DIH-IV-44/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 14 sierpnia 2024 r. DIH - 4.707. 36 .2024 .BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH .4. 4 4 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 , z e zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312) , art. 6 ust. 2 ustawy z dni a 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Śląskiego Wojewó dzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 16 kwietnia 202 4 r. ( nr KH .8361. 3 6 .202 4 / 101 DEC/2 4 ), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 8 0 00 zł (słownie: o siem tysi ę c y złotych) z tytułu ponownego naruszenia obowiązków wy nikających z przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE Pismem z 5 stycznia 202 4 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 4 r. poz. 236), dalej jako „Praw o przedsiębiorców”, Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej ( dalej „Śląski WIIH” , „organ pierwszej instancji” ) , zawiadomił xxxx xxxxx xxxxx xxxxx z siedzibą w xxxxx xxxxx ( dalej „ s tron a ” , „przedsiębiorca” ) , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”. Strona odebrała pismo 10 stycznia 202 4 r. W toku kontroli przeprowadzonej 1 - 2 lutego 202 4 r. przez inspektorów reprezentujących Śląskiego WIIH, w sklepie w xxxxx przy ul. xxxxx xxxx , sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 269 asortymentów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając: 1) brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych w przypadku 25 partii produktów , 2) brak cen w przypadku 5 partii produkt ów , 3) naruszenie wymogu uw idaczniania cen w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości poprzez uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (tzw. różnica półka – kasa) w przypadku 2 partii produktów, co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania 2 cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”. W toku kontroli uzupełni o n o brakując e oznacze nia cenow e . U stalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli z 2 lutego 202 4 r. (nr akt kontroli: KH .8361. 3 6 .202 4 ). W okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie przepisów po raz pierwszy, organ pierwszej instancji ujawnił pięt naście przypadków naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach , w toku kontroli przeprowadzonych w następujących okresach: 1) 6 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa D C.8361.154.2023/70DEC/23) - decyzją z 15 listopada 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 3 000 zł ; 2) 12 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych o raz błędne wyliczenie cen jednostkowych (sprawa DC.8361 .161.2023) – decyzją z 17 listopada 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 3.500 zł – decyzj a została utrzymana w mocy decyzją Prezesa U rzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji”) nr DIH .4.10.202 4 z 6 lutego b r .; 3) 17 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz błędne wyliczenie cen jednostkowych (sprawa DC.8361.165.2023) – decyzją z 21 listopada 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 4.000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKIK nr DIH.4.11.202 4 z 4 marca b r. ; 4) 31 sierpnia 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, cenach jednostkowych, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen innych niż zakod owane w kasie (sprawa KH.8361.154.2023) – decyzją z 7 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 4 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.12.202 4 z 5 marca b r. ; 5) 13 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenac h, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa DC.8361.168.2023) – decyzją z 8 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 3 500 zł – decyzja została uchylona i orzeczono we własnym zakresie k arę w wys. 3 500 zł decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.13.2024 z 6 marca b r. ; 6) 15 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.171.2023) – decyzją z 11 grudnia 2023 r. nałożono karę pie niężną w wys. 4 500 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.14.2024 z 11 marca b r. ; 7) 18 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa KH.8361.173.2023) – decyzją z 14 grudnia 2023 r. nałożono karę pieniężną w wys. 5 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.20.2024 z 14 marca br. ; 8) 1 3 listopada 2023 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i c enach jednostkowych (sprawa KH.8361.223.2023) – decyzją z 19 stycznia b r. nałożono karę 3 pieniężną w wys. 5 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.21.2024 z 18 marca br. ; 9) 15 listopada 2023 r. – brak informacji o cenach ora z informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.226.2023) – decyzją z 5 lutego br. nałożono karę pieniężną w wys. 5 500 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOK i K nr DIH - 4.22.2024 z 22 marca br. ; 10) 15 listopada 2023 r. - brak in formacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.227.2023) – decyzją z 6 lutego br. nałożono karę pieniężną w wys. 6 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzj ą Prezesa UOKiK nr DIH.4.23.2024 z 25 marca br. ; 11) 17 listo pada 2023 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.229.2023) - decyzją z 9 lutego br. nałożono karę pieniężną w wys. 6 500 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH.4.24.2024 z 2 8 marca br .; 12) 17 listopada 2023 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.231.2023) – decyzją z 12 lutego b r. nałożono karę pieniężną w wys. 6 500 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKi K nr DIH.4.29.2024 z 15 kwietnia br. ; 13) 18 stycznia 2024 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.17.2024) – decyzją z 26 lutego br. nałożono karę pieniężną w wys. 6 500 zł – decyzja została utrzymana w mo cy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - 4.30.2024 z 23 maja br. ; 14) 23 stycznia 2024 r. – brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361. 22 .2024) – decyzją z 21 marca br. nałożono karę pieniężną w wys. 7 0 00 zł – decyzja zost ała utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - 4.3 4 .2024 z 1 3 czerwca br. ; 15) 30 stycznia 2024 r. – brak informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.31.2024) – decyzją z 22 marca br. nałożono kare pieniężną w wys. 7 000 zł – decyzja została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UOKIK nr DIH - 4.42.2024 z 7 sierpnia br. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 15 marca b r., Śląski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz p ierwszy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 16 kwietnia b r. ( nr KH .8361. 3 6 . 202 4 / 101 DEC/2 4 ), Śląski WIIH nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 8 0 00 zł (słownie: o siem tysi ę c y złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 us tawy o informowaniu o cenach, z tytułu szes nas t ego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja została odebrana 19 kwietnia 2024 r. Pismem z 30 kwietnia br. (data stempla pocztowego: 2 maja br.) strona złożyła do Prezesa UOKiK odwołanie od ww. decyzji, zarzucając naruszenie: 4 1) art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez: − nieuwzględnienie dotychczasowej działalności przedsiębior cy w jej aspekcie pozytywnym, tj. pominięcie tych działań i czynności, które przedsiębiorca podejmuje po kontrolach w poszczególnych sklepach, a które mają na celu usunięcie nieprawidłowości oraz zapobieżenie ich występowaniu w przyszłości, a także nieuwzg lędnienie tych kontroli, które w okresie ostatnich 12 miesięcy nie wykazały żadnych n ieprawidłowości , − niewłaściwe zastosowanie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej kryterium dotychczasowej działalności przedsiębiorcy , tj. zastosowanie go w zakresie sz erszym, nieadekwatnym do zakresu kontroli, − pominięcie okoliczności, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, − pominięcie okoliczności, iż strona prowadzi sieć kilku tysięcy sklepów, zatem przy oce nie zakresu nieprawidłowości należy brać pod uwagę skalę działalności przedsiębiorc y , w tym liczbę sklepów oraz ilość asortymentu , a także fakt istnienia czytników kodów w sklepie umożliwiających każdorazowo sprawdzenie ceny przez klientów ; − pominięcie okol iczności, iż braki cen zostały usunięte w trakcie kontroli oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepisów ustawy; 2) art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 kpa poprzez − pominięcie wyników innych kontroli, przeprowadzonych w sklepach prowadzonych przez przedsiębiorcę, których wyniki były pozytywne - gdzie nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości; − brak wskazania dlaczego przy ustalaniu wysokości kary pominięto wyniki innych kontroli, których wyniki były całkowicie pozytywne, gd zie nie stwierdzono nieprawidłowości; − nieuwzględnienie faktu, iż w sklepie znajdują się ogólnodostępne czytniki cen, umożliwiające nieuwzględnienie ilości sklepów posiadanych przez stronę, 3) art. 80 kpa poprzez: − pominięcie okoliczności, że strona niezwłocznie usunęła wszelkie nieprawidłowości oraz podjęła czynności mające na celu eliminację nieprawidłowości na przyszłość; − pominięcie okoliczności liczby indeksów towarów będących w sprzedaży w czasie przeprowadzania kontroli; − pominięcie okoliczności, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, − pominięcie okoliczności, iż braki etykiet cenowych wynikały z „bardzo ciężkiej sytuacji personalnej” wynikającej z faktu, iż w okresie 22.01 – 31.01.2024 na zwolnieniu lekarskim przebywało pięciu pracowników z tego sklepu – o czym poinformowały Kierownik Operacji i Sprzedaży i Kierownik Sklepu – składając w tej sprawie pisemne oświadczenie, 4) art. 189a § 1 pkt 1 kpa poprzez nie zastosowani e wskazan ego przepis u i nie odstąpieni e od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo, iż p rzesłanka , o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 spełniła się, bowiem „ waga naruszenia prawa jest znikoma , a strona zaprzestała naruszania prawa.” 5 Z daniem S trony, powyższe naruszen ia doprowadziły do błędnych ustaleń stanu faktycznego, tj. uznania, że doszło do wyższego niż znikomy stopień naruszenia obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy, podczas gdy naruszenia dotyczyły wyłącznie 11,1% produktów objętych kontrolą, co dopro wadziło do niezasadnego nałożenia na stronę kary pieniężnej wysokości nieproporcjonalnej do naruszeń. Pismem z 2 1 maja br., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udzi ał w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes U rzędu O chrony K onkurencji i K onsumentów zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji o rganu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) – dalej jako „ ustaw a o Inspekcji Handlowej ” , Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa , w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Preze s UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczn y, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowią zków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspe kcji Handlowej uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 6 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodz enia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiąz ków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzen ie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy, stwierdzono: 1) brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych w przypadku 25 partii p roduktów, 2) brak uwidoczni onych cen w przypadku 5 partii produktów, 3) naruszenie wymogu ujawniania cen w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości poprzez uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie w przypadku 2 partii produktów, co było, jak stwierdzi ł Śląski WIIH, szes nas tym - w okresie 12 miesięcy - naruszeniem przez s tronę obowiązujących przepisów w zakresie uwidaczniania cen. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Śląski WIIH w drodze decyzji, wydanej na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o i nformowaniu o cenach, nałożył karę pieniężną w wysokości 8 0 00 zł na przedsiębiorcę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również przeanalizował zarzuty zawarte w odwołaniu. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy dotyczące nakładania kar, niezrealizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o infor mowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlow ej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuj e obowiązków określonych w ww. przepisach, przy czym wysokość sankcji jest uzależniona od tego, czy podmiot narusza przepisy po raz pierwszy bądź drugi, czy też trzeci i kolejny. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje koniecznoś ć nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Prezes UOKiK dokonując analizy akt sprawy oraz treści skarżonej decyzji zwrócił uwagę na wskazanie przez Śląskiego WIIH, że przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których 7 mowa w art. 4 ustawy o cenach po raz szes n as t y, w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Naruszenie obowiązków w zakresie uwidaczniania cen Śląski WIIH stwierdził dotychczas w toku uprzednio przeprowadzonych kontrol i, tj.: 1) 6 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa DC.8361.154.2023/70DEC/23); 2) 12 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidoczniono ceny w sposób sprzeczny z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach (sprawa DC.8361.161.20223/73DEC/23); 3) 17 lipca 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych, brak informacji o cenach jednostkowych, błędne wyliczen ie ceny jednostkowej (sprawa DC.8361.165.2023/82DEC/23); 4) 31 sierpnia 2023 r. - stwierdzono brak informacji o cenach, cenach jednostkowych, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie (sprawa KH.8361.154. 2023/101DEC/23); 5) 13 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach, informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz błędne uwidocznienie cen w postaci różnic „półka – kasa” (sprawa DC.8361.168.2023/10 2 DEC/23); 6) 15 września 2023 r. - stwierdzono bra k informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.171.2023 /103DEC/23 ); 7) 18 września 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych oraz błędne uwidocznienie cen w postaci różnic „półka – kasa” (spr awa KH.8361. 173.2023/104DEC/23); 8) 13 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.223.2023/107DEC/23); 9) 15 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.226.2023/108DEC/23); 10) 15 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.227 .2023 /109/DEC/23); 11) 17 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i c enach jednostkowych (sprawa KH.8361.22 9 .2023 /1 10 /DEC/23); 12) 17 listopada 2023 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (spra wa KH.8361.231 .2023 /111/DEC/23) ; 13) 18 stycznia 2024 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.17.2023/30DEC/ 24); 14) 2 3 stycznia 2024 r. – stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cena ch i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.22.2024 /70DEC/24 ); 15) 30 stycznia 2024 r. - stwierdzono brak informacji o cenach oraz informacji o cenach i cenach jednostkowych (sprawa KH.8361.31.2024/78DEC/24) . 8 Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK potwierdza prawidłowość ustaleń dokonanych w powyższym zakresie przez Śląskiego WIIH, a więc, że w okresie 12 miesięcy poprzedzających naruszenie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji strona piętn ast okrotnie naruszyła art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Tym samym, w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach zgodnie z którym jeżeli przedsiębiorca nie wykonał wspomnianych obowiązków, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzon o naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości co do tego, że strona nie dopełniła ob owiązków w zakresie uwidaczniania cen, naruszając tym samym art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, przy czym naruszenia te miały tr ojaką postać: − brak uwidocznionych cen i cen jednostkowych; − brak uwidocznieni a cen ; − uwidocznienie cen w sposób nie jedn oznaczny i budzący wątpliwości poprzez uwidocznienie cen innych niż zakodowane w kasie . Konsekwencją powyższego jest nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, której przesłanki określa art. 6 ust. 3 ww. ustawy. Art. 6 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy jako przesł ankę wymiaru kary wymienia stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków. W odniesieniu do przedmiotowej przesłanki, strona podniosła szereg zarzutów dotyczących błędnego ustalenia stanu faktycznego, czego skutkiem miało być ustalenie stopnia naruszenia obowiązków wyższego niż znikomy. Strona podnosi mianowicie, że organ pierwszej instancji pominął, iż wszystkie uprzednie kary nałożone na stronę w ciągu 12 miesięcy wstecz dotyczyły innych sklepów, aniż eli sklep kontrolowany, jak również pominięcie faktu, że strona prowadzi sieć kilku tysięcy sklepów, a zatem przedmiotowe naruszenie nie może być uznane za wyższe niż znikome, gdyż należy brać pod uwagę skalę działalności przedsiębiorcy, w tym liczbę sklep ów oraz ilość asortymentu. Odnosząc się do powyższej argumentacji należy zauważyć, że przy ustalaniu przesłanki stopnia naruszenia, decydująca nie jest liczba skontrolowanych produktów czy ich rodzaj. Nie sposób również uznać, że kontrola powinna objąć całość sprzedawanych produktów, co byłoby niewykonalne. Dlatego też kontrola obejmuje tylko część sprzedawanych produktów, przyjmując, że jest ona reprezentatywna dla całości produktów znajdujących się w sprzedaży. Z tego też względu przy ustalaniu przesła nki stopnia naruszenia bierze się pod uwagę stosunek towarów dotkniętych naruszeniem w zakresie informowania o cenach do ogółu towarów skontrolowanych, bez względu na to, jak wielka partia produktów jest objęta kontrolą. W przedmiotowej sprawie stwierdzone naruszenia dotyczą ok. 11 ,2 % skontrolowanych towarów . Stąd też Śląski WIIH prawidłowo uznał , iż: „Stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen, naruszają interes konsumentów w zakresie ich prawa od informacji, a ta kże stanowią zagrożenie dla interesów majątkowych kons u mentów , a tym samym wykluczają możliwość uznania stopnia tego naruszenia za znikomy.” Bezprzedmiotowym jest przy tym argument s trony, że na ustalenie stopnia naruszenia ma również fakt prowadzenia przez n ią sieci handlowej liczącej kilka tysięcy 9 placówek. Kontrola jest bowiem przeprowadzana w konkretnej placówce handlowej i to tej placówki dotyczy ustalony stan faktyczny. Stąd też, nie można zgodzić się ze S troną, iż stopień naruszenia jest uzależniony od powołanych przez nią okoliczności. Odnosząc się z kolei do argumentu, iż uprzednio nałożone kary dotyczyły innych sklepów, aniżeli sklep kontrolowany, należy wskazać, że zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców organ kontroli zawiadamia przedsiębior cę o zamiarze wszczęcia kontroli. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż podmiotem kontroli jest przedsiębiorca, nie zaś placówka handlowa, która jest przez niego prowadzona. Ponadto zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach , kara administracyjna nakładana przez wojewódzkiego inspektora jest za niewykonanie obowiązków przez przedsiębiorcę, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy . Tym samym , decyzja o nałożeniu kary za naruszenie przepisów ustawy o cenach jest wydawana wobec przedsiębiorcy, nie zaś sklepu. Prawidłowym jest zatem, przy wydawaniu decyzji, wzięcie pod uwagę naruszeń prawa przez przedsiębior cę, niezależnie od placówki, w której je stwierdzono. Organ nie zgadza się także z argumentacją dotycząc ą okoliczności braków kadrowych w kontrolowanym sklepie jakie miały miejsce w okresie 22.01. – 31.01.2024. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Śląskiego WIIH, iż kontrola była poprzedzona z awiadomieniem o zamiarze jej przeprowadzenia odebranym w dniu 10 stycznia 2024 r. Okres pomiędzy zawiadomieniem a kontrol ą wyniósł 3 tygodnie, co zdaniem Organu stanowi okres wystarczający na przygotowanie się do kontroli. Należy przy tym zauważyć, iż Str ona jest przedsiębiorcą działającym jako uczestnik obrotu gospodarczego od roku 2004, dysponuje więc niezbędnym doświadczeniem pozwalającym tak zorganizować prowadzenie działalności, aby tego rodzaju sytuacje nie wpływały negatywnie na prawa konsumentów, w tym prawo do informacji o cenach. Podobnie nie sposób zgodzić się ze stroną co do okoliczności zainstalowania w sklepie czytników cen. Tego typu urządzenia nie realizują bowiem wymog u uwidaczniania cen zawart ego w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cen ach, a więc nie uwidaczniają cen w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości i umożliwiający ich porównanie. Tego typu urządzenie należy uznać za czytnik kodów kreskowych – dekoduje bowiem informacje jakie zamieszczone są na kodzie kreskowym danego pro duktu i przedstawia je konsumentowi. Nie jest to jednak sposób uwidaczniania cen – w tym względzie orzecznictwo sądowe prezentuje jednolite stanowisko (por. uzasadnienie wyroku NSA II GSK 514/19 z 11 sierpnia 2022 r. „Odnosząc się do zagadnienia umożliwie nia przez spółkę zapoznania się przez konsumentów z - nieuwidocznionymi na towarach - cenami, poprzez użycie czytnika cen umieszczonego w pomieszczeniu apteki, zauważyć należy, że przyjęte przez ustawodawcę reguły informowania o cenach (cenach jednostkowyc h) towaru znajdują konkretyzację w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju z 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług. Przepisy te określają, zgodnie § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, że cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostę pnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Jest oczywiste, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca kasacyjnie spółka nie wywiązała się z tak określonego obowiązku, pomimo zains talowanego wspomnianego czytnika cen, którego instalacja - w świetle obowiązujących przepisów - nie ma prawnego znaczenia.” ). Stąd też, nie można zgodzić się ze stroną, iż stopień naruszenia jest uzależniony od powołanych przez nią okoliczności. 10 Badając pr zesłankę stopnia naruszenia obowiązków należy odwołać się do art. 4 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliw ości oraz umożliwiający porównanie cen. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego itp. W świetle powyższego, brak uwidocznienia cen, pozbawia konsumentów należytej informacji o oferowanych produktach. Z kolei, brak cen jednostkowych, uniemożliwia konsumentom porównanie ofer owanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru. Analogicznie przy tym należy potraktować uwidocznienie na wywieszce ceny innej niż zakodowana kasie tzw. r ozbieżności „pólka – kasa”. Konsument nie dysponuje bowiem należytą informacją na temat ceny, która to informacja warunkuje proces podjęcia ewentualnej decyzji o zakupie produktu. Nieuwidocznienie tego rodzaju informacji lub uwidocznienie ich w sposób wpro wadzający w błąd , nawet przy niewielkiej ilości towarów, stanowi znaczny stopień naruszenia (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1400/19: „Nie można natomiast, w ocenie Sądu, podzielić zarzutu skargi o zn ikomym stopniu naruszenia obowiązku informowania o cenach w przedmiotowej sprawie. Jeżeli bowiem przyjrzeć się produktom, w stosunku do których ceny nie były uwidocznione, ewidentnie widać, że dotyczą one szeroko rozumianej chemii gospodarczej. Tym samym k lienci poszukujący towarów w tym właśnie dziale sklepu, istotnie pozbawieni zostali podstawowej informacji, która winna im zostać zapewniona przez Skarżącą, a więc ceny produktu. Bez tej podstawowej informacji trudno mówić o realizacji jednej z dyrektyw uj ętych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach a więc umożliwieniu klientom porównania cen konkurencyjnych towarów.” ). Biorąc powyższe pod uwagę, Śląski WIIH prawidłowo uznał, iż stopień naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług jest wyższy niż znikomy. Art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, jako przesłankę wymiaru kary, wymienia dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez k onsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków zakresie uwidaczniania cen oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków . Strona w odwołaniu zarzuca niewłaściwą ocenę tej przesłanki poprzez całkowit e pominięcie wyników innych (pozytywnych) kontroli oraz niewskazanie dlaczego je pominięto, oparcie się wyłącznie na kontrolach negatywnych oraz pominięcie okoliczności, że wszystkie naruszenia zostały usunięto oraz podjęto działania mające na celu poprawę poziomu przestrzegania przepisów ustawy. Odnosząc się do zarzutów należy wskazać, że pojęcie „dotychczasowej działalności” obejmuje okres działalności przedsiębiorcy poprzedzający przeprowadzenie kontroli. Z tego też względu, zasadnym jest wzięcie pod uw agę również i wyników kontroli pozytywnych, przeprowadzonych wobec przedsiębiorcy. W tej kwestii należy przyznać rację stronie, 11 niemniej należy zwrócić uwagę, iż pojęcie „dotychczasowej działalności” jest pojęciem na tyle obszernym, iż jego znaczenia nie można ograniczać tylko do kontroli pozytywnych. Z tego też względu, obok kontroli pozytywnych organ bierze pod uwagę również i kontrole negatywne, które mają znaczenie w przypadku ustalenia liczby naruszeń zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o ce nach. Organ rozpoznając przesłankę dotychczasowej działalności wziął pod uwagę, że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontroli, włączywszy bieżącą kontrolę, po raz szes nasty naruszył przepisy o uwidacznianiu cen. Istotnym jest tu równie ż fakt, że kontrole we wszystkich w/w przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem fakt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających przedmi otowe naruszenie, stwierdzono pięt n aście naruszeń w zakresie informowania o cenach , jednoznacznie wskazuje, że strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową ustawą. Organ pierwszej instancji, trafnie przy ty m wskazał, że obowiązek informowania o cenach produktów i usług istnieje od 2001 r., zaś strona prowadzi działalność gospodarczą od grudnia 2004 r. (wg KRS) a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności. Prezes UOKi K zwraca przy tym uwagę, że wbrew temu co strona podnosi w odwołaniu, Śląski WIIH wziął pod uwagę podjęcie działań naprawczych przez stronę, na co wskazuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Podobnie Prezes UOKiK dokonując ponownej analizy powyższej przesła nki, bierze pod uwagę działania podjęte przez stronę , a polegające na oznaczeniu wszystkich oferowanych do sprzedaży towarów prawidłowo oznaczonymi cenami. Niemniej jednak podkreślić należy, że strona podjęła te działania w wyniku kontroli. Art. 6 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy, jako przesłankę wymiaru kary, wymienia wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, który został ustalony przez organ pierwszej instancji w toku postępowania – przedmiotowa przesłanka została ustalona w oparciu o sprawozdanie finansowe zł ożone do KRS. Powyższe ustalenia Prezes UOKiK przyjmuje za swoje. Art. 6 ust. 3 pkt 4 ww. ustawy, jako przesłankę wymiaru kary wymienia sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.) – Śląski WIIH w oparciu o oświadczenie strony stwierdził, że takie sankcje nie były na stronę na łożone. Jak z powyższego wynika, ustalenia kontroli jednoznacznie wskazują, iż przedsiębiorca naruszył przepisy o uwidacznianiu informacji o cenach towarów i usług, co rodzi sankcję w postaci administracyjnej kary pieniężnej. Prezes UOKIK wskazuje przy tym, iż ustalony stan faktyczny pozwala na wyczerpująca analizę przesłanek zawartych w art. 6 ustawy o informowaniu o cenach, przez co nie można uznać zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że w p rzedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary. Mianowicie, zgodnie z art. 189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na p ouczeniu, jeżeli: 12 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publiczne j lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebraneg o materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ brak cen i cen jednostkowych jest naruszeniem interesów konsumentów w zakresie ich prawa do informacji. Tego typu naruszenie stanowi zagrożenie dla interesów majątkowych konsumentów, a tym samym wyklucza możliwość uznania stopnia tego naruszenia za znikomy. Należy ponadto wskazać, że fakt kilku nastok rotnego wystąpienia w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, nieprawidłowości skutkujących podwyższaniem wymiaru kar y, oznacza, że funkcja prewencyjna kary nie została spełniona. Organ nie neguje faktu, iż w toku kontroli stwierdzone uchybienia zostały usunięte. Niemniej brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednoznacznie wskazuje, iż przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary muszą zostać spełnione łącznie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, ponieważ wagi naruszenia nie sposób uznać za znikomą. W tej kwestii należy podzielić stanowisko Śląskiego WIIH. Nie została również spełniona przesłanka zawart a w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana z a wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, decyzja o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej leży w gestii wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej – w przedmiotowej sprawie, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest to Śląski WIIH. Zdaniem Prezesa UOKiK brak jest podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 kpa, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1 kpa, Prezes UOKiK zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu ponieważ nie spełni to celu, dla którego miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenac h. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. Bezzasadnym jest przy tym zarzut strony zawarty w uzasadnieniu odwołania , iż organ pierwszej instancji, przy wymiarze kary, nie uwzględnił przesłank i proporcjonalności zawart ej w art. 8 dyrektywie 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom. Należy bowiem zauważyć, iż powoła ny przepis nie ogranicza się tylko do wspomnianej przesłanki proporcjonalności, ale wymienia również przesłankę skuteczności i odstraszania, przy czym wszystkie te 13 przesłanki są stosowane łącznie. Stan faktyczny ustalony w sprawie, w ocenie Prezesa UOKiK, pozwala uznać, że wymierzona stronie kara w wysokości 8 0 00 zł jest adekwatna do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych. Nie sposób zatem uznać zasadności zarzutu naruszenia wspomnianej dyrektywy. Analiza wszystkich przesłanek, biorąc pod uwagę ustalenia poczynione w zakresie stanu faktycznego, prowadzi bowiem do wniosku, iż wysokość kary jest zgodna z przedmiotową dyrektywą . Bezzasadnym jest przy tym argumentacja Strony odwołując się do konkretnej decyzji tj. DIH - IV/55/2020. Faktem jest, że Prezes UOKiK uchylił decyzję Lubuskiego WIIH wymierzającą karę pieniężną w wys. 16 000 zł i orzekł karę w wys. 3 200 zł. Należy jednak wskazać, iż skala naruszeń nie była jedynym czynnikiem przemawiającym za takim rozstrzygnięciem. Z uzasadnienia przytoczonej decyzji wynika bowiem, że „Kara wymierzona za poprzednie naruszenie o wielkości 19,69% w stosunku do kontrolowanych towarów wyniosł a 3.000 zł. Prezes UOKIK stoi na stanowisku, że wymierzenie, za naruszenie o zbliżonej wielkości (mimo, że w warunkach recydywy), kary w kwocie 16.000 zł, a więc ponad 5 - krotnie wyższej, podważa wspomnianą przesłankę proporcjonalności. Biorąc pod uwagę kry teria wymiaru kary wskazane zarówno w art. 6 ust. 3 w/w ustawy, jak również w dyrektywie nr 98/6/WE zasadnym jest obniżenie wysokości wymierzonej kary. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do i stoty wymierzając stronie karę pieniężną w wysokości 3.200 zł .” Prezes UOKiK zwraca uwagę, że decyzja przywołana przez stronę nałożyła karę pieniężną za trzecie naruszenie, jakie miało miejsce w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cen ach. Natomiast w przedmiotowej sprawie kara pieniężna została nałożona za szesnaste naruszenie, jakie nastąpiło we wskazanym okresie. Tym samym, zarzut naruszenia dyrektywy 98/6/WE jest bezzasadny. W związku z powyższym wniosek strony o uchylenie zaskarżon ej decyzji z kwietnia br. Śląskiego WIIH i umorzenie postępowania pierwszej instancji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy w ten sposób, że odstępuje się od nałożenia na stronę kary pieniężnej jest niezasadny. Pre zes UOKiK , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłac ić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 14 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Pows tańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość u biegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy na leży złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 , ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o inform owaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/