DIH-IV-26/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 27 maj a 2024 r. DIH - 4.707.49.2023 .TN DECYZJA DIH - 4. 26 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej „ KPA ”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, art. 91 pkt 25 i 26 lit. c, 93 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 202 Poqw 4 r. poz . 573 ) zwanej dalej „ustawą o zużytym sprzęcie” , po rozpatrzeniu odwołania z dnia 13 grudnia 2023 r. , które zostało wniesione przez pełnomocnika reprezentującego Pani ą Dorot ę Malinowsk ą prowadząc ą działalność gospodarczą pod nazwą FIRMA JUBILERSKA „DOMINO” DOROTA MALINOWSKA ze stałym miejscem wykonywania działalności gospodarczej w Bydgoszczy, odnosząc ego się do decyzji o karze pieniężnej wydanej przez Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2023 r. nr NRB - 88/2023 (sygn. akt NRB.8361.174.2023) na mocy której wymierzono ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (pięć tysięcy złotych) z tytułu: 1) nieumieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzeda ży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie”, co narusza art. 37 ust. 4 ww. ustawy, 2) nieumieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzeda ży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, co narusza art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE W dniu 13 grudnia 2023 r. do Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy , zwanego dalej „ Kujawsko - Pomorski m WIIH” , wpłynęło drogą elektroniczną na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej, odwołanie z dnia 13 grudnia 2023 r. , które zostało wniesione przez pełnomocnika reprezentującego Panią Dorotę Malinowską prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą FIRMA JUBILERSKA „DOMINO” DOROTA M ALINOWSKA odnosząc e się do decyzji o karze pieniężnej wydanej przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH z dnia 27 listopada 2023 r. nr NRB - 88/2023 (sygn. akt NRB.8361.174.2023) na mocy której wymierzono ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu naruszenia art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. W dniu 21 grudnia 2023 r. drogą pocztową do Kujawsko - Pomorskiego WIIH został wniesiony oryginał ww. odwołania. 2 Decyzja Kujawsko - Pomorskiego WIIH została doręczona stronie 29 listopada 2023 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 13 grudnia 2023 r. W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 5 - 6 października 2023 r. przez inspektorów reprezentujących Kujawsko - Pomorskiego WIIH w sklepie jubilerskim DOMINO mieszczącym się „ XXX ” w Bydgoszczy, należącym do przedsiębiorcy Doro ty Malinowskiej prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą FIRMA JUBILERSKA „DOMINO” DOROTA MALINOWSKA sprawdzono czy ww. przedsiębiorca realizuje obowiązki określone w art. 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Powyższe było powiązan e z faktem prowadzenia przez stronę sprzedaży sprzętu elektronicznego czyli zegarków elektronicznych. W protokole kontroli zapisano: „W związku z tym, iż kontrola przeprowadzana jest na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europej skiej, przedsiębiorcy nie zawiadomiono o zamiarze przeprowadzenia kontroli - art. 48 ust. 11 pkt. 1 ustawy z dnia 6.03.2018 r. Prawo przedsiębiorców w związku z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2019/10 20 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz. Urz. UE L 169 z 26.06.2019 str. 17). ” W ustaleniach kontroli w protokole kontrol i s twierdzono, że w kontrolowanej jednostce prowadzona była sprzedaż m.in. zegarków elektronicznych. Strona zadeklarowała w CEIDG, że jej przeważająca działalność gospodarcza to kod PKD 47.77.Z „Sprzedaż detaliczna zegarków, zegarów i biżuterii prowadzona w wyspecjalizowanych sklepach.” Wskazany kod PKD nie dokonuje rozróżnienia towaru w postaci zegarków na zegarki analogowe, elektroniczne czy elektryczne. Powierzchnia przeznaczona do prowadzenia sprzedaży detalicznej ww. wyrobów według oświadczenia osob y czynnej w lokalu przedsiębiorstwa wynosiła około 100 m2. Z wyjaśnień osoby czynnej w lokalu przedsiębiorstwa wynikało, że kontrolowana jednostka, jako dystrybutor, zgodnie z przepisami art. 37 o zużytym sprzęcie nieodpłatnie przyjmuje zużyty sprzęt poch odzący z gospodarstw domowych, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje, co sprzęt sprzedawany (art. 37 ust. 1 ww. ustawy). W wyniku kontroli stwierdzono, że w kontrolowanej jednostce nie umieszczono w widocznym miejscu w pun kcie sprzedaży informacji o: - nieodpłatnym odbieraniu zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany (art. 37 ust. 1 ww. ustawy), - nieodpłatnym odbieraniu zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony (art. 37 ust. 2 ww. ustawy), - obowiązku nieodpłatnego przyjmo wania przez dystrybutora prowadzącego jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości, zużytego spr zętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych (art. 37 ust. 3 ustawy) . Ponadto w miejscu sprzedaży kontrolowany dystrybut or nie umieścił informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, co narusza przepisy art. 39 pkt 2 ww. ustawy. Osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa potwierdziła, że wyżej opisane informacje faktycznie nie były uwidocznion e w kontrolowanym sklepie. 3 Ustalono ponadto, że kontrolowany przedsiębiorca nie prowadzi sklepu internetowego. W związku z ujawnionymi w toku kontroli nieprawidłowościami polegającymi na nieuwidocznieniu informacji określonych w przepisach art. 37 ust. 1 - 3 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, osoba czynna w lokalu przedsiębiorstwa z własnej inicjatywy podjęła natychmiastowe działania naprawcze, w wyniku których usunięto stwierdzone nieprawidłowości . W dniu zakończenia kontroli stwierdzono, że niepra widłowości zostały wyeliminowane, a zdjęcie powyższych informacji dołączono do akt kontroli. Zważywszy na nieobecność kontrolowanego przedsiębiorcy i niewyznaczenie przez niego osoby upoważnionej do reprezentowania strony , w dniu 6 października 2023 r. wys tosowano do strony pismo, informujące o przeprowadzonej kontroli. Do ww. dokumentu załączono upoważnienie do przeprowadzenia kontroli wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego. Przebieg i ustalenia poczynione w toku kontroli zostały opisane w protokole kontroli (nr akt kontroli NRB.8361.174.2023), doręczonym stronie w dniu 12 października 2023 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień i nie wniosła uwag do przesłanego protokołu kontroli. Pismem z 27 października 2023 r., dorę czonym 30 października 2023 r., Kujawsko - Pomorski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Jednocześnie organ I instancji poinformował, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, na podstawie art. 10 § 1 KPA, stronie biorącej udział w postępowaniu przysługuje prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ I instancji wyznaczył też stronie 10 dniowy termin do realizacji t ego uprawnienia, liczony od dnia doręczenia pisma zawiadamiającego o wszczęciu postępowania. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Kujawsko - Pomorski decyzją z dnia 27 listopada 2023 r. nr NRB - 88/2023 (sygn. akt NRB.8361.174.2023) wymierz ył ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu naruszenia art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Pismem z dnia 19 grudnia 2023 r. Kujawsko - Pomorski WIIH przekazał do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu” , odwołanie wniesione drogą elektroniczną na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej wraz z kopią akt sprawy. Pismem z dnia 21 grudnia 2023 r. Kujawsko - Pomorski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie wniesione drogą pocztową . Prezes U rzędu w ezwał stronę i pełnomocnika pismami z dnia 24 stycznia 2024 r. i z dnia 6 marca 2024 r. do uzupełnienia braków formalnych w postaci złożenia oryginału pełnomocnictwa i podania adresu do doręczeń dla pełnomocnika na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Strona uzupełniła brak formalny w postaci przedstawienia oryginału pełnomocnictwa pismem z dnia 2 lutego 2024 r., które zostało przekazane przez Kujawsko - Pomorski WIIH pismem, które wpłynęło do Urzędu 14 lutego 2024 r. Strona uzupełniła brak formalny w postaci przedstawienia informacji o adresie pełnomocnika w Polsce pismem z dnia 18 marca 202 4 r., które wpłynęło do Urzędu w dniu 23 marca 2024 r. Pismem z dnia 6 marca 2024 r. Prezes Urzędu zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Strona nie zajęła stanowiska w sprawie. Strona uzupełniła je dynie braki formalne. W swoim odwołaniu strona zaskarżyła decyzję Kujawsko - Pomorskiego WIIH nr 88/2023 w przedmiocie ukarania k a rą pieniężną albowiem zaskar żona decyzja została wydana w następstwie błędnej interpretacji przepisów post ę powania administracyjnego a w szczeg ólności błędnej interpretacji art. 189f § 1 pkt 1, art. 189f § 2 i 3 KP A oraz art. 189d 4 KPA. Strona wskazała, że na marginesie podnosi w dalszym ciągu zarzuty wyrażone w piśmie z 13 listopada 2023 r. w zakresie naruszenia przepisów dotyczących powiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Strona wskazała, że d odatkowo zarzuca niezastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisów art. 46 ust. 1 pkt 3 u stawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. P ismem z dnia 13 listopada 2023 r., przesłanym wyłącznie drogą elektroniczną w dniu 12 grudnia 2023 r. na adres mailowy Kujawsko - Pomorskiego WIIH, strona wniosła zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 u staw y z dnia 6 marca 2018 r. Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), zwan ej dalej „Prawem Przedsiębiorców” , poprzez niewystosowanie do przedsiębiorcy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Strona wskazała, że j ak wynika z treści Protokołu kontroli, brak zawiadomienia organ I instancji uzasadnił fak tem, iż kontrola odbywa się na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej. Jako przepis rangi międzynarodowej podano Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 , zwane dalej „rozporządzeniem 2019/1020/UE”. Strona wniosła o przedstawienie dokumentów poświadczają cych obligacyjną analizę. W przypadku jej zaś niewykonania strona podniosła zarzut niewypełnienia przesłanek prawem wskazanych do przeprowadzenia kontroli bez uprzedniego zawiadomienia o niej przedsiębiorcy. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji Organu pierwszej instancji. W toku postępowania Organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie Strony jest uzasadnione oraz sprawdza czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 us tawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Po przeanalizowaniu akt sprawy , Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowoda mi służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Kontrola prowadzona przez inspektorów reprezentujących Kujawsko - Pomorski ego WIIH miała na celu sprawdzenie przestrzegania przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, co zostało wskazane w określeniu przedmiotu i zakres u kontroli. Strona oferowała do sprzedaży sprzęt elektroniczny i elektryczny w postaci zegarków. Tym samym strona była z obowiązana do przestrzegania wymagań art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ww. ustawy. S trona nie wniosła uwag w ustawowym terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpis u określonym w art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Pismo datowane 13 listo pada 2023 r. a przesłane drogą elektroniczną na adres skrzynki elektronicznej organu I instancji dopiero w dniu 12 grudnia 2023 r. zostało wniesione aż po ponad dwóch miesiącach od daty przedstawienia stronie protokołu kontroli do podpisu. W związku z powyższym pismo to nie mo gło zostać zakwalifikowane jako uwagi do protokołu kontroli. 5 Odnosząc do podstawy materialno - prawnej wydania zaskarżonej decyzji, Prezes Urzędu informuje co następuje. Nie ulega wątpliwości, że przedsiębiorca jest dystrybutorem w rozumieniu przepisów ustawy o zużytym sprzęcie. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 2 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „dystrybutorze rozumie się przez to osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawne j lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt”. Ustawa o zużytym sprzęcie określa również definicję udostępnienia na rynku. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pk t 17 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „udostępnieniu na rynku - rozumie się przez to dostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie”. Us tawa o zużytym sprzęcie zawiera również definicję sprzętu, sprzętu przeznaczonego do gospodarstw domowych oraz zużytego sprzętu a także zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 13 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) sprzęcie - rozumie się przez to urządzenie, którego prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pól elektromagnetycznych, oraz urządzenie mogące służyć do wytwarzania, przesyłu l ub pomiaru prądu elektrycznego lub pól elektromagnetycznych, które są zaprojektowane do użytku przy napięciu elektrycznym nieprzekraczającym 1000 V dla prądu przemiennego oraz 1500 V dla prądu stałego.” W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 14 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „sprzęcie przeznaczonym dla gospodarstw domowych - rozumie się przez to sprzęt, który może być używany w gospodarstwach domowych, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe”. W trakcie kontroli s twierdzono, że w kontrolowanej jednostce prowadzona była sprzedaż m.in. zegarków elektronicznych. W myśl definicji ustawowej określonej w art. 4 pkt 24 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) „zużytym sprzęcie - rozumie się przez to sprzęt stanowiąc y odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, łącznie ze wszystkimi częściami składowymi, podzespołami i materiałami eksploatacyjnymi stanowiącymi część sprzętu w momencie pozbywania się go.” W myśl definicji ustawo wej określonej w art. 4 pkt 25 w/w ustawy: „Ilekroć w ustawie jest mowa o (…) zużytym sprzęcie pochodzącym z gospodarstw domowych - rozumie się przez to zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych oraz zużyty sprzęt pochodzący ze źródeł innych niż gos podarstwa domowe, który ze względu na charakter i ilość jest podobny do zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych; za zużyty sprzęt pochodzący z gospodarstw domowych uznaje się odpady powstałe ze sprzętu, który z dużym prawdopodobieństwem będzie używany zarówno przez gospodarstwa domowe, jak i przez użytkowników innych niż gospodarstwa domowe.” Przepis art. 37 ustawy o zużytym sprzęcie formułuje obowiązek dwojakiego rodzaju, tj. obowiązek przyjmowania zużytego sprzętu (art. 37 ust. 1 – 3) oraz ob owiązek informacyjny (art. 37 ust. 4). Zgodnie z art. 37 ust. 4 w/w ustawy dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3, tj. : 1) d ystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany. 2) d ystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodars tw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z 6 gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony. 3) d ystrybutor prowadzący j ednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynoszącej co najmniej 400 m2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych , jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznac zonego dla gospodarstw domowych. Wykładnia art. 37 ust. 4 ww . ustawy wskazuje, że adresatem obowiązku nałożonego przez ten przepis jest dystrybutor, a więc podmiot w rozumieniu art. 4 pkt 2 w/w ustawy tj. osoba fizyczna, jednostka organizacyjna niemająca o sobowości prawnej lub osoba prawna w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt. Dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt. Istotą przepisów ustawy o zużytym sprzęcie jest spełnienie obowiązków informacyjnych. Przepis art. 37 ust. 4 w/w ustawy stanowi: „Dystrybutor jest obowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w ust. 1 - 3. Dystrybutor udostępniający na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość jest obow iązany do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu.” Strona, wbrew obowiązkowi ciążącemu na niej, jako dystrybutorowi sprzętu, wynikającego z art. 37 ust. 4 z danie pierwsze ustawy o zużytym sprzęcie nie umieściła w kontrolowanym punkcie sprzedaży informacji, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Obowiązek „umieszczenia w widocznym miejscu” informacji odnosi się do formy pisemnej informacji, która ma być czytelna i znajdować się w widocznym miejscu. Natomiast zdanie drugie art. 37 ust. 4 w/w ustawy odnosi się do przekazania informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu w sytuacji gdy przedsiębiorca udostępnia na rynku sprzęt za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Kontrolowany dystrybutor nie udostępnia na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Zgodnie z art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej, podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym wypadku, stoso wnie do art. 92 pkt 6 ww. ustawy, wynosi od 5 000 zł do 300 000 zł. Zgodnie z art. 39 ustawy o zużytym sprzęcie: „Dystrybutor jest obowiązany do: (…) umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków porozumiewania się na odległość - do przekazania tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu. (…)” Naruszenie ww. przepisu stwierdzono i wpisano do protokołu kontroli, że w miejscu sprzedaży kontrolowany dystrybutor nie umieścił informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Zgodnie z art. 91 pkt 26 ustawy o zużytym sprzęcie, „admin istracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto (…) wbrew przepisom art. 39: c) nie umieszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, a w przypadku udostępniania na rynku sprzętu za pomocą środków 7 porozumiewan ia się na odległość - nie przekazuje tych informacji w sposób umożliwiający zapoznanie się z nimi, w szczególności na stronie internetowej lub w formie komunikatu.” W związku z tym, że kontrolowany przedsiębiorca nie prowadzi sklepu internetowego w stosunk u do strony obowiązek umieszczenia w widocznym miejscu informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu odnosi się wyłącznie do punktu sprzedaży. Zgodnie z art. 92 pkt 5 ww. ustawy administracyjne kary wynoszą w przypadku, o którym mowa w art. 91 pkt 22 - 24 i 26 - od 5000 zł do 500 000 zł. Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 ww. ustawy, administracyjne kary pieniężne za naruszenie przepisów, o których mowa w art. 91 pkt 22 - 26, wymierza w drodze decyzji właściwy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej. Zgodni e z art. 93 ust. 5 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary p rzewidzianej za dane naruszenia. W przedmiotowym przypadku wymierzono stronie jedną karę, której wysokość nie przekracza najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia (stosownie 300 000 zł i 500 000 zł). Kara została wymierzona w wysokości najniższego p rogu wymiaru kary 5 000 zł określonego w art. 92 pkt 5 jak i w pkt 6 ww. ustawy. Kara w wysokości 5 000 zł jest najniższą możliwą karą, która może być nałożona na przedsiębiorcę naruszającego ww. przepisy. Przepisy ustawy o zużytym sprzęcie w sposób niewy magający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują właściwym organom wymierzyć jedną karę podmiotowi, który nie wykonywał obowiązków określonych ww. przepisami, choćby nastąpiła niezwłoczna próba usunięcia nieprawidłowości. Wykazanie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Artykuł 91 tej ustawy stanowi bowiem, że "administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto (…)". Nie wskazuje się tu więc na możliwość ukarania podmiotu, który nie do pełnił określonych obowiązków, ale przepis ten stanowi obligatoryjny nakaz jej nałożenia. (patrz wyrok: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1989/19). Z akt administracyjnych sprawy i zgromadzonych w n ich dowodów jednoznacznie wynika, że przedsiębiorca nie dowiódł, aby zachował wszelką staranność, jakiej wymaga art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Wskazany przepis stanowi, że jeżeli podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczn ości wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i ok oliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Strona w postępowaniu nie przedstawiła dowodów, że do chowała należytej staranności i uczyniła wszystko, czego można od niej rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Ponadto należy wskazać, że czynność umieszczania wymaganych prawnie informacji jest okolicznością całkowicie zależną od strony, wobec czego przedsiębiorca dochowując należytej staranności był w stanie wywiązać się obowiązków nałożonych na niego ww. ustawą. Bez znaczenia w tym przypadku pozostaje fakt, że stwierdzone w toku kontroli uchybienia zostały usunięte, jeszcze przed zakończeniem kontroli. Z punktu zastosowania przepisów ustawy, kluczowe znaczenie ma bowiem fakt, że w dniu kontroli, wszystkie wymagane informacje, w zakresie o którym mowa w art. 37 ust. 4 (w związku z art. 37 ust. 1 - 3) oraz art. 39 pkt. 2 ustawy o zużytym sprzęcie nie były dostępne dla konsumentów, 8 Zgodnie z art. 93 ust. 3 ww. ustawy, przy ustalaniu wysokości adminis tracyjnej kary pieniężnej uwzględnia się stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu. Oceniając stopień szkodliwości naruszenia należy wskazać, że strona będąca dystrybutorem sprzętu ni e dopełniła obowiązków umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji, o których mowa w art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 pkt 2 ww. ustawy. Niespełnienie przez stronę ww. obowiązków informacyjnych utrudniło konsument om dostęp do informacji odnośnie przysługujących im uprawnień w zakresie odbioru zużytego sprzętu, a w konsekwencji mogło prowadzić do naruszenia zasad gospodarowania zużytym sprzętem. Strona naruszyła obowiązki, które miały na celu ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego. Ponadto konsumenci pozbawieni informacji dotyczącej punktów zbierania zużytego sprzętu mogli nie mieć świadomości o istnieniu tychże punktów i niezgodnie z przepi sami prawa rozporządzać zużytym sprzętem. prowadzenie działalności gospodarczej przez stronę ma charakter profesjonalny. Wobec tego, strona zobligowana jest do przestrzegania przepisów dotyczących obszaru wykonywanej przez nią działalności i winna stosować się do dyspozycji art. 37 ust. 4 i art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Zgodnego z prawem działania strony wymagała troska o ochronę interesów konsumentów, a także o ochronę środowiska naturalnego w zakresie postępowania ze zużytym sprzętem. Oceniając rodzaj i zakres naruszenia należy wskazać, że strona nie dopełniła obowiązków ciążących na niej jako dystrybutorze sprzętu elektrycznego i elektronicznego, naruszając art. 37 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 p kt 2 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Jeśli chodzi o art. 37 ust. 4 ww. ustawy, to odnosi się on do obowiązków informacyjnych określonych w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy i strona naruszyła obowiąz ek informacyjny, którego zakres został określony w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Tym samym strona jako profesjonalny przedsiębiorca mogła przygotować się do respektowania przepisów ww. ustawy w związku z wykonywaną przez stronę działalnością gospodarczą Naruszenie ww. przepisów przez stronę był o istotne z punktu widzenia prawa konsumenta do informacji o sposobie postępowania z odpadami i zasad gospodarowania zużytym sprzętem. Oceniając okres trwania naruszenia, należy wskazać, że nieprawidłowości stwierdzono w toku kontroli rozpoczętej 5 paździe rnika 2023 r. W jej trakcie strona, na żądanie inspektorów kontroli, usunęła stwierdzone uchybienia (tj. umieściła - w miejscu sprzedaży - brakujące informacje). Odnosząc się do przesłanki dotychczasowej działalności podmiotu to należy wskazać, że przebieg dotychczasowej działalności strony nie stanowił okoliczności zaostrzającej wymiar kary, gdyż było to pierwsze stwierdzone przez Kujawsko - Pomorskiego WIIH naruszenie wymagań w zakresie ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, któreg o dopuściła się strona. Mając na uwadze powyższe, organ ustalił wysokość kary na kwotę 5 000 zł, a więc w najniższej, przewidzianej prawem wysokości. Kara pieniężna została wymierzona stronie w najniższej możliwej wysokości, dlatego też nieadekwatność kary do przewinienia nie może zostać w tym przypadku uwzględniona. Strona prowadzi działalność gospodarczą i jest obowiązana do znajomości i przestrzegania przepisów dotyczących prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Strona wniosła zarzut niezastosowania przez organ pierwszej instancji przepisów art. 46 ust. 1 pkt 3 Prawa przedsiębiorców. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. 9 Przepis art. 46 Prawa Przedsiębiorców podzielony jest na 3 ustępy i żaden z nich nie zawiera punktów. Przepis ten stanowi: „1. Przedsiębiorcy, który poniósł szkodę na skutek wykonania czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów prawa, przysługuje odszkodowanie. 2. Dochodzenie roszczenia, o którym mowa w ust. 1, następuje na zasadach i w trybie określonych w odrębnych przepisach. 3. Dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów ustawy lub z naruszeniem innych przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karnym skarbowym dotyczącym przedsiębiorcy.” Strona w swoim odwołaniu nie doprecyzowała dlaczego stawia zarzut naruszenia art. 46 Prawa Prze dsiębiorców. Organ I instancji przekazując odwołanie strony wskazał na powiązanie kwestii podjęcia kontroli bez zawiadomienia, z wniesieniem wniosku o „przedstawienie dokumentów poświadczających obligacyjną analizę” ryzyka, a także podniesieniem zarzutu z art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców. Pismo strony datowane 13 listopada 2023 r. a przesłane drogą elektroniczną na adres skrzynki elektronicznej organu I instancji dopiero w dniu 12 grudnia 2023 r. zawiera zarzut przeprowadzenia kontroli bez powiadomieni a. Organ I instancji przekazując akta sprawy wskazał, że strona powołuje się na pełnomocnictwo w aktach sprawy, które nie zostało wniesione do akt sprawy. Strona uzupełniła brak formalny w postaci przedstawienia oryginału pełnomocnictwa pismem z dnia 2 lut ego 2024 r., które zostało przekazane przez Kujawsko - Pomorski WIIH pismem, które wpłynęło do Urzędu dopiero 14 lutego 2024 r. Tym samym organ I instancji nie mógł zakwalifikować pisma strony datowanego 13 listopada 2023 r. jako uwag do protokołu kontroli ani też nie mógł na nie odpowiedzieć przed wydaniem decyzji w dniu 27 listopada 2023 r, bo nie znał jego treści a dodatkowo pełnomocnik był nieprawidłowo umocowany i nie podał adresu do korespondencji w Polsce. Strona uzupełniła brak formalny w postaci pr zedstawienia informacji o adresie pełnomocnika w Polsce pismem z dnia 18 marca 2024 r., które wpłynęło do Urzędu w dniu 23 marca 2024 r. Prezes Urzędu wskazuje, że pismo datowane 13 listopada 2023 r. nie zostało wniesione przez platformę e - PUAP ani też ni e zawiera podpisu kwalifikowanego. Zgodnie z art. 63 § 1 KPA podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektro nicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Forma złożenia podania w postaci elektronicznej je st zatem dopuszczalna. Niewątpliwe art. 63 § 3a KPA wskazuje przy tym że podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno: 1) być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 albo ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 307) czyli powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, lub uwierzytelniane w sposób zapewniający możl iwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej i zawierać adres elektroniczny wnoszącego podanie. Pismo to nie zawiera ani podpisu elektronicznego, zaufanego ani osobistego, ani też nie zawiera adresu elektr onicznego wnoszącego podanie. Strona podaje adres pocztowy w Stanach Zjednoczonych. W swoim wyroku z dnia 28 marca 2022 r., sygn. I OSK 1224/21, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: 10 „Nie można utożsamiać adresu e - mailowego organu z elektroniczną skrzynką podawczą.” Tym samym żądania strony zawarte w tym piśmie są spóźnione a nieprawidłowe wniesienie pisma na adres e - mail organu uniemożliwia uwzględnienie tego pisma w postępowaniu i jego kwalifikację jako uwag do protokołu kontroli. Niemniej jednak, Preze s Urzędu postanowił odpowiedzieć stronie na zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa Przedsiębiorców odnoszący się do niewystosowania do przedsiębiorcy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Poinformowanie przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli j est dokonywane poprzez doręczenie zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli , o którym mowa w art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Jednakże w art. 48 ust. 11 w/w ustawy, ustawodawca wymienił sytuacje, w których nie jest konieczne dokonywanie zawiadomieni a przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli. Zgodnie z tym przepisem zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się m. in. w przypadku gdy kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie ratyfikowanej umowy międzynarodowej albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej (art. 48 ust. 11 pkt 1). Upoważnienia wydane do przeprowadzenia kontroli w przedmiotowej sprawie a także protokół kontroli wskazują podstawę prawną przeprowadzenia kontroli, w tym art. 11 ust. 3 rozporządzeni a Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 2019/1020, zgodnie z którym, w ramach zadań wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu organy nadzoru rynku przeprowadzają odpowiednie kontrole właściwości produktów w wymaganym zakresie poprzez kontrole dokumentac ji oraz, w stosownych przypadkach, kontrole fizyczne i laboratoryjne oparte na odpowiednich próbkach, szeregując pod względem ważności swoje zasoby i działania w celu zapewnienia skutecznego nadzoru rynku oraz z uwzględnieniem krajowej strategii nadzoru ry nku, o której mowa w art. 13. Zgodnie z art. 2 ust. 1 niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do produktów podlegających unijnemu prawodawstwu harmonizacyjnemu wymienionemu w załączniku I w takim zakresie, w jakim unijne prawodawstwo harmonizacyjne nie za wiera przepisów szczególnych mających taki sam cel, które w sposób bardziej szczególny regulują określone aspekty nadzoru rynku i egzekwowania przepisów. Z kolei Załącznik I w pkt 42 wymienia Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 li pca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (Dz.U. L 197 z 24.7.2012, s. 38), a więc akt prawny wdrożony przez ustawę o zużytym sprzęcie. Podstawą prowadzenia kontroli wobec produktów objętych przepisami wymienionymi w zał ączniku I do rozporządzenia (UE) nr 2019/1020 (m.in. zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego) jest art. 11 ust. 3 cyt. rozporządzenia, a więc bezpośrednio stosowany przepis prawa Unii Europejskiej. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjneg o w Warszawie z 9 listopada 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 596/22 utrzymany w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2023 r. II GSK 323/23). Tym samym organ I instancji nie miał obowiązku kierowania do strony zawiadomienia o zamiarze w szczęcia kontroli. Z uwagi na to, że kontrola w przedmiotowym przypadku mogła odbyć się bez zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, dowody zebrane w sprawie mogą stanowić dowód w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie doszło do naruszenia żadnyc h przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Tym samym art. 46 ust. 1 - 3 Prawa Przedsiębiorców nie miał w tym przypadku zastosowania. Ustalenia faktyczne zostały dokonane na podstawie protokołu kontroli. P rotokół kontroli jest dokumentem urzędowym i jako taki korzysta z domniemania wiarygodności wynikającego z art. 76 § 1 KPA. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 19 września 2023 r. sygn. II SA/Ol 463/23 (LEX nr 361328 1): „Dokument urzędowy spełniający 11 wymogi kodeksu postępowania administracyjnego ma zwiększoną (szczególną) moc dowodową. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) or az zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). Domniemanie autentyczności dokumentu urzędowego wskazuje na to, że dany dokument pochodzi od organu (jednostki), który go wystawił. Z kolei domniemanie zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawa rtych (wiarygodności) nakazuje uznać, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. W konsekwencji organ nie może odrzucić - bez przeprowadzenia przeciwdowodu - istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Pominięcie faktu stwierdzonego w dok umencie urzędowym bez przeprowadzenia przeciwdowodu stanowi naruszenie art. 76 § 1 KPA (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2023 r., II GSK 1712/21).”. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 2107/19 stwierdził, że protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element m ateriału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treśc i. W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, iż kontrolowany, pouczony o prawie zgłaszania uwag na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej nie wniósł uwag bezpośrednio do protokołu kontroli, nie uczynił tego także w terminie 7 dni od dnia pr zedstawienia protokołu do podpisu. Strona w swoim odwołaniu wniosła zarzut błędnej interpretacji przepisów post ę powania administracyjnego a w szczególności błędnej interpretacji art. 189f § 1 pkt 1, art. 189f § 2 i 3 KPA oraz art. 189d KPA. W treści odwołania strona nie wyjaśni ła na czym polega naruszenie przez organ I instancji poprzez błędną interpretację art. 189d KPA. Strona przywołuje jedynie pkt 1 art. 189d KPA wskazując, że u stalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej, org an uwzględnia wagę i okoliczności naruszenia prawa (pkt 1). Strona przywołała wybiórczo fragment tej przesłanki i nie przywołała całej przesłanki z art. 189d pkt 1 KPA, która brzmi „Wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naru szenia (…). ” Strona pominęła przesłanki : potrzebę ochrony życia lub zdrowia , ochrony ważnego interesu publicznego . Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 189d KPA, Prezes Urzędu informuje co następuje. W związku z uregulowaniem w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189a ust. 2 pkt 1 KPA nie stosuje się w tym zakresie przepisów d ziału IVa KPA. W ten sposób wyłączone jest stosowanie innych przesłanek w ymiaru kary np. określonych w art. 189d w dziale IVa KPA. Przepis art. 189a § 2 pkt 1 KPA dotyczący wyłączenia stosowania przepisów zawartych w dziale IVa KPA zawierający zwrot „w tym zakresie nie stosuje się” w przypadku uregulowania w przepisach szczegó lnych przesłanek wymiaru kary, nie nakazuje stosowania zastępczego lub uzupełniającego przesłanek wymiaru kary z art. 189d KPA. W swoim wyroku z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1660/21 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „P rzewidzianych działem IV a Kodeksu postępowania administracyjnego przepisów dotyczących administracyjnych kar pieniężnych nie należy traktować jako uniwersalnego klucza rozstrzygania w sprawach o nałożenie kar pieniężnych, znajdują bowiem one 12 zastosowanie ograniczone. Dz ieje się tak z tego powodu, że ustawodawca w art. 189a § 2 KPA, w kwestiach tym przepisem określonych, przyznał pierwszeństwo regulacjom szczególnym, wyłączając w ogóle możliwość stosowania unormowania z działu IVA KPA”. Tym przepisem szczególnym na grunci e ustawy o zużytym sprzęcie jest art. 93 ust. 3, który określa dyrektywy wymiaru kary. Przesłanki wymiaru kary z art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie zostały szczegółowo omówione w zaskarżonej decyzji. Przepis art. 189d KPA nie miał w tym przypadku zas tosowania. Po woływ anie przez stronę na tezę, która odnosi się do art. 189d pkt 1 KPA i stanowi dyrektywę wagi naruszenia prawa, nie ma znaczenia na gruncie niniejszej sprawy, ponieważ art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie takiej przesłanki literalnie nie zawiera. Przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa została omówiona przy zastosowaniu instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Natomiast przywoływanie przez stronę w sposób ogóln y kwestie wag i (znaczeni a , ciężar u gatunkow ego ) niedopełnionego obowiązku oraz wag i niedopełnienia lub naruszenia rzeczonego obow iązku były analizowane w przesłankach stop nia szkodliwości naruszenia oraz rodzaju zakresu naruszenia. Strona w swoim odwołaniu przywołała art. 115 § 2 KK oraz orzecznictwo Sąd u Najwyższego odnoszące się do tego przepisu. Prezes Urzędu informuje, że argumentacja strony odnosząca się do tego przepisu oraz orzecznictwo przywołane przez stronę, pozostaje bez związku ze spraw ą, ponieważ przesłanki wymiaru kary określone w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie nie mają odniesienia do przesłanek znikomej społecznej szkodliwości czynu określonych w art. 115 KK. Przywoływanie przez stronę art. 115 § 2 ustawy – Kodeks Karny w odniesieniu do konieczności uznania przez organy administracyjne przesłanek znikomej społecznej szkodliwości czynu tamże określonych nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. W swoim wyroku z dnia 18 sierpn ia 2020 r. (sygn. akt I GSK 497/20) odnoszącym się do stosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w sprawach z zakresu naruszania obowiązku wystawiania wymaganego świadectwa jakości paliw stałych, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że „ art. 115 ustawy – Kodeks karny, który to przepis, zważywszy na przedmiot, cele oraz funkcje regulacji administracyjnoprawnej należy uznać za nieprzydatny dla potrzeb rekonstrukcji wskazanego pojęcia ” (patrz: waga naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA). Teza ta została powtórzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2022 r. (sygn. akt II GSK 1091/19 ). Strona podniosła zarzut błędnej interpretacji art. 189f § 1 pkt 1, art. 189f § 2 i 3 KPA . Według skarżącej organ pierwszoinstancyjny w sposób niewłaściwy zinterpretował powyższe przepisy. Ze względu na charakter sprzedawanych produktów w sklepie jubilerskim waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zai stniały w całości przesłanki opisane w art. 189f § 1 pkt 1 KPA. W ocenie strony, nie ma w tym przypadku znaczenia, jak to błędnie stwierdził organ, fakt, iż informacje zostały umieszczone po podjęciu przez organ czynności kontrolnych. Strona wskazała, że u względniając przy wymiarze administracyjnej kary pieniężnej dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) niedopełnionego obowiązku (naruszonego zakazu) oraz wagę niedopełnienia/naruszenia rzeczonego obowiązku/zakazu. Waga obowiązku/zakazu powinna być mierzona zarówno rodzajem obowiązku/zakazu, jak i znaczeniem obowiązku/zakazu dla efektywnego i praworządnego wykonywania zadań i kompetencji administracji publicznej. Z kolei waga naruszenia prawa powinna być oceniana w kategoriach jego stopnia, tj. znikomego, zwykłego lub rażącego/poważnego niedopełnienia obowiązku/naruszenia zakazu. 13 Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Zarzut st rony nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że strona pomyliła przesłanki wymiaru kary z przesłankami odstąpienia od wymierzenia kary. Przesłanki wymiaru kary zostały uregulowane w art. 93 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, a prze słanki odstąpienia od wymierzenia kary uregulowane są w art. 189f KPA. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji przeanalizował możliwość odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, stwierdzając, że wagi naruszenia prawa przez Stron ę nie można uznać za znikomą, Obowiązki informacyjne nałożone na dystrybutora ustawą o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym służą bowiem zabezpieczeniu interesów konsumentów oraz ochronie środowiska. Odnosz ąc się do drugiej z przesłanek, tj. zapr zestania naruszenia prawa, organ I instancji wskazał na fakt, że strona dokonała przywrócenia stanu zgodnego z prawem, gdyż podjęła (na skutek czynności kontrolnych) działania naprawcze polegające na uwidocznieniu w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży w ymaganych informacji. Niemniej jednak spe łnienie wyłącznie jednego z dwóch warunków nie jest wystarczającą przesłanką do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Organ I instancji przeanalizował również możliwość odstąpienia od kary w trybie art. 189f § 1 pkt 2 KPA, stwierdzając, że organ nie dysponował informacjami wskazującymi na uprzednie ukaranie strony za stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości, które to spełniałoby cele, dla których nakładana jest kara pieniężna. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał odnośnie do art. 189f § 2 i § 3 KPA , że odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu nie pozwoliłoby na os iągnięcie celu, dla którego nakładana jest administracyjna kara pieniężna, mająca nie tylko funkcję represyjno - dyscyp l inującą, ale także prewencyjną. Prezes Urzędu informuje co następuje. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono jako znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pier wsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę n aruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa . Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W swoim wyroku z dnia 30 listopada 2022 r. , II GSK 1091/19 , Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „ Z konwencji językowej, którą ustawodawca operuje na gruncie przywołanego 14 przepisu p rawa - "jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa" - wynika, że wobec użycia funktora koniunkcji, warunkiem jego zastosowania w okolicznościach danej sprawy jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu określonych nim przesłanek. ” Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu publicznego, który polega na ochr onie środowiska i zdrowia ludzi. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r., III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku nal eży bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa, pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 KPA W art. 189d pkt 1 KPA ustawodawca wskazał, że wymierzając adm inistracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjąt kowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naru szonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu. W świetle art. 189f § 1 pkt 1 KPA, stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu prop orcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA, mają chronione prawem wartości i dobra, w odni esieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 KPA) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala na ruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administr acyjnego.” Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w swoim wyroku z dnia 8 listopada 2023 r. II GSK 2310/22 : „Stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa powiązane jest z koniecznością przeprowadzenia swoistej analizy samego naruszenia i odniesieni a wyniku tego zabiegu interpretacyjnego względem wagi dobra lub dóbr chronionych naruszonym przepisem prawa. Istotne są więc w tym przypadku kwestie jakie dobra są chronione prawem, jak dużego uszczerbku doznały w efekcie działania skarżącej oraz jak się k ształtują okoliczności sprawy, mające wpływ na ocenę naruszenia i jego skutków. W tym ostatnim przypadku uwzględnia się 15 elementy przedmiotowo istotne np. jaka była skala naruszeń prawa i jakie są ich skutki oraz podmiotowo istotne np. czy strona działała w sposób zawiniony.” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ustawą o zużytym sprzęcie. Tym samym nie zaistniała w niniejszej sprawie przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Przeświadczenie strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest jedynie stanowiskiem strony a r ozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 cz erwca 2023 r., III OSK 2411/21). Odnosząc się od chronionych wartości i dóbr, to strona naruszyła istotne obowiązki informacyjne, dzięki którym konsumenci mogli zapoznać się ze sposobem postępowania ze zużytym sprzętem i miejscami ich odbioru. Brak tych in formacji mógł spowodować niezgodne z przepisami postępowanie przez konsumentów z zużytym sprzętem. Strona jest przedsiębiorcą prowadzącym profesjonalną działalność gospodarczą i powinna znać i stosować przepisy prawa, które dotyczą jej działalności gospodarczej i tym samym nie można jej przypisać braku zawinienia. Przepis art. 1 w/w us tawy określa cele ustawy i tym samym statuuje przedmiot ochrony ustawowej. Przedmiotem ochrony ustawowej jest ochro na środowiska i zdrowia ludzi . Przepis ten brzm i: „Ustawa określa środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi przez zapobieganie nieko rzystnym skutkom wytwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, zwanego dalej „zużytym sprzętem”, i gospodarowania nim lub przez ograniczanie tych skutków oraz ogólnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności ich wykorzystania.” W ocenie Prezesa Urzędu, nie można bowiem uznać za naruszenie przepisów prawa, w stopniu znikomym, takiego naruszenia, które nie budzi żadnych wątpliwości, a do którego doszło na skutek nieprzestrzegania przepisów prawa przez podmiot do tego zobowiązany. W odniesieniu zaprzestania naruszania prawa, o którym mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA oraz informacji, że strona podjęła dobrowolne działania naprawcze i stwierdzone nieprawidłowości zostały bezzwłocznie usunięte, to należy podkreślić, że działania miały c harakter następczy i podjęto je w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Handlowej. Tym samym pomimo spełnienia przesłanki zaprzestania naruszania prawa, w ocenie Prezesa Urzędu, nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszen ia prawa, co uniemożliwia zastosowanie w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku in stytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona ad ministracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cel e, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 93 ust. 2 ww. us tawy. 16 Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pienię żna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termi n i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna czyli celów związanych z gosp odarowaniem zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym. Strona zaprzestała naruszania prawa, ale stan zaprzestania naruszania prawa uwzględniony jest dopiero od momentu faktycznego działania strony, polegającego na uzupełnieniu brakujących informacji. Natomiast niemożliwe jest usunięcie naruszenia prawa w stosunku do konsumentów, którzy zawarli ze stroną umowę sprzedaży w zakresie zakupu zegarków elektronicznych, bo nie jest możliwe ustalenie ich adresów i tym samym usunięcie naruszenie praw a , ponieważ obowiązek informacyjny powinien zostać zrealizowany wraz z zawarciem umowy sprzedaży. Nieprawidłowo poinformowani nabywcy sprzętu elektronicznego czy elektrycznego mogli w sposób dowolny gospodarować zużytym sprzętem. Tym samym nie jest możliwe spełnienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna czyli celów związanych z gospodarowaniem zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym. Zasadnie zatem Organ I instancji nie zastosowa ł w przedmiotowej sprawie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary. Strona również w swoim odwołaniu podniosła, że z e względów na charakter sprzedawanych produktów odbieranie zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy sprzętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełni te same funkcje co sprzęt sprzedawany, może mieć jedynie charakter incydentalny. Odbieranie zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy sprz ętu, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełni te same funkcje co sprzęt sprzedawany w ogóle zaś do tej pory nie wystąpiło i jest mało prawdopodobne żeby nastąpiło w ogóle. Podobnie ze względu na charakter sprzedawanych produktów marginalne zast osowanie ma informacja o odbiorze zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Odnosząc się do powyższego z arzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Odnosząc się do incydentalności naruszenia, to organy nie zakwalifikowały naruszenia w świetle stanu faktycznego jako naruszenia incydentalnego i tym samym pozwalając ego na zakwalifikowanie wagi naruszenia pra wa jako znikomej. Delikt strony jest zakwalifikowany jako delikt z zaniechania, a więc nie może być kwalifikowany jako działanie jednostkowe. Stwierdzone naruszenie nie odnosiło się do naruszenia przez stronę obowiązków o charakterze faktycznym jak np. fak tycznego nieodbierania zużytego sprzętu, tylko odnosiło się do naruszenia obowiązków informacyjnych, co miało charakter długotrwały a nie jednostkowy. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego względem użytkowników sprzętu elektronicznego. Strona je st dystrybutorem zegarków elektronicznych , które nie stanowią dużego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, i z faktu tego wywodzi niezasadność wymogów informacyjnych nałożonych na stronę ustawą o zużytym sprzęcie. Należy podkreślić, że obowiązek informacyjny nałożony na dystrybutorów sprzętu elektronicznego i 17 elektrycznego nie jest uzależniony od wielkości tego sprzętu, ponieważ nie ma w tym zakresie zapisów ustawowych. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typo wą karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wykonywaną dział alnością (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Strona też nie jest uprawniona do określania zasadności zastosowania obowiązku informacyjnego. N iedopuszczalne jest, aby przedsiębiorcy, powołując się na specyfikę prowadzonej działalności, kierując się niejasnymi i nieprecyzyjnym i kryteriami, modyfikowali bądź też odstępowali od ustawowych kryteriów określonych w przepisach. (patrz: wyrok Naczeln ego Sąd u Administracyj nego z 9 października 2019 r., sygn. akt II GSK 710/19 i z 28 września 2021 r. , sygn. akt II GSK 805/21). Również niewielka wielkość sprzedawanego przez stronę sprzętu elektronicznego (zegarki) nie zwalnia strony z obowiązku przestrzegania prawa. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. N ależy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ dru giej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał, że K ujawsko - Pomorski WIIH zasadnie nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5 000 zł z tytułu: 1) nieum ieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie”, co narusza art. 37 ust. 4 ww. ustawy, 2) nieumieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu, co narusza art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie, Tym samym decyzja o karze pieniężnej wydan a przez Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2023 r. nr NRB - 88/2023 (syg n. akt NRB.8361.174.2023) powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/