DIH-III-98/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 8 sierpnia 2024 r. DIH - 3.707.5.2024.AB DECYZJA DIH.3.98.2024 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) po przepr owadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Dolnośląski ego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 12 grudnia 2023 r. (sygnatura: DW.KHU.8361.85.2023), na mocy której przedsiębiorcy Kaprys Polski Sklep spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Dzierżoniowie, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1658 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa, wymierzono kar ę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 40a ust. 1 ww. ustawy, tj. niepobraniem opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie organu pierwszej instancji. UZASADNIENIE W dniach 21 - 30 sierpnia 2023 r. inspektorzy reprezentujący Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „Dolnośląskim WI IH” albo „organem pierwszej instancji ”), na podstawie upoważnienia z dnia 21 sierpnia 2023 r. (nr U/119/DW/2023), przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie należącym do przedsiębiorcy [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx] (zwanemu dalej: „stroną” , „stroną po stępowania”, „spółką” bądź „przedsiębiorcą” ) . Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236) (zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”), skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarz e wszczęcia kontroli z dnia 26 lipca 2023 r. nr Z/82/DW/2023, ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli, jako „Kontrola przestrzegania przez przedsiębiorców obowiązków wynikających z ustawy z dnia 13 czerwca 2023 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1658 z późn. zm.), (zwanej dalej „ustawą o gospodarce opakowaniami” bądź „ustawą o opakowaniach” ). Ww. zawiadomienie doręczono stronie w dniu 31 lipca 2023 r. 2 W toku kontroli ustalono m. in., że w przedmiotowej jednost ce handlu detalicznego znajdywały się torby z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, tj.: ‒ bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako pods tawowe opakowanie żywności luzem (na wagę), gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności – za przedmiotowe torby nie pobierano opłaty od nabywającego zgodnie z art. 40a ust. 2 ustawy o gospodarce opakowaniami; ‒ torby na zakupy z tworzywa sztucznego (PP – polipropylen) z oznaczeniem na torbie [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx] – torby z uchwytami - oferowane wg zakodowanej w systemie kasowym cenie 3,49 zł/szt.. W toku kontroli inspektorzy sprawdzili m.in. obowiązek pobierania opłaty recyklingowej przez kontrolowanego, na podstawie art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami – który stanowi, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurto wego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Kontrola została przeprowa dzona z dokonaniem zakupu kontrolnego różnego rodzaju produktów spożywczych i przemysłowych oraz torby zakupowej bez uwidocznionej ceny. Szczegółowy przebieg i ustalenia kontroli zostały udokumentowane w Protokole kontroli (nr akt kontroli: DW.KHU.8361.85. 2023), podpisanym bez uwag przez osobę reprezentującą kontrolowany podmiot. W piśmie z 28 sierpnia 2023 r., strona wskazała, że spółka nie sprzedaje reklamówek foliowych. Dostępne dla klienta są natomiast torby papierowe i materiałowe. A zatem spółka nie p odlega opłacie recyklingowej. Dolnośląski WIIH w piśmie z 20 września 2023 r. poinformował przedsiębiorcę, że w dniu 21 sierpnia 2023 r. w kontrolowanej placówce oferowano torby na zakupy z uchwytami wykonane z tworzywa sztucznego (PP - polipropylen), wedłu g zakodowanej w systemie kasowym cenie 3,49 zł/szt., a które były objęte zakupem kontrolnym. Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że powyższe jest sprzeczne z zapisem w piśmie z 28 sierpnia 2023 r., gdzie strona wskazała, że nie oferuje toreb na zakup y, podlegające opłacie recyklingowej. Ponadto Dolnośląski WIIH w piśmie z 9 października 2023 r. wskazał, że przedsiębiorca nie przedłożył dokumentu potwierdzającego pobranie opłaty recyklingowej od oferowanych w sklepie toreb na zakupy z tworzywa sztuczne go (PP) – będących przedmiotem zakupu kontrolnego oraz zobowiązał przedsiębiorcę do przekazania informacji o ilości zaewidencjonowanych transakcji sprzedaży toreb na zakupy wykonanych z tworzywa sztucznego od marca 2023 r. do dnia kontroli. Organ pierwszej instancji otrzymał pismo przedsiębiorcy z 3 listopada 2023 r., w którym strona m.in. odniosła się do braku konieczności wyodrębniania na paragonie (dowodzie zakupu) samej kwoty opłaty recyklingowej, a zatem nie miała obowiązku przedkładać dokumentu potwie rdzającego pobranie opłaty recyklingowej na dowodzie zakupu. 3 Jednocześnie strona wskazała, że nie miała świadomości co do konieczności prowadzenia ewidencji sprzedawanych toreb i odprowadzania opłaty recyklingowej. Ponadto oświadczyła, że nie sprzedaje fol iowych reklamówek, a jedynie stosuje torby papierowe i materiałowe, które zawsze traktowała, jako wielokrotnego użytku i nie miała świadomości uiszczania opłaty recyklingowej, jednak po uzyskaniu informacji o nałożonych na nią obowiązkach, „wdrożyła środki zmierzające do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, tj. m.in. rozpoczęła prowadzić ewidencję sprzedanych toreb”. Przedsiębiorca poinformował m.in., że na torbach udostępnionych do zakupu znajdowały się odpowiednie oznaczenia, w jaki sposób należy postępo wać z odpadami – wnosząc o dopuszczenie dowodu z dwóch zdjęć torby zakupowej udostępnionej dla klientów na okoliczność właściwego oznakowania co do dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, właściwego postępowania z odpadami. Przedsiębiorca odniósł się do przesłanek zawartych w art. 189f Kpa, jak również wniósł o umorzenie postępowania, względnie odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub nałożenia najłagodniejszej kary przewidzianej przez przepisy prawa, tj. kary upomnienia. W opa rciu o zebrany materiał dowodowy, Dolnośląski WIIH pismem z dnia 28 listopada 2023 r. zawiadomił ww. przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, w związku z niewykonaniem obowiązku o kreślonego w art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, określonej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c ww. ustawy, tj. niepobraniem opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Jednocześnie, w piśmie tym, stosownie do wymogów art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) (zwanej dalej: „Kpa” ), strona została pouczona o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedz enia się co do zebranych dowodów i materiałów. Niniejsze pismo doręczono przedsiębiorcy w dniu 30 listopada 2023 r. W dniu 5 grudnia 2023 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo z 1 grudnia 2023 r., którego teść była tożsama z treścią pisma z 3 lis topada 2023 r., odnoszącym się m.in. do braku konieczności wyodrębniania na paragonie (dowodzie zakupu) samej kwoty opłaty recyklingowej, czy braku świadomości odprowadzania opłaty recyklingowej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Dolnośląs ki WIIH decyzją z dnia 12 grudnia 2023 r. (znak: DW.KHU.8361.85.2023), nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakowaniach oraz na podstawie art. 104 § 1 Kpa - za niewykonanie obowiązku wynikającego z art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , tj. niepobraniem opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego . Ww. decyzję doręczono stronie w dniu 20 grudnia 2023 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” albo „organem drugiej instancji” ) otrzymał, za pośrednictwem Dolnośląskiego WIIH, odwołanie z 21 grudnia 2023 r. od ww. decyzji, w którym strona zarzuca naruszenie przepisów po stępowania, które jej zdaniem miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności brak 4 uwzględnienia, że odwołujący niezwłocz nie po powzięciu wiedzy o dokonanym naruszeniu prawa dokonał jego usunięcia oraz faktu, że odwołujący nie był świadomy dokonanego naruszenia, a wiedzę o naruszeniu powziął od inspektorów dokonujących kontroli, kiedy do czasu kontroli odwołujący miał przeko nanie, że działa zgodnie z prawem; b) art. 9 w zw. z art. 10 § 1 Kpa poprzez błędną wykładnię i brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w sytuacji gdy organ zawarł informację o możliwości zapozn ania się ze zgromadzonym materiałem w treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego i wyznaczył na powyższe siedmiodniowy termin, gdy po tej dacie dokonywał innych czynności w ramach prowadzonego postępowania, tj. w szczególności w dniu 0 9.10.2023 r. organ wezwał odwołującego do wypowiedzenia się w zakresie sprzedawanych toreb na zakupy, a po ich za kończeniu i bezpośrednio przed wydaniem decyzji organ nie dał możliwości stronie do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem i wypo wiedzenia się co do co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; c) art. 189f § 1 Kpa. poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na odwołującego administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji gdy w sprawie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia na odwołującego takiej kary, w szczególności, że organ w treści decyzji sam stwierdza, że odwołujący niezwłocznie po powzięciu wiedzy o naruszeniu prawa dokonał jego usunięcia, a nadto, że na odwołującego nigdy wcześniej nie była nakładana admi nistracyjna kara pieniężna, jak też że wobec odwołującego nie stwierdzono wcześniej naruszenia obowiązku wynikającego z treści art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz poprzez pominięcie, że odwołujący nie był świadomy dokona nego naruszenia i bezzwłocznie po powzięciu takiej wiedzy od kontrolujących wyeliminował ujawnioną niezgodność z prawem. W związku z powyższym wniosła o: 1) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dwóch zdjęć torby zakupowej udostępnionej dla klientów na okol iczność właściwego oznakowania co do dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, właściwego postępowania z odpadami, 2) odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; względnie w sytuacji, w której organ nie znajdzie podstaw do odstąpienia o d nałożenia administracyjnej kary pieniężnej 3) zmianę decyzji i nałożenie najłagodniejszej kary przewidzianej przez przepisy prawa, tj. kary w wysokości 500,00 zł. Pismem z 12 stycznia 2024 r. z uwagi na wątpliwości co do intencji wnioskodawcy, gdyż ww. odwo łanie wpłynęło przed upływem terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 12 grudnia 2023 r., natomiast treść zawarta w odwołaniu odnosiła się w większości do naruszenia art. 42 ww. ustawy, będącego przedmiotem postępowania i wydania decyzji z 30 paź dziernika 2023 r., będącej również przedmiotem postępowania odwoławczego, Prezes UOKiK wezwał stronę do doprecyzowania rzeczywistej woli strony. 5 W piśmie z 20 stycznia 2024 r. strona doprecyzowała, że ww. odwołanie dotyczy decyzji z 12 grudnia 2023 r. Pis mem z 2 lutego 2024 r. Prezes UOKiK zawiadomił ww. przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w związku z wniesionym odwołaniem oraz poinformował, że przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na mocy art. 10 § 1 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismem z 14 lutego 2024 r. strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oferty torby będącej przedmiotem postępowania na fakty informowania strony o zwolnieniu torby z opłaty recyklingowej przed jej nabyciem, gdyż na ofercie torby widniał napis „Produkt zwolniony z opłaty recyklingowej” (do pisma str ona załączyła kserokopie jednej strony z oferty). Jednocześnie Prezes UOKiK prowadził ze stroną korespondencję w zakresie uzyskania dowodów potwierdzających nabycie przez stronę kwestionowanych toreb oraz przedstawienia pełnej oferty na przedmiotowe torby z włókniny. W wyniku powyższej korespondencji przedsiębiorca przesłał ofertę, o którą wnioskował organ, jak również wskazał przedsiębiorcę, od którego torba z włókniny została zakupiona, natomiast przedstawiona faktura na zakup toreb, nie dotyczyła strony niniejszego postępowania. W związku z przedstawioną przez stronę ofertą na torby z logo Kupiec, Prezes UOKiK pismem z 24 kwietnia 2024 r., zwrócił się do Polskiej Grupy Zakupowej Kupiec sp. z o.o., o wskazanie z jakiego tworzywa została wykonana ww. torba zakupowa oraz o udzielenie wyjaśnienia, na jakiej podstawie umieszczono w ofercie informację „produkt zwolniony z opłaty recyklingowej”. W odpowiedzi z 13 maja 2024 r. ww. przedsiębiorca poinformował, że ww. spółka nie prowadzi sprzedaży toreb zakupowych z włókniny, jednak na mocy umowy o współpracy produkty te oferowane są przez Verde Bags sp. z o.o. Jednocześnie przedsiębiorca dołączył interpretację Marszałka Województwa Mazowieckiego, z której wynika, iż „przedsiębiorca, który zakupił torby z włókniny po lipropylenowej i potem sprzedaje w sklepie stacjonarnym ww. torby, które nie są przeznaczone do pakowania zakupionych w sklepie towarów (torba jest sprzedawana jako produkt końcowy), nie ma obowiązku pobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę”. W związku z treścią przekazanej interpretacji Marszałka Województwa Mazowieckiego Prezes UOKiK zwrócił się pismem z 5 czerwca 2024 r. (nr: DIH - 3.071.18.2024.AB) do Ministerstwa Klimatu i Środowiska z prośbą o wyrażenie swojego stanowiska dot. pobierania op łaty recyklingowej za torby zakupowe z materiału typu włóknina PP oferowane w placówkach handlowych. W odpowiedzi z 21 czerwca 2024 r. Departament Gospodarki Odpadami w Ministerstwie Klimatu i Środowiska przedstawił swoje stanowisko wskazując, że „jeżeli torba jest wykonana z tworzywa sztucznego oraz jest przeznaczona do pakowania oferowanych w jednostce handlowej produktów podlega opłacie recyklingowej (nawet jeżeli jest przedstawiana jako torba wielokrotnego użytku). Natomiast w sytuacji, w której torba jest wykonana z tworzywa sztucznego, ale nie będzie przeznaczona do pakowania oferowanych 6 w jednostce handlowej produktów nie będzie podlegała opłacie recyklingowej. Należy jednak podkreślić, że oferowanie przez jednostkę handlową rzekomo toreb nieprzeznac zonych do pakowania oferowanych w jednostce handlowej produktów nie może stanowić furtki do obchodzenia przepisów ww. ustawy”. Postanowieniem z 2 lipca 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów postanowił włączyć w poczet dowodów: 1) pismo z 5 czerwca br. (nr: DIH - 3.071.18.2024.AB) do Ministerstwa Klimatu i Środowiska z prośbą o wyrażenie stanowiska dot. pobierania opłaty recyklingowej za torby zakupowe z materiału typu włóknina PP oferowane w placówkach handlowych, 2) pismo (odpowiedź) Minist erstwa Klimatu i Środowiska z 21 czerwca 2024 r. (nr DGOOP.021.26.2024.JM). Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmioto wo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidło wa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312), dalej jako „ustawa o IH” , w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor Ins pekcji Handlowej. Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Do zadań Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami, należy m.in. nadzór nad przestrzeganiem przez przedsiębiorców przepisów art. 40a ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z art. 40a ust. 1, p rzedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego prze znaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o gospodarce opakowaniami, kto narusza ww. obowiązek pod lega administracyjnej karze pieniężnej, której wysokość, s tosownie do art. 57 pkt 4 ww. ustawy wynosi od 500 zł do 20 000 zł. Zgodnie z art. 8 pkt 15a) ustawy o gospodarce opakowaniami przez torby na zakupy z tworzywa sztucznego - rozumie się torby na zak upy, z uchwytami lub bez uchwytów, wykonane z tworzywa sztucznego, które są oferowane w jednostkach handlu detalicznego lub hurtowego, do których zalicza się: a) lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 50 mikrometrów, b) b ardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału poniżej 15 mikrometrów, które są wymagane ze względów higienicznych lub oferowane jako 7 podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowaniu żywności; c) pozost ałe torby na zakupy z tworzywa sztucznego o grubości materiału równej 50 mikrometrów i większej. Ponadto przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pako wania produktów oferowanych w tej jednostce, zgodnie z art. 40a ust. 1 ww. ustawy, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 8 pkt 15a lit. a i c (ust. 1). Jednocześnie opłaty rec yklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, o której mowa w art. 8 pkt 15a lit. b (ust. 2). Strona postępowania w złożonym odwołaniu zarzuciła m.in. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności brak uwzględnienia, że odwołujący niezwłocznie po powzięciu wiedzy o dokonanym naruszeni u prawa dokonał jego usunięcia oraz faktu, że odwołujący nie był świadomy dokonanego naruszenia, a wiedzę o naruszeniu powziął od inspektorów dokonujących kontroli, kiedy do czasu kontroli odwołujący miał przekonanie, że działa zgodnie z prawem. Prezes UOKiK stwierdza, że nie sposób uznać powyższy zarzut za zasadny, gdyż obowiązkiem przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą jest znajomość obowiązujących przepisów i wypełnianie obowiązków nałożonych na przedsiębiorców tymi przepisami. Brak wiedz y nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za naruszanie prawa. Przedsiębiorca powinien działać z należytą starannością i dokładnie analizować obowiązujące przepisy i podejmować wszelkie czynności zgodnie z zawartymi w nich wymaganiami. Należy równie ż zaznaczyć, że strona wskazując w odwołaniu na podjęte działania naprawcze, odniosła się do konieczności wywieszenia informacji wymaganych art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami informacji w zakresie dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu od padów opakowaniowych; właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, a nie pobierania opłaty recyklingowej, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. W tym miejscu należy podkreślić, że w związku z naruszeniem art. 42 ww. ustawy prowadzone było odrębne postępowanie administracyjne przez organ pierwszej i drugiej instancji i wydana decyzja nakładająca na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 000 zł. Ponadto strona wskazuje na oznaczenia zawarte na udostępnianych torbach dotyczące postępowania z odpadami, które również nie mają wpływu na niniejsze postępowanie. Mając na uwadze powyższe Prezes UOKiK podkreśla, że niniejsze postępowanie nie dotyczy naruszenia obowiązku informacyjnego zawartego w a rt. 42 ustawy o opakowaniach, na które wielokrotnie wskazuje strona w odwołaniu, a prowadzone jest w związku z niepobraniem opłaty recyklingowej za torby na zakupy z tworzywa sztucznego oferowane do pakowania zakupów w kontrolowanej placówce. Niemniej jedn ak po dokonaniu analizy akt sprawy Prezes UOKiK stwierdza, że z uwagi na treść art. 40a ust. 1 ww. ustawy, w kontekście stanowiska Ministerstwa Klimatu i Środowiska zasadnym jest rozstrzygnięcie wątpliwości w ustaleniu, jakie było dokładnie przeznaczenie 8 o ferowanej torby z tworzywa sztucznego. Dlatego też niezwykle istotne jest dokładne i spójne opisanie stanu faktycznego zastanego podczas kontroli, z uwzględnieniem elementów mających wpływ na spełnienie wymagań ustawy o opakowaniach, a mianowicie ze wskaza niem wprost czy przedmiotowa torba była przeznaczona do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce. Opis stanu faktycznego zawarty w protokole kontroli, wskazuje jedynie na zakup „torby zakupowej bez uwidocznionej ceny” w ramach zakupu kontrolnego, j ednak nie została zawarta informacja, czy przedmiotowa torba była przeznaczona do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, czy była jedynie oferowana jako produkt końcowy. Prezes UOKiK, po dokonaniu analizy zgromadzonych w sprawie materiałów, stwi erdza że sposób udokumentowania ustaleń faktycznych, bez wskazania istotnych z punktu widzenia obowiązujących przepisów szczegółów, powoduje, że organ drugiej instancji ma wątpliwości co do tego, czy mogło dojść do naruszenia art. 40a ust. 1 ustawy o gospo darce opakowaniami. Poprzez niewyczerpujące udokumentowanie ustaleń kontroli, które nie pozwala uzyskać pełnego obrazu stanu faktycznego, jaki był w toku kontroli i ocenić go pod kątem wskazanego wyżej naruszenia, Prezes UOKiK stwierdził brak możliwości uz nania rozstrzygnięcia Dolnośląskiego WIIH za prawidłowe, dlatego orzekł jak w sentencji niniejszej decyzji. Ponadto właściwy opis stanu faktycznego umożliwiłby polemikę z twierdzeniami strony postępowania zawartymi w odwołaniu, jednak na obecnym etapie, zw ażywszy na regułę rozpatrywania wątpliwości na korzyść strony, organ drugiej instancji, po dokonaniu analizy całości sprawy, nie mógł w sposób jednoznaczny określić czy przedsiębiorca był zobligowany do pobrania opłaty recyklingowej, co jest niezwykle isto tne przy rozpatrywaniu niniejszego postępowania. Prezes UOKiK jednoznacznie stwierdza, że sposób dokumentowania ustaleń kontroli, oraz brak informacji dotyczących istotnych dla sprawy ustaleń kontroli, uniemożliwił właściwą ocenę stanu faktycznego w odnies ieniu do obowiązujących przepisów prawa. W tym miejscu należy również zaznaczyć, odnosząc się do argumentów strony zawartych w odwołaniu oraz oświadczeniach strony, „ że nie sprzedaje foliowych reklamówek, a jedynie stosuje torby papierowe i materiałowe, kt óre zawsze traktowała jako wielokrotnego użytku i nie miała świadomości uiszczania opłaty recyklingowej”, że przepis art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami nie obejmuje obowiązkiem pobrania opłaty recyklingowej jedynie foliowych reklamówek, ale o plata ta dotyczy wszystkich toreb wykonanych z tworzywa sztucznego, również wielorazowych oferowanych w danej placówce do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce. Powyższe stanowisko zostało przedstawione również w piśmie Ministerstwa Klimatu i Śro dowiska z dnia 21 czerwca 2024 r. Jednocześnie organ drugiej instancji wskazuje, że obowiązkiem przedsiębiorcy prowadzącego jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego jest sprawdzenie z jakiego materiału te torby są wykonane, a co za tym idzie ustalenie c zy nie jest obowiązany pobrać opłaty recyklingowej wskazanej w art. 40a ust. 1 ww. ustawy. Wyłączeniom zawartym w art. 40a ust.2 ww. ustawy podlegają jedynie bardzo lekkie torby na zakupy z tworzywa sztucznego. Jednak, aby bardzo lekka torba na zakupy z t worzywa sztucznego nie podlegała opłacie recyklingowej, poza spełnieniem warunku grubości materiału, z którego została wykonana (poniżej 15 mikrometrów, a więc do 14 mikrometrów 9 włącznie), równocześnie muszą zostać spełnione także przesłanki określające ce l jej zastosowania tj.: wymagalność ze względów higienicznych, zastosowanie, jako podstawowe opakowanie żywności luzem, gdy pomaga to w zapobieganiu marnowania żywności (art. 8 pkt. 15a lit b ustawy o gospodarce opakowaniami). Oba te kryteria należy uwzglę dniać łącznie jako: opakowanie żywności sprzedawanej luzem stosowane, poza względem praktycznym, także ze względów higienicznych. Jest to więc podstawowe opakowanie żywności, dokonane w sklepie. Opakowanie podstawowe należy rozumieć jako pozostające w styc zności z żywnością i nie stanowiące kolejnego opakowania. Zapakowanie przez konsumenta dokonującego zakupu w jednostce handlu detalicznego lub hurtowego w bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, towarów posiadających już własne opakowania równi eż powoduje konieczność pobrania od konsumenta przez przedsiębiorcę opłaty recyklingowej. W złożonym odwołaniu strona zarzuciła naruszenie art. 189f § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na odwołującego administracyjnej kary pieniężnej, w sytua cji gdy w sprawie zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia na odwołującego takiej kary, w szczególności, że organ w treści decyzji sam stwierdza, że odwołujący niezwłocznie po powzięciu wiedzy o naruszeniu prawa dokonał jego usunięcia, a nadto, że na odwołującego nigdy wcześniej nie była nakładana administracyjna kara pieniężna, jak też że wobec odwołującego nie stwierdzono wcześniej naruszenia obowiązku wynikającego z treści art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi oraz p oprzez pominięcie, że odwołujący nie był świadomy dokonanego naruszenia i bezzwłocznie po powzięciu takiej wiedzy od kontrolujących wyeliminował ujawnioną niezgodność z prawem. We wniesionym odwołaniu skarżąca spółka stwierdziła, że w jej ocenie waga narus zenia prawa była znikoma, zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 189f Kpa. Poinformowała również, że przy ocenie wagi naruszenia prawa należy kierować się tym czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło) wywołać s kutki faktyczne i prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych. Wobec powyższego, zdaniem strony, nawet uznając, że w sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez organ przepisów prawa, przy uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy organ pow inien odstąpić od wymierzenia kary pobieżnej. Naruszenie miało bowiem znikomą wagę, a strona niezwłocznie po podjęciu czynności przez organ dopełniła niezbędnych czynności zmierzających do usunięcia skutków naruszeń prawa. Strona w odwołaniu wskazała równi eż, że przesłanka zaprzestania naruszenia prawa może zostać spełniona w każdym czasie, nawet po wszczęciu postępowania administracyjnego. Zdaniem strony nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie doszło do zrealizowania przesłanek do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, bowiem waga naruszenia była znikoma, a Strona zaprzestała naruszenia prawa. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f Kpa, Prezes UOKiK wskazuje, iż w związku z rozstrzygnięciem zawartym w niniejszej decyzji, tj. uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania organu pierwszej instancji, z uwagi na niewyczerpujące udokumentowanie ustaleń kontroli, niepozwalających ostatecznie ustalić czy przedsiębiorca w t ym przypadku był zobowiązany pobrać opłatę recyklingową, a tym samym czy doszło do naruszenia art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, Prezes UOKiK nie ma podstaw do analizy przesłanek zawartych w art. 189f Kpa., pod kątem zasadności jego zastosow ania. 10 Niemniej jednak, mając na uwadze argumenty strony organ drugiej instancji wskazuje że przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 Kpa) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skutki naruszeń, skala tychże naruszeń), jak też podmiotowym (tzn. czy przypadek strony jest czynem zawinionym, a jeżeli tak to z jaką formą winy mamy do czynienia), przy czym istotne znaczenie należy przyznać skutkom narusze nia dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa administracyjnego. A zatem w przypadku, gdyby doszło do naruszenia przepisów art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach, Prezes UOKiK informuje, że chronionym dobrem jest dobro wspólne, jakim jest środowisko natur alne – a celem zmniejszenie zużycia toreb z tworzyw sztucznych, co w rezultacie skutkuje pożądanym społecznie i konstytucyjnie ugruntowanym zjawiskiem dbania o środowisko poprzez zmniejszenie ilości powstających odpadów, ograniczenie wpływu na środowisko z będnych wytworów działalności ludzkiej oraz przeciwdziałanie szkodliwemu ich oddziaływaniu na środowisko. Tak więc niepobranie opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, stanowi niedopełnienie ustawowych obowiązków wymagany ch przepisami ustawy o gospodarce opakowaniami, a tym samym wykazuje znaczny stopień ich naruszenia. Przepisy te zostały ustanowione w celu ochrony środowiska, będącego dobrem ogółu społeczeństwa, dlatego tak ważne jest przestrzeganie przepisów, które zost ały nałożone przez ustawodawcę na przedsiębiorców. Prezes UOKiK zgadza się z twierdzeniem strony, że nie ma obowiązku wyodrębniania na paragonach oddzielnie pobieranej opłaty recyklingowej, dlatego też niezasadne było żądanie od strony dokumentacji potwie rdzającej pobranie opłaty recyklingowej od ww. toreb na zakupy z tworzywa sztucznego, w szczególności, kiedy sam przedsiębiorca stwierdza w piśmie z 28 sierpnia 2023 r., że „spółka nie podlega opłacie recyklingowej”. Biorąc pod uwagę ustalenia kontroli, or az wskazanie przez stronę w pismach z 3 listopada 2023 r. oraz 1 grudnia 2023 r., że „nie miała ona świadomości konieczności uiszczania opłaty recyklingowej”, wskazuje, że przedsiębiorca takiej opłaty nie pobierał, chociaż posiadał w ofercie torby na zakup y z tworzywa sztucznego, gdyż nie posiadał wiedzy o konieczności ich pobierania . Opłata recyklingowa stanowi element ogólnoeuropejskiej formy dbania o środowisko i w rezultacie również o zdrowie i życie ludzkie, jak również stanowi istotny element edukacyj ny dla konsumentów w zakresie ochrony środowiska. Ignorowanie obowiązku pobierania opłaty lub lekceważące podejście do jej pobrania narusza w efekcie również konstytucyjnie chronione dobra. Organ drugiej instancji wskazuje, że opłata recyklingowa jest niew ątpliwie dodatkowym kosztem klienta, ale jej naliczanie zapewnia istotny walor edukacyjny konsumentów w zakresie ograniczania zużycia toreb z tworzywa sztucznego , służąc ochronie środowiska. Ponadto strona w odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 9 w zw. z ar t. 10 § 1 Kpa poprzez błędną wykładnię i brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w sytuacji gdy organ zawarł informację o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem w treści zawiado mienia o wszczęciu postępowania administracyjnego i wyznaczył na powyższe siedmiodniowy termin, gdy po tej dacie dokonywał innych czynności w ramach prowadzonego postępowania, tj. w szczególności w dniu 09.10.2023 r. organ wezwał odwołującego do wypowiedze nia się w zakresie sprzedawanych toreb na zakupy, a po ich za kończeniu i bezpośrednio przed 11 wydaniem decyzji organ nie dał możliwości stronie do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem i wypowiedzenia się co do co do zebranych dowodów i materi ałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższy zarzut nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym, zgromadzonym w związku z prowadzonym postępowaniem administracyjnym, gdyż pismo z 9 października 2023 r., na które powołuje się strona w odwołaniu, skierowane by ło do strony i dotyczyło pobierania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego, której nie pobranie stanowi naruszenie art. 40a ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami, a które jest przedmiotem niniejszego postępowania. Jedn ocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że Dolnośląski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania pismem z 28 listopada 2023 r. , w którym organ wskazał na art. 9 i 10 § 1 Kpa informując o praw ie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazując jednocześnie m.in. miejsce i termin, w jakim strona może zapoznać się ze zgromadzonym w sprawie materiałem. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że niniejszy zarzut był całkowicie nietrafiony, a strona prawidłowo została poinformowana o jej uprawnieniach wynikających z art. 9 i 10 Kpa, jak również miała możliwość skorzystania z ww. uprawnienia. Jednocześnie Prezes UOKiK odrzuca wniosek strony o przeprowadzenie dowodów z dwóch zdjęć torby zakupowej udostępnionej dla klientów „na okoliczność właściwego oznakowania, co do dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, właściwego postępowania z odpadami”, gdyż wyżej wskazana okoliczność nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. A zatem wniosek strony jest niezasadny. Również wniosek strony dot. zmiany decyzji i nałożenie najłagodniejszej kary przewidzianej przepisami prawa, tj. kary w wysokości 500 zł nie znajduje uzasadnienia, gdyż decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 12 grudnia 2023 r. (sygnatura: DW.KHU.8361.85.2023), wymierza przedsiębiorcy karę w wysokości, o jaką wnioskuje w odwołaniu strona, a zatem złożony wniosek jest całkowicie bezpodstawny. Z zasady ogólnej prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) wynika nakaz pod jęcia przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znajduje swoją konkretyzację w treści art. 77 kpa, zgodnie z którym organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zeb rać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie pełnej analizy całokształtu tego materiału celem prawidłow ego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2014 r. VIII SA/Wa 1056/13, LEX nr 1486656). Konsekwencją zebrania w sposób niejednoznaczny i niewyczerpujący materiału dowodowego i opisu ustaleń kontroli, było uniemożliwienie organowi drugiej instancji właściwej oceny stanu faktycznego, która mogła być podstawą do utrzymania decyzji Dolnośląskiego WIIH w mocy, w tym również odniesienia się do argumentów strony zawartych w odwołaniu. Prezes UOKiK wskazuje, że niewyczerpujący sposób zebrania, udokumentowania stanu faktycznego a w konsekwencji czego oceniania materiału dowodowego nie były prawidłowe w świetle podniesionych przez stronę argumentów, a brak istotnych z punktu widzenia postępowania 12 ustaleń kontroli uniemożliwiły ocenę stanu faktycznego i stwierdzenie, czy w tak opisanym stanie faktycznym doszło do naruszenia przepisów art. 40a ust. 1 ustaw y o opakowaniach i jakie okoliczności na nie wskazywały. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 , organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Prezes UOKiK stwierdził, że nieustalenie przez organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący okoliczności faktycznych, jak również udokumentowanie ich w sposób budzący wątpliwości, mających mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stanowi przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Prezesa UOKiK nie zostały tym samym zachowane wszystkie reguły prowadzenia postępowania administracyjnego, a mianowicie zostały naruszone art. 7 i art. 77 kpa dotyczące ustaleń stanu faktycznego, który w tej sytuacji ma charakter błędu istotnego, wpływającego na ważność rozstrzygnięc ia podjętego przez organ pierwszej instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. Jednakże w term inie 14 dni od jej doręczenia stronie przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprzeciw należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Plac Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 W arszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiot u zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie 13 pra wa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z e zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o inform owaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx] 2. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a