DIH-III-5/2025

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 20 stycznia 2025 r. DIH - 3.707.162.2024.AB DECYZJA DIH - 3.5.2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) – dalej jako „kpa”, art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. p oz. 312 , ze z m.) – dalej jako „ustawa o Inspekcji Handlowej” , po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji PO.279.K.5.2024.MM Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 10 października 2024 r. (sygn atura: PU.8361.75.2024), na mocy której na podstawie art. 36 ust. 1, art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2227) na przedsiębiorcę Barbarę Radejowską prowadzącą działalność pod firmą: KR YSBAR Barbara Radejowska, zwaną dalej „stroną” „kontrolowanym” lub „przedsiębiorcą”, nałożono karę pieniężną w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), z tytułu udostępniania na rynku, w należącej do przedsiębiorcy perfumerii, 3 partii produktów kosmet ycznych niewłaściwie oznakowanych, o łącznej wartości 1 900 zł, tj.: 1. Woda toaletowa ETERNITY MEN CALVIN KLEIN (tester) 100 ml, EAN: 0088300695, w ilości 1 szt., wartości 100 zł, 2. Fluid SHISEIDO MEN (tester) 100 ml, EAN: 0768614092384, w ilości 1 szt., wart ości 300 zł, 3. Krem do twarzy ORCHID È E IMP È RIALE GUERLAIN (tester) 50 ml, EAN: 3346475556770, w ilości 1 szt., wartości 1500 zł. W oznakowaniu ww. produktów kosmetycznych, na opakowaniu oraz pojemniku , nie podano wykazu składników (dot. wszystkich produktów), co narusza art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE L Nr 342, str. 59 ze zm .) , oraz w przypadku poz. 3 n ie podano daty minimalnej trwałości ani symbolu PAO, co narusza art. 19 ust. 1 lit. c ww. rozporządzenia. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów 1) uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2) orzeka co do istoty sprawy w ten sposób, że na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych, nakłada na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych), z tytułu udostępniania na rynku produktów kosmetycznych bez oznakowania wykazem składników, co narusza art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia 1223/2009. 2 Uzasadnienie O d 16 - 27 lutego 2024 r. inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej: „Mazowieckim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, przeprowadzili kontrolę w placówce, należącej do kontrolowanego przedsiębiorcy . W ramach postępowania kontrolnego inspektorzy sprawdzali prawidłowość oznakowania kosmetyków znajdujących się w ofercie przedsiębiorcy w oparciu o przepisy: — rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Ra dy (WE) nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych (Dz. Urz. UE L Nr 342, str. 59 ze zm.), zwane dalej: „rozporządzeniem 1223/2009”, — ustawy z dnia 4 października 2018 r. o produktach kosmetycznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 222 7), dalej: „ustawą o produktach kosmetycznych”. W toku kontroli ocenie w zakresie prawidłowości oznakowania oraz w zakresie przestrzegania dat minimalnej trwałości, poddano 10 partii produktów kosmetycznych, kwestionując prawidłowość oznakowania 3 partii p roduktów, ze względu na brak podania wykazu składników poprzedzonego określeniem „ingredients", co stanowi naruszenie art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia nr 1223/2009 , ponadto w przypadku jednego z powyższych produkt ów stwierdzono brak uwidocznienia daty minimalnej trwałości. Kwestionowane kosmetyki zostały dobrowolnie wycofane ze sprzedaży do poprawy oznakowania. Powyższe ustalenia udokumentowano w p rotokole kontroli z 27 lutego 2024 r. (nr akt kontroli: P U.8361.75.2024 ). Strona w piśmie z 14 lutego 2024 r. wskazała, że oznaczenia na produktach pisze producent i jeżeli producent czegoś nie zamieszcza to jest to wina producenta. Sam przedsiębiorca sprzedaje taki towar jaki dostaje od producenta. Pismem z 10 września 2024 r. Mazowiecki WIIH, na podstawi e art. 61 § 1 i § 4 kpa , zawiadomił przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na niego kary pieniężnej za udostępnianie na rynku, w należącej do przedsiębiorcy perfumerii, 3 partii produktów kosmetycznych niewła ściwie oznakowanych, co stanowiło naruszenie przepisów rozporządzenia 1223/2009. Jednocześnie poinformowano przedsiębiorcę, że ma prawo do zapoznania się ze zgromadzonymi w tej sprawie materiałami, jak również do przedstawienia swojego stanowiska w sprawie , czy złożenia wniosków dowodowych. Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym Mazowiecki WIIH 10 października 2024 r. wydał na podstawie art. 36 ust. 1, art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o produktach kosmetycznych decyzję (sygn. PU.8361.75.2024) , nakładaj ącą karę pieniężną w wysokości 500,00 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu udostępniania na rynku 3 partii produktów niewłaściwie oznakowanych , tj. w oznakowaniu ww. produktów kosmetycznych, na opakowaniu oraz pojemniku stwierdzono, iż nie podano wykazu składników (dot. wszystkich produktów), co narusza art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia 1223/2009 oraz w przypadku poz. 3 nie podano daty minimalnej trwałości ani symbolu PAO, co narusza art. 19 ust. 1 lit. c ww. rozporządzenia. Decyzja została doręczona 2 9 października 2024 r. (zgodnie z art. 44 k pa – doręczenie zastępcze). 3 20 listopada 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej: „Prezesem UOKiK” bądź „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Mazowieckiego WIIH odwołanie przedsiębiorcy (zatytułowane „odwołanie od mandatu 500) z 7 listopada 2024 r od ww. decyzji. Strona w odwołaniu poinformowała m.in. , że nie przyjmuje mandatu, ponieważ „wszystkie napisy są napisami producenta”. Ponadto przedsiębiorca stwierdził, że nic nie zmienia i nie może zmieniać napisów, bo to byłoby fałszowanie oryginalnego opakowania. Pismem z 27 listopada 2024 r. Prezes UOKiK poinformował stronę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od ww. decyzji Mazowieckiego W IIH oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonu je oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 17 listopada 2016 r. (II SA/Rz 190/16), w ramach kontroli instancyjnej organ od woławczy rozpoznaje sprawę niejako „od nowa” i może oczywiście oprzeć swoje ustalenia na ustaleniach poczynionych przez organ pierwszej instancji i przywołać je jedynie w swoim uzasadnieniu (LEX nr 2162495). Podkreślenia wymaga, że istota postępowania odwo ławczego w procesie administracyjnym polega także na usuwaniu przez organ drugiej instancji nieprawidłowości dokonanych przez organ pierwszoinstancyjny w drodze m.in. uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do i stoty sprawy (patrz: art. 138 § 1 pkt 2 kpa). W omawianym przypadku nie jest konieczne zebranie nowych dowodów, gdyż stan faktyczny jest znany, tym samym Prezes UOKiK postanowił, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylić zaskarżoną decyzję w całości i o rzec co do istoty. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Przepisy rozporządzenia 1223/2009 , w art. 6 , wskazują, że dystrybutorzy w ramach swojej działalności podczas udostępniania produktu kosmetycznego na rynku d ziałają z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów. Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku dystrybutorzy sprawdzają, czy: − podane są informacje dotyczące oznakowania okreś lone w art. 19 ust. 1 lit. a), e) i g) oraz w art. 19 ust. 3 i 4; − spełnione są wymogi językowe określone w art. 19 ust. 5; 4 − nie upłynęła data minimalnej trwałości, o ile ma ona zastosowanie na mocy art. 19 ust. 1 (lit. c). Ponadto zgodnie art. 6 ust. 3 ww . rozporządzenia, jeżeli dystrybutorzy uznają lub mają powody sądzić, że: − dany produkt kosmetyczny nie jest zgodny z wymogami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, nie udostępniają produktu na rynku, dopóki nie zostanie on dostosowany do obowiązujących wymogów; − produkt kosmetyczny, który udostępnili na rynku, nie jest zgodny z niniejszym rozporządzeniem, zapewniają przyjęcie środków naprawczych niezbędnych do dostosowania tego produktu, wycofania go z rynku lub wycofania od użytkowników ko ńcowych, w razie potrzeby. W myśl art. 2 ust. 1 lit. e i g ww. rozporządzenia ,,dystrybutor" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, niebędącą producentem ani importerem, która udostępnia produkt kosmetyczny na rynku Wspólnoty, natomiast ,,udostępnianie na rynku" oznacza każde odpłatne lub nieodpłatne dostarczanie produktu kosmetycznego na rynek Wspólnoty do celów dystrybucji, konsumpcji lub stosowania, w ramach działalności handlowej. Zgodnie z art. 19 ust. 1 rozporządzenia 1223/2009, na rynku udostępniane są wyłącznie produkty kosmetyczne, na których pojemnikach i opakowaniach zewnętrznych znajdują się nieusuwalne, łatwe do odczytania i widoczne informacje, tj: − imię i nazwisko lub zarejestrowana firma oraz adres osoby odpowiedzialnej − nom inalna zawartość w momencie pakowania, wyrażona w jednostkach masy lub objętości − data minimalnej trwałości, tj.: data, do której dany produkt kosmetyczny, przechowywany w odpowiednich warunkach, zachowuje w pełni swoje pierwotne właściwości, − szczególne śro dki ostrożności, których należy przestrzegać podczas stosowania − numer partii produktu lub oznaczenia pozwalające na identyfikację produktu kosmetycznego − funkcja produktu kosmetycznego − wykaz składników poprzedzony określeniem ,,ingredients". Informacje te mogą być podane tylko na opakowaniu zewnętrznym. Ponadto, jak wskazuje art. 19 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli ze względów praktycznych nie jest możliwe zamieszczenie, w opisany sposób, informacji dotyczących środki ostrożności, których należy przestrzeg ać podczas stosowania oraz wykazu składników, stosuje się następujące zasady: − informacje umieszcza się na załączonej lub doczepionej ulotce, etykiecie, taśmie, metce lub karcie; − jeżeli jest to możliwe ze względów praktycznych, odniesienie do wspomnianych i nformacji podaje się w postaci informacji skróconej lub symbolu podanego w załączniku VII pkt 1. W wypadku informacji dotyczących szczególnych środków ostrożności, których należy przestrzegać podczas stosowania produktu kosmetycznego, symbol ten musi być u mieszczony na pojemniku lub opakowaniu zewnętrznym, a w wypadku wykazu składników na opakowaniu zewnętrznym. Zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych, kto wprowadza do obrotu lub udostępnia na rynku produkt kosmetyczny bez spełnienia wymo gów w zakresie oznakowania, 5 o których mowa w art. 19 ust. 1 - 3, 5 i 6 rozporządzenia 1223/2009, podlega karze pieniężnej w wysokości do 70 000 zł. Przepis art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o produktach kosmetycznych nakazuje zatem wojewódzkiemu inspektorowi Ins pekcji Handlowej nałożyć karę pieniężną na podmiot, który udostępnia na rynku produkt kosmetyczny bez spełnienia wymogów w zakresie oznakowania, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń i nspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidłowości były wyeliminowane. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji Mazowieckiego WIIH z 10 października 2024 r. (nr PU.8361.75.2024), na mocy której wymierzono przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 500 zł z tytułu udostępniania na rynku, w należącej do przedsiębiorcy perfumerii, 3 partii produktów kosmetycznych niewłaściwie oznakowanych. W oznakowaniu ww. pro duktów kosmetycznych, na opakowaniu oraz pojemniku stwierdzono, iż nie podano wykazu składników (dot. wszystkich produktów), co narusza art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia 1223/2009 oraz w przypadku poz. 3 nie podano daty minimalnej trwałości ani symbolu PAO, co narusza art. 19 ust. 1 lit. c ww. rozporządzenia. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził dokładną analizę ustaleń kontroli oraz treści zaskarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty strony zawarte w odwołaniu. Prezes UOKiK wskazuje, że Mazowiecki WIIH na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego uznał, że przedsiębiorca naruszył przepisy rozporządzenia 1223/2009, w związku z udostępnianiem 3 partii produktów kosmetycznych niewłaściwie oznakowanych, tj. w oznakowaniu ww. produktów kosmetycznych, na opakowaniu oraz pojemniku nie podano wykazu składników (dot. wszystkich produktów), co narusza art. 19 ust. 1 lit. g ww. rozporządzenia oraz w przypadku dodatkowo w przypadku 1 partii nie podano daty minimalnej trwałości ani sym bolu PAO, co narusza art. 19 ust. 1 lit. c tego rozporządzenia. Prezes UOKiK wskazuje, że zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, dystrybutorzy w ramach swojej działalności przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku dystrybutorzy sprawdzają, czy: − podane są informacje dotyczące oznakowania określone w art. 19 ust. 1 lit. a), e) i g) o raz w art. 19 ust. 3 i 4; − spełnione są wymogi językowe określone w art. 19 ust. 5; − nie upłynęła data minimalnej trwałości, o ile ma ona zastosowanie na mocy art. 19 ust. 1 (lit. c). Po dokonaniu analizy zgromadzonych materiałów w sprawie oraz biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy, organ drugiej instancji stwierdził, że Inspekcja Handlowa nie posiada kompetencji do rozstrzygania, w przypadku braku umieszczenia na produkcie daty , do której dany produkt kosmetyczny, przechowywany w odpowiednich warunkach, z achowuje w pełni swoje pierwotne właściwości, bądź w przypadku produktów kosmetycznych o minimalnej trwałości dłuższej niż 30 miesięcy, informacj i o okresie, w jakim po otwarciu pojemnika, produkt jest bezpieczny i może być stosowany bez szkody dla konsume nta , czy faktycznie data minimalnej trwałości powinna znajdować się na danym wyrobie czy też nie. A zatem nie posiada kompetencji do nakładania kar za brak daty minimalnej trwałości. Istotne jest 6 również to, że p odmiotem odpowiedzialnym za oznakowanie datą minimalnej trwałości zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia jest osoba odpowiedzialna . Organ drugiej instancji wskazuje, że kompetencje Inspekcji Handlowej do kontroli i nakładania administracyjnej kary pieniężnej w zakresie dotyczącym oznaczenia daty m inimalnej trwałości, ograniczają się wyłącznie do przypadków stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie: ‒ udostępniania na rynku produktów kosmetycznych po upływie daty minimalnej trwałości; ‒ sprawdzenia wymogów językowych określonych w art. 19 ust. 5, a więc związanych z wykonywaniem obowiązków nałożonych na dystrybutorów. W związku z powyższym Prezes UOKiK stwierdził, że nie doszło do naruszenia przez dystrybutora prawa, polegającego na udostępnianiu na rynku jednej partii produktów kosmetycznych oznakowanych niezgodnie z art. 19 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 1223/2009, gdyż to na osobie odpowiedzialnej, a nie na dystrybutorze spoczywa obowiązek zamieszczania takich informacji. Natomiast nie budzą wątpliwości, stwierdzone przez Mazowieckiego WIIH nieprawidłowo ści wskazujące na naruszenie art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 1223/2009, gdyż przedsiębiorca udostępniał na rynku produkty kosmetyczne bez oznakowania wykazem składników (dot. wszystkich 3 partii produktów), co narusza art. 19 ust. 1 lit. g ww. rozpo rządzenia. Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia przedsiębiorca miał obowiązek sprawdzić czy produkt został oznakowany m.in. wykazem składników. Mając na uwadze powyższe, Prezes UOKiK orzekł , jak w sentencji niniejszej decyzji, tj. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł co do istoty sprawy , w ten sposób, że na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych, nakłada na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych), z tytułu udostępniania na r ynku produktów kosmetycznych bez oznakowania wykazem składników, co narusza art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia 1223/2009. Mając na uwadze argumenty zawarte w odwołaniu o rgan drugiej instancji wskazuje, że strona nie kwestionowała ustaleń faktycznych, natomiast stwierdziła , że to producent jest odpowiedzialny za zmianę oznakowania, a kontrolowany nie może zmieniać oznakowania, gdyż byłoby to fałszowanie oryginalnego opakowania. Odnosząc się do ww. argumentów strony Prezes UOKiK informuje , że po analizie całokształtu materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków, jako dystrybutora produktów kosmetycznych, co w konsekwencji spowodowało, udostępnieni e na rynku kosmetyków niewłaściwie oznakowanych. Prezes UOKiK zauważa, że w toku kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca udostępniał trzy partie produktów bez załączonej informacji o składzie produktu. Organ drugiej instancji wskazuje, że zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku dystrybutorzy sprawdzają, czy podane są informacje dotyczące oznakowania określone w art. 19 ust. 1 lit. a), e) i g) oraz w art. 19 ust. 3 i 4. Udostępniającym do sprze daży był kontrolowany przedsiębiorca, a więc to na nim, jako dystrybutorze spoczywał obowiązek udostępniania na rynku produktów kosmetycznych prawidłowo oznakowanych. Nie ulega wątpliwości, że trzy partie produktów, nie posiadało załączonej informacji o wy kazie składników. Dystrybutor udostępniając 7 produkt kosmetyczny na rynku powinien działać z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów i przed udostępnieniem na rynku sprawdzić czy posiada on wymagane oznaczenie, gdyż istotne jest, aby k onsument przed zakupem miał możliwość sprawdzenia składu, co mieć wpływ na wybór danego kosmetyku, jak również tą informację otrzymywał wraz z zakupionym wyrobem, co zmniejszy ryzyko wystąpienia działań niepożądanych z uwagi np. na możliwość wystąpienia reakcji alergicznej w przypadku chęci użycia przez osobę , która jest na jakiś składnik uczulon a . Ponadto organ drugiej instancji wskazuje, że jednym z głównych celów nałożenia na przedsiębiorców obowiązków zawartych w rozporządzeniu 1223/2009, jest wzmocn ienie szeroko pojętej ochrony konsumenta oraz osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi. Dlatego też przepisy rozporządzenia w sposób bardzo szczegółowy określiły obowiązki nakładane na przedsiębiorców, którzy nie tylko produkują, ale też udostęp niają konsumentom produkty kosmetyczne. Zgodnie z ww. rozporządzeniem za oznakowanie odpowiada osoba odpowiedzialna, natomiast to dystrybutor decyduje, jakie produkty kosmetyczne będzie udostępniał konsumentom, a przed ich udostępnianiem ma obowiązek spraw dzić czy są one zgodne z ww. rozporządzeniem. Jeśli dystrybutorzy działaliby zgodnie z przepisami, eliminując jeszcze przed udostępnieniem konsumentom produkty niewłaściwie oznakowane, uniknęliby konsekwencji wynikających z ustawy o produktach kosmetycznyc h w postaci administracyjnych kar pieniężnych, a w ich ofercie znajdowałyby się jedynie produkty zgodne z wymaganiami i bezpieczne dla konsumentów. Odnoszą się do twierdzenia strony, że Inspekcja Sanitarna również prowadziła kontrolę, ale nie stwierdziła n ieprawidłowości, organ drugiej instancji informuje, że przedmiotem niniejszego postępowania są ustalenia kontroli przeprowadzonej przez Inspekcję Handlową, zawierające stwierdzone ustalenia faktyczne na dzień przeprowadzanej kontroli, co do których Prezes UOKiK nie ma wątpliwości, jak również których strona nie kwestionuje. Inspekcja Sanitarna prowadzi kontrole w ramach własnych kompetencji, wynikających z przepisów ustawy o produktach kosmetycznych. Każda kontrola jest odrębnym działaniem organów, a ustale nia poszczególnych kontroli uwzględniają wszystkie okoliczności i stan faktyczny, jaki inspektorzy zastali w danym dniu kontroli, który z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności i stały obrót produktami może się różnić. Organ drugiej instancji wskazuje, ż e przepisy ustawy o produktach kosmetycznych stanowią, iż wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada, za udostępnianie produktów kosmetycznych niewłaściwie oznakowanych, karę pieniężną w wysokości do 70 000 zł. Wymierzając sankcję w tym zakresie posł uguje się przy tym swobodnym uznaniem w granicach określonych prawem kryteriów. W oparciu o zgromadzony materiał w sprawie oraz obowiązujące przepisy, Prezes UOKiK uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka co do istoty sprawy w ten sposób, że na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych, nakłada na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych), z tytułu udostępniania na rynku produktów kosmetycznych bez oznakowania wykazem składników, co narusza art. 19 ust. 1 lit. g rozporządzenia 1223/2009. Organ drugiej instancji orzekając jak powyżej, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnił kryteria wymiaru kary wskazane w art. 189d Kpa. Oceniając wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego 8 lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia (art. 189d pkt 1 Kpa), Prezes UOKiK wskazuje na istotę i znaczenie informacji w zakresie prawidłowego oznakowania kosmetyków z punktu widzenia interesu konsumenta. Informacje dotyczące wykazu składników, ma ją znaczący wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo konsumentów. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, gdyż na 1 0 poddanych ocenie produktów kosmetycznych zakwestionowano 3 partie (co stanowi 30 proc.), stwierdzając brak wykazu składników, którego umieszczenie jest niezwykle istotne dla konsumentów, szczególnie w przypadku osób wrażliwych czy uczulonych na pewne skł adniki czy osób pierwszy raz używających dany produkt. Organ drugiej instancji analizując okoliczności naruszenia prawa wskazuje, że to do obowiązków dystrybutora należy sprawdzenie i podjęcie działań , aby kosmetyki źle oznakowane nie trafiły do użytkowników. Niedopuszczenie do powstania ww. nieprawidłowości leżało całkowicie w zakresie obowiązków strony , jako dystrybutora kosmetyków. Mając powyższe na uwadze Prezes UOKiK, podobnie jak Mazowiecki WIIH stwierdza, że ujawnione naruszenia prawa, są istotne i mogły stanowić realne zagrożenie dla konsumenta. Gdyby przedsiębiorca zapoznał się z przepisami rozporządzenia, które wprost reguluje obowiązki dystrybutora, miałby świadomość swojej odpowiedzialności za udostępnianie kosmetyków niewłaściwie oznakowanych. Mając na uwadze powyższe należy uznać, że okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej, gdyż strona nie d opełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 6 w związku z art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 1223/2009 i udostępniała produkty niewłaściwie oznakowane. W omawianym przypadku trudnym do określenia jest , jaki był okres, czas trwania naruszenia, a więc o kres udostępnienia zakwestionowanych produktów konsumentom bez informacji o składzie. Trudno domniemywać , jak długo naruszenie miało miejsce, jednakże z pewnością zaistniało. Bezspornym jednak jest, że naruszenie miało miejsce w trakcie kontroli - aż do cz asu podjęcia przez kontrolowanego działań naprawczych , tj. wycof ania kwestionowan ych produkt ów ze sprzedaży , które były podjęte w wyniku interwencji Inspekcji Handlowej. Organ pierwszej instancji analizując częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowi ązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara (art. 189d pkt 2 Kpa), wskazuje, że Mazowiecki WIIH nie stwierdził, jak dotąd, wcześniejszego naruszenia przez pr zedsiębiorcę przepisów rozporządzenia 1223/2009. Wskazana w art. 189d pkt 3 k pa przesłanka dotycząca uprzedniego ukarania za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe przez inne organy powinna być ocen iania w aspekcie karania sprawcy deliktu administracyjnego za ten sam czyn w innym reżimie odpowiedzialności (karnej, karnoskarbowej, wykroczeniowej). Prezes UOKiK wskazuje jednocześnie, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania niniejszej przesłanki, gdyż udostępnianie produktów kosmetycznych niewłaściwie oznakowanych nie podlega odpowiedzialności karnej czy karnej skarbowej, jak również nie stanowi wykroczenia. Badając wskazany w art. 189d pkt 4) k pa stopień przyczynienia się strony, na k tórą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa – należy wskazać, że strona, jako profesjonalista prowadzący działalność gospodarczą m.in. w zakresie 9 udostępniania produktów kosmetycznych na rynku, zobowiązana jest do znaj omości i stosowania przepisów prawa regulujących tą działalność. Prezes UOKiK s twierdza, że naruszenie przepisów, bezsprzecznie udowodnione stronie, było wynikiem nieusprawiedliwionego zaniedbania przedsiębiorcy. Należy również dodać, że zgodnie z art. 6 u st. 2 rozporządzenia 1223/2009, przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku dystrybutorzy sprawdzają, m.in. czy podane są informacje dotyczące oznakowania określone m.in. w art. 19 ust. 1 lit. g). Natomiast jeżeli dystrybutorzy uznają lub mają pow ody sądzić, że dany produkt kosmetyczny nie jest zgodny z wymogami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, nie udostępniają produktu na rynku, dopóki nie zostanie on dostosowany do obowiązujących wymogów. To na kontrolowanym, tj. dystrybutorze ciąży ob owiązek sprawdzenia przed udostępnieniem danego produktu na rynku, czy jest on oznakowany wykazem składników i to od niego zależało czy dany produkt zostanie udostępniony czy nie. A zatem strona udostępniając na rynku produkty kosmetyczne pozbawione wymaga nego oznakowania przyczyniła się do powstania naruszenia. Biorąc pod uwagę przesłankę dotyczącą dobrowolnych działań przedsiębiorcy, należy wskazać, że zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym w aktach sprawy przedsiębiorca podjął działania naprawcze w celu wyeliminowania stwierdzonych nieprawidłowości, które zostały zainicjowane przez stronę w konsekwencji podjętej kontroli organu, która stanowiła pewien impuls do działania strony i w oczywisty sposób niejako wymuszała przyjęcie przez nią narzuconego po rządku prawnego. Prezes UOKiK odnosząc się do wysokości korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła (art. 189d pkt 6 k pa) – wskazuje, iż przesłanka ta nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż stwierdzenie naruszenia prawa nie jest uzależnione od osiągnięcia korzyści lub uniknięcia straty przez podmiot podlegający ukaraniu. W przypadku osoby fizycznej bierze się pod uwagę również warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana – w tym przypadku o rgan pierwszej instancji wskazał, że strona nie przekazała żadnych informacji w powyższej kwestii. Prezes UOKiK wskazuje również, że przesłanki zawarte w art. 189d zgodnie z art. 189a k pa bierze się pod uwagę w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg, jeżeli któryś ze wskazanych aspektów regulacji dotyczącej kar (np. przesłanki wymiaru kary czy odstąpienie od nałożenia kary) nie został obję ty regulacją ustawy odrębnej. Biorąc pod uwagę, że jest to przepis ogólny i przesłanki zostały określone bardzo szeroko, w niniejszej sprawie nie wszystkie przesłanki po przeanalizowaniu muszą być zastosowane, chociażby przesłanka dotycząca uprzedniego uk arania za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe przez inne organy czy wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła, co zostało już wyjaśnione powyżej. Należy również wskaza ć, że zgodnie z art. 36 ust. 1 kto wprowadza do obrotu lub udostępnia na rynku produkt kosmetyczny bez spełnienia wymogów w zakresie oznakowania, o których mowa w art. 19 ust. 1 - 3, 5 i 6 rozporządzenia 1223/2009, podlega karze pieniężnej w wysokości do 70 000 zł, a zatem to organ, uwzględniając stan faktyczny oraz przesłanki zawarte w art. 189d Kpa, w sposób dowolny ustala wysokość kary administracyjnej, jaka według niego powinna zostać nałożona za stwierdzone nieprawidłowości, do wysokości 70 000 zł. Cech ą charakterystyczną sankcji administracyjnej, a taką właśnie jest kara pieniężna 10 nakładana na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych, jest jej automatyczne stosowanie wobec podmiotu ponoszącego przypisaną mu obiektywną odpowiedzialność za naruszenie ciążących na nim obowiązków. Samo zaś stwierdzenie udostępnienia na rynku produktów kosmetycznych bez spełniania wymogów związanych z oznakowaniem, jest wystarczającą przesłanką do nałożenia kary pieniężnej. Nie ma przy tym znaczenia czy nied opełnienie obowiązku nastąpiło z winy (umyślnej czy nieumyślnej) danego podmiotu, czy też nie. Dodatkowo wskazać należy, że ustawa nie przewiduje możliwości badania przez organ Inspekcji Handlowej istnienia winy, bądź jej braku po stronie podmiotu, u które go ujawniono nieprawidłowości. Zatem samo stwierdzenie w wyniku kontroli, że określony podmiot nie zrealizował ciążących na nim obowiązków ustawowych powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną. Prezes UOKiK, po przeana lizowaniu sprawy, podobnie jak organ pierwszej instancji nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1pkt 1 k pa. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniaj ących nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią przepisami rozporządzenia 1223/2009 udostępniając produkty kosmetyczne bez wymaganego oznakowania wykazem składników, w związku z czym nie można uznać, że waga naruszenia pr awa była znikoma, a tym samym przesłanka pierwsza nie została spełniona. Obowiązkiem dystrybutora przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku, jest sprawdzenie czy podane zostały informacje wymagane ww. rozporządzeniem, czego kontrolowany nie uczy nił, a konsekwencją czego są stwierdzone nieprawidłowości. Czynność ta jest całkowicie zależną od przedsiębiorcy i on ponosi odpowiedzialność za jej niedopełnienie. Prezes UOKiK ponownie podkreśla, że jednym z głównych celów nałożenia na przedsiębiorców obowiązków zawartych w ww. rozporządzaniu, jest wzmocnienie szeroko pojętej ochrony konsumenta oraz osiągnięcie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi. Dlatego też pr zepisy rozporządzenia w sposób bardzo szczegółowy określiły obowiązki nakładane na przedsiębiorców, nie tylko na tych co produkują i wprowadzają na rynek, ale też na przedsiębiorców, którzy udostępniają konsumentom produkty kosmetyczne (dystrybutorów). W o pinii Prezesa UOKiK przekazanie wszystkich informacji, w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, pozwala na zapewnienie bezpieczeństwa konsumentów, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wskazać należy, że obowiązkiem dystrybutorów jest działanie z należytą starannością w odniesieniu do obowiązujących wymogów, w związku z czym przed udostępnieniem produktu kosmetycznego na rynku konieczne jest sprawdzenie opakowania i zweryfikowanie m.in. czy na etykietach znajdują się wymagane informacje. Kontrolowa ny jako profesjonalista ma obowiązek znajomości i stosowania powszechnie obowiązującego prawa w zakresie prowadzonej przez niego działalności. W ocenie organu drugiej instancji strona nie działała z należytą starannością. Gdyby przedsiębiorca jeszcze przed udostępnieniem wyrobów do sprzedaży dokonał oceny zgodności oznakowania kosmetyku z wymaganiami, tj. podjął odpowiednie działania zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia 1223/2009, Inspekcja Handlowa nie stwierdziłaby naruszenia przepisów prawa w toku pode jmowanych działań kontrolnych. Za spełnioną można uznać natomiast przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, gdyż strona, jednak dopiero w wyniku ustaleń kontroli podjęła dobrowolne działania mające na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości i wyc ofała kwestionowane produkty z obrotu. Przesłanki te, jednak muszą być spełnione łącznie. 11 Nie została spełniona również przesłanka z pkt 2 art. 189f § 1 k pa, ponieważ nie była wydana przez inny uprawniony organ administracji publicznej prawomocna decyzja nakładająca na stronę za to samo zachowanie karę pieniężną, jak również strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, czy też prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a kara ta spełniałaby cele, dla k tórych miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o produktach kosmetycznych stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art . 36 oraz art. 41 tej ustawy, zaś do nałożenia tej kary na dystrybutora uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor I nspekcji H andlowej . Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłąc znie przez Mazowieckiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Mazowieckiego WIIH nałożyć kary pieniężnej na stronę za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 k pa nie mają zastosowania w oma wianym przypadku. Zdaniem Prezesa UOKiK w niniejszej sprawie brak było również podstaw do wdrożenia procedury określonej w art. 189f §2 i §3 k pa, bowiem odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie pozwoliłoby na spełnienie celów, dla których ta kara miała by być nałożona. W odniesieniu do art. 189f §2 i §3 k pa podnieść należy, że z przepisu tego nie wynika obowiązek każdorazowego wyznaczania przez organ terminu do usunięcia naruszenia prawa, nawet przy spełnieniu warunków przewidzianych w przepisie, gdyż de cyzja w tym względzie zależy od uznania organu. Ponadto, co istotniejsze, przepisy te mają zastosowanie w przypadkach innych niż określony w art. 189f §1 pkt 1 a kpa w ocenie zarówno organu pierwszej i drugiej instancji wagi stwierdzonych naruszeń nie moż na uznać za nieistotną. Przepis ten dotyczy przypadków, gdy odstąpienie od nałożenia kary pozwoliłoby na spełnienie celów kary. Administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzec z państwa, mają bowiem znaczenie prewencyjne. Dodatkowo, kara ma z założenia pełnić również funkcję represyjno - dyscyplinującą, a więc ma za zadanie m. in. eliminować z rynku produkty z nieprawidłowościami i stanowić na przyszłość ostrzeżenie dla przedsiębi orcy, by sprzedawał jedynie produkty właściwie oznakowane. Tak więc, zastosowanie regulacji art. 189f §2 Kpa odbywa się na zasadzie uznania administracyjnego (zob. art. 189f §2 k pa: „(…) organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczy ć stronie termin (…)”). Oznacza to, że organ może oceniać możliwość skorzystania z niej w ramach luzu decyzyjnego (z oczywistym zachowaniem zasad poszanowania prawa, sprawiedliwości, bezstronności itp.). W tej sprawie, stwierdzone naruszenie przepisów wywa rło skutki wobec klientów sklepu (drogerii), zatem dotyczyło pewnego kręgu osób (konsumentów), które pozbawiono dostępu do informacji o wykazie składników 3 rodzajów kosmetyków. Z tego też względu organ uznał, że nawet podjęcie przez przedsiębiorcę działań naprawczych nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Zastosowanie tej regulacji byłoby w tym świetle niecelowe. Prezes UOKiK zwraca również uwagę na zawarte w art. 189f k pa sformułowania "usunięcie naruszenia prawa" oraz " zaprzestanie naruszenia" . Jak wskazuje w komentarzu do art. 189f k pa prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że pojęcie "usunięcie narusze nia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia ". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia 12 (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszen ia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało) (patrz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz red. prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska ). W przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki umożl iwiające odstąpienie od nałożenia kary, zarówno w trybie obligatoryjnym (tj. art. 189f §1 k pa), jak też i fakultatywnym (art. 189f §2 oraz §3 k pa). Po przeprowadzeniu analizy zebranych materiałów dowodowych, Prezes UOKiK stwierdza, że ustalenia kontroli p rzeprowadzonej przez Mazowieckiego WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że strona, nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 6 w związku z art. 19 ust. 1 lit. g) rozporządzenia 1223/2009 i udostępniała produkty niewłaściwie oznakowane , co dało podst awę do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o produktach kosmetycznych. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. W związku z powyższym karę administracyjną w wysokości 450 zł należy wpłacić na rachunek wskazany w decyzji Mazowieckiego WIIH w terminie 14 dni od dnia, kiedy decyzja o nałożeniu kary stała się ostateczna. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od ska rg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy . Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Admi nistracyjnego w Warszawie. 13 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy art. 189i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572). z up . Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują: 1) (xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx) 2) Mazowiecki W ojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej