DIH-IV-27/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 25 sierpnia 2025 r. DIH - 4.707.23.2025.TN DECY ZJA DIH - 4. 27 .2025 „ infor macje prawnie chronione oznaczo no [XXX] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 i z 2025 r. poz. 769 ), zwanej dalej „KPA”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji H andlowej”, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 24 marca 2025 r. wniesionego przez pana [XXX] , członka zarządu oraz Panią [XXX] , członka zarządu, reprezentujących GRUPĘ HANDLOWĄ "PRIMUS" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, z siedzibą w Zgierzu, od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr NRU.KC. 12.2025 (sygn. akt NRU.8361.257.2024) z dnia 5 marca 2025 r. wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kar y pieniężnej w wysokości 3 000 zł (trzy tysiące złotych) z tytułu niedopełnienia obowiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej c en jednostkowych dla 14 rodzajów artykułów spożywczych w opakowaniach jednostkowych oferowanych do sprzedaży według masy i objętości wbrew postanowieniom art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuj e w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Łódzkim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 28 marca 2025 r. odwołani e z dnia 24 marca 2025 r. , które zostało wniesione przez pana [XXX] , członka zarządu oraz Panią [XXX] , członka zarządu, reprezentujących GRUPĘ HANDLOWĄ "PRIMUS" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, z siedzibą w Zgierzu, od decyzji Łódzkiego WIIH nr N RU.KC.12.2025 (sygn. akt NRU.8361.257.2024) z dnia 5 marca 2025 r. wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kar y pieniężnej w wysokości 3 000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 14 rodzajów artykułów spożywczych w opakowaniach jednostkowych oferowanych do sprzedaży według masy i objętości wbrew postanowieniom art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Decyzja Łódzkiego WIIH została doręczona stronie 13 marca 2025 r., natomiast odwołanie zostało wniesione drogą pocztową w dniu 25 marca 2025 r. Pismem z 1 kwietnia 2025 r. Łódzki WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu”, „organem drugiej ins tancji”. pismem z dnia 24 marca 2025 r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 W dniach 10, 11, 21 października 2024 r. na podstawie upowa żnienia Łódzkiego WIIH numer NRU.8361.257.2024 z dnia 9 października 2024 r. inspektorzy Łódzkiego WIIH przeprowadzili kontrolę w sklepie zlokalizowanym w Łodzi przy ul. Traktorow ej 63, należącym do GRUPY HANDLOWEJ "PRIMUS" SPÓŁKI Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Kontrolę przeprowadzono w obecności pracownicy - osoby czynnej w lokalu przedsiębiorstwa w dniu 10 października 2024 r. i następnie jako osoby upoważnionej do reprezentowania spółki w dalszych dniach kontroli. W trakcie kontroli w dniu 10 pa ździernika 2024 r. sprawdzono przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach oraz r ozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r., poz. 2776), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen. Kontrol ą objęto 100 rodzajów artykułów spożywczych w opakowaniach jednostkowych. Dokonane w toku kontroli oględziny miejsca sprzedaży detalicznej oraz produktów wykazały, że przedsiębiorca nie uwidocznił cen jednostkowych przy 14 rodzajach wyrobów w opakowaniach jednostkowych (m.in. wyroby garmażeryjne, przetwory owocowo - warzywne, makarony, wyroby cukiernicze ). Szczegółowe dane dotyczące towarów, dla których sprawdzono uwidacznianie cen zawarto w wykazie stanowiącym załącznik protokołu kontroli . Organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach postępowania administracyjnego z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz poucz ył stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udział u w każdym stadium postępowania administracyjnego . Jednocześnie zobowiązano przedsiębiorcę do udzielenia informacji na temat uzyskanych przez przedsi ębiorcę korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniem obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach, wielko ści obrotów i przychodu przedsiębiorcy za rok 2023, sankcji na łożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Strona udzieliła informacji na temat uzyskanych przychodów w 2023 r. oraz poinformowała, że z ar ówno w 2023 jak i w 2024 roku spółka nie została ukarana mandatami karnymi z tytu łu naruszenia obowiązków o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach , a także nie uzyskała korzyści majątkowej i nie poniosła strat w związku z naruszeniem obowi ązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu cenach i nie zostały na łożone na stronę sankcje za to samo naruszenie w innych państwach Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Łódzki WIIH decyzją nr NRU.KC.12.2025 (sygn. akt NRU.8361.257.2024) z dnia 5 marca 2025 r. nałoż ył na ww. przedsiębiorcę kar ę pieniężn ą w wysok ości 3 000 zł z tytułu niedopełnienia obowiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 14 rodzajów artykułów spożywczych w opakowaniach jednostkowych oferowanych do sprzedaży według masy i objętości wbrew postanowieniom art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Strona wniosła odwołanie od ww. decyzji. Prezes Urzędu pismem z dnia 7 maja 2025 r. zawiadomił stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, a także wezwał stronę do wskazania danych osobowych osób, które podpisały przedmiotowe odwołanie oraz ich funkcji w spółce i do doręczenia załączników wymienionych w odwołaniu, które zostały pominięte. Strona uzupełniła braki odwołania pismem z dnia 20 maja 2025 r. lecz nie zajęła stanowiska w sprawie. W swoim odwołaniu strona zaskarżyła decyzję I instancji w całości oraz wniosła następujące zarzuty : Zarzuty strony: 1. Zarzut naruszenia prawa materialnego, kt óre miało wpływ na treść decyzji, poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu, a mianowicie art. 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3 Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych, w sytuacji gdy stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków oraz dotychczasowa działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej pr zez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków nie uzasadniają nałożenie kary w obecn ej wysokości; 2. Zarzut naruszenia prawa materialnego, kt óre miało wpływ na treść decyzji, a mianowicie art. 4 ust. 1 ww. ustawy poprzez uznanie, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 10 października 2024 roku nie uwidoczniono cen jednostkowych na 14 r odzajach wyrobów w opakowaniach jednostkowych, w sytuacji gdy przedmiotowa okoliczność podyktowana była zewnętrznymi okolicznościami, które pozostawały niezależne od Spółki; 3. Zarzut naruszenia przepis ów postępowania tj. art. 189f § 1 ust. 1 KPA poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zostały spełnione przesłanki jego zastosowania, a Organ winien odstąpić od wymierzenia kary i poprzestać na pouczeniu; 4. Zarzut naruszenia przepis ów postępowania tj. art. 189f § 2 i 3 KPA poprzez jego niezastosowanie - niezakwalifikowanie przedmiotowego zdarzenia do dyspozycji prawnej art. 189f § 1 ust. 1 powinno skutkować zastosowaniem przez Organ regulacji art. 189f § 2 i 3 KPA jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałab y być nałożona administracyjna kara pieniężna, a organ administracji publicznej winien odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia, o którym mow a w art. 189f § 2 KPA. Wnioski strony : Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odstąpienie od wymierzenia kary i poprzestanie na pouczeniu albo o uchylenie zaskarżonej Decyzji i umorzenie postępowanie pierwszej instancji w całości. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji Organu pierwszej instancji. W toku postępowania Organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie Strony jest uzasadnione oraz sprawdza czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust . 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes Urzędu. Wo bec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okolicz ności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstronnej oceny. Przedmiotową kontrolą objęto 100 rodzajów towarów i stwierdzono, że strona nie uwidoczniła cen jednostkowych przy 14 rodzajach towarów w opakowaniach jednostkowych (m.in. wyroby garmażeryjne, przetwory owocowo - warzywne, makarony, wyroby cukiernicze ). Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu spr zedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” Cena jednostkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Z godnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3 ) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. Powyższe oznacza, że cena i cena jednostkowa powinna być uwidoczni ona na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. W przedmiotowym przypadku nie miał zastosowania § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, pon ieważ nie zostały spełnione wymienione w tym przepisie przesłanki umożliwiające niezastosowanie wymogu uwidaczniania cen jednostkowych. Przepis § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen stanowi: „Wymogu uwidaczniania cen jednostkowych nie stosuje si ę do: 1) towarów, których cena jednostkowa jest identyczna z ceną sprzedaży; 2) towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach); 3) towarów nieżywnościowych sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie lub właściwości wyłącz nie w parach; 4) produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 202 5 r. poz. 750 ).” Funkcją ceny jednostkowej jest umożliwienie konsumentom porównani e cen produktów w sposób optymalny na podstawie prostych kalkulacji, bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych działań matematycznych. Dlatego też oprócz ceny (za produkt) na wywieszce cenowej, w miejscu sprzedaży musi się również na niej znaleźć cena jednostkowa, a więc przeliczenie na odpowiednią jednostkę miary (litr, kilogram). Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie interesów konsumentów, którzy mogą nie tylko porównać ceny takich samych lub podobnych produktów w miejscu sprzedaży, ale także mogą faktycznie przekonać się czy podana cena jednostkowa (za litr, kilogram) jest niska czy wysoka i podjąć decyzję o zawarciu umowy sprzedaży w innym sklepie. Brak podania ceny jednostkowej narusza prawo konsumenta do wyczerpującej informacji, a tym samym ogranicza jego możliwości świadomego, najkorzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru, co prowadzi do zagrożenia jego interesów. Wojewódzki Sąd Administracyjn y w Warszawie w swoim wyroku z dnia 8 października 2020 r. , VI SA/ Wa 224/20 , orzekł: „(…) brak uwidocznienia cen jednostkowych przy towarach uniemożliwia kupującym porównanie cen towarów z cenami towarów podobnych lecz o innej masie czy objętości, a przez to utrudnia kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, narusza ich interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie. ” Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez konsumen ta przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania przez kon sumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze dec yzji, karę pieniężną. W przedmiotowym przypadku zastosowano w stosunku do strony art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Tym samym kara pieniężna w wysokości 3 000 zł stanowi 15 % górnego progu wymiaru kary (20 000 zł) i nie ma charakteru ekscesywnego w stosunku do ww. pr zedsiębiorcy. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębior cę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europej skiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi od powiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. nr 345, str. 1, ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/WE”. Łódzki WIIH uwzględnił w swojej de cyzji wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach. Stopień naruszenia obowiązków został określony jako istotny. Przedsiębiorca nie uwidaczniając cen jednostkowych towarów naruszył obowiązek określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, a tym samym naruszono prawo konsumentów do rzetelnej informacji o cenach jednostkowych. Cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szcz ególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów - podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego wykonania. Brak uwidocznienia cen jednostkowych u niemożliwia kupującym porównanie tych cen z cenami tych samych towarów lecz o innej masie czy objętości lub sposobie opakowania, a także uniemożliwia porównanie ceny jednostkowej danego towaru z cenami towarów podobnych pochodzących od innych producentów. Tym samym brak cen jednostkowych utrudnia konsumentom dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne. Konsument często nie ma możliwości wyliczenia ceny jednostkowej. Cena i cena jednostkowa stanowią podstawo we kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych. Dlatego też brak podania informacji cenowych pozbawia także konsumentów możliwości dokonania świadomego wyboru nie tylko w obrębie jednego sklepu, ale także kilku należących do różnych przedsiębiorców i wyboru najbardziej korzystnej dla siebie oferty. Organ I instancji podkreślił, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 że celem regulacji w zakresie informowania ocenach jest poprawa ochrony interesów konsumenta oraz zdrowa konkurencja mi ędzy przedsiębiorcami o czym sta nowi motyw ( 1 ) dyrektywy 98/6 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U L 80 z 18.03.1998 r. s. 2 ) zwan ej dalej „dyrektywą 98/6/WE” . Obowiązkiem strony było podanie informacji o cenach jednostkowych w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, a strona tego obowiązku nie dopełniła. Wagę i skalę naruszen ia organ I instancji ocenił jako poważną. Odnosząc się do przesłanki dotychczasowej działalności przedsiębiorcy , w tym podjętych przez niego działań w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, uwzględniając wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków, to należy wskazać co następ uje. Organ I instancji wziął pod uwagę fakt, że strona w okresie ostatnich 12 miesięcy po raz pierwszy naruszyła przepisy ustawy o informowaniu o cenach . Powyższe wynika z dokumentacji zgromadzonej przez Łódzki WIIH. Strona w odpowiedzi na wezwanie zawarte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego poinformowała, że nie uzyskała korzyści majątkowej i nie poniosła strat w związku z naruszeniem obowi ązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu cenach. Odnosząc się do przesłanki wielko ś ci obrotów i przychodu – organ I instancji miarkując karę wziął pod uwagę przekazane przez stronę dane o wielkości przychodu za rok 2023 i oświadczenie o zakwalifikowaniu kontrolowanego przedsiębiorcy do grupy średnich przedsiębiorców w rozumieniu przepisów art. 7 ust. 1 pkt 3 Ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Praw o przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 ze zm.) , zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców ” . Powyższa przesłanka określa pozycję przedsiębiorcy na rynku . Odnosząc się do przesłanki sankcj i nałożon ych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państw ach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych , to należy wskazać, powyższe kryterium nie znajduje zastosowania, ponieważ przedmiotowa kontrola nie miała charakteru transgranicznego. Strona w odpowiedzi na wezwanie zawarte w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego poinformowała, że nie zostały na łożone na stronę sankcje za to samo naruszenie w innych państwach Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych. Organy uwzględniły wymagania art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE w myśl którego nałożone kary pieniężne powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszaj ące. Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Kara odstraszająca to taka kara pieniężna, której wysokość będzie dotkliwa dla przedsięb iorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną i dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy ty m proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami cenowymi. Ze względu na stopień naruszonych obowiązków, dotychczasową działalność oraz wielkość przychodu Strony, karę w kwocie 3 000 zł należy uznać za adekwatną do skali przewinienia. Wysokość tej kary nie ma charakteru ekscesywnego i stanowi 15 % górnego progu wymiaru kary (20 000 zł). Kara pieniężna w wysokości 3 000 zł nie jest nadmiernie dolegliwa dla przedsiębiorcy zakwalifikowanego do kategorii średnich przedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 3 Prawa przedsiębiorcó w. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej cen Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 jednostkowych towarów oferowanych do sprzedaży, wbrew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Zaskarżona decyzja zawiera odniesienie do przepisu art. 189f § 1 i 2 KPA. Rozpatrzenie przesłanek określonych w przepisie art. 189f § 1 KPA ma charakter obligatoryjny i organ I instancji się z tego obowiązku wywiązał. Natomiast charakter fakultatywny ma przepis art. 189f § 2 i 3 KPA. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Org an administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wyd ana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, ponieważ organ nie uwzględnił znikomej wagi naruszenia prawa. Decyzja I instancji zawiera analizę przesłanki wagi naruszenia prawa, której nie oceniono ja ko znikomej. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znikoma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wagi naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa a le poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacz a, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i popr zestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpi enia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być "znikomy". W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w których doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizacj ę w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz funkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się do chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE Motyw (1) d yrektywy 98/6/WE stanowi: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prowadzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsum entów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wsk azać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ na stronie ciążył obowiązek uwidaczniania cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen jednostkowych narus za zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowe j konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga naruszenia prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono w stosunku do 14 % towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w swoim wyroku z dnia 2 lutego 2023 r. , III SA/Gd 496/22 orzekł: „Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podle gających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma.” Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Na uwagę zasługuje fakt, że in stytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma charakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” ( Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). Natomiast w przypadku odstąpienia od nałożenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA, to zaprzestanie naruszania prawa nie jest jedyną przesłanką, która powinna być spełniona aby w stosunku do strony można było zastosować tę instytucję. Strona nie spełniła przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, ponieważ brak cen jednostkowych trudno kwalifikować jako znikomą wagę naruszenia prawa , niezależnie od liczby produktów, przy których ich brakowało. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Przesłanka zaprzestania naruszania prawa jest rozumiana jako zaprzestanie niedopełnienia obowiązku lub naruszenia zakazu jako zachowania ciągłego, trwałego lub powtarzalnego, polegającego na działaniu lub zaniechaniu. (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Admin istracyjnego w Łodzi z dnia 24 marca 2021 r., III SA/Łd 946/20). Przede wszystkim należy wskazać, że fakt zaprzestania naruszania przepisów prawa i podjęcia działań naprawczych, nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzon ych w chwili kontroli. Poza tym usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania prawa. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów lecz należy usunąć skutki naruszenia. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Admini stracyjnego z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19). Powyższe jest niemożliwe w przypadku gdy chodzi o obowiązek informacyjny przedumowny (przed zawarciem umowy z konsumentem), a taki obowiązek informacyjny został określony w art. 4 ust. 1 ustawy o inform owaniu o cenach, ponieważ jest to niewykonalne po zawarciu umowy z konsumentem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wychodzi się z założenia, że zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary. W swoim wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., (sygn. akt: VII SA/Wa 1485/20) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „ (…) odstąpienie od nałożenia kary jest uwarunkowane spełnieniem drugiego z warunków wymienionych w tym przepisie, tj. zaprzestania przez stronę naruszania prawa, a zatem przywrócenie przez stronę stanu zgodnego z prawem. Z kolei zaprzestanie przez stronę naruszania prawa nie może stanowić samoistnej podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, jeżeli waga naruszenia prawa nie była znikoma. Organ I instancji uwzględnił fakt, że strona zaprzestała naruszania prawa. Niemniej jednak organ I instancji stwierdził, że pomimo podjęc ia działań przez stronę i usunięcia nieprawidłowości nie można odstąpić od ukarania, ponieważ w sprawie nie zaistniało kumulatywne spełnienie przesłanek umocowujących organ administracji publicznej do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Na tej pods tawie, Prezes Urzędu stwierdza, że nie zaistniała podstawa do zastosowania w niniejszym przypadku instytucji odstąpienia od wymierzenia kary w myśl art. 189f § 1 pkt 1 KPA. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skar bowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis art. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Łódzkiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest również możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie nar uszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia admini stracyjnej kary pieniężnej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełn ienie celów dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rodzi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywn y i jest ograniczony przesłanką „ jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdza jących: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Przede wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobieraj ących paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma c harakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informow aniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, ponieważ celem jest prewencja ogólna i szczególna. Z uwagi na to, że art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 3 KPA może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pienię żna, to należy wskazać, że spełnienie celów dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna nie mogłoby mieć w tym przypadku miejsca. Przede wszystkim należy wskazać, że obowiązek informacyjny określony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter przedumowny, czyli dotyczy informowania konsumentów przed zawarciem umowy Tym samym organ I instancji był uprawniony do niezastosowania odstąpienia od wymierzenia kary w trybie określonym w art. 189f § 1 i 2 KPA. Odnosząc się od zarzutów strony , Prezes Urzędu informuje co następuje. Zarzuty strony nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut naruszenia prawa materialnego, kt óre miało wpływ na treść decyzji, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3 000 złotych, w sytuacji gdy w ocenie strony przesłanki z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach nie uzasadniają nałożenia kary w obecnej wysokości , nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki w ymiaru kary określone w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach zostały dokładnie przeanalizowane i wymierzona kara spełnia funkcje określone w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE, czyli jest skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca. Strona w swoim odwołaniu podniosła, że niestety art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nie pozostawia żadnej możliwości złagodzenia działania Organu w przypadku stwierdzenia przedmiotowego naruszenia, dlatego też zastosowanie w tym przypadku winien znaleźć ar t. 189f § 1 pkt 1 KPA, którego w przedmiotowym stanie faktycznym Organ błędnie nie zastosował, pomimo istnienia ku temu przesłanek. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Prezes Urzędu informuje, że n ałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest moż liwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, a odpowiedzialność administracyjna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z wykonywaną działalnością (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r . o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Mając na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjn ej (sankcji administracyjnej), bez znaczenia pozostają okoliczności, na które strona powołuje się, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie praw a. Przepis art. 189f § 1 pkt 1 KPA skonstruowany jest na bazie dwóch przesłanek: znikomej wagi naruszenia prawa i zaprzestania naruszenia prawa. Rolą organu jest przeanalizowanie tych przesłanek zanim zostanie nałożona kara na podmiot naruszający prawo. Or gan I instancji przeanalizował te przesłanki czemu dał wyraz w swojej decyzji. Instytucja odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 i nast. nie ma charakteru wnioskowego . Nie można też wywodzić, tak jak twierdzi strona, że instytucja ta zastępuje jakiś niewidoczny próg wymiaru kary, w sytuacji gdy strona podnosi argument, że tylko 14 rodzajów towarów na 100 było pozbawionych cen jednostkowych, czyli, że dla strony to jest wartość minimalna. Faktycznie stwierdzone naruszenie stanowi 14% to warów poddanych kontroli. Również ilość stwierdzonych pojedynczych niezgodności nie przekłada się na wymiar kary w ten sposób jak rozumie to strona, to znaczy, ż e w ocenie strony , kara pieniężna w wysokości 3 000 zł w stosunku do naruszeni a tylko 14% skontrolowanych towarów przekracza zakres stwierdzonego naruszenia. Należy wskazać, że art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach ani też art. 8 ust. 2 dyrektywy 98/6/WE nie statuuje przesłanek wymiaru kary w odniesieniu do ilości stwierdzonyc h naruszeń i nie uzależnia wymiaru kary od ilości indywidualnych towarów, gdzie stwierdzono nieprawidłowości określone w przepisach ustawy o informowaniu o cenach. Aby można było stosować wymiar kary w powiązaniu z liczbą stwierdzonych pojedynczych narusze ń (niezgodności) , to powyższe powinno być zapisane w ustawie, co na gruncie ww. ustawy i dyrektywy nie ma miejsca. Wysokość kary pieniężnej w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach jest względnie oznaczona, co oznacza, że organ nie jest pozbawiony możliwości operowania wysokością kary w przedziałach w tym przepisie oznaczonych. To przesłanki z art. 6 ust. 3 ww. ustawy determinują wymiar kary. Strona przywołała w swoim odwołaniu okoliczności, że brak uwidocznienia cen jednostkowych mógłby być spowo dowany okolicznościami, za które strona nie odpowiada , ponieważ w chwili realizowania dostawy do sklepu i wykładania towaru na półki sklepowe może dochodzić do sytuacji, iż konkretny towar przez chwilę nie ma uwidocznionej ceny jednostkowej, która jest właśnie przygotowywana i drukowana, aby ją umieścić na przedmiotowej półce, na której prezentowany jest towar. Ponadto strona podniosła, że z chwilą dostawy towaru przedmiotowa cena może ulegać zmianom, co również powoduje kon ieczność uwidocznienia nowych cen, która to czynność nie następuje automatycznie, a jest wykonywana przez pracowników działającego sklepu, co może doprowadzać do sytuacji takiej, jaka miała miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym. Odnosząc się do powyżs zych zarzutów, że strona nie odpowiada za brak cen jednostkowych, ponieważ mogłyby zaistnieć wskazane przez stronę okoliczności, to należy wskazać, że przywołane przez stronę okoliczności mają charakter organizacyjny, za co odpowiada przedsiębiorca prowadz ący działalność gospodarczą. Ustawa o informowaniu o cenach nie zawiera przepisów zwalniających przedsiębiorców z obowiązku uwidaczniania cen jednostkowych ze względów organizacyjnych. Dodatkowo należy wskazać, że przedsiębiorca Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 był poinformowany o zamiar ze przeprowadzenia kontroli i mógł się do niej pod względem organizacyjnym przygotować. W dniu 16 września 2024r. Łódzki WIIH skierował do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli NRU.8360.136.2024 w zakresie przestrzegania przepisów ust awy o informowaniu o cenach, które doręczono kontrolowanemu w dniu 18 września 2024 r. , natomiast kontrola miała miejsce w dniach 10, 11, 21 października 2024 r. Odnosząc się do kwestionowania przez stronę stanowiska organu I instancji, że brak uwidocznienia przedmiotowych cen jednostkowych powoduje, iż klient danego sklepu nie mógł się z taką ceną zapoznać, a w związku z powyższym wpływało to na możliwość podjęcia przez niego decyzji o zakupie, Prezes Urzędu uznaje ten zarzut za nietrafny . Stron a wskazała, że w sklepach Spółki zlokalizowane są czytniki cen umożliwiające klientom zapoznanie się z ceną towaru, w sytuacji gdy taka cena nie jest dla klienta czytelna czy widoczna. W ocenie strony, gwarantuje to, że klient ma możliwość nie tylko poznać cenę jednostkową każdego z produktów oferowanego w sprzedaży detalicznej ale także porównanie go z innymi produktami tego samego rodzaju. Strona zarzuca organowi, że powyższe okoliczności powinny być wzięte pod uwagę przez Organ kontrolujący, lecz niestet y zabrakło tego w toku przedmiotowego postępowania. Prezes Urzędu nie zgadza się ze stanowiskiem strony, ponieważ stwierdzone naruszenia dotyczą obowiązku uwidaczniania ceny jednostkowej, której to informacji mogą nie podawać czytniki. Należy wskazać, że co do zasady, czytniki cen, nie spełniają swojej funkcji określonej w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, ponieważ przymuszają konsumenta do dodatkowych czynności w postaci udania się do czytnika z towarem, natomiast w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, wymóg dotyczy zamieszczeni a ceny na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Instalacja czytnika nie ma prawnego znac zenia na gruncie przepisów wykonawczych do ustawy o informowaniu o cenach, czyli § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, stanowiącego, że cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy . (patrz : wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2022 r., II GSK 541/19 ) . W swoim wyroku WSA w Warszawie z 18 grudnia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1371/24 orzekł: „Z punktu widz enia nałożenia kary nie mogły mieć również znaczenia inne okoliczności dotyczące zasad sprzedaży, tj. możliwość sprawdzenia ceny na czytniku bądź przy kasie, a także rozstrzyganie zgłoszonych rozbieżności cenowych na korzyść klienta. Tego rodzaju działania nie mogą być bowiem traktowane jako zastępcze wobec powinności wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W sytuacji, w której to na sprzedawcy spoczywa obowiązek informowania o cenie w spo sób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający ich porównanie poprzez zamieszczenie ceny na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, nie sposób przerzucać na kl ientów obowiązku poszukiwania danych na temat ceny bądź wykrywania niespójności między ceną znajdującą się przy produkcie a faktyczną ceną naliczaną przy zakupie towaru. Założenie, że przywołane przez stronę zasady funkcjonowania sklepu miałyby chronić spr zedawcę przed nakładaniem kary pieniężnej, przewidzianej w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w istocie czyniłoby wymóg prawidłowego uwidocznienia cen w znacznej mierze iluzorycznym, godząc tym samym w zasadę ochrony konsumenta.” Tym samym brak cen jednostkowych stanowi o naruszeniu przez stronę art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu i cenach wymagające go aby ceny i ceny jednostkowe były uwidocznione w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA Organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez Organ drugiej instancji oceny, że decyzja Organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez Organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez Organ pierwszej instancji oraz uznał , że Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zasadnie nałożył na ww. przedsiębiorcę decyzją nr NRU.KC.12.2025 (sygn. akt NRU.8361.257.2024) z dnia 5 marca 2025 r. kar ę pieniężną w wysokości 3 000 zł (trzy tysiące złotych) z tytułu niedopełnienia ob owiązku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 14 rodzajów artykułów spożywczych w opakowaniach jednostkowych oferowanych do sprzedaży według masy i objętości wbrew postanowieniom art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Tym samym decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr NRU.KC.12.2025 (sygn. akt NRU.8361.257.2024) z dnia 5 marca 2025 r. powinna pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną , o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/