DIH-III-99/2023

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 2 października 2023 r. DIH - 3.707.97.202 .AWS DECYZJA DIH - 3. 99 . 2023 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), art. 91 pkt 25 oraz pkt 26 lit. b), c), d) w związku z art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622 z późn. zm.) oraz art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1706 z późn. zm.), po przeprowad zeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 27 lipca 2023 r. (nr akt kontroli: D/PI.NR.8361.24.2023), na mocy której przedsiębiorcy – Jerzemu Kuśnier ek prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą JKL Computers Jerzy Kuśnierek z siedzibą w Trzciance (zwanemu dalej: „stroną” , „stroną postępowania” lub „przedsiębiorcą” ), wymierzono karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) z t ytułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w art. 37 ust. 4, art. 39 pkt 1 lit. b), pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622 ze zm.) - Prezes Urzędu Konkurencji i Kons umentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach od 17 do 23 marca 2023 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Wielkopolskim WIIH” bądź „organem pierwszej instancji” ), działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli (nr D/PI.NR.8361.24.2023) z dnia 15 marca 2023 r. przeprowadzili kontrolę w punkcie handlowo - usługowym w [xxxxxxxxx], należącym ww. przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z d nia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców” ) nie zawiadomiono przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli, ponieważ kontrola została przeprowadzona na podstawie stosowanych bezpośrednio przepisów prawa Unii Europejskiej. Czynności kontrolne zostały przeprowadzone w obecności przedsiębiorcy , następnie pracownika kontrolowanego przedsiębiorcy na podstawie wydanego upoważnienia. Celem 2 kontroli było zweryfikowanie, czy i w jakim stopniu ww. przedsiębiorca realizuje obowiązki wynikające z przepisów określonych w art. 37 oraz 39 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1622 z późn. zm.), (zwanej dalej: „ ustawą o zużytym sprzęcie elektrycznym ” bądź „ ustawą o zużytym sprzęcie ”). W toku kontroli ustalono, że przedsiębiorca będąc dystrybutorem udostępniał na rynku sprzęt elektryczny i elektroniczny (prowadził sprzedaż i serwis komputerów, akcesoriów komputerowych oraz kas fiskalnych ). W wyniku podjętych działań kontrolnych inspektorzy reprezentujący Wielkopolskiego WIIH ustalili , że strona, wbrew ciążącemu na nich obowiązkowi wynikającemu z art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie, nie umieściła w widocznym miejscu, w punkcie sprzeda ży informacji (o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy), o tym że: − dystrybutor obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w punkcie sprzedaży, o ile zużyty sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt sprzedawany; − dystrybutor, dostarczając nabywcy sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych, obowiązany jest do nieodpłatnego odbioru zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych w miejscu dostawy tego sprzętu, o ile zużyt y sprzęt jest tego samego rodzaju i pełnił te same funkcje co sprzęt dostarczony; − dystrybutor prowadzący jednostkę handlu detalicznego o powierzchni sprzedaży w rozumieniu art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przes trzennym wynoszącej co najmniej 400 m 2 poświęconej sprzedaży sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych, jest obowiązany do nieodpłatnego przyjęcia w tej jednostce lub w jej bezpośredniej bliskości zużytego sprzętu pochodzącego z gospodarstw domowych, którego żaden z zewnętrznych wymiarów nie przekracza 25 cm, bez konieczności zakupu nowego sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych. Inspektorzy w toku kontroli stwierdzili również , że kontrolowany podmiot w miejscu sprzedaży nie wywiesił również i nformacji o punktach zbierania zużytego sprzętu , co narusza art. 39 pkt 2 ww. ustawy. Ponadto , kontrolowany przedsiębiorca udostępniał na rynku sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych bez prawidłowego oznakowania wynikającego z art. 14 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie, w zakresie oznakowania sprzętu symbolem selektywnego zbierania, zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 2 do ww. ustawy. Nieprawidłowości w tym zakresie stwierdzono w odniesieniu do 1 rodzaju sprzętu, tj. klawiatury MANTA k od EAN: 5907377867586. Jak ustalili inspektorzy, kontrolowany podmiot, wbrew przepisowi art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie, udostępniał również na rynku sprzęt przeznaczony dla gospodarstw 3 domowych bez dołączonych wymaganych informacji , o których mow a w ar t . 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, t zn . : − o zakazie umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami, wraz z wyjaśnieniem znaczenia oznakowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy, − o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wyn ikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, mieszanin oraz części składowych. Nieprawidłowości w tym zakresie stwierdzono w odniesieniu do 3 rodzajów sprzętu, tj.: - rutera TP - Link TD - W8961N, kod EAN 693564061166; - kamery internetowej Media - Tech LOOK IV MT 4106, kod EAN 5906453141060; - klawiatury MANTA, kod EAN 5907377867586. Jak wynika z akt sprawy przedsiębiorca poinformował o usunięciu nieprawidłowości. Szczegółowe ustalenia udokumentowano w aktach sprawy, w szczególności w Protokole kontroli ( nr akt kontroli: D/PI.NR.8361.24.2023) oraz Załącznikach nr 1 - 7 do niniejszego Protokołu. Do treści zawartych w Protokole kontroli przedsiębiorca uwag nie zgłaszał. W oparciu o zebrany materiał dowodowy, na podstawie art. 61 § 1 i § 4 ustawy z d nia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.), (zwanej dalej jako: „ Kpa ”), Wielkopolski WIIH zawiadomieniem z dnia 27 czerwca 2023 r., poinformował stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administ racyjnego w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, na podstawie art. 91 pkt 25 i pkt 26 lit. b), c), d) w związku z art. 92 pkt 5 i 6 ustawy o zużytym sprzęcie, za niewykonanie obowiązków określonych w art. 37 ust. 4 oraz 39 pkt 1 lit. b), pkt 2 oraz pkt 3 ww. ustawy. Równocześnie, w piśmie tym organ pierwszej instancji poinformował przedsiębiorcę o przysługującym mu, na mocy art. 10 § 1 Kpa, prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodó w i materiałów oraz wglądu do akt sprawy, w terminie 14 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Ww. pismo zostało doręczone stronie w dniu 29 czerwca 2023 r. W dniu 27 lipca 2023 r. Wielkopolski WIIH, działając na podstawie art. 91 pkt 25, art. 91 pkt 26 lit. b), c), d) w związku z art. 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 ustawy o zużytym sprzęcie, wydał decyzję (sygnatura: D/PI.NR.8361.24.2023), na mocy której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotyc h) za: − nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie, co narusza art. 37 ust. 4 ww. ustawy; − nieumieszczenie w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o pu nktach zbierania zużytego sprzętu, co narusza art. 39 pkt 2 ww. ustawy; 4 − udostępnienie na rynku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych (klawiatury MANTA kod EAN 5907377867586) bez prawidłowego oznakowania wynikającego z art. 14 ust. 1 ww. ustawy w zakresie oznakowania tego sprzętu symbolem selektywnego zbierania, co narusza art. 39 pkt 1 lit. b) ww. ustawy; − udostępnienie na rynku sprzętu (tj. rutera TP - link TD - W8961N kod EAN: 693564061166; kamery internetowej Media - Tech LOOK IV MT 4106 kod EAN: 5906 453141060; klawiatury MANTA kod EAN: 5907377867586) bez dołączonych do niego wymaganych informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, co narusza art. 39 pkt 3 ww. ustawy. Niniejsza decyzja została doręczona stronie w dniu 2 sierpnia 20 23 r. W dniu 1 września 2023 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji” ) otrzymał odwołanie strony od ww. decyzji. W piśmie tym ( opatrzonym datą: 16 sierpnia 2023 r.; nadanym w placów ce operatora pocztowego Poczty Polskiej w tymże dniu) strona zaskarżyła decyzję Wielkopolskiego WIIH w całości. Jednocześnie strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Powyższej decyzji strona zarzuciła na rus zeni e: 1) przepisu prawa materialnego, tj. art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący udostępnił na rynku sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych bez dołączenia wymaganych informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, podczas gdy ustawa nie precyzuje, w jakim miejscu powinny znaleźć się powyższe informacje (co w jego ocenie) prowadzi do zmniejszania wartości sprzedawanego sprzętu (renomowanych firm) poprzez naruszanie fabrycznych opakowań produktó w; 2) przepisu postępowania mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 189f § 1 pkt 1 Kpa poprzez nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy waga naruszonych przez skarżącego przepisów jest znikoma, a skarżący zaprzestał na ruszania prawa opisanego w zaskarżonej decyzji jeszcze przed wydaniem ww. decyzji. Pismem z dnia 12 września 2023 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w związku z odwołaniem od decyzji Wielkopolskiego Wo jewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 27 lipca 2023 r. ( nr akt kontroli: D/PI.NR.8361.24.2023) oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań . Strona ww. zawiadomienie odebrała w dniu 15 września 2023 r. i nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. 5 Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Do zadań Inspekcji Handlowej, zgodnie z art. 87 ustawy o zużytym sprzęcie, należy kontr ola przestrzegania przez dystrybutorów przepisów zawartych w art. 37 i 39 ww. ustawy. Przepis wskazuje przy tym, że kontrola ta jest przeprowadzona na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Pod pojęciem dystrybutora , zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o zużyty m sprzęcie, należy rozumieć osobę fizyczną, jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej lub osobę prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt. Z kolei udostępnienie na rynku – to dostarczanie sprzętu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na terytorium kraju w ramach działalności gospodarczej, odpłatnie lub nieodpłatnie (art. 4 pkt 17 ww. ustawy). Natomiast wprowadzający sprzęt – to osoba fizyczna, jednostka organizac yjna niemająca osobowości prawnej lub osoba prawna, która bez względu na wykorzystywaną technikę sprzedaży, w tym za pomocą środków porozumiewania się na odległość: a) ma siedzibę na terytorium kraju i produkuje sprzęt pod własną nazwą lub znakiem towarowym l ub wprowadza do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym na terytorium kraju sprzęt zaprojektowany lub wyprodukowany dla niego, b) ma siedzibę na terytorium kraju i pod własną nazwą lub znakiem towarowym odsprzedaje na terytorium kraju sprzęt wytworzony przez inne podmioty; odsprzedającego nie uznaje się za wprowadzającego sprzęt, jeżeli na sprzęcie znajdują się nazwa lub znak towarowy wprowadzającego sprzęt, lub c) ma siedzibę na terytorium kraju i wprowadza do obrotu w ramach swojej działalności sprzęt z i nnego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego lub państwa niebędącego państwem członkowskim - z tym , że za wprowadzającego sprzęt nie uznaje się podmiotu, który realizuje finansowanie na zasadzie wyłączności w ramach lub zgodnie z umową finansową, o której mowa w pkt 11, chyba że jednocześnie działa on jako wprowadzający sprzęt. Artykuł 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie wskazuje, że dystrybutor jest zobowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji dla konsumenta 6 doty czących postępowania ze zużytym sprzętem zgodnie z zakresem, o którym mowa m. in. w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Jak wskazuje art. 91 pkt 25 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten kto wbrew przepisom art. 37 ust. 4 nie umi eszcza w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ww. ustawy. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w przypadku, o którym mowa powyżej, stosownie do art. 92 pkt 6 ww. ustawy, wynosi od 5 000 zł do 3 00 000 zł. W myśl art. 39 pkt 1 b) ustawy o zużytym sprzęcie – dystrybutor jest zobowiązany do udostępniania na rynku wyłącznie sprzętu oznakowanego zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy, tj. w zakresie oznakowania sprzętu symbolem selektywnego zbierania, któreg o wzór jest określony w załączniku nr 2 do ustawy. Zgodnie z art. 39 pkt 2 ustawy o zużytym sprzęcie - dystrybutor jest zobowiązany do umieszczenia w widocznym miejscu w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach zbierania zużytego sprzęt u. Natomiast, zgodnie z art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie - dystrybutor jest zobowiązany do udostępniania na rynku sprzętu wraz z dołączoną do niego informacją, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, tj.: − informacji o zakazie umieszczania zużytego sprzętu łącznie z innymi odpadami, wraz z wyjaśnieniem znaczenia oznakowania, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy oraz − informacji o potencjalnych skutkach dla środowiska i zdrowia ludzi wynikających z obecności w sprzęcie niebezpiecznych: substancji, m ieszanin oraz części składowych. Jak stanowi art. 91 pkt 26 ustawy o zużytym sprzęcie, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków o których mowa w art. 39 niniejszej ustawy. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym przypadku, stosownie do art. 92 pkt 5 ustawy o zużytym sprzęcie, wynosi od 5 000 zł do 500 000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia oraz dotychczasową dział alność podmiotu (art. 93 ust. 3 ww. ustawy). W myśl art. 93 ust. 5 ww. ustawy w przypadku stwierdzenia – w czasie jednego postępowania – kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 ww. ustawy orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez ww. przedsiębiorcę od decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Poznaniu z dnia 27 lipca 2023 r. (sygnatura: D/PI.NR.8361.24.2023), na mocy której przedsiębiorcy wymierzono karę pieniężną w wysokości 5 000 zł (słownie: 7 pięć tysięcy złotych) z tytułu niedopełnienia obowiązków, o których mowa w 37 ust. 4 oraz art. 39 pkt 1 lit b), pkt 2 i pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego, Prezes UOKiK uznał, że ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Wielkopolski WIIH dały solidną podstawę do stwierdzenia, że ww. przedsiębiorca, nie wykonał ciążącyc h na nim obowiązków wskazanych w ustawie o zużytym sprzęcie. Powyższe istotnie stanowiło podstawę do wymierzenia kontrolowanemu przedsiębiorcy administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 91 pkt 25 oraz art. 91 pkt 26 lit. b), c), d) w związku z art . 92 pkt 5 i 6 oraz art. 93 ust. 2 i 5 ustawy o zużytym sprzęcie. Jednocześnie Prezes UOKiK stwierdza, że postępowanie administracyjne Wielkopolski WIIH przeprowadził w sposób rzetelny i prawidłowy, w tym organ ten zapewnił stronom wszystkie uprawnienia wy nikające z przepisów prawa administracyjnego, zastosował i wyjaśnił przepisy prawa materialnego oraz administracyjnego mające zastosowanie w niniejszej sprawie, przeanalizował i uwzględnił wszystkie możliwe przesłanki (kryteria) wymiaru kary. Tym samym, dz iałania organu pierwszej instancji były zgodne z prawem, a decyzja została wydana w sposób prawidłowy. W złożonym do Prezesa UOKiK odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzji Wielkopolskiego WIIH zarzuciła naruszenie: 1) przepisu prawa materialnego, tj. art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący udostępniał na rynku sprzęt przeznaczony dla gospodarstw domowych bez dołączenia wymaganych informacji, o któryc h mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zużytym sprzęcie, podczas gdy ustawa nie precyzuje w jakim miejscu powinny znaleźć się powyższe informacje; 2) naruszenie przepisu postępowania mającego istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 189f § 1 pkt 1 Kpa poprzez nałożenie na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy waga naruszonych przez skarżącego przepisów jest znikoma, a skarżący zaprzestał naruszania prawa opisanego w zaskarżonej decyzji jeszcze przed wydaniem ww. decyzji. W uzasadnien iu strona skarżąca wskazała, że obowiązek umieszczenia informacji określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie i oznakowania spoczywa wyłącznie na wprowadzającym sprzęt, a nie na dystrybutorze, a ustawodawca nakładając obowiązki na wprowadzająceg o sprzęt nie sprecyzował w jakim dokładnie miejscu powinny zostać umieszczone ww. informacje (na zewnętrznej części opakowania czy też wewnątrz opakowania). Przedsiębiorca zaznaczył przy tym, że sprzedaje towar „szczególnego rodzaju” – sprzęt elektryczny i elektroniczny, zaś standardem sprzedaży tego typu produktów jest oferowanie ich w fabrycznie nowych i nieuszkodzonych opakowaniach, na co klienci zwracają uwagę. Skarżący zaznaczył, że nie naruszył obowiązków wynikających z art. 39 ww. ustawy. Stwierdził, że skoro sprzedaje sprzęt renomowanych firm, pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, iż wprowadzający ww. przedmioty do obrotu umieszczają wymagane prawem 8 informacje. Natomiast, otwieranie przez skarżącego towarów powodowałoby obniżenie ich wartości a także problemy z ich sprzedażą. W opinii skarżącego, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, a organ wymierzył karę nieadekwatnie do okoliczności sprawy, wystarczającym było poprzestanie na pouczeniu, gdyż waga n aruszenia jest znikoma (nieprawidłowości dotyczyły trzech produktów, co przy asortymencie skarżącego stanowi znikomą ilość). Strona zaznaczyła też, że niezwłocznie zaprzestała naruszania prawa i usunęła wszelkie stwierdzone nieprawidłowości. Przedsiębiorca we wniesionym odwołaniu poinformował również, że prowadzi małą firmę rodzinną i mimo popularności internetowej sprzedaży dokłada wszelkich starań by utrzymać firmę i pracowników. Wskazał na negatywne zjawiska takie jak: rosnąca inflacja, pandemia, które p rzyczyniły się do pogorszenia kondycji finansowej przedsiębiorstwa. Podniósł, że konieczność uiszczenia kary pieniężnej spowoduje istotne pogorszenie sytuacji finansowej jego przedsiębiorstwa. Stwierdził również, że wypełnia nałożone na nią ustawowe obowią zki – prowadzi zbiórkę zużytego sprzętu. Następnie dodał, że wskutek wielu kampanii informacyjnych i rosnącej świadomości społecznej powszechnie wiadomym jest, że sklepy sprzedające sprzęt elektryczny i elektroniczny mają obowiązek przyjmowania zużytego sprzętu, a co więcej sprzęty te utylizowane są w szczególny sposób, a nie poprzez ich utylizacje w zwykłych pojemnikach. Ponadto, dodał również, że przekazywał ustnie klientom informacje w przedmiotowym zakresie, zaznaczając że działał w dobrej wierze ora z w przekonaniu, że sprzedawane urządzenia posiadają stosowne informacje i oznaczenia. W dalszej kolejności zaznaczył, że odbiera zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny i poddaje go stosownej utylizacji, co potwierdza troskę o środowisko naturalne. Po s zczegółowej analizie odwołania strony, Prezes UOKiK doszedł do wniosku, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyartykułować należy, że istotne dla sprawy mają ustalenia poczynione w toku kontroli, a te wskazują jednoznacznie, że ww. przedsiębiorca nie wywiązał się z obowiązków dystrybutora wynikających z ustawy o zużytym sprzęcie, ponieważ: a) wbrew przepisowi art. 37 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie - nie umieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 ustawy o zużytym sprzęcie; b) wbrew przepisowi art. 39 pkt 2 ww. ustawy – nie zamieścił w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o punktach selektywnego zbierania elektrośmieci; c) wbrew przepisowi art. 39 pkt 1 lit. b) ustawy, udostę pniał na rynku 1 rodzaj sprzętu bez prawidłowego oznakowania (symbolem selektywnego zbierania), o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy, 9 d) wbrew przepisowi art. 39 pkt 3 ustawy, udostępniał na rynku 3 rodzaje sprzętu bez dołączonych do niego wymaganych inform acji, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy. Powyższe uchybienia bezsprzecznie dowodzą, iż przedsiębiorca ten naruszył przepisy ustawy o zużytym sprzęcie w stopniu wysokim , albowiem pobawił użytkowników sprzętu, konsumentów prawa do uzyskani a istotnych dla nich informacji w zakresie należytego postępowania ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym. Prezes UOKiK stwierdza dalej, że bez większego znaczenia w tym przypadku pozostaje okoliczność, że stwierdzone w toku kontroli uchybienia zostały niezwłocznie usunięte, jak akcentowała strona. Z punktu widzenia przepisów o zużytym sprzęcie kluczowe znaczenie ma bowiem fakt, iż w trakcie trwania czynności kontrolnych, wymagane informacje w zakresie, o którym mowa w niniejszej decyzji, nie b yły dostępne dla użytkowników, co znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że celem ustawodawcy przy tworzeniu niniejszych przepisów, było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, w tym umożliwienia im dostępu do informacji, gdzie i na jakich zasadach mogą te odpady pozostawić. Mając powyższe na względzie, każdy dystrybutor sprzętu elektrycznego i elektronicznego, skoro po djął się prowadzenia, wykonywania tego rodzaju działalności, winien w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży sprzętu elektrycznego i elektronicznego, który prowadzi – umieszczać wszystkie wymagane informacje, o których mowa w art. 37 ust. 1 - 3 oraz art. 39 p kt 2 ustawy o zużytym sprzęcie. Co więcej, powinien zadbać, by sprzęt który oferuje nabywcom był oznakowany i posiadał wszystkie wymagane prawem informacje. Z całą stanowczością Prezes UOKiK podkreśla, iż podejmowanie działań naprawczych, usunięcie niepra widłowości , nie zwalnia strony z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w czasie kontroli. Zważyć należy przy tym, że strona jest doświadczonym podmiotem gospodarczym, bowiem działalność gospodarczą prowadzi od 01.02.1993 r. (zgodnie ze wpisem w CEIDG) , a ustawa o zużytym sprzęcie określająca obowiązki dystrybutora w obecnym kształcie obowiązuje od 2016 r. Zatem winna ona wykazywać się co najmniej dobrą znajomością przepisów prawa w zakresie prowadzonej działalności i należycie je re spektować. Prezes UOKiK równocześnie przypomina, że obowiązkiem dystrybutora, który udostępnia na rynku sprzęt elektryczny i elektroniczny, jako profesjonalnego uczestnika obrotu, jest znajomość przepisów dotyczących jego działalności oraz ich respektowan ie. Przepisy te stwierdzają jednoznacznie, iż to dystrybutor ponosi odpowiedzialność za niezrealizowanie obowiązków, jakie nakłada na niego ustawa o zużytym sprzęcie. Tak więc, podmiot gospodarczy zobowiązany do stosowania prawa i w tym zakresie powinien z organizować działalność placówki którą prowadzi w taki sposób, by nie doszło w niej do naruszeń obowiązujących przepisów. Zaznaczyć należy również, że w sytuacji gdy przedsiębiorca decyduje się na prowadzenie działalności gospodarczej, to rozsądnym jest oc zekiwanie od 10 niego, iż będzie się stosował do obowiązujących przepisów prawa w zakresie zużytego sprzętu i za każdym razem będzie nadzorował, by wymagane informacje zostały uwidocznione w placówce, a towary przeznaczone do sprzedaży miały właściw e oznakowan i e. Przepisy te są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy ( bez wyjątku ) , który jest dystrybutorem wprowadzającym sprzęt w rozumieniu ustawy o zużytym sprzęcie, nawet jeżeli jest to dystrybutor zajmujący się sprzedażą sz czególnego rodzaju towaru - sprzętu elektrycznego lub elektronicznego renomowanych firm. Mając na uwadze powyższe, nie jest możliwe uwolnienie się od obowiązków dystrybutora wynikających z norm ustawowych, powołując się na bliżej nieokreślone, nieustalone kampanie informacyjne, rosnącą świadomość społeczną czy „ustne” informowanie klientów o punktach odbioru zużytego sprzętu. Zauważyć należy, iż ustawie o zużytym sprzęcie nie przewidziano „ustnego” sposobu informowania konsumentów przez sprzedawcę w zakresi e wymaganych prawem informacji. Zatem nie jest to prawnie akceptowalny sposób informowania konsumentów, użytkowników sprzętu. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 8 sierpnia 2022 r., sygn. V SA/Wa 1951/22 „(…) Również po woływanie się przez stronę na uprzednie ustne informowanie konsumentów przez sprzedawców o wymaganych informacjach nie przekonała Sądu, ponieważ obowiązek ten odnosi się do prezentowania informacji w formie wizualnej”. Organ drugiej instancji wyjaśnia rów nież, że cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką jest kara pieniężna nakładana na podstawie przepisów o zużytym sprzęcie, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie c iążących na nim obowiązków. Nie ma znaczenia przy tym, czy naruszenie nastąpiło z winy umyślnej bądź nieumyślnej przedsiębiorcy. Samo udowodnienie braku właściwej informacji wymaganej przepisami prawa jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pienięż nej. Zatem stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążących na nim ustawowych obowiązków, co w niniejszym przypadku niewątpliwie miało miejsce, powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną . Ponadto, odnotować należy, że ustawa nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawowego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej. Jak wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2019 r sygn. VI SA/Wa 805/19: „Organ nie jest władny do badania prz esłanek, takich jak wina, szkoda czy działanie osób trzecich, ponieważ w świetle powołanego przepisu, nie mają one żadnego wpływu na powstanie tejże odpowiedzialności.” Ponadto, wyartykułować należy, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów powoływan ej ustawy o zużytym sprzęcie, było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, gdzie i na jakich zasadach 11 te odpady mogą pozostawiać oraz jak z nimi właściwie postępować. Daje to możliwość jak największego odzysku i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a co za tym idzie ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi, z uwagi na obecność substancji niebezpiecznych w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Analizując wnikliwie odwołanie strony, Prezes UOKiK stwierdził, że strona zaskarżając decyzję Wielkopolskiego WIIH w całości, w zasadzie ograniczyła się do zarzucenia organowi pierwszej instancji uc hybień tylko w częściowym zakresie , tzn. naruszenia art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie oraz art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Strona w odwołaniu przytoczyła m. in. regulację art. 39 ust. 3 ustawy o zużytym sprzęcie, określającą obowiązki dystrybutora w zakres ie udostępniania sprzętu do sprzedaży, utrzymując równocześnie, że to na wprowadzającym sprzęt, a nie na dystrybutorze spoczywa obowiązek oznakowania produktu (sprzętu elektrycznego, elektronicznego) i umieszczenia właściwych informacji. Nie ulega wątpliwo ści, że przepis art. 13 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie nie nakłada obowiązku oznaczania sprzętu przez dystrybutora, lecz przez wprowadzającego sprzęt, to jednak dystrybutor ma obowiązek sprawdzić oznakowanie danego towaru przed udostępnieniem jego na ryn k u , jak wskazuje jednoznacznie art. 39 ustawy. W tym miejscu ponownie zacytować należy art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie, który stanowi, że: „ Dystrybutor jest obowiązany do: (…) pkt 3) udostępniania na rynku sprzętu wraz z dołączoną do niego informac ją, o której mowa w art. 13 ust. 1, w przypadku sprzętu przeznaczonego dla gospodarstw domowych”. Jak wskazał również ustawodawca w art. 4 pkt 2 ww. ustawy, dystrybutor to osoba fizyczna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osobę prawn a w łańcuchu dostaw, która udostępnia na rynku sprzęt; dystrybutor może być jednocześnie wprowadzającym sprzęt . Organ drugiej instancji nie ma wątpliwości, że skarżący przedsiębiorca spełnia powyższą definicję dystrybutora i udostępnia na rynku sprzęt. Co więcej, zauważając nieprawidłowość oznaczenia na konkretnym produkcie, dystrybutor za każdym razem ma prawo wystąpić do producenta i zwrócić sprzęt producentowi ze wskazaniem wadliwego oznakowania , jak również ma obowiązek powstrzymania się od udostępnieni a na rynku wadliwie oznaczonego sprzętu. Prezes UOKiK wskazuje równocześnie, iż nie ma większego znaczenia podniesiona przez stronę argumentacja wskazująca na brak w ustawie precyzyjnego zapisu co do wskazania konkretnego miejsca gdzie powinny znaleźć się informacje wymienione w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o zużytym sprzęcie (tj. w środku czy na zewnątrz opakowania). Owszem, w ustawie o zużytym sprzęcie brak jest takiego zapisu, który wprost konkretyzowałby tę kwestię . Niemniej jednak nie oznacza to, że w zw iązku z powyższym, przepis ten nie powinien być respektowany bądź należy uznać go za wadliwy. Należy jasno wskazać, że z całą pewnością informacje, o których mowa powinny być dołączone do sprzętu . Ustawodawca daje pewną dowolność co do sposobu realizacji powyższego obowiązku, a więc informacje te mogą zostać dołączone zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz opakowania. 12 Trudn o zgodzić się z podmiotem skarżącym , któr y utrzymuje, że wypełnia nałożone na n iego ustawą obowiązki . Wyraźnie zaznacza, że pr owadzi zbiórkę zużytego sprzętu . Sprostowania wymaga fakt, że w toku kontroli u przedsiębiorcy organ w żaden sposób nie kwestionował faktu, że strona odbiera od klientów zużyty sprzęt. Strona wskazując na wypełnienie jednego z kilku obowiązków do jakich je st zobligowana, nie zauważa równocześnie, że uchybiła innym obowiązkom, tj. istotnym obowiązkom informacyjnym (polegającym na nieumieszczeniu w widocznym miejscu w punkcie sprzedaży informacji o możliwych sposobach odbioru zużytego sprzęt u oraz informacji o punktach zbierania zużytego sprzętu) oraz udostępniała na rynku również sprzęt niewłaściwie oznakowany. Strona postępowania w złożonym odwołaniu, zarzucając decyzji Wielkopolskiego WIIH naruszenie art. 189 f Kpa, stwierdziła, że waga naruszonego przez ni ą prawa jest znikoma oraz niezwłocznie zaprzestała prawa (usunęła nieprawidłowości), co w jej ocenie daje podstawę do odstąpienia od wymierzenia kary. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić znikomej w adze naruszenia prawa. Z materiału dowodowego zebranego przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego WIIH wynika w sposób ewidentny, że przedsiębiorca naruszył nie jeden, lecz kilka obowiązków wynikających z przepisów, tj.: art. 37 ust. 4 oraz art. 3 9 pkt 1 b), art. 39 pkt 2 a także art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie, a więc naruszył ustawę w bardzo szerokim zakresie. Użytkownicy tym samym zostali pozbawieni zupełnie dostępu do istotnych, przysługujących im informacji. Zaakcentować należy również , że o nieznacznej lub znikomej wadze naruszenia w przypadku przepisów ustawy o zużytym sprzęcie można byłoby mówić w przypadku, gdyby wymagane prawem informacje przedstawiono w sposób niepełny, niekompletny. Natomiast, z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której brak było jakichkolwiek informacji wymaganych przepisami prawa, jak to zostało stwierdzone u przedsiębiorcy. Odnosząc do podniesionej przez stronę okoliczności jaką jest usunięcie nieprawidłowości, Prezes UOKiK stwierdz a, że podjęte przez stronę działania naprawcze, korygujące zostały uwzględnione przez organ przy miarkowaniu wysokości nałożonej na nią kary. Do instytucji odstąpienia od nałożenia kary odniesiono się szerzej w dalszej części decyzji (przy szczegółowej an alizie poszczególnych przesłanek) . Zdaniem Prezesa UOKiK chybiona jest również argumentacja przedsiębiorcy wskazująca , że stwierdzone nieprawidłowości dotyczą wyłącznie trzech produktów, co przy asortymencie skarżącego stanowi znikomą ilość. Zauważyć należy, że w omawianej sprawie kontrolą objęto nie cały asortyment, lecz 5 partii towarów dostępnych w sklepi e, a więc zal edwie jego część. Nieprawidłowości stwierdzono względem 3 partii towarów (w przy czym w odniesieniu do 1 rodzaju sprzętu – klawiatury MANTA stwierdzono dwojakiego rodzaju nieprawidłowości) . Jednakże odnoszenie liczby zakwestionowanych towarów do całości of erowanego w placówce handlowej asortymentu nie odzwierciedla zakresu nieprawidłowości, ponieważ nie cały asortyment został skontrolowany ( pod kątem właściwego oznakowania ) i nie potwierdzono jednoznacznie, czy dla niego spełniono obowiązki wymienione w ust awie o zużytym sprzęcie. Prezes UOKiK podkreśla, że 13 jednoznacznie prezentują się wyniki kontroli organu pierwszej instancji, a te wskazują wprost, że strona nie wywiązała się w sposób należyty z obowiązków, o których mowa w art. 39 pkt 3 oraz art. 39 pkt 1 lit. b ) ustawy o zużytym sprzęcie , ale także naruszyła inne obowiązki - obowiązki informacyjne określone w art. 39 pkt 2 oraz art. 37 ust. 4 ww. ustawy. Strona zaskarżając decyzję organu pierwszej instancji w całości zdaje się nie dostrzegać powagi narusz enia, a wręcz usiłuje umniejszać skal ę i istot ę tychże naruszeń, które powstały definitywnie w wyniku jej własnych zaniechań/ zaniedbań. Prezes UOKiK oceniając zebrany materiał dowodowy stwierdził również, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy p rzeanalizował i uwzględnił wszystkie przesłanki określone w art. 93 ust. 3 ww. ustawy, którymi się kierował przy wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej, tj.: stopień szkodliwości naruszenia, rodzaj, zakres i okres trwania naruszenia jak również doty chczasową działalność podmiotu (zob. strona 5 i 6 decyzji). Organ wziął pod uwagę fakt, że strona nie była wcześniej karana za naruszenie przepisów ustawy o zużytym sprzęcie, jak również okoliczność, że w stosunkowo krótkim czasie przystąpiła do usunięcia stwierdzonych uchybień, o których mowa w przedmiotowej sprawie i w rezultacie kontroli organu je skorygowała. Jednakże z drugiej strony podkreślić należy, że strona przede wszystkim nie wywiązała się z istotnych obowiązków ustawowych ( o których mowa niejed nokrotnie w treści niniejszej decyzji) , co zostało jej niezbicie udowodnione . Prezes UOKiK uważa, że naruszenie czterech przepisów przez stronę jest niewątpliwie bardzo poważnym naruszeniem obowiązków skutkującym ograniczeniem prawa użytkowników sprzętu do informacji które im przysługiwały. Prezes UOKiK analizując przypadek strony doszedł do wniosku, że w niniejszym przypadku brak jest także podstaw do umorzenia kary w kontekście art. 93 ust. 4 ustawy o zużytym sprzęcie. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że obowiązujące przepisy ustawy o zużytym sprzęcie przewidują możliwość odstąpien ia od zastosowania sankcji w sytuacji kiedy podmiot podlegający ukaraniu przedstawi organowi dowody i okoliczności wskazujące, że podmiot ten dochował należytej staranności i uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie oczekiwać, aby do naruszenia nie doszło lub że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W takich przypadkach organ nie wszczyna postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary p ieniężnej wobec tego podmiotu, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza. Niemniej jednak, w niniejszym przypadku nie zaszły jakiekolwiek przesłanki, o których mowa we wskazanym przepisie, pozwalające Wielkopolskiemu WIIH na odstąpienie od wymierzenia a dministracyjnej kary pieniężnej. Przeprowadzona przez organ pierwszej instancji kontrola wykazała ponad wszelką wątpliwość, że doszło do poważnego naruszenia przepisów, o których mowa w niniejszej decyzji, zaś dowody zgromadzone w sprawie, w szczególności w postaci ustaleń z kontroli udokumentowanych w Protokole kontroli nie pozostawiają wątpliwości, iż strona nie dopełniła obowiązków wynikających ze wskazanych wyżej przepisów. Poza tym, przedsiębiorca w żaden sposób nie udowodnił też, 14 że nie miał wpływu na powstałe naruszenie. W treści odwołania odniósł się do naruszenia art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie oraz naruszenia art. 189 f § 1 pkt 1 Kpa. Jak wskazuje ustawodawca w art. 93 ust. 5 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym, w przypadku stwierdzenia w czasie jednego postępowania kilku naruszeń wyczerpujących znamiona naruszeń określonych w art. 91 orzeka się jedną karę za wszystkie naruszenia, której wysokość nie może przekraczać najwyższej kary przewidzianej za dane naruszenia. Organ drugiej instanc ji zauważył, że Wielkopolski WIIH właściwie zastosował zasadę określoną w art. 93 ust. 5, orzekając jedną karę za wszystkie stwierdzone nieprawidłowości. Kara pieniężna, w wysokości 5 000 zł, nałożona na przedsiębiorcę przez Wielkopolski WIIH została ustal ona na poziomie najniższym z możliwych , biorąc pod uwagę, że przedsiębiorca nie wypełnił obowiązków wynikających z czterech przepisów ustawy o zużytym sprzęcie. P odobnie jak Wielkopolski WIIH, Prezes UOKiK nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Przepis art. 189f § 1 pkt 1 Kpa statuuje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ mógł odstąpić od nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, prz ez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez przedsiębiorcę. Jak wspomniano wyżej strona naruszyła przepis art. 37 ust. 4, jak też art. 39 pkt 1 lit b), art. 39 pkt 2 oraz art. 39 pkt 3 ustawy o zużytym sprzęcie. Po raz kolejny podkreślić należy, że w toku jednej kontroli u przedsiębiorcy stwierdzono szeroki zakres naruszeń. Odnotowania wymaga także fakt, że strona prowadząc specjalistyczną a zarazem profesjonalną działalność nie dochowała należytej, wymaganej przepisami prawa staranności i dopuściła się naruszenia prawa o istotnej wadze i znacznej skali, co wyklucza możliwość zastosowania art . 189f § 1 pkt 1 Kpa poprzez odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej ze względu na brak ziszczenia się w sprawie ustawowej przesłanki w postaci znikomej wagi naruszenia prawa. Wskazać należy przy tym, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów powoł ywanej ustawy o zużytym sprzęcie, było ułatwienie użytkownikom sprzętu pozbycia się w prawidłowy sposób odpadów w postaci zużytego sprzętu elektronicznego i elektrycznego, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, jak i gdzie te odpady mogą pozostawiać . Stwarza to możliwość jak największego odzysku i recyklingu zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, a co za tym idzie ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzi, z uwagi na obecność substancji niebezpiecznych w sprzęcie elektrycznym i elek tronicznym. Niewątpliwie uzyskanie przez konsumentów powyższej wiedzy przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, poprzez ograniczanie składowania zużytego, niepotrzebnego już sprzętu w miejscach do tego nieprzeznaczonych. Wobec p owyższego, nie sposób przyznać racji stronie i wagi naruszenia uznać za znikomą. Tym samym przesłanka pierwsza nie została spełniona. 15 Za spełnioną można natomiast uznać przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, ponieważ w toku kontroli strona podjęła działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednakże ww. przesłanki powyższe muszą być spełnione łącznie, by organ mógł odstąpić od wymierzenia kary. Natomiast w omawianym przypadku nie spełniono warunku kumulatywności tychże przesła nek. Warto wskazać w tym miejscu, że prezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie także w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd stwierdził: „by można było odstą pić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia musi być znikoma, a strona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie”. Ponadto, organ drugiej instancji stwierdza, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania regulacja zawarta w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona kara pieniężna przez inny upra wniony organ administracji publicznej, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełniałaby cele, dla których nałożona zos tała niniejsza kara pieniężna. W ocenie Prezesa UOKiK w niniejszym przypadku brak jest również podstaw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa, tzn. fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Literalna wykładnia w w. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania pr awa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na grun cie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczyw istych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się Strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. , s ygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administr acyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). 16 W przedmiotowej sprawie, przedsiębiorca wprawdzie zaprzestał naruszenia, jednakże nie usunął skutków naruszenia prawa, albowiem zaistniałe naruszenie, stwierdzone toku kontroli i udowodnione stronie, nieodwracalnie pozbawiło pewną grupę użytkowników sprzętu prawa do uzyskania ist otnych informacji pozwalających na właściwe postępowanie ze zużytym sprzętem. Organ drugiej instancji stwierdza, że nie znajduje podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, jeżeli stan faktyczny wprost uzasadnia nałożenie kary w określonym przez Wielkopols kiego WIIH wymiarze. Przechodząc do podniesionych przez stronę kwestii ekonomicznych, Prezes UOKiK wyjaśnia również, iż w myśl art. 67a § 1 ustawy dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.), który zgodnie z odes łaniem wskazanym w art. 94 ustawy o zużytym sprzęcie, znajdzie zastosowanie w niniejszym przypadku, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć te rmin płatności kary lub rozłożyć jej zapłatę na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jednakże niniejsze uprawnienie przysługuje stronie dopiero po tym jak niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Stosownie do art. 93 ust. 6 i 7 ustawy o zużytym sprzęcie, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy uiścić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza d ecyzja stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powsta ńców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: − do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 17 − ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; − ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; − ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 poz. 2651 ze zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) . Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. [xxx xxxxx xxxxxx x xx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxx] 2. Wielkopolski Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Poznaniu 3. a/a