DIH-IV-35/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 4 czerwca 2024 r. DIH - 4.707.13.2024 .TN DECYZJA DIH - 4. 35 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej „ KPA ”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 91 pkt 25 i 26 lit. c, art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 202 4 r. poz. 573 ) zwanej dalej „ustawą o zużytym sprzęcie” , po rozpatrzeniu odwołania z dnia 11 stycznia 2024 r. wniesionego przez P ełnomocnika reprezentując ego TEDI SIEĆ HANDLOWA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ z siedzibą w Katowicach, od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w G dańsku , z dnia 22 grudnia 2023 r. Nr NR.D.25.2023.GO ( s ygn. akt: NR.8361.235.4.2023.JK.IG(IG), wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł (dziesięć tysięcy złotych), z tytułu niedopełnienia w dniu 18 października 2023 r. w punkcie sprzedaży - w sklepie Tedi w Galerii Handlowej [XXX] w Gdańsku przy [XXX] , obowiązków dystrybutora określonych w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy oraz poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu zgodnie z art. 39 pkt 2 ww. ust awy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE W dniu 22 stycznia 2024 r. do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Gdańsku , zwanego dalej „ Pomorski m WIIH”, wpłynęło odwołanie z dnia 11 stycznia 2024 r. , które zostało wniesione przez Pełnomocnika reprezentującego TEDI SIEĆ HANDLOWA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, od decyzji Pomorskiego WIIH z dnia 22 grudnia 2023 r. Nr NR.D.25.2023.GO (sygn. akt: NR.8361.235.4.2023.JK.I G(IG), wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, z tytułu niedopełnienia obowiązków dystrybutora określonych w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy oraz poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu zgodnie z art. 39 pkt 2 ww. ustawy . Decyzja Pomorskiego WI IH została doręczona stronie 2 stycznia 2024 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 16 stycznia 2024 r. 2 W dniach 18 - 30 października 2023 r. inspektorzy Pomorskiego WIIH przeprowadzili kontrolę w sklepie Tedi w Galerii Handlowej [XXX] w Gdańsku przy [XXX] , należącym do TEDI SIEĆ HANDLOWA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ . Kontrolę wszczęto zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Pra w o przedsiębiorców (Dz.U. z 202 4 r. poz. 236 ) bez dokonania zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, ponieważ kontrolę przeprowadzono na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej, tj. art. 11 ust. 3 rozporządzen ia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz. Urz. UE z 25.06.2019 r. L 169). W związku z nieobecnością osoby upoważnionej do reprezentowania kontrolowane go przedsiębiorcy lub upoważnionego przedstawiciela, czynności kontrolne zostały rozpoczęte w obecności kierownika sklepu, natomiast zakończone w obecności osoby upoważnionej do r eprezentowania kontrolowanego. W dniu 19 października 2023 r. do kontrolowane go przedsiębiorcy skierowano wystąpienie informujące o rozpoczęciu kontroli oraz dołączono upoważnienie do przeprowadzenia kontroli NR.057.235.2023.GO z dnia 1 8 października 2023 r. P rotokół kontroli NR.8361.235.2023.JK.IG oraz protokół oględzin przekazano w dniu 30 października 2023 r. pełnomocnikowi spółki, któr y do treści protokołu kontroli nie zgłosił uwag w trybie przewidzianym w art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej . S trona nie wniosła uwag do ustaleń kontroli oraz treści protokołu kontroli i protokołu oględzin w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu . Na podstawie oferty handlowej sklepu Tedi w Gdańsku [XXX ] , Pomorski WIIH ustalił, że kontrolowan a TEDI SIEĆ HANDLOWA SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ jest dystrybutorem między innymi sprzętu elektrycznego i elektronicznego przeznaczonego dla gospodarstw domowych i w związku z powyższym podlega obowiązkom dystrybutora określonym w art. 37 i art. 39 ww. ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym . Przedmiot i zakres kontroli dotyczył postępowania ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym przez przedsiębiorców udostępniających na rynek sprzęt elektryczny i elek troniczny oraz realizacji obowiązków informacyjnych względem konsumentów. W dniu rozpoczęcia kontroli, 18 października 2023 r. w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych względem konsumentów ustalono, że strona w punkcie sprzedaży w sklepie Tedi w Gdańsku [XXX] , nie dopełniła obowiązków dystrybutora określonych w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy, tj. informacji o tym że: - dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany , - dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i p ełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony, - dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaż y w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaż)' sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego 3 sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych . Przedsiębiorca naruszył również art. 39 pkt 2 ww. ustawy, poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w ww. punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu. W toku kontroli w dniu 25 października 2023 r. przedsiębiorca przekazał pocztą elektroniczną dokumentację fotograficzną świadczącą o umieszczeniu w ww. sklepie w Gdańsku informacji, tj. informacji, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie oraz informacji, o której mowa w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym dot. zbierania zużytego sprzętu podając adres: PSZOK, ul. Jabłoniowa 55, 80 - 180 Gdańsk. W związku z ustaleniami kontroli , tj. stwierdzeniem niedopełnienia obowiązków dystrybutora określonych wart. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy o zużytym sprzęcie pracownica przedsiębiorcy złożył a oświadczenie, w którym wyjaśnił a , że w sklepie w Gdańsku pracuje od września 2022 r., natomiast sklep został otwarty w lipcu 2022 r. Pracownica podała, że nie przypomina sobie aby w sklepie Tedi w Galerii [XXX] w Gdańsku były uwidocznione informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie . Przedstawi ony wyżej stan faktyczny i prawny dał podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. c, art. 92 pkt 5 i pkt 6, art. 93 ust. 2 i ust. 5 ww. ustawy o zużytym sprzęcie. Pis mem z dnia 20 listopada 2023 r. Pomorski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 37 ust. 4 oraz w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym spr zęcie. Ponadto w piśmie tym poinformowano, że na podstawie art. 9, art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 78 § 1 KPA Stronie przysługuje prawo do czynnego udziału w toku postępowania, tj. do zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wyjaśnień i wniosków dowod owych. Wyżej wymienione zawiadomienie zostało odebrane przez Stronę w dniu 23 listopada 2023 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Pomorski WIIH decyzją z dnia 22 grudnia 2023 r. Nr NR.D.25.2023.GO (sygn. akt: NR.8361.235.4.2023.JK.IG(IG), wydan ą w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, z tytułu niedopełnienia obowiązków dystrybutora określonych w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez nieumieszczenie w widoc znym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy oraz poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu zgodnie z art. 39 pkt 2 ww. ustawy. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. W swoim odwołaniu strona zaskarżyła ww. decyzję w całości zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 i 107 KPA w szczególności poprzez błędne ustalenie wysokiego stopnia szkodliwości nar uszenia oraz rodzaju naruszenia „na poziomie wysokim” w sytuacji, gdy stopień ten można określić jako niski, jak również poprzez brak uwzględnienia tego, że Odwołujący się niezwłocznie usunął naruszenia, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci ar t. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu stopnia szkodliwości i rodzaju naruszenia oraz uwzględnieniu w niewystarczającym stopniu dotychczasowej działalności Odwołującego się . Strona wniosła o u chylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez 4 nałożenie kary w wysokości 5 000 zł. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył , co następuje. Odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji Organu pierwszej instancji. W toku postępowania Organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwoła nie Strony jest uzasadnione oraz sprawdza czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właści wym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesione go odwołania. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Odnosząc do podstawy materialno - prawnej wydania zaskarżonej decyzji, Prezes Urzędu informuje co następuje. Nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca jest dystrybutorem w rozumieniu przepisów ustawy o zużytym sprzęcie . W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 2 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „dystrybutorze rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostęp nia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt”. Ustawa o zużytym sprzęcie określa również definicję udostępnienia na rynku. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 17 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „udostępnieniu na rynku - rozumie się przez to dostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie”. Ustawa o zużytym sprzęcie zawiera również definicję sprzętu, sprzętu przeznaczonego do gospodarstw domowych oraz zużytego sprzętu a także zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 13 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) sprzęcie - rozu mie się przez to urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu lub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagne tycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego.” W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 14 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „s przęcie przeznaczonym dla gospodarstw domowych - rozumie się przez to sprzęt, który może być używany w gospodarstwach domowych, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe”. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 24 w/w ustawy: „Il ekroć w ustawie jest mowa o (…) „zużytym sprzęcie - rozumie się przez to sprzęt stanowiący odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploata cyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go.” 5 W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 25 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) zużytym sprzęcie pochodzącym z gospodarstw domowych - rozumie się przez to zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych oraz zużyty sprzęt pochodzący ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, który ze względu na charakter i ilość jest podobny do zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych; za zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych uznaje się odpady powstałe ze sprzętu, który z dużym prawdopodobieństwem będzie używany zarówno przez gospodarstwa domowe, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe.” Przepis art. 37 ustawy o zużytym sprzęcie formułuje obowiązek dwojakiego rodzaju, tj. obowiązek przyjmowania zużytego sprzętu (art. 37 ust. 1 – 3) oraz obowiązek informacyjny (art. 37 ust. 4). Zgodnie z art. 37 ust. 4 w/w ustawy dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3, tj. 1) d ystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co spr zęt sprzedawany : 2) d ystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego sam ego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony : 3) d ystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co n ajmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętr znych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Wykładnia art. 37 ust. 4 ww. ustawy wskazuje, że adresatem obowiązku nałożonego przez ten przepis jest dystrybutor, a więc podmiot w rozum ieniu art. 4 pkt 2 w/w ustawy tj. osoba fizyczna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba prawna w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt. Dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt. Istotą przepisów ustawy o zużytym sprzęcie jest spełnienie obowiązków informacyjnych. Przepis art. 37 ust. 4 w/w ustawy stanowi: „Dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3. Dystrybutor ud ostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obowiązany do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu.” Strona, wbrew ob owiązkowi ciążącemu na niej, jako dystrybutorowi sprzętu, wynikającego z art. 37 ust. 4 zdanie pierwsze ustawy o zużytym sprzęcie nie umieściła w kontrolowanym punkcie sprzedaży informacji, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Obowiązek „umieszcze nia w widocznym miejscu” informacji odnosi się do formy pisemnej informacji, która ma być czytelna i znajdować się w widocznym miejscu. Natomiast zdanie drugie art. 37 ust. 4 w/w ustawy odnosi się do przekazania informacji w sposób umożliwiający zapoznan ie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu w sytuacji gdy przedsiębiorca udostępnia na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Okoliczność, czy kontrolowany udostępnia sprzęt 6 za pomocą środków por ozumiewania się na odległość nie została ustalona w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej, podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym wypadku, stosownie do art. 92 pkt 6 ww. ustawy, wynosi od 5 000 zł do 300 000 zł. Zgodnie z art. 39 ustawy o zużytym sprzęcie: „Dystrybuto r jest obowiązany do: (…) 2) umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych inform acji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. (…)” Naruszenie ww. przepisu stwierdzono i wpisano do protokołu kontroli, że w miejscu sprzedaży kontrolowany dystrybutor nie umieścił info rmacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Zgodnie z art. 91 pkt 26 ustawy o zużytym sprzęcie, „administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto (…) wbrew przepisom art. 39 : c) nie umieszcza w widocznym miejscu w punkci e sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na s tronie internetowej lub w formie komunikatu.” W związku z tym, że okoliczność , czy kontrolowany przedsiębiorca prowadzi sklep interneto wy nie została ustalona, w stosunku do strony obowiązek umieszczenia w widocznym miejscu informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu odnosi się wyłącznie do punktu sprzedaży. Zgodnie z art. 92 pkt 5 ww. ustawy administracyjne kary wynoszą w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 22 - 24 i 26 - od 5 000 zł do 500 000 zł. Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 ww. ustawy, administracyjne kary pieniężne za naruszenie przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 22 - 26, wymierza w drodze decyzji właściwy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 93 ust. 5 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia. W przedmiotowym przypadku wymierzono stronie jedną karę, której wysokość nie przekracza najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia (stosownie 300 000 zł i 500 000 zł). Kara została wymierzona w pobli żu najniższego progu wymiaru kary 5 000 zł określonego w art. 92 pkt 5 jak i w pkt 6 ww. ustawy. W odniesieniu do górnego progu 300 000 zł kara w wysokości 10 000 zł stanowi 3,3 % górnego progu wymiaru kary a w stosunku do progu 500 000 zł i wynosi 2% górn ego progu wymiaru kary. Przepisy ustawy o zużytym sprzęcie w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują właściwym organom wymierzyć jedną karę podmiotowi, który nie wykonywał obowiązków określonych ww. przepisami, choćby nastąpiła niezwł oczna próba usunięcia nieprawidłowości. Wykazanie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Artykuł 91 tej ustawy stanowi bowiem, że "administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto (… )". Nie wskazuje się tu więc na możliwość ukarania podmiotu, który nie dopełnił określonych obowiązków, ale przepis ten stanowi obligatoryjny nakaz jej nałożenia. (patrz wyrok: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 stycznia 2020 r., sygn. a kt VI SA/Wa 1989/19). Z akt administracyjnych sprawy i zgromadzonych w nich dowodów jednoznacznie 7 wynika, że przedsiębiorca nie dowiódł, aby zachował wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Wskazany przepis stanowi, ż e jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpł ywu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Strona w postępowaniu nie przedstawiła dowodów, że dochowała należytej staranności i uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a na ruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Ponadto należy wskazać, że czynność umieszczania wymaganych prawnie informacji jest okolicznością całkowicie zależną od strony, wobec czego przedsiębiorca dochowują c należytej staranności był w stanie wywiązać się obowiązków nałożonych na niego ww. ustawą. Bez znaczenia w tym przypadku pozostaje fakt, że stwierdzone w toku kontroli uchybienia zostały usunięte, jeszcze przed zakończeniem kontroli. Z punktu zastosowani a przepisów ustawy, kluczowe znaczenie ma bowiem fakt, że w dniu kontroli, wszystkie wymagane informacje, w zakresie o którym mowa w art. 37 ust. 4 (w związku z art. 37 ust. 1 - 3) oraz art. 39 pkt. 2 ustawy o zużytym sprzęcie nie były dostępne dla konsument ów . Zgodnie z art. 93 ust. 3 ww. ustawy, przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Oceniając stopień szkodliwości naruszenia należy wskazać, że strona będąca dystrybutorem sprzętu nie dopełniła dwóch obowiązków umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji, o których mowa w art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1 - 3 or az art. 39 pkt 2 ww. ustawy. S topień szkodliwości naruszenia został określony na poziomie wysokim bowiem Strona będąca dystrybutorem sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych (m.in. czajników, mikserów, zestawów do strzyżenia włosów, opiekaczy do kan apek, pierścieni do selfie) uchybiła ciążącym na niej obowiązkom informacyjnym, do których przekazywania (tj. umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży) została zobligowana na mocy art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, pozbaw iając tym samym użytkowników sprzętu elektrycznego i elektronicznego podstawowych i istotnych informacji, których znajomość jest nieodzowna dla właściwego postępowania z tego rodzaju produktami w przypadku ich zużycia i prawa do nieodpłatnego zwrotu . Niesp ełnienie przez stronę ww. obowiązków informacyjnych utrudniło konsumentom dostęp do informacji odnośnie przysługujących im uprawnień w zakresie odbioru zużytego sprzętu, a w konsekwencji mogło prowadzić do naruszenia zasad gospodarowania zużytym sprzętem. Strona naruszyła obowiązki, które miały na celu ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego. Ponadto konsumenci pozbawieni informacji dotyczącej punktów zbierania zużytego sprzętu mogl i nie mieć świadomości o istnieniu tychże punktów i niezgodnie z przepisami prawa rozporządzać zużytym sprzętem. prowadzenie działalności gospodarczej przez stronę ma charakter profesjonalny. Wobec tego, strona zobligowana jest do przestrzegania przepisów dotyczących obszaru wykonywanej przez nią działalności i winna stosować się do dyspozycji art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie . Zgodnego z prawem działania strony wymagała troska o ochronę prawa konsumentów do informacji , a także o ochr onę środowiska naturalnego w zakresie postępowania ze zużytym sprzętem. Organ I instancji oceniając rodzaj i zakres naruszenia określił te przesłanki na poziomie 8 wysokim. Oceniając rodzaj i zakres naruszenia należy wskazać, że strona nie dopełniła obowiąz ków ciążących na niej jako dystrybutorze sprzętu elektrycznego i elektronicznego, naruszając art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Jeśli chodzi o art. 37 ust. 4 ww. ustawy, to odnosi się on do obowiązków informacyjnych określonych w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy i strona naruszyła obowiązek informacyjny, którego zakres został określony w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Tym samym strona jako profesjonalny przedsiębiorca mogła przyg otować się do respektowania przepisów ww. ustawy w związku z wykonywaną przez stronę działalnością gospodarczą Naruszenie ww. przepisów przez stronę było istotne z punktu widzenia prawa konsumenta do informacji o sposobie postępowania z odpadami i zasad go spodarowania zużytym sprzętem. Oceniając okres trwania naruszenia, organ I instancji określił tę przesłankę na poziomie średnim. Strona nie wypełniała ciążącego na niej obowiązku umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresach, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 oraz w art. 39 pkt 2 ww. ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, w okresie od lipca 2022 r. tj. od czasu otwarcia sklepu w Gdańsku przy ul. [XXX] (termin wskazany w oświadczeniu pracownika sklepu) d o 25 października 2023 r. (data przekazania dokumentacji fotograficznej świadczącej o uwidocznieniu w sklepie wymaganych informacji w toku kontroli) . Odnosząc się do przesłanki dotychczasowej działalności podmiotu to należy wskazać, że przebieg dotychczasowej działalności strony nie stanowił okoliczności zaostrzającej wymiar kary, gdyż było to pierwsze stwierdzone przez Pomorskiego WIIH naruszenie wymagań w zakresie ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, którego dopuściła się st rona. O d momentu wejścia w życie ustawy o zużytym sprzęcie tj. od 1 stycznia 2016 r. Pomorski WIIH nie wymierzył stronie kary pieniężnej z tytułu nieprzestrzegania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie oraz nie było skarg konsumentów na działalność ww. placó wki w zakresie ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznymi i elektronicznym. Należy wskazać, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa oraz podjęcie działań naprawczych w wyniku kontroli organu nie zwalnia Strony z odpowiedzialności za niedopełnienie ob owiązków stwierdzone w dniu rozpoczęcia kontroli. Umieszczenie w dniu 25 października 2023 r. w punkcie sprzedaży - w sklepie w Gdańsku informacji, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 oraz w art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie nie stanowi podstawy do ods tąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Strona postępowania prowadząc sieć sklepów na terytorium Polski o podobnym profilu, powinna przestrzegać obowiązków dystrybutora wynikających z przepisów ww. ustawy i z chwilą uruchomienia kolejnej placówki handlo wej uwidocznić w niej wymagane przepisami prawa informacje. W ocenie Prezesa Urzędu , ze względu na stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu , karę w wysokości 10 000 zł należy uznać za adekwatną do skali przewinienia , tj. niedopełnienie dwóch obowiązków informacyjnych. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także być skuteczna proporcjonalna i odstraszająca . Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegze kwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu nied opuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest ochrona zdrowia ludzi oraz środowiska naturalnego, jak również kara powinna być możli wie najmniej uciążliwa. Kara pieniężna powinna również pełnić funkcję prewencji ogólnej i szczególnej. 9 Organ I instancji w zaskarżonej decyzji przeanalizował możliwość odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, stwierdzając, że wa gi naruszenia prawa przez Stronę nie można uznać za znikomą . Organ I instancji wskazał, że o znikomej wadze naruszenia można mówić tylko w przypadku, gdyby informacje wymagane prawem (tj. art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2) umieszczone były np. w sposób niepeł ny, brakowało w nich części zapisów. Natomiast nie dotyczy to sytuacji jak w niniejszej sprawie, gdy brak było wymaganych prawem informacji - w takiej sytuacji waga naruszenia prawa jest znaczna. Strona postępowania uwidaczniając w dniu 25 października 202 3 r. brakujące informacje w istocie zaprzestała naruszania prawa. Nie można jednak uznać, że waga ujawnionego naruszenia prawa jest znikoma . Wbrew ciążącemu obowiązkowi informacyjnemu strona nie przekazywał a klientom wszystkich wymaganych prawem informacji . Zaznaczyć należy, że spełnienie wyłącznie jednego z dwóch warunków nie jest wystarczającą przesłanką do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” Aby można było zastosować odstą pienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiąza ne i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszen ia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W swoim wyroku z dnia 30 listopada 2022 r., II GSK 1091/19, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Z konwencji językowej, którą ustawodawca operuje na gruncie przywołanego przepisu prawa - "jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona za przestała naruszania prawa" - wynika, że wobec użycia funktora koniunkcji, warunkiem jego zastosowania w okolicznościach danej sprawy jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu określonych nim przesłanek.” Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naru szenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu publicznego, który polega na ochronie środowiska i zdrowia ludzi. Ustawodawca nigdzie nie wska zał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząc a się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na oc hronie wartości realizowanych przez normy prawa 10 administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administr acyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r., III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które ni e wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Przy określeniu, jakie okoliczno ści należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa, pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 KPA W art. 189d pkt 1 KPA ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okol iczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuj e się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 KPA, stwierdzen ie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle ko nkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA, mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłank i znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 KPA) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawin ionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego.” Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w swoim wyroku z dnia 8 listopada 2023 r .II GSK 2310/22: „Stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa powiązane jest z koniecznością przeprowadzenia swoistej analizy samego naruszenia i odniesienia wyniku tego zabiegu interpretacyjnego względem wagi dobra lub dóbr chronionych naruszon ym przepisem prawa. Istotne są więc w tym przypadku kwestie jakie dobra są chronione prawem, jak dużego uszczerbku doznały w efekcie działania skarżącej oraz jak się kształtują okoliczności sprawy, mające wpływ na ocenę naruszenia i jego skutków. W tym ost atnim przypadku uwzględnia się elementy przedmiotowo istotne np. jaka była skala naruszeń prawa i jakie są ich skutki oraz podmiotowo istotne np. czy strona działała w sposób zawiniony.” W związku z tym, że stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszeni a prawa powiązane jest z koniecznością przeprowadzenia swoistej analizy samego naruszenia i odniesienia wyniku tego zabiegu interpretacyjnego względem wagi dobra lub dóbr chronionych naruszonym przepisem prawa, to należy wskazać, że Prezes Urzędu stwierdzi ł, że zostały w sposób istotny naruszone dobra chronione prawem. Odnosząc się od chronionych wartości i dóbr, to strona naruszyła istotne obowiązki informacyjne, dzięki którym konsumenci mogli zapoznać się ze sposobem postępowania ze zużytym sprzętem i m iejscami ich odbioru. Brak tych informacji mógł spowodować niezgodne z przepisami postępowanie przez konsumentów z zużytym sprzętem. Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym profesjonalną działalność gospodarczą i powinna znać i stosować przepisy prawa, któr e dotyczą jej działalności gospodarczej i tym samym nie można jej przypisać braku 11 zawinienia. Przepis art. 1 w/w ustawy określa cele ustawy i tym samym statuuje przedmiot ochrony ustawowej. Przedmiotem ochrony ustawowej jest ochrona środowiska i zdrowia lu dzi. Przepis ten brzmi: „Ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zwanego dalej „zużytym sprzętem”, i gospodarowania nim lub prz ez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania.” Tym samym nie zaistniała w niniejszej sprawie przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa na leży do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest jedynie stanowiskiem strony a rozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuj e fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bo wiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ustawą o zużytym sprzęcie. W ocenie Prezesa Urzędu, nie można bowiem uznać za naruszenie przepisów prawa, w stopniu znikomym, takiego naruszenia, które nie budzi żadnych wątpliwości, a do którego doszło na skutek nieprzestrzegania przepisów prawa przez podmiot do tego zobowiązany. W odniesieniu zaprzestania naruszania prawa, o którym mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA oraz informacji, że strona podjęła dobrowolne działania naprawcze i stwierdzone nieprawidłowości zostały bezzwłocznie usunięte, to należy podkreślić, że działania miały cha rakter następczy i podjęto je w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Handlowej. Tym samym pomimo spełnienia przesłanki zaprzestania naruszania prawa, w ocenie Prezesa Urzędu, nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszeni a prawa, co uniemożliwia zastosowanie w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku in stytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji pu blicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do na łożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 93 ust. 2 ww. ustawy. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia k ary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznacz yć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i 12 sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna czyli celów związanych z gospodarowaniem zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym. Strona zaprze stała naruszania prawa, ale stan zaprzestania naruszania prawa uwzględniony jest dopiero od momentu faktycznego działania strony, polegającego na uzupełnieniu brakujących informacji. Natomiast niemożliwe jest usunięcie naruszenia prawa w stosunku do konsum entów, którzy zawarli ze stroną umowę sprzedaży i tym samym usunięcie naruszenie prawa . O bowiązek informacyjny powinien zostać zrealizowany wraz z zawarciem umowy sprzedaży. Nieprawidłowo poinformowani nabywcy sprzętu elektronicznego czy elektrycznego mogl i w sposób dowolny gospodarować zużytym sprzętem. Tym samym nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna czyli celów związanych z gospodarowaniem zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym. Zasadni e zatem Organ I instancji nie zastosował w przedmiotowej sprawie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Odnosząc się do zarzutów strony Prezes Urzędu informuje co następuje. Ad. 1 Zarzu t naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7, 77 i 107 KPA. Strona wniosła zarzut naruszenia art. 7, 77 i 107 KPA w szczególności poprzez błędne ustalenie wysokiego stopnia szkodliwości naruszenia oraz rodzaju naruszenia „na poziomie wysokim” w sytuacji, gdy stopień ten można określić jako niski, jak również poprzez brak uwzględnienia tego, że Odwołujący się niezwłocznie usunął naruszenia . Organ zrównał stopień szkodliwości naruszenia z zakresem naruszenia. Idąc tokiem rozumowania Organu, można by dojść do abs urdalnego wniosku, że sam fakt naruszenia jest równoznaczny z wysokim stopniem szkodliwości. Organ w zasadzie nie dokonał żadnej oceny rodzaju naruszenia i nie wziął pod uwagę rodzaju naruszenia jako kryterium wysokości kary pieniężnej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z naruszeniem obowiązków informacyjnych i to w takim zakresie, w jakim konsument może bez trudu zdobyć z wielu innych źródeł. Nie można więc uznać, że naruszenie „skutkowało brakiem dostępu do informacji, gdzie i na jak ich zasadach użytkownicy tego sprzętu mogą dostarczyć i pozostawić zużyty sprzęt". Naruszenie dotyczyło w zasadzie info rmacji o uprawnieniach przysługujących konsumentom z mocy samego prawa. Nie były to informacje, do których dostęp miałby np. tylko Odwołu jący się, w przypadku których rzeczywiście brak poinformowania skutkowałby brakiem wiedzy po stronie konsumenta. Na zasadzie przeciwieństwa można przywołać obowiązek informacyjny wynikający z art. 13 i 14 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych. W tamtym przypadku większość informacji jest w posiadaniu administratora danych i brak wykonania obowiązku informacyjnego skutkuje brakiem wiedzy. Z taką sytuacja nie mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy. Nie został zatem naruszony żaden podstawowy obowi ązek dystrybutora (jak np. obowiązek nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych), ale jedynie obowiązek poboczny. Nie można zatem ustalić, aby stopień szkodliwości ani rodzaj naruszenia były na „poziomie wysokim”. Naruszony został jedynie obowiązek poboczny, a konsument nie został pozbawiony dostępu do informacji, gdyż mógł je bez trudu zdobyć z innych źródeł. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że p owyższy zarzut nie 13 zasługuje na uwzględnienie. Prezes Urzędu stwierdza, że art. 7 i 77 § 1 KPA określające zasady postępowania administracyjnego nie zostały w tym przypadku naruszone. Stanowią, one m.in. , że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestn ików do władzy publicznej. Ponadto wskazują, że organ jest obowiązany przed wydaniem decyzji w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć zebrany materiał dowodowy, zaś sprawa oceniana jest na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Z przep isów tych wynika m.in. tzw. zasada prawdy obiektywnej polegająca na zobowiązaniu organu do podejmowania wszelkich kroków, niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy, który będzie zgodny ze stanem rzeczywistym. Poczynione przez organ I instancji usta lenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony pr zez organ stan faktyczny opierał się na zapisach protokołu kontroli, który został sporządzony na podstawie upoważnienia ustawowego, w przewidzianej prawem formie i przez legitymowanych do tego rodzaju czynności pracowników organu. Zgodnie z art. 76 § 1 KPA , protokół stanowi dokument urzędowy na okoliczność tego, co zostało w tym dokumencie stwierdzone. W tym miejscu należy wskazać, że podstawą ustaleń faktycznych jest protokół kontroli . W swoim wyroku (sygn. akt II GSK 5612/16 z dnia 13 czerwca 2019 r.) Na czelny Sąd Administracyjny orzekł: „(…) protokół z kontroli ma szczególne znaczenie, bowiem potwierdza fakty z przeszłości, które w ograniczony sposób mogą być weryfikowane w chwili orzekania. Zatem z tego faktu wynika szczególna rola protokołu jako dokum entu potwierdzającego ustalenia faktyczne, co oznacza, że wykazane w nim fakty nie mogą być zakwestionowane tylko samym zarzutem, że są niewiarygodne lub nieprawdziwe, skoro nie zostaje zakwestionowana poprawność sporządzenia protokołu.” Tym samym protokó ł kontroli ma istotne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przedsiębiorca nie wniósł uwag do protokołu kontroli. Tym samym ustalenia faktyczne zawarte w protokole kontroli mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nałożona na stronę kara pienięż na jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wyko nywaną działalnością (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowi ązków. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wy mierza się za samo naruszenie prawa. Należy wskazać, że strona formułując zarzut naruszenia art. 7, 77 i 107 KPA nie odnosi się do ustaleń faktycznych zawartych w materiale dowodowym, w tym do ustaleń wynikających z protokołu kontroli , ale odnosi się do p rzesłanek wymiaru kary. Polega to na tym, że strona formułuje zarzut naruszenia art. 7, 77 i 107 KPA poprzez błędne ustalenie wysokiego stopnia szkodliwości naruszenia oraz rodzaju naruszenia „na poziomie wysokim” , co podlegało analizie przy ocenie przesła nek wymiaru kary, o których mowa w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie. W ocenie Prezesa Urzędu, zarzuty odnoszące się do prawidłowo ustalonego stanu 14 faktycznego zostały błędnie przypisane przez stronę do przesłanek wymiaru kary. W tym miejscu należy wskazać, że wymierzona stronie kara pieniężna zarówno na podstawie art. 92 pkt 5 jak i pkt 6 ustawy o zużytym sprzęcie należy do kar względnie oznaczonych . Kary względnie oznaczone polegają na tym, że ustaw odawca określił zagrożenie karą administracyjną w sposób widełkowy wskazując, że kara ta wynosi „od - do”. Konkretna wysokość kary wymierzana jest w ramach uznania administracyjnego. P rzyjmuje się, iż uznanie dotyczy przyszłości. Przedmiotem jego nie jest an i ustalenie znaczenia tekstu prawnego, ani ocena występujących faktów, lecz określenie skutku prawnego . Zakres uznania wyznaczony jest normami kompetencyjnymi, przepisami o postępowaniu administracyjnym i przepisami prawa materialnego, a organ administracy jny wydając tzw. decyzję uznaniową musi respektować nie tylko przepisy, ale i cel określonej regulacji. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywat ela (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 stycznia 2015 r. , II SA/Sz 238/14 ). Cele regulacji ustawy o zużytym sprzęcie zostały określone w motywach (14) i (25) dyrektyw y Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) ( Dz. Urz. UE z 21.7.2012, L 197, str. 38), zwanej dalej „dyrektywą 2012/19/UE” . Zgodnie z motywem (25) dyrektywy 2012/19/U E: „Do celów skutecznego zbierania WEEE (zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego) niezbędne jest przekazanie użytkownikom informacji w sprawie wymogu zaniechania pozbywania się WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz wymogu selektywne j zbiórki WEEE, a także w sprawie systemów zbierania i ich znaczenia dla gospodarowania WEEE. Informacje te wymagają właściwego oznaczania EEE, który mógłby skończyć w koszach na śmieci lub podobnych punktach zbierania odpadów komunalnych.” Zgodnie z motywem (14) dyrektywy 2012/19/UE : „Selektywna zbiórka stanowi warunek konieczny do zagwarantowania właściwego przetwarzania i recyklingu WEEE oraz jest niezbędna do osiągnięcia wybranego w Unii poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Konsumenci mu szą się aktywnie przyczyniać do pomyślnej realizacji takiej zbiórki oraz należy ich zachęcać do zwrotu WEEE (…)”. Tym samym obowiązek informacyjny z ustawy o zużytym sprzęcie ma na celu zagwarantowanie w Unii wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska. Obowiązek ten jest związany z koniecznością poinformowania konsumentów w celu zaniechania przez konsumentów pozbywania się WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz zapewnienia wymogu selektywnej zbiórki WEEE. P owyższe informacje maj ą na celu aktywizowanie konsumentów do przedsięwzięcia odpowiednich działań. Umieszczenie informacji w widocznym miejscu na gruncie w/w ustawy przejawia się w formie czynności materialno - technicznych polegających na przedstawieniu informacji w sposób widoc zny dla klientów w punkcie sprzedaży, czyli w formie wizualnej a nie w innej formie. F orma realizacji tego obowiązku została określona w ustawie i formą podstawową jest przedstawienie informacji w formie pisemnej. Nie ma też żadnego prawnego ani faktyczneg o uzasadnienia, żeby w sytuacji jasnego doprecyzowania w ustawie, że przedsiębiorca ma obowiązek umieszczenia informacji w widocznym miejscu, odsyłać klientów do zapoznania się z informacją w Internecie , albo sugerować, że użytkownicy mogą poszukiwać takic h informacji na własną rękę. W ykonanie tego obowiązku jest całkowicie zależne od woli strony. Prezes Urzędu informuje, że strona nie wniosła uwag do protokołu kontroli, co oznacza, że ustalenia faktyczne zostały dokonane przez organ kontroli w sposób prawidłowy. Należy również wskazać, że odpowiedzialność wynikająca z popełnienia deliktu administra cyjnego ma charakter obiektywny. Istotny jest sam fakt stwierdzenia naruszenia, nie zaś okoliczności 15 towarzyszące temu naruszeniu, takie jak wina, czy umyślność. P rzyczyny powstania naruszenia nie mają wpływu na prowadzenie postępowania administracyjnego, przypisanie odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązku, a w rezultacie na nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. W toku kontroli jednoznacznie stwierdzono stan naruszający przepisy prawa, co jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary. W oceni e Prezesa Urzędu, przepisy ustawy o zużytym sprzęcie należy interpretować ściśle. Nie ma prawnego uzasadnienia, aby przedsiębiorcy, uwzględniając specyfikę prowadzonej przez siebie działalności, kierując się niejasnymi i nieprecyzyjnymi kryteriami realizo wali obowiązek informacyjny z naruszeniem kryteriów i wymagań ustawowych. Należy wskazać, że o przydatności sposobu podawania informacji nie może rozstrzygać każdorazowo przedsiębiorca, przyjmując swoje własne kryteria celowości udostępniania informacji. T akie stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 i z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 805/21. Z punktu widzenia celów ustawy o zużytym sprzęcie, stwierdzone naruszenie obowiązków inf ormacyjnych przez przedsiębiorcę może w powodować niekorzystne skutki związane z niewłaściwym postępowaniem przez klientów z wytworzonym i zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym i ma w ten sposób wpływ na ochronę środowiska i zdrowia i życia ludzi . Argumentacja strony, że konsument może bez trudu zdobyć informację z wielu innych źródeł jest nietrafna. Ten obowiązek informacyjny nałożony jest na przedsiębiorcę, który oferuje do sprzedaży sprzęt elektryczny przeznaczony do gospodarstw domowych i kt óry powinien go zrealizować, a nie odsyłać użytkowników sprzętu elektrycznego i elektronicznego do poszukiwania tych informacji na własną rękę. Ustawa o zużytym sprzęcie nakłada na dystrybutorów sprzętu elektrycznego i elektronicznego obowiązki informacyjne ale również obowiązki o charakterze faktycznym (np. nakaz nieodpłatnego odbierania zużytego sprzętu). Ustawodawca w przepisach odnoszących się do nakładania kar za naruszenie obowiązków na podstawie ww. ustawy nie dokonał znaczącego rozróżnienia poprzez przypisanie mniejszego wymiaru kary do naruszenia obowiązku informacyjnego. Powyższe stanowi o tym, że naruszenie obowiązków informacyjnych i obowiązków o charakterze faktycznym na bazie tej ustawy jest równorzędne. Na uwagę zasługuje fakt, że ustawodawca określił minimalny próg wymiaru kary na 5 000 zł zarówno w przypadku naruszenia art. 91 pkt 25 jak i pkt 26. Tylko górny próg wymiaru kary został obniżony z 500 000 zł do 300 000 zł w przypadku naruszenia przez przedsiębiorcę art. 37 ust. 4 ww. ustawy poprzez nieumieszcze nie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 4. Powyższe nie ma znaczenia w przedmiotowym przypadku, ponieważ kara pieni ęż na została wymierzona raczej w odniesieniu do dolnego progu wymiaru kary . Na marginesie należy dodać, że strona deprecjonuje pojęcie obowiązku informacyjnego, wiąże go z pojęciem obowiązku informacyjn ego z przepisów o ochronie danych osobowych, gdzie „ obowiązek informacyjny ” jest pojęciem normatywnym. Powyższe nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego ani prawnego , ponieważ przedmiotem post ę powania nie jest ochrona danych osobowych . Deprecjonowanie obowiązku informacyjnego przez stronę polega na tym, że strona zakwalifikowała g o jako obowiązek poboczny, twierdząc, że nie naruszyła żadnych głównych obowiązków , podczas gdy ustawa o zużytym sprzęcie nie dokonuje rozróżnienia na obowiązki poboczne i główne. Tym samym Prezes Urzędu przychyla się do stanowiska organu I instancji, że stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj i zakres naruszenia - przesłanki wymiaru kary określone w art. art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, należy ocenić na poziomie wysokim. W swoim wyroku z dnia 9 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w 16 Warszawie ( Sygn. akt VIIl SA/Wa 596/22 ) orzekł: „ Skarżący jako przedsiębiorca nie dopełnił bowiem ciążących na nim obowiązków w zakresie informowania konsumentów o możliwości pozbycia się zużytego sprzętu, i to zarówno w przypadku sklepu, jak i strony in ternetowej. O wadze tych obowiązków świadczy art. 1 ustawy o zużytym sprzęcie, zgodnie z którym, ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektro nicznego i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania. Celem ustawodawcy, przy tworzeniu niniejszych przepisów, było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia s ię w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, gdzie te odpady pozostawić. Daje to możliwość jak największego odzysku i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i el ektronicznego, a w konsekwencji ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi, z uwagi na obecność substancji niebezpiecznych w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. W świetle powyższego, przyjąć należy za organami, że nie sposób uznać aby waga naruszenia przepisów była znikoma. Tym samym, zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 kpa należy uznać za bezzasadny, bowiem ocena zakresu, rodzaju i czasu trwania naruszeń została dokonana prawidłowo, a wysokość wymierzonej kary koreluje z tymi ustaleniami. ” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że ww. zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ad. 2. Zarzut naruszenia art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Strona wniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieuwzględnieniu stopnia szkodliwości i rodzaju naruszenia oraz uwzględnieniu w niewystarczającym stopniu dotychczasowej działalności Odwołującego się w ramach kryterium „dotychczasowej działa lności podmiotu”. Organ powinien był uwzględnić to, ze naruszenie zostało natychmiast usunięte. Nie było ze strony Odwołującego się żadnych prób uchylenia się od obowiązków, co świadczy o tym, że brak informacji stanowił w zasadzie jedynie przeoczenie. St rona wywodzi, że kryteria wskazane w art. 93 ust. 3 ustawy przemawiają za nałożeniem na Odwołującego się kary w minimalnej wysokości wynikającej z art. 92 pkt 5 i 6 w zw. z art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie . Odnosząc się do powyższego zarzutu, Pre zes Urzędu informuje, że p owyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanka dotychczasowej działalności przedsiębiorcy została oceniona na korzyść przedsiębiorcy i Pomorski WIIH ocenił tę przesłankę na poziomie niskim , gdyż było to pierwsze stwierdzone przez Pomorskiego WIIH naruszenie wymagań w zakresie ustawy o zużytym sprzęcie, którego dopuściła się strona. Od momentu wejścia w życie ustawy o zużytym sprzęcie tj. od 1 stycznia 2016 r. Pomorski WIIH nie wymierzył stron ie kary pieniężnej z tytułu nieprzestrzegania obowiązków nałożonych ustaw y o zużytym sprzęcie oraz nie było skarg konsumentów na działalność ww. placówki w zakresie ustawy o zużytym sprzęcie. Przesłanka ta została oceniona na korzyść przedsiębiorcy, co spo wodowało, że wymierzono stronie karę 10 000 zł zbliżoną do najniższego progu (5 000 zł). Argumentacja strony, że brak wymaganych prawem informacji stanowi jedynie przeoczenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Pomorskiego WIIH, brak wymaganych pra wem informacji wpłynął na określenie wag i naruszenia prawa , która została oceniona jako znaczna i uniemożliwiła w stosunku do strony zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary. Strona postępowania uwidaczniając w dniu 25 października 2023 r. bra kujące informacje w istocie zaprzestała 17 naruszania prawa. Nie można jednak uznać, że waga ujawnionego naruszenia prawa jest znikoma. Wbrew ciążącemu obowiązkowi informacyjnemu przedsiębiorca nie przekazywał klientom wszystkich wymaganych prawem informacji. Zważywszy na fakt niedopełnienia ww. obowiązków przez Stronę, Pomorski WIIH opierając się na treści art. 93 ust. 5 ww. ustawy o zużytym sprzęcie wymierzył stronie jedną karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za wszystkie naruszenia prawa. Kara w wymierzonej wysokości jest adekwatnym środkiem reakcji administracyjno - prawnej na ujawnione naruszenia prawa. Kara ta pełni również należycie funkcję dyscyplinującą, represyjną i prewencyjną. Prezes Urzędu przychyla się do stanowiska organu I instancji i stwierdza, ż e wysokość wymierzonej kary ma charakter proporcjonalny i nie stanowi znacznej dolegliwości dla tego przedsiębiorcy, działającego w sieci sklepów. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Or gan drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że Pomorski WIIH zasadnie nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł z tytułu niedope łnienia w dniu 18 października 2023 r. w punkcie sprzedaży - w sklepie Tedi w Galerii Handlowej [XXX] w Gdańsku przy ul. [XXX] , obowiązków dystrybutora określonych w art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez nieumieszczenie w widocznym miejs cu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy oraz poprzez nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu zgodnie z art. 39 pkt 2 ww. ustawy . Tym samym decyzja o karze pieniężnej wydana przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2023 r. Nr NR.D.25.2023.GO (sygn. akt: NR.8361.235.4.2023.JK.IG(IG), 27 listopada 2023 r. nr NRB - 88/2023 (sygn. akt NRB.8361.174.20 23) powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzęd u Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ 18