 listopada 2023 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i c enach jednostkowych (sprawa KH.8361.223.2023) – decyzją z 19 stycznia b r. nałożono karę pieniężną w wys. 5 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.21.2024 z 18 marca br. ; 9) 15 listopada 2023 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.226.2023) – decyzją z 5 lutego br. nałożono karę pieniężną w wys. 5 500 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOK i K nr DIH - 4.22.2024 z 22 marca br. ; 3 10) 15 listopada 2023 r. - brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.227.2023) – decyzją z 6 lutego br. nałożono karę pieniężną w wys. 6 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzj ą Prezesa UOKiK nr DIH.4.23.2024 z 25 ma rca br. ; 11) 17 listopada 2023 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.229.2023) - decyzją z 9 lutego br. nałożono karę pieniężną w wys. 6 500 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.24.2024 z 28 marca br. ; 12) 17 listopada 2023 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.231.2023) – decyzją z 12 lutego b r. nałożono karę pieniężną w wys. 6 500 zł – decyzja została utrzymana w mocy d ecyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.29.2024 z 15 kwietnia br. ; 13) 18 stycznia 2024 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.17.2024) – decyzją z 26 lutego br. nałożono karę pieniężną w wys. 6 500 zł – decyzja zos tała utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - 4.30.2024 z 23 maja br. ; 14) 23 stycznia 2024 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361. 22 .2024) – decyzją z 21 marca br. nałożono karę pieniężną w wys. 7 0 00 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - 4.3 4 .2024 z 1 3 czerwca br. ; 15) 30 stycznia 2024 r. – brak informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.31.2024) – decyzją z 22 marca br. nałożono kare pieniężną w wys. 7 000 z ł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKIK nr DIH - 4.42.2024 z 7 sierpnia br. ; 16) 1 lutego 2024 r. – brak informacji o cenach, brak informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz naruszenie wymogu ujawniania cen w sposób jednoznaczny i niebudz ący wątpliwości poprzez uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa KH.836136.2024 ) – decyzją z 16 kwietnia br. nałożono karę pieniężną w wys. 8.000 zł - decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKIK nr DIH - 4.44.2024 z 14 sierpnia br .; 17) 5 lutego 2024 r. – brak informacji o cenach oraz brak informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.40.2024) – decyzją z 19 kwietnia br. Nałożono karę pieniężną w wys. 8.000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - 4 .45.2024 z 16 sierpnia br. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 21 marca b r., Śląski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 22 kwietnia b r. ( nr KH .8361. 4 2 . 202 4 / 10 4 DEC/2 4 ), Śląski WIIH nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8 0 00 zł (słownie: o siem tysi ę c y złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu o siem nas t ego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen 4 towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja została odebrana 25 kwietnia 2024 r. Pismem z 7 maja br. (data stempla pocztowego: 8 maja br.) strona złożyła do Prezesa UOKiK odwołanie od ww. decyzji, zarzucając naruszenie: 1) art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez: − nieuwzględnienie dotychczasowej działalności przedsiębiorcy w jej aspekcie pozytywnym, tj. pominięcie tych działań i czynności, które przedsiębiorca podejmuje po kontrolach w poszczególnych sklepach, a które mają na celu usunięcie nieprawid łowości oraz zapobieżenie ich występowaniu w przyszłości, a także nieuwzględnienie tych kontroli, które w okresie ostatnich 12 miesięcy nie wykazały żadnych n ieprawidłowości , − niewłaściwe zastosowanie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej kryterium doty chczasowej działalności przedsiębiorcy , tj. zastosowanie go w zakresie szerszym, nieadekwatnym do zakresu kontroli, − pominięcie okoliczności, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, − pominięcie ok oliczności, iż strona prowadzi sieć kilku tysięcy sklepów, zatem przy ocenie zakresu nieprawidłowości należy brać pod uwagę skalę działalności przedsiębiorc y , w tym liczbę sklepów oraz ilość asortymentu , a także fakt istnienia czytników kodów w sklepie umo żliwiających każdorazowo sprawdzenie ceny przez klientów ; − pominięcie okoliczności, iż braki cen zostały usunięte w trakcie kontroli oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepisów ustawy; 2) art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu E uropejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom przez niewłaściwe zastosowanie przesłanki proporcjonalności przy wymierzaniu kary tj. naruszenie dotyczyło wyłącznie 6,3% sprawd zonych towarów, wobec czego wysokość nałożonej kary jest nieproporcjonalna – za wysoka; 3) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa poprzez − pominięcie wyników innych kontroli, przeprowadzonych w sklepach prowadzonych przez przedsiębiorcę, których wyniki był y pozytywne - gdzie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości; − brak wskazania dlaczego przy ustalaniu wysokości karty pominięto wyniki innych kontroli, których wyniki były całkowicie pozytywne, gdzie nie stwierdzono nieprawidłowości; − nieuwzględnienie faktu, iż w sklepie znajdują się ogólnodostępne czytniki cen, umożliwiające klientom sprawdzenie cen towarów, − nieuwzględnienie ilości sklepów posiadanych przez stronę ; 4) art. 80 kpa poprzez: − pominięcie okoliczności, że strona niezwłocznie usunęła wszelkie nieprawidłowości oraz podjęła czynności mające na celu eliminację nieprawidłowości na przyszłość; − pominięcie okoliczności liczby indeksów towarów będących w sprzedaży w czasie przeprowadzania kontroli; − pominięcie okoliczności, iż wszystkie uprzednie kary n ałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, 5 − pominięcie okoliczności, iż braki etykiet cenowych wynikały z „bardzo ciężkiej sytuacji personalnej” wynikającej z faktu, iż w okresie 22.01 – 31.01.2024 na zwolnieniu lekarskim przeby wało pięciu pracowników z tego sklepu – o czym poinformował Kierownik Operacji i Sprzedaży składając w tej sprawie pisemne oświadczenie ; 5) art. 189a § 1 pkt 1 kpa poprzez nie zastosowani e wskazan ego przepis u i nie odstąpieni e od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mimo, iż p rzesłanka , o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 spełniła się, bowiem „ waga naruszenia prawa jest znikoma , a strona zaprzestała naruszania prawa.” Z daniem S trony, powyższe naruszenia doprowadziły do błędnych ustaleń stanu faktycznego, t j. uznania, że doszło do wyższego niż znikomy stopień naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy, podczas gdy naruszenia dotyczyły wyłącznie 6 , 3 % produktów objętych kontrolą, co doprowadziło do niezasadnego nałożenia na stronę kary pieniężn ej wysokości nieproporcjonalnej do naruszeń. Pismem z 2 3 maja br., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podsta wie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes U rzędu O chrony K onkurencji i K onsumentów zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) – dalej jako „ ustaw a o In spekcji Handlowej ” , Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa , w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający po równanie cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz c enę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. 6 Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Insp ekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębior cy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 201 7 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy, stwierdzono br ak uwidocznionych cen i cen jednostkowych w przypadku 23 partii produktów, co było, jak stwierdził Śląski W IIH, o s iem nas tym - w okresie 12 miesięcy - naruszeniem przez s tronę obowiązujących przepisów w zakresie uwidaczniania cen. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Śląski WIIH w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowan iu o cenach, nałożył karę pieniężną w wysokości 8 0 00 zł na przedsiębiorcę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzj ę oraz treści skarżonej decyzji, jak również przeanalizował zarzuty zawarte w odwołaniu. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy dotyczące nakładania kar, niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w o kresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Prezes UOKiK dokonując analizy akt sprawy oraz treści skarżonej decyzji zwrócił uwagę na wskazanie przez Śląskiego WIIH, że przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o cenach po raz o siem n as t y, w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Naruszenie obowiązków 7 w zakresie uwidaczniania cen Śląski WIIH stwierdził dotychczas w toku uprzednio przeprowadzonych kontroli, tj.: 1) 6 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenac h jednostkowych (sprawa DC.8361.154.2023/70DEC/23); 2) 12 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidoczniono ceny w sposób sprzeczny z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach (sprawa DC.8361 .161.20223/73DEC/23); 3) 17 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych, brak informacji o cenach jednostkowych, błędne wyliczenie ceny jednostkowej (sprawa DC.8361.165.2023/82DEC/23); 4) 31 sierpnia 2023 r. - stwierdzono brak inf ormacji o cenach, cenach jednostkowych, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa KH.8361.154.2023/101DEC/23); 5) 13 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz błędne uwidocznienie cen w postaci różnic „półka – kasa” (sprawa DC.8361.168.2023/10 2 DEC/23); 6) 15 września 2023 r. - stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.171.2023 /103 DEC/23 ); 7) 18 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz błędne uwidocznienie cen w postaci różnic „półka – kasa” (sprawa KH.8361. 173.2023/104DEC/23); 8) 13 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz i nformacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.223.2023/107DEC/23); 9) 15 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.226.2023/108DEC/23); 10) 15 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.227 .2023 /109/DEC/23); 11) 17 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i c enach jednostkowych (sprawa KH.8361.22 9 .2023 /1 10 /DEC/23); 12) 17 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.231 .2023 /111/DEC/23) ; 13) 18 stycznia 2024 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informac ji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.17.2023/30DEC/ 24); 14) 2 3 stycznia 2024 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.22.2024 /70DEC/24 ); 15) 30 stycznia 2024 r. - stwierdzono brak infor macji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.31.2024/78DEC/24); 16) 1 lutego 2024 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, brak informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz naruszenie wymogu ujawniania cen w sposób jednoz naczny i niebudzący wątpliwości poprzez uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa KH.8361.36.2024/101DEC/24) ; 8 17) 5 lutego 2024 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.40.2024) . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK potwierdza prawidłowość ustaleń dokonanych w powyższym zakresie przez Śląskiego WIIH, a więc, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających naruszenie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji strona siedem n ast okrotnie naruszyła art. 4 ustawy o inform owaniu o cenach. Tym samym, w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach , zgodnie z którym jeżeli przedsiębiorca nie wykonał wspomnianych obowiązków, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dn ia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości co do tego, że strona nie dopełniła obowiązków w zakresie uwidaczniania cen, naruszając tym samym art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, przy czym naruszenia te miały postać brak u uwidocznionych cen i cen jednostkowych . Konsekwencją powyższego jest nałożenie admi nistracyjnej kary pieniężnej, której przesłanki określa art. 6 ust. 3 ww. ustawy. Art. 6 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy jako przesłankę wymiaru kary wymienia stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków. W odniesieniu do przedmiotowej przesłanki, strona podniosła szereg zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego, czego skutkiem miało być ustalenie stopnia naruszenia obowiązków wyższego niż znikomy. Strona podnosi mianowicie, że organ pierwszej instancji pominął, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, aniżeli sklep kontrolowany, jak również pominięcie faktu, że strona prowadzi sieć kilku tysięcy sklepów, a zatem przedmiotowe naruszenie nie może być uznane za wyższe niż znikome, gdyż należy brać pod uwagę skalę działalności przedsiębiorcy, w tym liczbę sklepów oraz ilość asortymentu. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy zauważyć, że przy ustalaniu przesłanki stopnia naruszenia, decydująca nie jest liczba skontrolowanych produktów czy ich rodzaj. Nie sposób również uznać, że kontrola powinna objąć całość sprzedawanych produktów, co byłoby niewykonalne. Dlatego też kontrola obejmuje tylko część sprzedawanych produktów, przyjmując, że jest ona reprezentatywna dla całości produktów znajdujących się w sprzedaży. Z tego też względu przy ustalaniu przesłanki stopnia naruszenia bierze się pod uwagę stosunek towarów dotkniętych naruszeniem w zakresie informowania o cenach do ogółu towarów skontrolowanych, bez względu na to, jak wielka partia produktów jest objęta kontrolą. W przedmiotowej sprawie stwierdzone naruszenia dotyczą ok. 6 ,7 % skontrolowanych towarów. Nieprawidłowe jest więc rozumowanie strony, że organ pierwszej instancji wymierz ył karę za nieprawidłowości dotyczące jedynie 23 towarów, w rzeczywistości bowiem organ wymierzył karę za naruszenie obowiązku informowania o cenach stwierdzone w stosunku do 6 ,7 % skontrolowanych towarów. Bezprzedmiotowym jest tym samym argument strony, że na ustalenie stopnia naruszenia ma również fakt prowadzenia przez nią sieci handlowej liczącej kilka tysięcy placówek. Kontrola jest bowiem przeprowadzana w konkretnej placówce handlowej i to tej placówki dotyczy ustalony sta n faktyczny. Podobnie nietrafną jest argumentacja, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy dotyczyły innych sklepów . Art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu 9 o cenach obowiązki w zakresie uwidaczniania cen nakłada bowiem na przedsięb iorcę, nie zaś na prowadzony przez niego sklep. Stąd też przy wymiarze kary, jej przesłanki zawarte w art. 6 ust. 3 należy odnieść do przedsiębiorcy nie za ś do miejsca wykonywania działalności gospodarczej, jakim jest konkretny sklep. Tym samym , nie można zgodzić się ze stroną, iż stopień naruszenia jest uzależniony od powołanych przez nią okoliczności. Organ nie zgadza się także z argumentacją dotyczącą okoliczności braków kadrowych w kontrolowanym sklepie jakie miały miejsce w okresie 07 - 08.02.2024. Na leży zgodzić się ze stanowiskiem Śląskiego WIIH, iż kontrola była poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze jej przeprowadzenia odebranym w dniu 10 stycznia 2024 r. Okres pomiędzy zawiadomieniem a kontrolą wyniósł ponad 3 tygodnie, co zdaniem Organu stanowi ok res wystarczający na przygotowanie się do kontroli. Należy przy tym zauważyć, iż Strona jest przedsiębiorcą działającym jako uczestnik obrotu gospodarczego od roku 2004, dysponuje więc niezbędnym doświadczeniem pozwalającym tak zorganizować prowadzenie dz iałalności, aby tego rodzaju sytuacje nie wpływały negatywnie na prawa konsumentów, w tym prawo do informacji o cenach. Podobnie nie sposób zgodzić się ze stroną co do okoliczności zainstalowania w sklepie czytników cen. Tego typu urządzenia nie realizują bowiem wymogów uwidaczniania cen zawartych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, a więc nie uwidaczniają cen w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości i umożliwiający ich porównanie. Tego typu urządzenie należy uznać za czytnik kodów kresk owych – dekoduje bowiem informacje jakie zamieszczone są na kodzie kreskowym danego produktu i przedstawia je konsumentowi. Nie jest to jednak sposób uwidaczniania cen – w tym względzie orzecznictwo sądowe prezentuje jednolite stanowisko (por. uzasadnieni e wyroku NSA II GSK 514/19 z 11 sierpnia 2022 r. „Odnosząc się do zagadnienia umożliwienia przez spółkę zapoznania się przez konsumentów z - nieuwidocznionymi na towarach - cenami, poprzez użycie czytnika cen umieszczonego w pomieszczeniu apteki, zauważyć należy, że przyjęte przez ustawodawcę reguły informowania o cenach (cenach jednostkowych) towaru znajdują konkretyzację w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju z 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług. Przepisy te określaj ą, zgodnie § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, że cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Jest oczywiste, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie spółka nie wywiązała się z tak określonego obowiązku, pomimo zainstalowanego wspomnianego czytnika cen, którego instalacja - w świetle obowiązujących przepisów - nie ma prawnego znaczenia.”) . Stąd też, nie można zgodzić się ze stroną, iż stopień naruszenia jest uzależniony od powołanych przez nią okoliczności. Badając przesłankę stopnia naruszenia obowiązków należy odwołać się do art. 4 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia s ię cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, 10 wzornictwa, poziomu technicznego itp. W świetle powyższego, brak uwidocznienia cen, pozbawia konsumentów należytej informacji o oferowanych produktach. Z kolei, brak cen jednostkowych, uniemożliwia konsumentom porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru. Nieuwidocznienie tego rodzaju informacji, nawet przy niewielkiej ilości towarów, stanowi znaczny stopień naruszenia (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1400/19: „Nie można natomiast, w ocenie Sądu, podzielić zarzutu skargi o znikomym stopniu naruszenia obowiązku informowania o cenach w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem przyjrzeć się produktom, w stosunku do których ceny nie były uwidocznione, ewidentnie widać, że dotyczą one szeroko rozumianej chemii gospodarczej. Tym samy m klienci poszukujący towarów w tym właśnie dziale sklepu, istotnie pozbawieni zostali podstawowej informacji, która winna im zostać zapewniona przez Skarżącą, a więc ceny produktu. Bez tej podstawowej informacji trudno mówić o realizacji jednej z dyrektyw ujętych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach a więc umożliwieniu klientom porównania cen konkurencyjnych towarów.” ). Biorąc powyższe pod uwagę, Śląski WIIH prawidłowo uznał, iż stopień naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usł ug jest wyższy niż znikomy. Art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, jako przesłankę wymiaru kary, wymienia dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków zakresie uwidaczniania cen oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków . Strona w odwołaniu zarzuca niewłaściwą ocenę tej przesłanki poprzez całkow ite pominięcie wyników innych (pozytywnych) kontroli oraz niewskazanie dlaczego je pominięto, oparcie się wyłącznie na kontrolach negatywnych oraz pominięcie okoliczności, że wszystkie naruszenia zostały usunięto oraz podjęto działania mające na celu popra wę poziomu przestrzegania przepisów ustawy. Odnosząc się do zarzutów należy wskazać, że pojęcie „dotychczasowej działalności” obejmuje okres działalności przedsiębiorcy poprzedzający przeprowadzenie kontroli. Z tego też względu, zasadnym jest wzięcie pod uwagę również i wyników kontroli pozytywnych, przeprowadzonych wobec przedsiębiorcy. W tej kwestii należy przyznać rację stronie, n iemniej należy zwrócić uwagę, iż pojęcie „dotychczasowej działalności” jest pojęciem na tyle obszernym, iż jego znaczenia ni e można ograniczać tylko do kontroli pozytywnych. Z tego też względu, obok kontroli pozytywnych organ bierze pod uwagę również i kontrole negatywne, które mają znaczenie w przypadku ustalenia liczby naruszeń zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Organ rozpoznając przesłankę dotychczasowej działalności wziął pod uwagę, że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontroli, włączywszy bieżącą kontrolę, po raz o siem nasty naruszył przepisy o uwidacznianiu cen. Istotnym jest tu ró wnież fakt, że kontrole we wszystkich w/w przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem fakt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających prz edmiotowe naruszenie, stwierdzono siedem n aście naruszeń w zakresie informowania o cenach jednoznacznie wskazuje, że strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową ustawą. Organ pierwszej instancji, trafnie pr zy tym wskazał, że obowiązek informowania o cenach produktów i usług 11 istnieje od 2001 r., zaś strona prowadzi działalność gospodarczą od grudnia 2004 r. (wg KRS) a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności. Prezes UOKiK zwraca przy tym uwagę, że wbrew temu co strona podnosi w odwołaniu, Śląski WIIH wziął pod uwagę podjęcie działań naprawczych przez stronę, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Podobnie Prezes UOKiK dokonując ponownej analizy powyższej pr zesłanki, bierze pod uwagę działania podjęte przez stronę , a polegające na oznaczeniu wszystkich zakwestionowanych a oferowanych do sprzedaży towarów prawidłowo oznaczonymi cenami. Niemniej jednak podkreślić należy, że strona podjęła te działania w wyniku kontroli. Art. 6 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy, jako przesłankę wymiaru kary, wymienia wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, który został ustalony przez organ pierwszej instancji w toku postępowania – przedmiotowa przesłanka została ustalona w oparciu o s prawozdanie finansowe złożone do KRS. Powyższe ustalenia Prezes UOKiK przyjmuje za swoje. Art. 6 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy, jako przesłankę wymiaru kary wymienia sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii E uropejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajow ymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.) – Śląski WIIH w oparciu o oświadczenie strony stwierdził, że takie sankcje nie były na stronę nałożone. Biorąc powyższe pod uwagę, nie sposób również uznać zasadności zarzutu naruszenia art. 77 § 1 kpa. Analiza zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania, iż organ I instancji pominął istotne okoliczności mające znaczenie d la sprawy. W tej kwestii Prezes UOKIK stoi na stanowisku, iż organ I instancji poczynił swoje ustalenia w oparciu o kompletny i niebudzący wątpliwości materiał dowodowy. Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje za stosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary. Mianowicie, zgodnie z art. 189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału wynika, że waga narusz enia nie jest znikoma, ponieważ brak cen i cen jednostkowych jest naruszeniem interesów konsumentów w zakresie ich prawa do informacji. Tego typu naruszenie stanowi zagrożenie dla interesów majątkowych konsumentów, a tym samym wyklucza możliwość uznania s topnia tego naruszenia za znikomy. Podkreślenia wymaga, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE. Dyrektywa ta w motywie (6) preambuły wskazuje, iż obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem 12 najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów (lub usług) w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Jednocześnie, celem samej dyrektywy, zgodnie z brzmieniem jej art. 1, jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów (lub usług) oferowanych konsumentom przez przedsiębiorców w celu lepszego p rzekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej (lub świadczenia usług) informacji o jednoznacznie skonkretyzowanych cenach narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu ochrony konsumentów, a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE, stwierdzone naruszenie prawa obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W świetle powyższego, należy zgodzić się ze st anowiskiem organu pierwszej instancji, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE . Należy ponadto wskazać, że fakt kilkunastokrotnego wystąpienia w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, nieprawidłowości skutkujących podwyższaniem wymiaru kary, oznacza, że funkcja prewencyjna kary nie została spełniona. Organ nie neguje, iż Strona zaprzestała naruszania prawa, niemniej b rzmienie art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednoznacznie wskazuje, iż przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary muszą zostać spełnione łącznie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, ponieważ wagi naruszenia nie sposób uznać za znikomą. Nie zo stała również spełniona przesłanka zawarta w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej leży w gestii wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej – w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest to Śląski WIIH. Zdaniem Prezesa UOKiK brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 kpa, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1 kpa, Prezes UOKiK zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na odstąpienie od nałożenia administracyjnej ka ry pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu ponieważ nie spełni to celu, dla którego miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. Bezzasadnym jest przy tym zarzut strony zawarty w uzasadnieniu odwołania, iż organ pierwszej instancji, przy wymiarze kary, nie uwzględnił przesłanki pro porcjonalności zawartej w art. 8 dyrektywie 98/6/WE 13 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom. Należy bowiem zauważyć, iż powołany przepis nie ogranicza się tylko do wspomnianej przesłanki proporcjonalności, ale wymienia również przesłankę skuteczności i odstraszania, przy czym wszystkie te przesłanki są stosowane łącznie. Stan faktyczny ustalony w sprawie, w ocenie Prezesa UOKiK, pozwala uznać, że wymierzona stronie kara w wysokości 8 000 zł jest adekwatna do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych. Nie sposób zatem uznać zasadnośc i zarzutu naruszenia wspomnianej dyrektywy. Analiza wszystkich przesłanek, biorąc pod uwagę ustalenia poczynione w zakresie stanu faktycznego, prowadzi bowiem do wniosku, iż wysokość kary jest zgodna z przedmiotową dyrektywą. Bezzasadnym jest przy tym argu mentacja Strony odwołując się do konkretnej decyzji tj. DIH - IV/55/2020. Faktem jest, że Prezes UOKiK uchylił decyzję Lubuskiego WIIH wymierzającą karę pieniężną w wys. 16 000 zł i orzekł karę w wys. 3 200 zł. Należy jednak wskazać, iż skala naruszeń nie b yła jedynym czynnikiem przemawiającym za takim rozstrzygnięciem. Z uzasadnienia przytoczonej decyzji wynika bowiem, że „Kara wymierzona za poprzednie naruszenie o wielkości 19,69% w stosunku do kontrolowanych towarów wyniosła 3.000 zł. Prezes UOKIK stoi na stanowisku, że wymierzenie, za naruszenie o zbliżonej wielkości (mimo, że w warunkach recydywy), kary w kwocie 16.000 zł, a więc ponad 5 - krotnie wyższej, podważa wspomnianą przesłankę proporcjonalności. Biorąc pod uwagę kryteria wymiaru kary wskazane zaró wno w art. 6 ust. 3 w/w ustawy, jak również w dyrektywie nr 98/6/WE zasadnym jest obniżenie wysokości wymierzonej kary. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty wymierzając stronie karę p ieniężną w wysokości 3.200 zł.” Prezes UOKiK zwraca uwagę, że decyzja przywołana przez stronę nałożyła karę pieniężną za trzecie naruszenie, jakie miało miejsce w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Natomiast w przedmiotowej s prawie kara pieniężna została nałożona za osiemnaste naruszenie, jakie nastąpiło we wskazanym okresie. Tym samym, zarzut naruszenia dyrektywy 98/6/WE jest bezzasadny. W związku z powyższym wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji z 22 kwietnia br. Śl ąskiego WIIH i umorzenie postępowania pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że odstępuje się od nałożenia na stronę kary pieniężnej jest niezasadny. Prezes UOKiK , zgodnie z art. 5 u st. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsum entów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewó dzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. 14 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 z ł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jedna k niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wni osek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 , ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysok ości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/