DIH-III-106/2024

1 1057451.3060773.2969240 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 16 sierpnia 2024 r. DIH - 3.707.81.2024 .AŁ DECYZJA DIH - 3. 106 . 202 4 „ informacje prawnie chronione oznaczono [xxx] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), po przeprowadzeniu postępow ania administracyjnego w sprawie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Iwonę Zimną prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą ARA Iwona Zimna w Kleczewie od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 24 maja 2024 r. (nr akt sprawy: D/KO.UH.8361.37.2024) , nakładającej na ww. przedsiębiorc ę karę pieniężną w wysokości 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, tj. braku uwidocznienia cen jednostkowych dla 31 partii towarów oferowanych do sprzedaży , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Ko nsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 19 - 22 marca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „Wielkopolskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działa jąc na podstawie i w zakresie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 19 marca 2024 r. nr D/KO.UH.8361.37.2024 , przeprowadzili kontrolę w sklepie należącym do przedsiębiorcy [ xxxxxx ] , zwanego dalej „stroną” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skierowano uprzednio zawiadomien ie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 7 marca 2024 r. znak D/KO .8360.26.2024, wskazując na zakres przedmiotowy kontroli, tj. kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) , zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 11 marca 2024 r. Kontrolę przeprowadzono w obecności przedsiębiorcy , któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczo no za pokwitowaniem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. 2 1057451.3060773.2969240 W toku kontroli dokonano oceny prawidłowości uwidaczniania cen ofe rowanych towarów na zgodność z przepisami ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r . poz. 2776) , zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen ”. Powyższe zagadnienie zostało zbadane w sposób selektywny, dla towarów znajdujących się w ofercie sklepu. Sprawdzeniem objęto 100 partii towarów, w tym towary z zakupu kontrolnego, z czego zakwestionowano 31 partii towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy lub objętości (wykazanych w protokole kontroli – karta nr 3 i 4), z uwagi na brak uwidocznienia cen jednostkowych. Powyższe stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz było niezgodne z wymaganiami, o których mowa w § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, wydanego na podstawie art. 4 ust. 6 tej ustawy, a także naruszało interesy konsumentów. Jednocześnie uwzględniono, że zakwestionowane towary nie zostały zwolnione z powyższego obowiązku na mocy § 7 tego rozporządzenia. Brakujące informacje zostały uzupełnione przez przedsiębiorcę w trakcie kontroli, zgod nie z żądaniem postawionym przez inspektorów. W toku kontroli przedsiębiorca wypełnił formularz oświadczenia z dnia 19 marca 2024 r., wskazując na swoją przynależność do grupy mikroprzedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa przedsiębiorców. Pow yższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 22 marca 2024 r. (nr akt kontroli: D/KO.UH.8361.37.2024 ) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku ze stwi erdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 29 kwietnia 2024 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm. ), zwanej dalej „Kpa”, Wielkopols ki WIIH zawiadomił stron ę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach , z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, tj. braku uwidocznienia cen jednostkowych dla 31 partii towarów oferowanych do sprzedaży , jak również poinformował ją o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto, w piśmie tym wezwał ją do przekazania informacji o wielkości jej obr otów i przychodu za rok 2023. Pismo to doręczono stronie w dniu 2 maja 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień, natomiast wymagane informacje o wielkości jej obrotów i przychodu przekazała drogą e - mail w dniu 7 maja 2024 r. w postaci deklaracji za rok podatkowy 2023 (PIT - 28) wraz z UPO dokumentu elektronicznego. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Wielkopolski WIIH, w drodze decyzji z dnia 24 maja 2024 r. (nr akt sprawy: D/KO.UH.8361.37.2024), nałożył na stronę karę pie niężną w wysokości 1 000 zł, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 tej ustawy, tj. braku uwidocznienia cen jednostkowych dla 31 partii towarów oferowanych do sprzedaży . Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 27 maja 2024 r. 3 1057451.3060773.2969240 W dniu 13 czerwca 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH, pismo strony z dnia 28 maja 2024 r. (nadane tego samego dnia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego ), będące odwołaniem od ww. decyzji . Pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. znak DIH - 3.707.81.2024.AŁ, Prezes UOKiK powiadomił stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 27 czerwca 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urz ędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pie rwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706, ze zm.), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwan y dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wyni ka z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednos tkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o informowan iu o cenach, sposób uwidaczniania cen towarów i usług doprecyzowano w rozporządzeniu . Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio prz y towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Jak stanowi § 3 ust. 2 tego rozporządzenia , cenę, cenę jednostkową lub informację o obn iżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 4 1057451.3060773.2969240 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Cena jednostkowa, jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządz enia w sprawie uwidaczniania cen, dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości; 2) kilogram lub tonę - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy; 3) metr - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według długości; 4) metr kwadratowy - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według powierzchni; 5) sztukę - dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. Obowiązek uwidaczniania ceny jednostkowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący za wyjątkie m wyłączenia w zakresie produktów wymienionych w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor I H nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 u st. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorc ę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 201 7 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o informowan iu o cenach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomoc ną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub prze stępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów re prezentujący Wielkopolskiego WIIH, stwierdzono, że przy 31 partiach towarów (spośród 100 sprawdzonych i przeznaczonych do 5 1057451.3060773.2969240 sprzedaży według masy lub objętości) brak było cen jednostkowych (ceny sprzedaży były uwidocznione), co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Jednocześnie uwzględniono, że zakwestionowane towary nie obejmowały towarów przewidzianych w § 7 tego rozporządzenia, które zwolnione są z powyż szego obowiązku. Były to bowiem towary paczkowane o ilości nominalnej innej niż 1 kg (litr) lub 100 g (ml). Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , karę pieniężną, z tytułu niewykonania obowiązków wynikających m.in. z art. 4 ust. 1 , wymi erza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor IH. W związku z e stwierdzonymi nieprawidłowościami, Wielkopolski WIIH, w drodze decyzji z dnia 24 maja 2024 r. (nr akt sprawy: D/KO.UH.8361.37.2024), nałoży ł karę pieniężną w wysokości 1 000 zł na stronę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. Odwołując się od wydanej decyzji, strona wniosła o zastosowanie wobec niej upomnienia. Strona podniosła, że zakwalifikowanie jej czynu , jako znaczne naruszenie jest dla niej krzywdzące. Zaznaczyła, że prowadzi działalność jednoosobowo, bez pracownika, zaś brak oznaczeń na przedstawionych produktach nie wynikał z jej celowego działania, tylko był spowodowany niewiedzą, iż taki obowiązek dotyczy również produktów oferowanych w jej sklepie, gdzie prowadzona jest głównie sprzedaż ryb żywych oraz innych żywych zwierząt. Dodała, że sprzedaż karmy jest usługą uboczną. Zwróciła uwagę, że jest osobą starszą z problemami zdrowotnymi i po przebytych chorob ach. Nadto podkreśliła, że stwierdzone nieprawidłowości zostały usunięte w trakcie kontroli. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe zarzuty są niezasadne. Należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , w s prawie wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł, w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które w sposób jednoznaczny wskazują na niewykonanie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 4 ust. 1 tej ustawy w z wiązku z § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Naruszenie to polegało na braku w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych towarów , zaś ceny towarów były uwidocznione . Należy jednak wskazać, że obowiązek informacyjny dotyczy zarówno o znaczenia towarów ceną, jak i ceną jednostkową. Zakwestionowane towary były przeznaczone do sprzedaży według masy lub objętości i w związku z tym podlegały przeliczeniu na jednostkę masy lub objętości . Jednocześnie należy wskazać, że n aruszenie powyższych obowiązków wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 6 ust. 1 tej ustawy, zagrożonego karą pieniężną. Należy podkreślić, że nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu ni ezgodnego z prawem , zaś odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z prowadzoną działalności gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszen ia. W świetle powyższego, bez znaczenia pozostają okoliczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa . Tym samym, wskazane przez stronę okoliczności, takie jak: brak celowego działania i niewiedza, 6 1057451.3060773.2969240 nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla braku uwidocznienia cen jednostkowych, ani też przemawiać za wyłączeniem jej odpowiedzialn ości za stwierdzone nieprawidłowości. Należy wskazać, że funkcją ceny jednostkowej jest umożliwienie konsumentom porównanie cen towarów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych działań matematycz nych. Stąd też, oprócz ceny za towar na wywieszce cenowej, w miejscu sprzedaży detalicznej musi się przy niej znaleźć także cena jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (np. 1 kg lub 100 mg dla towarów przeznaczonych do sprzedaży we dług masy). Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać ceny takich samych lub podobnych towarów, ale także mogą faktycznie stwierdzić, czy podana cena jednostkowa ( np. za 1 kg lub 100 mg) jest niska czy wysoka i podjąć decyzję o zawarciu umowy sprzedaży w innym sklepie. Brak uwidocznienia ceny jednostkowej narusza prawa konsumentów do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza ich możliwość świadomego, najkorzys tniejszego pod względem ekonomicznym wyboru towaru, co z kolei prowadzi do zagrożenia ich interesów . Strona, jako profesjonalista na rynku, funkcjonujący na rynku od 1 września 2017 r. (według daty rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej z CEiDG) miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona obowiązana uwidocznić w miejscu sprzedaży detalicznej ceny i ceny jednostkowe oferowanych towarów w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwośc i oraz umożliwiający porównanie cen. Znamienny jest fakt, że w niniejszej sprawie strona w odniesieniu do 31 ze 100 sprawdzonych i oferowanych do sprzedaży partii towarów nie wykonała powyższych obowiązków w zakresie cen jednostkowych , co stanowiło wystarc zającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz nałożenia stosownej kary pieniężnej . W niniejszej sprawie, Wielkopolski WIIH był uprawniony do zastosowania kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach w granicach przewidzianych ustawowo, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, mających wpływ na wymiar kary, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 000 zł, która stan owi 5% górnego wymiaru kary. Biorąc pod uwagę, że strona zakwestionowała sposób miarkowania nałożonej na nią kary pieniężnej , w szczególności nie zgodziła się z zakwalifikowaniem jej czynu jako znaczne naruszenie , Prezes UOKiK dokonał ponownej analizy ustaleń w tym zakresie i na podstawie zebranego materiału dowodowego zważył i stwierdził co następuje . Oceniając stopień naruszenia obowiązków , w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, or gan pierwszej instancji zasadnie przyjął, że kontrolowany przedsiębiorca nie uwidaczniając w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 31 partii towarów (spośród 100 sprawdzonych i przeznaczonych do sprzedaży według masy lub objętości), naruszył obowiązki wynikające z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 i § 4 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , co z punktu widzenia praw i interesów konsumentów pozwoliło zakwalifikować czyn przedsiębiorcy jako znaczne naruszenie. Pr ezes UOKiK wskazuje, że cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji na temat wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, zwłaszcza w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów - podobnych pod względem prze znaczenia, lecz o odmiennych cechach, np. co do ilości, marki, poziomu technicznego itp. Strona nie uwidaczniając cen jednostkowych przy towarach uniemożliwiła 7 1057451.3060773.2969240 kupującym porównanie cen towarów z cenami towarów podobnych, lecz o innej masie lub objętości ne tto, a przez to utrudniła kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie . Warto podkreślić, że kontrola, w toku której stwierdzono nieprawidłowości, został a przeprowadzona za uprzednim skierowaniem do strony zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, gdzie wskazano m.in. informacje o zakresie przedmiotowym kontroli i planowanym terminie jej przeprowadzenia , a pomimo tego naruszenie stwierdzono i strona dop rowadziła do jego zaprzestania dopiero w efekcie kontroli . Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał, że charakter i waga naruszenia obowiązków były istotne i z pewnością nie miały cech znikomości. Przy ocenie powyższej pr zesłanki, organ pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił również skalę naruszenia obowiązków, stwierdzając, iż dotyczyły one 31 ze 100 objętych kontrolą i oferowanych do sprzedaży partii towarów . Przytoczony przez stronę argument, że w sklepie prowadzona jest głównie sprzedaż ryb żywych oraz innych żywych zwierząt, zaś sprzedaż karmy jest usługą uboczną , nie ma znaczenia w kontekście skali stwierdzonego naruszenia, dotyczącego wyłącznie towarów paczkowanych, wśród których znajdował a się m.in. karm a dla zwi erząt. Bezsporny jest przy tym fakt, że czas trwania tego naruszenia przypada na dzień stwierdzenia nieprawidłowości, tj. 19 marca 2024 r., zaś kończy się w momencie uzupełnienia przez stronę brakujących informacji, co nastąpiło jeszcze w trakcie kontroli. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe przemawia za tym, iż organ pierwszej instancji mógł przypisać stronie wyższy niż znikomy stopnień naruszenia obowiązków. Oceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagod zenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach, oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków, organ pier wszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, że w stosunku do strony nie stwierdzono wcześniej naruszenia obowiązków ustawowych. Jednocześnie uwzględnił, że w toku kontroli strona podjęła dobrowolne działania naprawcze i uwidoczniła ceny jednostkowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami . Odnosząc się natomiast do kwestii uzyskanych przez stronę korzyści majątkowych lub strat wynikających z naruszenia ustawy, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że strona, poinformowana w piśmie z dnia 24 kwietnia 2024 r. o aktualnie obowiązującym stanie prawnym, nie odniosła się do wyżej wskazanych okoliczności. Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę informację przekazaną przez stronę drogą e - mail w dniu 7 maja 2024 r. w postaci deklaracji za rok podatkowy 2023 (PIT - 28) wraz z UPO dokumentu elektronicznego, jak również wypełniony przez nią w toku kontroli formularz oświadczenia z dnia 19 marca 2024 r. , wskazujący na jej przynależnoś ć do grupy mikroprzedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa przedsiębiorców. Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary, tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowsk ich UE w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przesłanka ta nie miała zastosowania, gdyż przeprowadzona kontrola nie była kontrolą w sprawach transgranicznych. Zdaniem Prezesa UOKiK, opisane powyżej przesłanki, jakim i należało kierować się przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu 8 1057451.3060773.2969240 o cenach, stanowiły podstawę do wymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł, jaka została ustalona przez Wielkopolskiego WIIH . Bez wątpienia, wysokość kary pieniężnej ustalona na tym poziomie, przy maksymalnej wysokości 20 000 zł, jest kwotą optymalną i adekwatną do wagi naruszenia prawa. Stanowi ona 5% górnego wymiaru kary. Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszeni a praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni informacji o cenach jednostkowych w odniesieniu do 31 partii towarów (spośród 100 sprawdzonych i przeznaczonych do sprzedaży według masy lub objętości). Podkreślenia wymaga, że kara pieniężna określ ona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi sankcję administracyjną, zaś jej celem jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Informacje o cenach służą właściwemu poinformowaniu nabywcy o tym za jaki towar i w jakiej ilości ma zapłacić daną należność, a także stwarzają identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży detalicznej towarów. Cena jest jednym z podstawowych wyróżników towarów, poza marką oraz indywidualnym i preferencjami konsumentów, mającym wpływ na decyzje o zakupie towaru. Dlatego jasna i rzetelna informacja o cenie i cenie jednostkowej oraz możliwość porównania cen wielu towarów, znajdujących się w obrocie handlowym, ma istotne znaczenie z punktu widzen ia interesów konsumenta. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że kara pieniężna powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen pro duktów oferowanych konsumentom, co oznacza, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia s ię w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mający m na celu niedopuszczenie do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były wyłącz nie towary opatrzone informacjami o cenie i cenie jednostkowej, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie ka ra pieniężna w wysokości 1 000 zł jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Prezes UOKiK podziela także stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąp ienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga nar uszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Faktem j est, że w niniejszej sprawie strona jeszcze w trakcie kontroli podjęła dobrowolne działania naprawcze, poprzez uwidocznienie cen jednostkowych, co przemawia za uznaniem, że strona zaprzestała naruszania prawa . Warto jednak podkreślić, że podjęte przez stro nę działania naprawcze były działaniami następczymi, będącymi efektem kontroli. Znamienny jest także fakt, że kontrola ta została 9 1057451.3060773.2969240 przeprowadzona za uprzednim skierowaniem do strony zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, a więc strona miała czas i moż liwość odpowiedniego przygotowania się do takiej kontroli. Jednakże co istotne, w trakcie kontroli ustalono, iż konsumenci zostali pozbawieni informacji o cenach jednostkowych dla 31 ze 100 sprawdzonych i oferowanych do sprzedaży partii towarów, dla któryc h istniał obowiązek uwidocznienia takiej informacji. Jak już wyżej wykazano, analizując prawidłowość dokonanej przez organ pierwszej instancji oceny stopnia naruszenia obowiązków , stwierdzone nieprawidłowości godzi ły w sposób oczywisty w prawo konsumenta d o informacji oraz uniemożliwiały mu porównanie cen wielu towarów. Mając na uwadze charakter stwierdzonego naruszenia, należy uznać, że waga naruszenia prawa była istotna z uwagi na dobro podlegające ochronie. Warto przy tym podkreślić, że ustawa o informow aniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE. Dyrektywa ta w motywie (6) preambuły wskazuje, iż obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejs zym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Jednocześnie, celem samej dyrektywy, zgodnie z brzmieniem jej art. 1, jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez przedsiębiorców w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Brak uwidocznienia cen jednostko wych narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu ochrony konsumentów, a także ma negatywny wpł yw na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE, stwierdzone naruszenie prawa obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Uznając za spełnioną przesłankę dotyczą cą zaprzestania naruszania prawa, należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzestania przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą , jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pie niężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani te ż strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o char akterze deliktu administracyjnego, które sankcjonowane jest przez art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Wielkopolskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji 10 1057451.3060773.2969240 Wielkopolskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 1 89f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełn ieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożeni e kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego na nią w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym te rmin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wier zbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usu nąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało)”. Charakter narusz eń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). W świetle powyższego, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w niniejszej spr awie strona zaprzestała naruszenia prawa, jednakże nie było możliwości usunięcia skutków naruszenia prawa, albowiem zaistniałe naruszenie prawa, stwierdzone w toku kontroli, nieodwracalnie pozbawiło pewną grupę konsumentów prawa do uzyskania przysługującyc h im istotnych informacji o cenie jednostkowej towarów, tym bardziej, że obowiązki w zakresie uwidaczniania cen są obowiązkami przedumownymi. Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka w postaci konieczności usunięcia sk utków naruszenia prawa i w związku z tym nie ma podstaw do zastosowania odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów oraz nie dopuścić do powst ania tych samych lub podobnych naruszeń w przyszłości. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o zastosowanie wobec niej upomnienia , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o informowaniu o 11 1057451.3060773.2969240 cenach. Stąd też, postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Ponadto uwzględniając, że w odwołaniu strona przytocz yła argumenty wskazujące na jej trudną sytuację osobistą, spowodowaną problemami zdrowotnymi i przebytymi chorobami, Prezes UOKiK informuje, że kwestia sytuacji finansowej czy materialnej strony może zostać wzięta pod uwagę dopiero po uprawomocnieniu się n iniejszej decyzji, przy ewentualnym zastosowaniu ulg w opłacaniu należności publicznoprawnej, jaką jest wymierzona kara pieniężna. Prezes UOKiK nie ma podstaw do obniżenia czy odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, kierując się trudną sytuacją persona lną strony, jeżeli stan faktyczny sprawy wprost uzasadnia jej nałożenie w określonym przez organ pierwszej instancji wymiarze. W kontekście powyższego należy wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , do kar pieniężnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). W myśl art. 67a § 1 tej ustawy, organ administracji publicznej, który nałożył karę pieniężn ą – to jest Wielkopolski WIIH - na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary pieniężnej lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległo ści wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Należy zaznaczyć, że kary pieniężne stają się zaległością w sytuacji, gdy nie zostaną uiszczone w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 usta wy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wp łacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarże nia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 12 1057451.3060773.2969240 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznani e prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzk iego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa p rawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [ xxxxxx ] 2. Wielkopol s ki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a