DIH-III-55/2024

1 976817.2872805.2691368 PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Warszawa, 15 kwietnia 2024 r. DIH - 3.707.30.2024.MB „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” DECYZJA DIH - 3.55.2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 poz. 775, ze zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312) oraz ar t. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji KHU.D.5.2024.AW.AB Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspe kcji Handlowej z 12 stycznia 2024 r. (nr akt: KHU.8361.301.2023.TK.KWP), na mocy której nałożono na SUPER - PHARM Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie karę pieniężną w wysokości 1 500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) w związku z nieprawidłowościami stwierdz onymi w dniu 11 października 2023 r. w miejscu sprzedaży detalicznej, tj. w należącym do strony sklepie, polegającymi na uwidocznieniu przy 10 rodzajach towarów oferowanych po obniżonych cenach, najniższej ceny z ostatnich 30 dni przed obniżką w kwocie rów nej obowiązującej cenie promocyjnej, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1) uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2) orzeka co do istoty sprawy w ten sposób, że na przedsiębiorcę SUPERPHARM Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie nakłada karę pieniężną w wysokości 1 500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w dniu 11 października 2023 r. w miejscu sprzedaży detalicznej tj. w należącym do stro ny sklepie, polegającymi na uwidocznieniu cen przy 10 rodzajach towarów oferowanych po obniżonych cenach, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, co stanowiło naruszenie obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168). UZASADNIENIE W dniach 11 – 19 października 2023 r. inspektorzy reprezentujący Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej: „Pomorski WIIH” lub „organ p ierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia KHU.057.301.2023.KWP z 10 października 2023 r. przeprowadzili kontrolę w sklepie, należącym do przedsiębiorcy [xxxx 2 976817.2872805.2691368 xxxxxxxxxxx xxxxxx xxxxxxxxxxxxx xxxxxxxx] , zwanego dalej: „stroną”, „stroną postę powania” lub „przedsiębiorcą”. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r., poz. 236) – dalej jako „Prawo przedsiębiorców”, 4 września 2023 r. skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęci a kontroli (KHU.8360.228.2023.AB), ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) – dalej jako „ustawa o cenach”. Pismo odebrano 11 września 2023 r. W wyniku kontroli inspektorzy reprezentujący Pomorskiego WIIH stwierdzili, że w przypadku 10 rodzajów produktów, oferowanych do sprzedaży po obniżonych cenach (wszystkie objęte kontrolą), podana na poszczególnych etykiet ach cenowych obowiązująca cena promocyjna, była równa kwotowo uwidocznionej najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, tj. uwidoczniono ją w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, co stanowi narusz enie przepisów art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach. Ustalenia te udokumentowano w protokole kontroli z 19 października 2023 r. (nr akt kontroli: KHU.8361.301.2023.TK.KWP). W dniu 20 października 2023 r. WIIH w Gdańsku skierował do strony wystąpienie pokontro lne, informując o ustaleniach kontroli oraz wnioskując o poinformowanie o przyczynach powstania stwierdzonej nieprawidłowości i o podjętych działaniach naprawczych mających na celu jej wyeliminowanie. Na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1 960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.) – dalej jako: „Kpa”, Pomorski WIIH zawiadomieniem z 8 listopada 2023 r., poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, w sprawie wydania na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach decyzji o nałożeniu na niego kary pieniężnej w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w dniu 11 października 2023 r. w miejscu sprzedaży detalicznej, polegającymi na uwidocznieniu przy 10 rodzajach towarów ofero wanych po obniżonych cenach, najniższej ceny z ostatnich 30 dni przed obniżką w kwocie równej obowiązującej cenie promocyjnej, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Jednocześnie poinformowano na podstawie art. 9, art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 7 8 § 1 Kpa, że stronie przysługuje prawo czynnego udziału na każdym stadium postępowania, w szczególności prawo do zapoznania się z aktami sprawy, sporządzenia z nich notatek i odpisów oraz składania wyjaśnień i wniosków dowodowych, a także wypowiedzenia si ę co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. Dodatkowo pismem z 8 listopada 2023 r. Pomorski WIIH zwrócił się do strony o wyliczenie i przekazanie i informacji o wielkości obrotów i przychodów osiągniętych za 2022 r. W piśmie z 13 listopa da 2023 r. strona przedstawiła swoje stanowisko w sprawie. Wskazała, że w protokole kontroli w odniesieniu do produktów objętych kontrolą stwierdzono, że „w 3 976817.2872805.2691368 miejscu sprzedaży detalicznej przy wymienionych 10 towarach, podana na poszczególnych etykietach ce nowych obowiązująca cena promocyjna, była równa kwotowo uwidocznionej najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki", co zdaniem Pomorskiego WIIH oznacza, że cena promocyjna została uwidoczniona w sposób niej ednoznaczny budzący wątpliwości. Strona nie kwestionując ustaleń faktycznych dokonanych przez Pomorski WIIH stwierdziła, że istotnie dla wybranych produktów aktualna cena promocyjna była równa najniższej cenie z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem akcji p romocyjnej. Jednakże wskazała, że we wszystkich przypadkach aktualna cena była niższa od ceny dotychczasowej (tj. ceny regularnej obowiązującej bezpośrednio przed obniżką i dlatego była komunikowana jako cena promocyjna (obniżona). Tym samym strona nie zga dza się z wnioskami Pomorskiego WIIH, iż doszło do naruszenia przepisów ustawy o cenach. Zdaniem strony wywiązała się ona z obowiązków ustawowych określonych w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach, gdyż promocja polegała na obniżeniu ceny produktów względem c eny obowiązującej bezpośrednio wcześniej. Promocja (obniżka ceny) została zakomunikowana poprzez oznaczenie produktów nią objętych specjalnymi etykietami, a strona na etykiecie umieściła informacje o aktualnie obowiązującej cenie promocyjnej, cenie jednost kowej produktu, najniższej cenie obowiązującej w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki oznaczonej wyraźnie na etykiecie jako „najniższa cena z 30 dni przed obniżką” i dodatkowo także o cenie regularnej obowiązującej bezpośrednio przed wprowadzeniem ak cji promocyjnej (obniżki). Strona wskazała, że w jej ocenie wszystkie ww. informacje zostały podane w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Ponadto strona podkreśliła, że przepisy prawa nie wskazują, że przedsiębior ca nie może komunikować promocji, obniżając cenę dotychczas obowiązującą (regularną), jeżeli obniżona cena nie będzie niższa od najniższej ceny z 30 dni przed promocją. W jej ocenie nie jest uzasadniony wniosek, iż komunikowanie akcji promocyjnej mniej kor zystnej stanowi działania niejednoznaczne, czy wprowadzające w błąd. Strona podkreśliła, że zgodnie z ustawą o cenach przedsiębiorca ma jedynie obowiązek uwidocznienia najniższej ceny z 30 przed wprowadzeniem promocji i ten obowiązek został przez nią zreal izowany przy zachowaniu pełnej transparentności - każda z podanych cen była dobrze widoczna i wyraźnie oznaczona. Strona podkreśliła również, że ustawa nie wprowadza definicji promocji, nie zmienia także powszechnego rozumienia terminu „obniżki cen”. Nakła da jedynie na przedsiębiorcę komunikującego obniżenie ceny nowe obowiązku informacyjne. Dodatkowo strona wskazała, że stanowisko Pomorskiego WIIH nie znajduje również potwierdzenia w Wyjaśnieniach Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów opublikowa nego na stronie internetowej. Strona przywołała także stanowisko zaprezentowane przez Dyrektora Departamentu Ochrony Zbiorowych Interesów Konsumentów UOKiK w trakcie webinar o cenie na przecenie - dla przedsiębiorców” z dnia 18 maja 2023 r. wskazując, że j edyna sytuacja, gdy najniższa cena z 30 dni przed promocją jest punktem odniesienia do komunikowania promocji ma miejsce, gdy przedsiębiorca prezentuje procentową wartość oszczędności. 4 976817.2872805.2691368 W piśmie z 20 listopada 2023 r. strona przekazała informację o wielkośc i obrotów i przychodów osiągniętych za 2022 r. 12 stycznia 2024 r. Pomorski WIIH, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach oraz art. 104 § 1 i 2 Kpa wydał decyzję KHU.D.5.2024.AW.AB (nr akt: KHU.8361.301.2023.TK.KWP), na mocy której na przedsiębiorcę nałoży ł karę pieniężną w wysokości 1 500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w dniu 11 października 2023 r. w miejscu sprzedaży detalicznej tj. w należącym do strony sklepie, polegającymi na uwidocznieniu przy 10 ro dzajach towarów oferowanych po obniżonych cenach, najniższej ceny z ostatnich 30 dni przed obniżką w kwocie równej obowiązującej cenie promocyjnej, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. 13 lutego 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsument ów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” albo „organem drugiej instancji”) otrzymał za pośrednictwem Pomorskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji, w którym strona zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach, art. 6, 7a, 8 § 1, 81a § 1 Kpa, art. 7 Kpa w zw iązku z art. 80 Kpa oraz 10 ust. 2 i art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców i wniosła o uchylenia decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, a w przypadku nieuwzględnienia przez Prezesa UOKiK wniosku, z daleko posuniętej ostrożności procesowej wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organu zgodnie z art. 138 § 2 Kpa. Pismem z 16 lutego 2024 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się post ępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji nr KHU.D.5.2024.AW.AB Pomorskiego WIIH z 12 stycznia 20234r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie sko rzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach w yznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handl owej Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ww. ustawy, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwo łania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający po równanie cen. 5 976817.2872805.2691368 Natomiast art. 4 ust. 2 ww. ustawy wskazuje, że w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowi ązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5. Wysokość administracyjnej kary pie niężnej w tym przypadku, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, wynosi do 20 000 zł. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji KHU.D.5.2024.AW.AB Pomorskiego Wo jewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 12 stycznia 2024 r. (sygn. akt: KHU.8361.301.2023.TK.KWP), na mocy której na przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 1 500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych), w związku z nieprawidłowościami st wierdzonymi w dniu 11 października 2023 r. w miejscu sprzedaży detalicznej, tj. w należącym do strony sklepie, polegającymi na uwidocznieniu przy 10 rodzajach towarów oferowanych po obniżonych cenach, najniższej ceny z ostatnich 30 dni przed obniżką w kwo cie równej obowiązującej cenie promocyjnej, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. W toku postępowania odwoławczego Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeprowadził dokładną analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję o raz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty strony zawarte w odwołaniu. Po przeprowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach, co powoduj e konieczność nałożenia przez Pomorskiego WIIH kary pieniężnej. Ustalenia kontroli dały podstawę do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Jednakże Pomorski WIIH wydając w dniu 12 stycznia 2024 r. decyzję KHU.D.5.2024.AW.AB wskazał naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Organ drugiej instancji w wyniku analizy zgromadzonego materiału w sprawie zauważa, że przy 10 produktach oferowanych do sprzedaży po obniżonej cenie, ceny były uwidocznione w sposób niej ednoznaczny i budzący wątpliwości ponieważ komunikaty dotyczące korzyści z obniżek odnosiły się wyłącznie do ceny regularnej a nie do najniższej ceny z okresu 30 dni poprzedzających obniżkę. Należy podkreślić, że w przypadku informowania o obniżeniu ceny t owaru jest obowiązek uwidocznienia obok informacji o obniżonej cenie również informacji o najniższej cenie tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki na co wskazuje art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Uwidocznione przy zakwestionowanych towarach ceny sugerowały, że towar sprzedawany jest w cenie obniżonej, a w rzeczywistości nowa cena była tożsama z obowiązującą dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed ogłoszeniem obniżki, tak więc ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Taki sposób prezentacji informacji cenowej nie jest czytelny dla 6 976817.2872805.2691368 konsumenta i nie spełnia wymogów art. 4 ust. 1 ustawy o cenach w związku z art. 4 ust. 2 ww. ustaw y. Zaznaczyć przy tym należy, że artykuł określający wysokość sankcji z tytułu przedmiotowego naruszenia, tj. art. 6 ust. 1 wskazuje, że jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlow ej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Zatem zmiana kwalifikacji czynu przez Prezesa UOKiK nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. W ocenie Prezesa UOKiK zgromadzony w sprawie materiał jest rzetelny i spójny. Stwierdzony w toku kontroli stan faktyczny został opisany w dołączonym do akt sprawy protokole kontroli oraz załącznikach. Co więcej, zarówno stan faktyczny, jak i stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o cenach, a co za tym idzie konieczność nałożenia kary pieniężnej , nie budzi wątpliwości organu drugiej instancji. Podsumowując Prezes UOKiK stwierdził, że w niniejszej sprawie, biorąc pod uwagę stwierdzone nieprawidłowości należy wskazać na naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Prezes UOK iK wydał decyzję i uchylił skarżoną decyzję oraz orzekł w sprawie co do istoty w ten sposób, że nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) w związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w dniu 11 paździer nika 2023 r. w miejscu sprzedaży detalicznej tj. w należącym do strony sklepie, polegającymi na uwidocznieniu cen przy 10 rodzajach towarów oferowanych po obniżonych cenach, w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, co stanowiło naruszenie obowiązku wynikającego z art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Organ drugiej instancji orzekając jak powyżej, tak jak organ pierwszej instancji, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnił kryteria wymiaru kary wskazane w art. 6 ust. 3 ust awy o cenach, tj. stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o cenach przez przedsiębiorcę oraz uzyskane przez niego korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków, wielkość jego obrotów i przychodu , a także sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, z późn. zm.). Oceniając stopień naruszenia obowiązków, Prezes UOKiK podobnie jak Pomorski WIIH, uznał jako wysoki. Prawidłowe obliczenie wielkości obniżki względem najniższej ceny, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeni em obniżki jest jednym z ważniejszych czynników mających wpływ na podjęcie decyzji o zakupie towaru przez konsumenta i umożliwia dokonania świadomego i korzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. 7 976817.2872805.2691368 Wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek cenowych p roduktów miało na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzystych informacji dotyczących cen. Nowe regulacje mają zapobiec sztucznym zawyża niom cen tuż przed ich „obniżką”, tak aby zwiększyć „atrakcyjność” oferty. Rozwiązaniem tego problemu jest właśnie wskazywanie obok ceny po obniżce najniższej ceny z okresu 30 dni przed wprowadzeniem obniżki oraz podawanie obliczanej obniżki względem najni ższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Ponadto Prezes UOKiK uznaje wagę i skalę stwierdzonego naruszenia za znaczne. Strona w sposób niewłaściwy wykazała korzyść konsumenta względem ceny regularnej zamiast względem najniższej ceny sprzed 30 dni p rzed obniżką przy 10 rodzajach towarów na 10 skontrolowanych, co stanowi 100 % wszystkich skontrolowanych. Tym samym strona uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Naruszenie obowiązków uwidaczniania informacji cenowych stwierdzono w dniu kontroli. Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że strona nie była wcześniej karana za naruszenie przepisów ustawy o cenach. Należy jednak zauważyć, że strona została powiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli i o jej zakresie przedmiotowym. Zawiadom ienie strona odebrała 11 września 2023 r., natomiast kontrola rozpoczęła się 11 października 2023 r. Zatem miała ona, wystarczająco dużo czasu, by przygotować się do kontroli i wyeliminować ewentualne nieprawidłowości. Wymierzając karę pieniężną uwzględnio no również wielkości obrotów i przychodu na podstawie informacji przekazanej przez stronę w piśmie z dnia 20 listopada 2023 r. Przesłanka dotycząca sankcji nałożonych na spółkę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w spra wach trans granicznych nie znajduje zastosowania, ponieważ kontrola przeprowadzona przez Inspekcję Handlową nie jest kontrolą przeprowadzoną w sprawach transgranicznych, tj. działalności gospodarczej o transgranicznym charakterze prowadzonej przez spółkę. W ocenie Prezesa UOKiK wymierzona stronie kara w wysokości 1 500 zł jest właściwa do spełnienia celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2161 z dnia 27 listopada 2019 r. zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejsk iego i Rady 98/6/WE, 2005/29/WE oraz 2011/83/UE w odniesieniu do lepszego egzekwowania i unowocześnienia unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumenta (Dz. Urz. UE. L Nr 328, str. 7), dalej jako: „dyrektywa Omnibus” i proporcjonalna do rozmiaru stwierd zonych nieprawidłowości. Ponadto zauważa, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o cenach kara za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy wynosi do 20 000 zł. W odwołaniu przedsiębiorca zarzucił naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach pop rzez błędną wykładnię, a w konsekwencji także poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że strona: 8 976817.2872805.2691368 - uwidoczniła przy 10 rodzajach towarów oferowanych do sprzedaży po obniżonych cenach w należącej do niej placówce handlowej ceny tych towarów w sposób nieje dnoznaczny i budzący wątpliwości, poprzez uwidocznienie ceny promocyjnej w kwocie równej najniższej cenie z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, - zaprezentowała cenę promocyjną produktów objętych obniżką w sposób budzący wątpliwości co do istnienia faktyczne j obniżki ceny i korzyści płynących z promocji, w sytuacji, gdy: - promocja polegała na obniżeniu ceny produktów objętych akcją promocyjną względem ich ceny dotychczasowej, tj. ceny regularnej obowiązującej bezpośrednio przed obniżką - strona zakomunikowała pr omocję poprzez oznaczenie produktów nią objętych specjalnymi etykietami ze wskazaniem „PROMOCJA", w związku z czym zaistniał przypadek „informowania o obniżeniu ceny towaru", o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o cenach; - strona zamieściła na etykiecie cen owej wszystkie informacje wymagane ustawą o cenach, tj. aktualnie obowiązującą cenę promocyjną, cenę jednostkową towaru oraz najniższą cenę obowiązującą w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, a także dodatkowo informację o cenie regularnej obowiązuj ącej bezpośrednio przed wprowadzeniem akcji promocyjnej; - wszystkie informacje cenowe zamieszczone przez stronę na etykiecie cenowej zostały przedstawione w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, bowiem każda z podany ch cen była dobrze widoczna i wyraźnie oznaczona. Odnosząc się do powyższych zarzutów strony, Prezes UOKiK wskazuje, że prezentowanie obniżek cen może być wskazane konkretną wartością np. procentową lub też bez wskazywania wartości obniżki, jednakże zawsze wskazanie korzyści konsumenta musi się odnosić do najniższej ceny, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek cenowych produktów, miało na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwara ntowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzystych informacji dotyczących cen. Regulacje te mają zapobiec sztucznym zawyżaniom cen tuż przed ich „obniżką”, tak aby zwiększyć „atrakcyjnoś ć” oferty. Rozwiązaniem tego problemu jest właśnie wskazywanie korzyści konsumenta względem najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Zgodnie z założeniami dyrektywy Omnibus, aby można było mówić o obniżce ceny to powinna być ona liczona w stos unku do najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki a nie ceny rzeczywistej (regularnej). Jedynie odniesienie do najniższej ceny z 30 przed obniżką faktycznie świadczy, że mamy do czynienia z obniżoną ceną produktu. Prezes UOKiK stoi więc na stano wisku, że jeżeli przedsiębiorca informuje o obniżce ceny zobowiązany jest wskazywać korzyści wynikające z obniżki względem najniższej ceny z 30 9 976817.2872805.2691368 dni przed obniżką. Natomiast za nieprawidłowe należy uznać wskazanie obniżki wyłącznie w odniesieniu do ceny reg ularnej. Biorąc powyższe pod uwagę Prezes UOKiK z całą stanowczością stwierdza, że w sytuacji, gdy komunikowane jest, że produkt oferowany jest w cenie obniżonej, a w rzeczywistości nowa cena jest tożsama bądź wyższa, od najniższej obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed obniżką, to nie mamy do czynienia z obniżoną ceną produktu lub uwidoczniona najniższa cena z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki nie została wskazana prawidłowo. W przedmiotowej sprawie jak zostało ustalone w toku kont roli przedsiębiorca prawidłowo wskazał najniższą cenę z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, a przedsiębiorca sam wskazuje, że obniżył ceny produktów w stosunku do cen regularnych. Tym samym w przypadku 10 partii produktów dla których nowa cena była tożsama z najniższą obowiązującą dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, Pomorski WIIH prawidłowo ustalił, że uwidocznienie informacji cenowej sugerowało, że oferowane są one w cenie obniżonej, a w rzeczywistości konsument dokonywa ł zakupu produktu w cenie tożsamej z obowiązującą najniższą ceną z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Zarówno w ocenie Pomorskiego WIIH, jak i organu drugiej instancji i uznał, że ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. W tym miejscu należy podkreślić, że prawidłowe podawanie cen, w tym cen towarów, dla których w jakikolwiek sposób sugerowana jest obniżka ich cen, jest jednym z ważniejszych czynników mających wpływ na podjęcie decyzji o zakupie towaru przez konsumenta i u możliwia dokonania świadomego i korzystniejszego pod względem ekonomicznym wyboru. Przepisy dotyczące uwidaczniania cen nakładają na przedsiębiorców obowiązek informowania o cenach – a co za tym idzie również o obniżkach – w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Wymogi te należy stosować nie tylko do treści informacji o najniższej cenie z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, lecz także do jej formy, która ma zapewnić jasność i zrozumiałość, a także umożliwiać łatwe po równanie cen i ocenę korzyści płynących z promocji. W przedmiotowej sprawie strona informuje konsumenta o promocji, której w rzeczywistości nie ma, gdyż „cena promocyjna” jest tożsama z ceną jak obowiązywała przez ostanie 30 dni przed ogłoszeniem promocji . Oczywiście przedsiębiorca może swobodnie kształtować ceny, ale nie może informować o obniżce ceny produktu, i uznawać jako obniżkę odwoływanie się do ceny regularnej, a nie najniższej z 30 dni przed ogłoszeniem obniżki. Strona, jak sama wskazuje w odwoła niu, zakomunikowała obniżkę cen poprzez oznaczenie produktów nią objętych specjalnymi etykietami ze wskazaniem „PROMOCJA", w związku z czym zaistniał przypadek „informowania o obniżeniu ceny towaru", o którym mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Strona ws kazuje w odwołaniu również, że obniżyła ceny produktów objętych akcją promocyjną wyłącznie względem ich ceny dotychczasowej, tj. ceny regularnej obowiązującej bezpośrednio przed obniżką, co jak wskazano wcześniej jest nieprawidłowe. Prezentowanie korzyści względem ceny regularnej jest dopuszczalne jedynie dodatkowo i w równorzędny sposób jak korzyści naliczanych od najniższej ceny z 30 dni przed obniżką. Prezentowanie rabatów obliczanych wyłącznie w odniesieniu do cen regularnych narusza 10 976817.2872805.2691368 przepisy w zakresie sposobu uwidaczniania cen, ponieważ taki sposób jest niejednoznaczny, budzący wątpliwości oraz uniemożliwiający porównanie cen. Tym samym Prezes UOKiK zgadza się z Pomorskim WIIH, że sposób prezentowania ceny, która jest równej najniższej cenie z 30 dni p rzed obniżką, dlatego, że została odniesiona do ceny regularnej budzi wątpliwości co do istnienia faktyczne obniżki ceny i korzyści płynących z promocji i stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. W odwołaniu strona poinfo rmowała, że zaproponowany przez nią sposób przedstawiania informacji o obniżce cen był przedmiotem weryfikacji Prezesa UOKiK w Wystąpieniu z zakresu ochrony konsumentów z dnia 11 lipca 2023 r. (DOZIK - 1.641.75.2023.MK) dalej jako: „Wystąpienie Prezesa UOKiK ” i w dokumencie tym, w ocenie strony, Prezes UOKiK nie zakwestionował sposobu podawania informacji o obniżce ceny, a sformułowane zarzuty dotyczyły innych praktyk, których strona już zaniechała. Strona wskazała, że w ww. Wystąpieniu nie uznano podania cen y wyższej niż najniższa cena z ostatnich 30 dni przed wprowadzeniem akcji promocyjnej za działanie stanowiące naruszenie przepisów ustawy o cenach. A w konsekwencji, zdaniem strony, tym bardziej za dopuszczalne należy uznać wskazanie ceny promocyjnej jako równej najniższej cenie z 30 dni przed obniżką, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Prezes UOKiK stanowczo nie zgadza się z powyższymi twierdzeniami. W przywołanym przez stronę Wystąpieniu na stronie 3 wyraźnie wskazano, że „Prezentowanie kor zyści z obniżki ceny wyłącznie względem ceny regularnej (lub innej wartości wykorzystywanej przez przedsiębiorcę jako punkt odniesienia niebędącej najniższą ceną z 30 dni przed obniżką) może być uznane za wprowadzające w błąd ze względu na brak podania w r ównorzędny sposób korzyści względem najniższej ceny z 30 dni przed obniżką.(…) W ocenie Prezesa Urzędu informowanie o korzyści cenowej wyłącznie w odniesieniu do ceny innej niż najniższa cena z okresu 30 dni przed obniżką jest informacją, która nie odzwier ciedla rzeczywistej korzyści cenowej dla konsumenta z tytułu promocji.” Tym samym w żadnym wypadku nieuprawnione jest twierdzenie, że Prezes UOKiK nie zakwestionował sposobu podawania informacji o obniżce ceny zastosowanej przez przedsiębiorcę. Strona w od wołaniu powołuje się ponadto na Zawiadomienie Komisji - Wytyczne dotyczące wykładni i stosowania art. 6a dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.Urz.UE.C. Nr 526, str. 130), dalej jako; ”Wytyczne Komisji”. Prezes UOKiK zgadza się z twierdzeniem strony, że ww. Wytyczne nie uniemożliwiają sprzedawcy podania innych cen odniesienia przy ogłaszaniu obniżki ceny, pod warunkiem że takie dodatk owe ceny odniesienia są wyraźnie wyjaśnione, nie wprowadzają w błąd i nie odwracają uwagi konsumenta od „wcześniejszej” ceny, tj. najniższej ceny towaru z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Należy jednak zauważyć, że Wytyczne Komisji wyraźnie wskazują, że obniżka ceny musi być przedstawiona z wykorzystaniem podanej „wcześniejszej” ceny jako odniesienia. Zatem jeżeli przedsiębiorca chce podać inną cenę odniesienia np. cenę regularną, nie jest to zabronione, ale nie zwalnia go z obowiązku 11 976817.2872805.2691368 odniesienia korzyśc i cenowej do najniższej ceny towaru z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Podobnie Prezes UOKiK zgadza się z twierdzeniem strony, że Wytyczne Komisji dają przedsiębiorcy możliwość wskazania ceny regularnej, jednakże musi on przede wszystkim w przypadku ogł oszenia obniżki ceny towaru uwidocznić wszystkie informacje cenowe wynikające z ustawy o cenach, tj. jednoznaczną, niebudzącą wątpliwości i umożliwiającą porównanie cen obniżoną cenę, cenę jednostkową oraz informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Odnosząc się z kolei do stwierdzenia strony, że zakwestionowane produkty oznaczone były etykietą z komunikatem „PROMOCJA” bez określenia wartości rabatu (zarówno procentowego jak i kw otowego), a zatem odniesienie wartości obniżki do najniższej ceny z 30 dni przed obniżką nie jest uzasadnione, Prezes UOKiK jeszcze raz wskazuje, że w każdym przypadku informowania konsumentów o obniżeniu ceny produktu, niezależnie czy przedsiębiorca wskaz uje wielkość obniżki czy też nie, zobowiązany jest do obliczania korzyści dla konsumenta w odniesieniu do najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Dodatkowo strona zarzuciła Pomorskiemu WIIH naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 7 Kpa w związku z art. 80 Kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez uznanie, że sposób zaprezentowania cen promocyjnych, zdaniem organu pierwszej instancji - niejednoznaczny i budzący wątpliwości - stanowił istotny czynnik w kontekście oceny przez konsumenta, czy warunki danej promocji są rzeczywiście atrakcyjne, co w konsekwencji przesądziło o znacznej wadze i skali rzekomego naruszenia, podczas g dy strona uwidoczniła wszystkie wymagane ustawą o cenach informacje o cenach w sposób właściwy i niebudzący wątpliwości, w związku z czym przyjęcie, że wdrożone rozwiązania w zakresie komunikacji promocji mogą wprowadzać konsumentów w błąd, stanowi nieuzas adnioną nadinterpretację stanu faktycznego; - art. 7a § 1 Kpa oraz art. 81a § 1 Kpa poprzez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie istniejących wątpliwości co do treści normy prawnej art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o cenach, w zakresie rzekomego prowadzenia przez stronę akcji promocyjnej z naruszeniem przepisów ustawy o cenach na korzyść strony, w sytuacji, gdy przedsiębiorca w sposób wystarczający wykazał, że obniżka cen towarów została zakomunikowana z uwzględnieniem wszystkich wymogów przewidzianych w ustawie o cenach; - art. 6 Kpa i art. 8 § 1 Kpa poprzez niedziałanie na podstawie przepisów prawa oraz poprzez prowadzenie postępowania, w sposób który nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej, - art. 7a § 1 Kpa, art. 81a § 1 Kpa oraz art. 10 ust. 2 i a rt. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie istniejących wątpliwości co do treści 12 976817.2872805.2691368 normy prawnej w zakresie definicji „informowania o obniżeniu ceny towaru" na korzyść strony, podczas gdy wskazywała ona, że promocja polegała na obniżeniu ceny produktów względem ceny obowiązującej bezpośrednio wcześniej oraz została wyraźnie zakomunikowana, w związku z czym zaszły przesłanki do stwierdzenia faktycznego istnienia obniżki ceny, a ze zgromadzonego materiału dowodowego ni e można wywieść odmiennego wniosku. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK zauważa, że ww. przepisy Kpa określają zasady postępowania administracyjnego. Stanowią one m. in., że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 Kpa), a w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny intere s obywateli (art. 7 Kpa). Ponadto, wskazują, że przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji) organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, zaś określona sprawa oceniania jest na podstawie całokształtu zgro madzonego materiału dowodowego, a następnie pełnej analizy całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2014 r. VIII SA/Wa 1056/13, LEX nr 1486656). Na podst awie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 Kpa), a podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 Kpa. W ocenie Prezesa UOKiK, w przedmiotowej sprawie, Pomorski WIIH postępował w zgodzie ze wskazanymi wyżej regułami postępowania administracyjnego, opierając się na bezsprzecznych ustaleniach postępowania kontrolnego. Organ p ierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustalenia kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli 19 października 2023 r. (nr akt: KHU.8361.301.2023.TK.KWP). Zgodnie art. 76 § 1 kpa protokół kontroli jest dokumentem urzędowym. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 lutego 2020 r. w sprawie sygn. VI SA/Wa 2107/19 (lex nr 3034073), protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w ni m ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem ur zędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potw ierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Z protokołu kontroli sporządzonego przez Pomorskiego WIIH wynika, że w dniu kontroli tj. 11 października 2023 r. przedsiębiorca na sali sprzedażowej uwidocznił przy 10 produktach 13 976817.2872805.2691368 (wszystkie wytypowane d o kontroli) etykiety cenowe w kolorze białym z czerwonym paskiem po lewej stronie etykiety z napisem „PROMOCJA”. Na etykietach zawarto m.in. informację o cenie regularnej, najniższej cenie z 30 dni przed obniżką oraz o cenie promocyjnej i cenie jednostkowe j. Uwidoczniona na etykietach cena promocyjna była równa kwotowo uwidocznionej najniższej cenie produktu, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. To jest uwidoczniono ją w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, co stanowi na ruszenie art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Organ drugiej instancji wskazuje że, celem ustawy o cenach jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Informacja dotycząca ceny służy właściwemu poinformowa niu o niej nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w informowaniu konsumentów o cenach towarów i usług. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach, w każdym przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru lub usługi obok informacji o obniżonej cenie uwidacznia się również informację o najniższej cenie tego towaru lub tej usługi, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki. Wprowadz enie powyższego przepisu nastąpiło ustawą o zmianie ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o prawach konsumenta oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 2581), która to zmiana była podyktowana koniecznością ochrony konsumenta przed tzw. „rzekomymi obni żkami”. Jak bowiem wynika z Wytycznych Komisji „Celem tego co najmniej 30 - dniowego okresu odniesienia jest uniemożliwienie podmiotom gospodarczym żonglowania cenami i przedstawiania fałszywych obniżek cen, np. podnoszenia ceny na krótki okres, aby następni e ją obniżyć i przedstawić jako (znaczącą) obniżkę ceny, co wprowadza konsumentów w błąd. Wspomniany 30 - dniowy okres na ustalenie „wcześniejszej” ceny odniesienia jest zatem gwarancją, iż cena odniesienia jest prawdziwa, a nie stanowi jedynie narzędzia mar ketingowego, które ma wywołać wrażenie atrakcyjności obniżki.” Przepisy ustawy o cenach są prawem powszechnie obowiązującym i dotyczą każdego przedsiębiorcy świadczącego usługi lub dokonującego sprzedaży detalicznej towarów. Nieznajomość przepisów lub ich niewłaściwa interpretacja nie zwalnia z obowiązku prawidłowego uwidaczniania cen oraz informacji o obniżonej cenie. Strona, w przypadku informowania o obniżeniu ceny towaru, była zobowiązana do przekazania konsumentom informacji o cenie, która obowiązywała w okresie 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, ale również jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości informacji o obniżonej cenie i w przypadku 10 partii produktów obowiązkom tym uchybiła. Podkreślenia wymaga również fakt, że kontrole w zakresie uwidaczniani a cen prowadzone są po zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli. Strona została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia kontroli pismem z 4 września 2023 r., które odebrała 11 września 2023 r. Kontrolę zaś wszczęto 11 października 2023 r., a więc stron a miała wystarczająco dużo czasu aby przygotować się do kontroli. 14 976817.2872805.2691368 Prezes UOKiK nie zgadza się z twierdzeniem strony, że organ pierwszej instancji dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego. Organ drugiej instancji zgadza się ze stroną, że uwidoczniła ona wszystkie informacje dotyczące cen wymagane ustawą, tj. cenę produktu, ceną jednostkową oraz najniższą cenę tego towaru, która obowiązywała w okresie 30 dni prze d wprowadzeniem obniżki, jednakże jak sama strona przyznała, że promocja została naliczona względem ceny regularnej, a nie najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, a w takim przypadku nie można mówić o obniżce ceny produktu. Jak już wcześniej dokładnie omówiono przedsiębiorca zobowiązany jest do wskazania obniżki w odniesieniu do najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki, nawet jeżeli nie podaje jej kwotowo. Dlatego też zdaniem organu drugiej instancji, naruszone zostały wymagania ar t. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. W ocenie Prezesa w zaistniałej sytuacji, aby spełnić założenia dyrektywy Omnibus cena powinna być podana bez wskazywania, że mamy do czynienia z promocją. Prezes UOKiK analizując całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym korespondencję strony skierowaną zarówno do organu pierwszej jak i drugiej instancji) stwierdza, że Pomorski WIIH wydając decyzję z 12 stycznia 2024 r. uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy i prawidłowo ocenił zebra ny materiał dowodowy w sprawie. Strona nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego ustalony przez organ pierwszej instancji i udokumentowany w protokole kontroli z 19 października 2023 r. (nr akt: KHU.8361.301.2023.TK.KWP) stan faktyczny. Argumentując sw oje zarzuty strona przywołała również zasadę domniemania uczciwości przedsiębiorcy (art. 10 ust. 1 Prawa przedsiębiorców) oraz zasadę rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść przedsiębiorcy, która została określona w art. 11 Prawa przedsiębiorców i st anowi powtórzenie zasady z art. 7a Kpa. Art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców stanowi, że „jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają nieda jące się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy". Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczen ie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta nie oznacza jednak, że zawsze, gdy pojawiają się różne rozumienia normy prawnej, niezależnie od poprawności argumentacji, należy zawsze stosować wykładnię prawa korzystną dla przedsiębiorcy. Zasada ta będzie mieć zastosowanie, dopiero wówczas, jeśli mimo dokonania poprawnej metodologicznie i logicznie wykładni przepisu pozostaje kilka wyników wykładn i, które mogą być uznane za prawidłowe (wyrok NSA z 5 lipca 2023 r., I GSK 1973/19). Analogicznie w art. 7a Kpa zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do treści prawa na korzyść strony odnajduje zastosowanie w postępowaniach administrac yjnych, których przedmiotem jest nałożenie na stronę 15 976817.2872805.2691368 obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. W odniesieniu do wątpliwości co do treści norm prawnych należy wskazać, że w art. 7a § 1 KPA nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a o przypadki, w których pomimo użycia różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione, sposoby rozumienia danego przepisu (wyrok NSA z dnia 18 paździer nika 2022 r., III OSK 1347/21). W niniejszej sprawie nie zachodzą „niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego". Wszystkie ustalenia kontroli wraz z fotografiami w postaci załączników zostały udokumentowane w protokole kontroli KHU.8361.301.20 23.TK.KWP. Zarówno organ pierwszej instancji jak i Prezes UOKiK nie mają wątpliwości co do stanu faktycznego, a w szczególności do ustalenia, że przy 10 produktach oferowanych do sprzedaży po obniżonej cenie, ceny były uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości ponieważ informacja o obniżce odnosiła się wyłącznie do ceny regularnej a nie do najniższej ceny z okresu 30 dni poprzedzających obniżkę. Uwidocznione przy zakwestionowanych towarach ceny sugerowały, że towar sprzedawany jest w cenie obniżonej, a w rzeczywistości nowa cena była tożsama z obowiązującą dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed ogłoszeniem obniżki, tak więc ceny zostały uwidocznione w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Jak wskazano już wcześniej Prezes UOKiK stoi na stanowisku, że w przypadku gdy strona informuje o obniżce cen sprzedawanych towarów , niezależnie czy wskazuje wielkość obniżki czy też nie, zobowiązana jest do wskazania obniżki w odniesieniu do najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem o bniżki. A w przypadku, gdy nowa cena jest tożsama bądź wyższa, od prawidłowo ustalonej najniższej ceny obowiązującej dla danego towaru w ciągu ostatnich 30 dni przed obniżką, to nie mamy do czynienia z obniżką więc informacja o cenie została podana w sposó b niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Jednocześnie Prezes UOKiK ponownie podkreśla, że prezentowanie korzyści względem ceny regularnej jest dopuszczalne jedynie dodatkowo w stosunku do naliczania korzyści od najniższej ceny z 30 dni przed obniżką. Preze ntowanie obniżek (wartościowo lub nie) liczonych wyłącznie w odniesieniu do cen regularnych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, a tym samym uwidacznianie ceny promocyjnej równej najniższej cenie z 30 dni przed obniżką, budzi wątpliwości co do istnie nia faktycznej obniżki ceny i korzyści płynących z promocji i w ocenie organu drugiej instancji narusza art. 4 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o cenach. Podsumowując zarówno stan faktyczny sprawy, jak i zastosowanie obowiązujących w sprawie przepis ów nie wywołuje trudności czy wątpliwości. Wydana przez Pomorskiego WIIH decyzja odpowiada prawu i jest wynikiem błędnych działań stron, a nie wątpliwości co do treści obowiązujących przepisów. Podobnie zarzuty strony naruszenia art. 6 i art. 8 § 1 Kpa pop rzez niedziałanie na podstawie przepisów prawa oraz poprzez prowadzenie postepowania, w sposób który nie budzi zaufania jego uczestników do władzy publicznej nie znajdują w ocenie Prezesa UOKiK uzasadnienia. 16 976817.2872805.2691368 Organ drugiej instancji zwraca uwagę, że w komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego Andrzej Wróbel wskazuje, że (Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el., 2015) zawarta w art. 8 zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 Kpa wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ admi nistracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wte dy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Dalej można przytoczyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku podkreśla, że w celu realizacji pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa konieczne jest „przede wszystkim ścisłe przestrze ganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszysc y obywatele są równi wobec prawa” (wyrok z dnia 7 grudnia 1984 r., III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117). W ocenie Prezesa UOKiK w przedmiotowej sprawie tak właśnie postępował Pomorski WIIH w postępowaniu przeprowadzonym ściśle zgodnie z wymogami Kpa, opierając się na bezsprzecznych ustaleniach postępowania kontrolnego. Prezes UOKiK ponownie podkreśla, że istotne dla sprawy są ustalenia poczynione w toku kontroli i udokumentowane w protokole. Akta sprawy dokumentują ustalony stan faktyczny, jego analiz ę oraz końcowe wnioski organu pierwszej instancji. Z akt tych jednoznacznie wynika, że w toku postępowania kontrolnego stwierdzono naruszenie określonych przepisów prawa, oraz że ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. Organ pierwszej in stancji wyjaśnił podstawy prawne decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa oraz przedstawił tok rozumowania, które przeprowadził, uwzględniający również wyjaśnienia strony. Merytoryczne rozstrzygnięcie kończące przeprowadzone postępowanie posiadało, zda niem Prezesa UOKiK, rzetelną podstawę w postaci zebranego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie, co szeroko omówiono wcześniej, bez najmniejszej wątpliwości stwierdzono, że strona nie dopełniła swojego obowiązku i nie uwidoczniła informacji o cenach w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, a więc organ pierwszej instancji zobligowany był do wymierzenia kary pieniężnej. Prezes UOKiK, po przeanalizowaniu sprawy nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w ramach instytucji przewidzianej w art. 189f Kpa. Po przeanalizowaniu niniejszej sprawy Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zo stać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga 17 976817.2872805.2691368 naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W przedmiotowej sprawie strona nie usunęła stwierdzonych nieprawidłowości. W trakcie kontroli ustalono, jak również strona sama przyznaje, że obliczyła wielkość obniżki względem ceny regularnej zamiast względem najniższej ceny sprzed 30 dni przed obniżką, a tym samym uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości przy 10 rodzajach towarów na 10 skontrolowanych, co stanowi 100 % wszystkich skontrolowanych. Stąd też wagi naruszenia prawa nie można było uznać za znikomą. O mało znaczącej wadze naruszenia w przypadku przepisów ustawy o informowaniu o cenach można byłoby mówić w przypadku gdyby wymagane prawem informacje przedstawion o w sposób niepełny, niekompletny. Natomiast, z całą pewnością należy stwierdzić, że nie dotyczy to sytuacji, w której konsumenci z uwagi na nierzetelny sposób przedstawienia informacji cenowych, tj. niewłaściwe wskazanie obniżki względem ceny regularnej z amiast najniższej ceny sprzed 30 dni przed wprowadzeniem obniżki zostali pozbawieni możliwości oceny rzeczywistej wielkości rabatu. Dodatkowo Prezes UOKiK wyjaśnia, że podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązujących przepisów prawa i jego respektowania. To na przedsiębiorcy spoczywa m. in. obowiązek dopilnowania, by przy oferowaniu do sprzedaży produktów lub usług konsument za każdym razem otrzymywał wyczerpującą, konkretną, rzetelną informację cenową. Podkreślić należy, iż okoliczn ość ta całkowicie zależy od przedsiębiorcy. Nadrzędnym celem ustawy o cenach jest bowiem ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorstwami. Jak już wskazano wcześniej wprowadzenie przepisów dotyczących obniżek cenowych pro duktów miały na celu eliminacje fałszywych obniżek i zagwarantowanie konsumentom łatwej oceny rzeczywistej wielkości rabatu i szybszych wyborów rynkowych na podstawie przejrzystych informacji dotyczących cen, a także stworzenie identyczne warunki dla podmi otów prowadzących działalności gospodarczą. Obliczanie obniżki względem najniższej ceny z 30 dni przed wprowadzeniem obniżki miało zapobiec sztucznym zawyżaniom cen celem zwiększenia „atrakcyjność” oferty. W ocenie organu drugiej instancji przesłanka pierw sza jak i druga nie zostały spełnione, w związku z powyższym stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie administracyjną karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroc zenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Nadto należy podkreślić, że naruszenia z ustawy o informowaniu o cenach kwal ifikowane są jako czyny o charakterze deliktu administracyjnego, który zagrożone są karą pieniężną określoną w art. 6 ustawy o cenach. Postępowania w tym zakresie mogą być prowadzone wyłącznie przez organy Inspekcji Handlowej, zaś z uwagi na właściwość ter ytorialną, w stosunku do strony mogły 18 976817.2872805.2691368 być one prowadzone przez Pomorski WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Pomorskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zast osowania w niniejszej sprawie. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 nie spełnieni celów, dla których miała by być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obo wiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o cenach, bowiem dla 100% skontrolowanych produktów o obniżonej cenie uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowa nia odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por . Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie na ruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego nar uszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19 : „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). Ponieważ cena musi być uwidocznione przez przedsiębiorcę w sposób jednoznaczny i nieb udzący wątpliwości w momencie oferowania danego produktu lub usługi, tak aby konsument na tej podstawie mógł podjąć decyzję o zakupie (tj. uwidocznienie cen ma charakter obowiązku przedumownego) zatem w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowan ia art. 189f § 2 i 3 Kpa. Podsumowując Prezes UOKiK podkreśla, że niezrealizowanie obowiązków wskazanych w ustawie o cenach zgodnie z jej art. 6 ust. 1, powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspek torowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy. Dowiedzenie, że 19 976817.2872805.2691368 podmiot nie wykonał powyższego obowiązku powoduje konieczność na łożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Cechą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką jest właśnie kara pieniężna nakładana na podstawie ustawy o cenach, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego odpowiedzial ność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zatem stwierdzenie – udowodnienie braku informacji w zakresie cen, jak też sprzecznego z ustawą sposobu ich uwidocznienia – jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Powyższa ustawa nie przewiduje przy tym możliwości badania przez organy Inspekcji istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że podmiot nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku ustawo wego powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez prawodawcę unijnego, który w art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/6/WE z dnia 16 lutego 199 8 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80) nakazuje, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012 r., II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać fu nkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem dla przedsiębiorcy, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zak ładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzone odpowiednimi informacjami cenowymi, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Art. 6 ustawy o cenach statuuje odpowiedzialność administracyjną podmio tów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań określonych w art. 4 ww. ustawy. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w informowaniu konsumentów o cenach towarów i usług. Odpowiedzialność wynikająca z ww. przepisu ma charakter obiektyw ny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 października 2010 r., sygn. II OSK 1079/12). Oznacza to, że przesłanką te j odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu faktu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o cenach, może jedynie wydać decyzję administrac yjną, na podstawie której nakłada karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Mając więc na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają przyczyny powstania nieprawidłowości oraz okoliczności podniesione przez pr zedsiębiorcę, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa. 20 976817.2872805.2691368 Nałożona kara pieniężna w wysokości 1 500 zł, nie została wymierzona w maksymalnej wysokości, lecz w kwocie stanowiącej 7,5% maksymalnej kwoty, tj. 20 000 zł przewidzianej ustawowo. Wymierzona kara spełni jednak w sposób właściwy funkcje dyscyplinujące i represyjne, a także prewencyjne tak aby nie dochodziło do naruszania prawa w przyszłości i jest adekwatnym środkiem reakcji administracyjno - prawnej na ujawnione naruszenie prawa. Biorąc powyższ e pod uwagę wniosek strony o uchylenia decyzji i umorzenie postępowania w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organu, jest niezasadny. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informow aniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gdańsku w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary s tanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony i Konkurencji i Konsumentów orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warsza wy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wart ości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) p onad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o pr zyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wo jewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 21 976817.2872805.2691368 Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. p oz. 1634 z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 20 14 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168). z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/