DIH-IV-18/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 8 kwietnia 2024 r. DIH - 4.707.17.2024.BP „informacje prawnie chronione [xxx]” DECYZJA DIH.4.18.2024 Na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 , ze zm. ), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312 ), art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Danuty Pajestka - Koszyk , prowadzącej działalność gospodarczą p od firmą Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe Skład Budowlano - Rolny Hurt - Detal od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr 7/2024 z 12 stycznia b r., na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) z tytułu naruszenia obowiązków wynikających z przepisów o uwidacznianiu cen uchyla zaskarżoną decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Opolskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej. UZASADNIENIE Pismem z 16 października 2023 r., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 202 4 r. poz. 236), dalej jako: „Prawo przedsiębiorców”, Opolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej (dalej „Opolski WIIH” , „o rgan pierwszej instancji” ), zawiadomił przedsiębiorcę xxxxx prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą xxxxx (dalej : „ s trona” , „przedsiębiorca” ), o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowani u o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168 ) - dalej „ustaw a o informowaniu o cenach”. P ismo doręczon o 23 października 2023 r. W toku kontroli przeprowadzonej 30 - 31 października oraz 8 listopada 2023 r. przez inspektorów reprezentujących Opolskie go WIIH, w prowadzonym przez s tronę sklepie, sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 225 asortymentów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając brak cen jednostkowych dla 129 partii towarów, co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. W toku kontroli s trona dobrowolnie uzupełniła brakujące ceny jednostkowe. U stalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli z 8 listopada 2023 r. (nr akt kontroli: NRU.8361.663.2023). W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 13 grudnia 2023 r., Opolski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, kary 2 pieniężnej z tytuł u naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen. Jednocześnie organ pierwszej instancji wezwał s tronę do przedłożenia informacji o wielkości obrotów i przychodu osiągniętych w 2022 r., w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma . Pismo doręczon o 5 stycznia b r. W toku postępowania Opolski WIIH wystąpił do Urzędu Skarbowego w xxxx o informację o wielkości obrotów i przychodu za 2022 r . Powyższa informacja została udzielona, zgodnie z właściwością, przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w xxxx pismem z 8 stycznia b r. Opolski WIIH decyzją z 12 stycznia b r. nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu naruszenia obowiązku uwidaczniania cen towarów. Decyzj ę doręczono 19 stycznia b r. Strona pismem z 12 stycznia b r. (data stempla pocztowego: 12 stycznia b r.) przedłożyła zeznanie podatkowe za 2022 r. , jak również złożyła wyjaśnienia w sprawie. Opolski WIIH pismem z 22 stycznia b r. poinformował, ż e przyjmuje pr zesłane wyjaśnienia do wiadomości, stwierdzając jednocześnie, ż e zostały one złożone po wydaniu decyzji w przedmiocie sprawy. Strona pismem z 30 stycznia b r. wniosła odwołanie od ww. decyzji , zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: - art. 7 i ar t. 10 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 , ze zm. ) – dalej jako „kpa”, poprzez naruszenie obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktyczn ego i załatwienia sprawy; - art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , poprzez uznanie, że doszło do znacznego stopnia naruszenia obowiązków; Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej jako „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji”), zważył, co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonu je oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Z godnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 4 r. poz. 312 ) – dalej jako „ ustaw a o Inspekcji Handlowej ” , Pre zes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. D okonując ponownego rozpoznania sprawy w ramach wniesionego odwołania, w pierwszym rzędzie należy zwrócić na uchybienie polegające na niezapewnieniu stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Opolski W IIH w piśmie z 13 grudnia 2023 r. pouczył bowiem s tronę o prawie czynnego udziału w postępowaniu tj. zapoznania się z aktami sprawy, składania wyjaśnień i wniosków oraz wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych 3 żądań , zakreśl ając jednocześnie termin do przesłania informacji o wysokości przychodu. Logicznym zatem jest, iż decyzja nie będzie wydana przed upływem wyznaczonego terminu, a co za tym idzie, s trona będzie mogła do upływu tego terminu również zapoznać się ze zgromadzo nym materiałem. Organ pierwszej instancji tego terminu nie dotrzymał , wydając decyzje przed jego upływem. Bez wątpienia Opolski WIIH naruszył art. 10 kpa uniemożliwiając stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału. Należy przy tym zauważyć, iż s trona zamierzała skorzystać z przysługującego jej prawa – w odpowiedzi na zawiadomienie Opolskiego WIIH, nie ograniczyła się bowiem do przedłożenia informacji o wysokości obrotu, lecz przedłożyła również swoje stanowisko w sprawie. Tymczasem wydanie decyz ji przed upływem wyznaczonego terminu bez wątpienia było naruszeniem praw strony jako uczestnika postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Kielcach z 15.02.2023 r . , s ygn. akt II SA/Ke 60/23: „ Zgodnie z przepisem art. 10 § 1 KPA organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z przepisu tego wynika obowiązek organu poinformowan ia strony o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule, które będą stanowić podstawę faktyczną decyzji. Możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji jest więc dla strony niejako ostatnią szansą na przedstawienie i uzasadnienie swojego stanowiska. ” ). Przechodząc na grunt poczynionych ustaleń faktycznych należy stwierdzić co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalic znej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpl iwości oraz umożliwiający porównanie cen. W niniejszej sprawie, w toku kontroli, stwierdzono nieprawidłowości polegające na braku ce n jednostkowych dla 129 partii towarów, t ym samym naruszony został ww. przepis tej ustawy . Niewykonanie przez s tronę obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy obliguje organ Inspekcji Handlowej do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokoś ci 20 000 zł. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsi ębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Eu ropejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowy mi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.2)). Prezes UOKiK wskazuje, że przesłanki te są obligatoryjne i organ ni e może dobrowolnie wybierać czy weźmie je pod uwagę przy miarkowaniu kary , czy też nie. Organ drugiej instancji zauważa również, że mają one charakter okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i w sposób bezpośredni wpływają na wysokość kary admini stracyjnej. W konsekwencji stanowią przedmiot postępowania wyjaśniającego, zaś organ administracji publicznej ma obowiązek z urzędu zgromadzić i ocenić dotyczące ich dowody i materiały (art. 7 i 77 k pa). Dodatkowo zgodnie z art. 107 § 3 k pa, organ ma obowi ązek szczegółowo uzasadnić swoją ocenę danej przesłanki w konkretnym postępowaniu prowadzącym do wdania decyzji nakładającej karę na podstawie przepisów ustawy o cenach. W konsekwencji obowiązkiem organu staje się każdorazowo przy nakładaniu i wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej badanie z urzędu wszystkich przesłanek wymienionych w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i gromadzenie dowodów zmierzających do ich weryfikacji i oceny, co ostatecznie ma istotny wpływ na wysokość wymierzonej prze z organ kary pieniężnej. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, iż z u z asadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż o rgan pierwszej instan c ji przean a li z ował przesłanki wy m iaru kary , tj. s topi e ń naruszenia obowiązków i dotychczasową działa l noś ć prz e dsi ębi orc y . Należy również przyjąć, iż Opolski WIIH wziął pod uwagę przesłankę wielkości obrotów i przychodów, aczkolwiek analiza tej przesłanki nastąpiła z naruszeniem przepisów postępowania. Jak bowiem wynika z akt sprawy Opolski WIIH pismem z 13 grudnia 2023 r. zawiadomił s tronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. W tym samym piśmie organ wezwał również s tronę do przedłożenia informacji o wielkości obrotów i przychodów za 2022 r., w terminie 10 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, zastrzegając, że „Brak przedstawienia ww. dokumentów będzie skutkował ustaleniem wielkości przychodu podmiotu na podstawie informacji uzyskanych z organu podatkowego bądź oszacowaniem wielkości obrotów z zastosowaniem przepisów działu III Ordynacji podatkowej. Opolski WIIH informuje, iż na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z art. 2 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej jest organem uprawnionym do wystąpienia o przekazanie informacj i na temat wielkości osiągniętych obrotów i przychodu” Powyższe pismo zostało odebrane przez s tronę 5 stycznia b r., co oznacza iż wyznaczony przez organ pierwszej instancji termin upływał 15 stycznia b r. Tymczasem Opolski WIIH, dysponując informacjami o w ysokości przychodów przekazanymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w xxxx , 12 stycznia b r. wydał decyzję. Strona, również 12 stycznia b r. przesłała informacje o wysokości obrotów i przychodu w postaci zeznania podatkowego za 2022 r. , jak również złożyła w yjaśnienia w sprawie. Opolski WIIH pismem z 22 stycznia b r. poinformował s tronę, iż przedmiotowe wyjaśnienia „zostały wniesione po wydaniu przez Opolskiego WIIH decyzji w przedmiocie sprawy.” Strona wnosząc odwołanie od decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 10 w zw. z art. 77 kpa poprzez niepodjęcie 5 wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nieuwzględnienie wyjaśnień s trony i przedłożonej przez nią informacji o przychodach oraz wydanie decyzji przed upływem terminu wyznaczonego do ich przedstawienia. Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu należy zgodzić się ze s troną, iż Opolski WIIH wydał zaskarżoną decyzję pomijając informację o wysokości obrotów przedstawioną przez s tronę. Takie działanie je st niewątpliwie naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego . C o więcej , należy podkreślić, iż przedmiotowa decyzja została wydana przez Opolskiego WIIH jeszcze przed upływem terminu wyznaczonego przez tenże organ do przesłania wymaganej informacji . W tej kwestii należy zauważyć, że Opolski WIIH zadziałał w sposób sprzeczny z zasadą zawart ą w art. 8 kpa , tj. nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Faktem jest, iż termin do przedłożenia informacji o wysokości obrotu jest terminem instrukcyjnym, niemniej ma to znaczenie wyłącznie dla strony. Natomiast n iedopuszczalnym jest, aby o rgan nie dotrzymywał terminów przez siebie wyznaczonych. Co więcej, należy zauważyć, że Opolski WIIH, w uzasadnieniu decyzj i w ogóle nie odniósł się do wspomnianej sytuacji, nie wyjaśniając stronie, dlaczego decyzja została wydana prze d upływem wyznaczonego terminu, który, co należy podkreślić, został przez s tronę dotrzymany. Opolski WIIH naruszył zatem nie tylko art. 8, ale i art. 11 kpa. W przypadku przesłanki dot. sankcji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych p owyższa przesłanka została pominięta w zaskarżonej decyzji. W tej kwestii należy podkreślić, nawet jeśli ta przesłank a nie została spełniona, to organ nie jest zw o lni ony z obowiązku jej omówienia w uzasadnieniu decyzji. Zatem Opolski WIIH powinien w uzasadnieniu również odnieść się do tej przesłanki. Należy przypomnieć, iż art. 11 kpa stanowi, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 03.04.2012 r. s ygn. akt IV SA/Wr 268/11: „Wskazać należy, że prawidłowo z redagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywa nia wyrażonej w art. 11 KPA, a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 KPA. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem d ecydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia, nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy lub nie przedstawi w sposób wycze rpujący wykładni stosowanych przepisów prawa. ). Konkludując, dopóki w uzasadnieniu decyzji nie będzie wskazane, iż powyższa przesłanka nie została spełniona, dotąd przedsiębiorca nie będzie miał o niej wiedzy. Prezes UOKiK, ponownie rozpoznając sprawę poddał analizie instytucję odstąpienia od wymierzenia kary . Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. 6 Z zebranego materiału wynika, że s trona naruszyła obowiązek uwidaczniania cen jednostkowych w stosunku do 12 9 partii towarów spośród 225 objętych kontrolą. Z zebranego materiału wy nika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ s trona naruszyła interes konsumentów w zakresie ich prawa do informacji. Stanowi to zagrożenie dla interesów majątkowych konsumentów, a tym samym wyklucza możliwość uznania wagi naruszenia za znikomą. Z powyższych względów nietrafną jest argumentacja s trony dotycząca znikomości naruszenia. Organ nie neguje, iż s trona zaprzestała naruszania prawa, niemniej brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 kpa jednoznacznie wskazuje, iż przesłanki uzasadniające odstąpienie od wymierzenia kary muszą zostać spełnione łącznie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca, ponieważ wagi naruszenia nie sposób uznać za znikomą. W tej kwestii należy podzielić stanowisko Opolskiego WIIH. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 2 kpa o rgan adminis tracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawni ony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administr acyjna kara pieniężna. Powyższa przesłanka nie została omówiona przez Opolski WIIH. Z godnie z art. 189f § 2 kpa w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężn a, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sp osób powiadomienia. O rgan pierwszej instancji nie dokonał analizy odstąpienia od wymierzenia kary na podst. art. 189f § 2 kpa, brak jest bowiem w uzasadnieniu decyzji jakiejkolwiek wzmianki na ten temat. Powyższy przepis ma charakter fakultatywny, lecz ow a fakultatywność przejawia się w mo ż liwośc i jeg o zas t os o wani a , nawet jeśli przesłanki w nim wymienione zostały spełnione. Organ nie jest natomiast zwolniony z obowiązku przea na liz o wania tych przesłan e k. Nie będzie bowiem możliwości podjęcia decyzji o ewentualnym o dstąpieni u od wymierzenia kary na podst. art. 189f § 2 kpa bez uprzedniego ustalenia czy przesłank i te zostały spełnione . (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 16.02.2021 r. s ygn. akt VII SA/Wa 1889/20: „Sąd wyjaśnia również, że organy w ogóle nie odniosły się do możliwości fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej, do czego zobowiązują je przywołane przepisy prawa. Stanowi to uchybienie mające wpływ na wynik sprawy, bowiem rozważenia wymaga nie tylko obligatoryjne o dstąpienie od wymierzenia kary, ale także odstąpienie fakultatywne.” ). Podsumowując, w przedmiotowej sprawie Opolski WIIH popełnił szereg uchybień przepisów prawa administracyjnego, a mianowicie: - pominął omówienie przesłanki zawartej w art. 6 ust. 3 pkt 4 ustawy o informowaniu o cenach; - pominął omówienie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary zawartych w art. 189f § 1 pkt 2 i § 2 kpa; 7 - naruszył art. 10 kpa nie zapewniając s tronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu; Zdaniem organu drugiej instancji , powyższe uchybienia uzasadniają konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania . Oznacza to, że p rzeprowadzając ponownie postępowanie organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić je z uwzględnieniem ws zystkich kryteriów wymiaru kary odnosząc się w wydanej decyzji do każdego z nich. Organ powinien także przeanalizować wszystkie aspekty odstąpienia od wymierzenia kary, a więc nie tylko zbadać przesłanki wymienione w art. 189f § 1 pkt 1, ale również wskazane w art. 189f § 1 pkt 2 oraz w art. 189f § 2 kpa. W motywach decyzji Opolski WIIH powinien zgodnie z regułami art. 107 § 3 kpa, przedstawić ustalony stan faktyczny i prawny sprawy, przeanalizować i ocenić dowody, którymi dysponuje, wskazać, które z nich posiadają wartość dowodową, a którym odmawia wiarygodności i mocy dowodowej. Nadto, stosownie do art. 10 kpa , organ winien umożliwić stronie czynny udział w jego toku (wyrok WSA w Szczecinie z 0 6 .10. 2022 r. sygn. Akt II SA/Sz 461/220). Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w t rybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. Jednakże w terminie 14 dni od jej doręczenia stronie przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprzeciw należy wn ieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Plac Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od sprzeciwu od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stały, w wysokości 100 zł. 3. W przypadku wniesienia sprzeciwu do Wojewódz kiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten je st wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzec znika patentowego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/