DIH-III-37/2026

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 5 marca 2026 r. DIH - 3.707.14.2026.MU DECYZJA DIH - 3 . 37 .202 6 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po prz eprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Barbarę Graczyk prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Barbara Graczyk F .H.U BGMIT w Ostrołęce , dalej: „przedsiębiorca”, „strona”, od decyzji Nr PO . 5 35 . GO.8 0.2025. AW Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 16 grudnia 2025 r. wymierzającej : 1) karę pieniężną w wysokości 1 0 00 zł (słownie: tysiąc złotych) , na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 0c ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 870), z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 0 a ust. 1 ww . ustawy , 2) karę pieniężną w wysokości 1000 zł ( słownie: tysiąc złotych) , na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ust awy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 202 5 r. poz. 870 ), z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 2 ust. 1 ww. ustawy , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów: 1) uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2) orzeka co do istoty sprawy w ten sposób, że na przedsiębiorcę Barbarę Graczyk prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Barbara Graczyk F .H.U BGMIT w Ostrołęce nakłada karę pieniężną w wysokości 100 0 zł (słownie: tysiąc złotych) z tytułu naruszenia obowiązków wynikających art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 870) polegających na nieprzekazaniu użytkownikom produktów sprzedawanych w opakowaniach informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych; 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach , co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 UZASADNIENIE W dniach 6 - 11 sierpnia 2025 r. inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, dalej: „ Mazowiecki WIIH” lub „organ pierwszej instancji”, przeprowadzili kontrolę w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy [ xxxxxxxxxxxxx ] dalej: „strona”, lub „przedsiębiorca”. Kontrolę przeprowadzono bez zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli na podstawie art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. Kontrola dotyczyła m.in. przestrzegania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 870 ) dalej: „ustawa o opakowaniach”. Przedsiębiorcy doręczono upoważnienie do przeprowadzenia kont roli, pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, RODO oraz okazano legitymacje służbowe. W trakcie zakupu kontrolnego p racownik kontrolowanego przedsiębiorcy zważył 4 cebule w cenie 3, 30 zł/kg, zapakowane w bardzo lekką torbę z twor zywa sztucznego typu „zrywka” do pakowania towarów luzem na wadze elektronicznej, następnie pobrał wyliczoną przez kasę rejestrującą należność w kwocie 27,33 zł wydając paragon. W celu zbadania przestrzegania nałożonego na przedsiębiorcę obowiązku pobrania opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego inspektorzy dokonując zakupu kontrolnego poprosili o sprzedaż torby z tworzywa sztucznego do zapakowania zakupionych towarów. Pracownik kontrolowanego przedsiębiorcy podał grubą to rbę z tworzywa sztucznego i pobrał należność za torbę w wysokości 0,50 zł/szt. Ponadto w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy, w trakcie kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z: ➢ art. 40a ust. 1 ustawy o opakowa niach w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce nie pobrał opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego ; ➢ art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach , prowadząc jednostkę handlową, w której sprzedawane są produkty w opakowaniach, nie przekazywał użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniow ych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Powyższe ustalenia udokumentowa no w protokole kontroli z dnia 11 sierpnia 2025 r. (sygn.: D G.8361 . 1 7 0 .2025) wraz z załącznik ami (1 - 2) . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 26 listopada 2025 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks pos tępowania administracyjnego ( Dz.U. z 202 5 r. poz. 1691 ) dalej: „kpa” , Mazowiecki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1 0c oraz art. 56 ust. 1 pk t 12 ustawy o opakowaniach, z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 40 a ust. 1 oraz w art. 42 ust. 1 tej ustawy, informując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyj nego, Mazowiecki WIIH, w drodze decyzji PO.535.GO.80.2025.AW z 16 grudnia 2025 r. (sygn.: DO.8361.170 .2025), na podstawie art. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 56 ust. 1 pkt 1 0c wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych) z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 40 a ust . 1 tej ustawy oraz z art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach, wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 10 00 zł (słownie: tysiąc złotych), z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . W dniu 7 stycznia 202 6 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dalej; „Prezes UOKiK” lub „organ drugiej instancji” otrzymał prawidłowo wniesione odwołanie od ww. decyzji . Przedsiębiorca zwrócił się o umorzenie kary pieniężnej lub jej zmniejszenie z uwagi, że w przeszłości nie stwierdzono u niego naruszenia tego obowiązku. Jednocześnie strona wskazał a, że sprzedawała torby z tworzyw sztucznych przez miesiąc . Ponadto strona poinformowała, że dostawca wp rowadził ją w bł ąd odnośnie zgłoszenia do rejestru BDO toreb poniżej 15 mikronów. W tym samym piśmie strona wskazała, że zrobiła zgłoszenie i opłatę recyklingow ą . Do ww. pisma strona załączyła podsumowanie księgi przychodów o rozchodów oraz opł a tę recyklin gową . Pismem z 2 2 stycznia 202 6 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od zaskarżonej decyzji . W tym samym piśmie organ drugiej instancji zwrócił się do strony o przedłożenie dowodów o brazujących jej warunki osobiste, tj. sytuację materialną, rodzinną, zdrowotną, zawodową niezwłocznie, z uwagi, że strona nie przekazała tych informacji Mazowieckiemu WIIH, a wynikają one z w art. 189d pkt 7 kpa . Strona nie skorzystała z e swoich uprawnień oraz nie przedłożyła ww. informacji. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u stawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyż szego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o opakowaniach , nadzór nad przestrzeganiem przepisów m.in. art. 40a ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie art. 40a ust. 1 i 2 ustawy o opakowaniach przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detal icznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Opłaty recyklingowej nie pobiera się od nabywającego bardzo lekką torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowani a z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Stosownie do art. 56 ust.1 pkt 10c ustawy o opakowaniach a dministracyjnej karze pieniężnej, podleg a ten, kto wbrew przepisowi art. 40a ust. 1 nie pobiera opłaty recyklingowej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego . Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 prowadząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych . W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. W myśl art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor IH. U stawa o opakowaniach nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub u dzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f kpa. Zgodnie z art. 189d kpa , wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) cz ęstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestęp stwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 kpa, organ administracji publicznej, w dro dze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nało żona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara speł nia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Ponadto, w art. 189f § 2 kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowieni a - art. 189f § 3 kpa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów reprezentujących Mazowiecki WIIH stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca nie zrealizował obowiązku określonego w art. 40a ust.1 ustawy o opakowaniach oraz w art. 42 ust. 1 ww. ustawy, co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 0c oraz art. 56 ust. 1 pkt 12 tej u stawy . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Mazowiecki WIIH w drodze decyzji Nr PO . 535.GO.80.2025.AW z 16 grudnia 2025 r , wymierzył karę pieniężną w wysokości : 1) 1000 zł (słownie: tysiąc złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 10c ustawy o opakow aniach , z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 40 a ust. 1 ww . ustawy , 2) 1000 zł ( słownie: tysiąc złotych) , na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowani ach , z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 2 ust. 1 tej ustawy . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa, orga n odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo części. Podkreślenia wymaga, że istotą postępowania odwoławczego w postępowaniu administracyjnym polega również na usuwaniu przez organ drugiej instancji nieprawidłowości poczynionych przez organ pierwszej instancji poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości lub w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy ( art. 138 § 1 pkt 2 kpa). Przedmiotowa sprawa nie wymaga zebrania lub uzupełnienia nowych dowodów, ponieważ stan faktyczny został przestawiony w materiale dowodowym, w szczególn ości w protokole kontroli z dnia 11 sierpnia 202 5 r. wraz z załącznikami (1 - 2), podpisanym bez uwag przez stronę, tym samym Prezes UOKiK postanowił, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy. Str ona w odwołaniu zaskarżył a wydaną decyzję, że w przeszłości nie stwierdzono u nie j naruszenia tego obowiązku, zaś torby z tworzyw sztucznych sprzedawała przez miesiąc. Ponadto strona poinformowała, że dostawca wprowadził ją w błąd odnośnie zgłoszenia do re jestru BDO toreb poniżej 15 mikronów. W tym samym piśmie strona wskazała, że zrobiła zgłoszenie i opłatę recyklingow ą . Odnosząc się do zarzutu strony o braku stwierdzenia podobnego naruszenia w przeszłości, należy wskazać , iż była to pierwsz a kontrola u strony z zakresu przestrzegan ia przepisów ustawy o opakowaniach. Odnośnie o bowiązk u rejestracji w BDO to podlegają jej wszystkie podmioty wymienione w art. 50 ust. 1 oraz art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U z 2023 poz.1587) dal ej : „ustawa o odpadach” . W art. 50 ustawy o odpadach Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 wymienia się szereg rodzajów działalności, które podlegają wpisowi do Rejestru BDO na wniosek. W takich przypadkach przedsiębiorcy sami muszą złożyć wniosek o wpis do r ejestru . Z godnie z przekazaną przez stronę informacją z realizował a ona ciążący na niej obowiązek rejestracji w BDO . Ponadto odnośnie wprowadzenia w błąd przez ko ntrahenta strony w tym miejscu należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania nie są indywidualn e ustalenia pomiędzy przedsiębiorcami odnośnie zakupionych toreb foliowych . Z protokołu kontroli wynika, że celem kontroli było sprawdzenie przestrzegania obowiązków informowania konsumentów o sposobie postępowania z odpadami opakowaniowymi produktów oraz pobierania opłaty recyklingowej od toreb na zakupy z tworzywa sztucznego. Prezes UOKiK, po analizie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli z 11 sierpnia 2025 r. , z załącznikami (1 - 2) nie miał wątpliwości co do zaistnie nia faktu naruszenia przepisów ustawy o opakowaniach . Stan faktyczny zgromadzony w protokole kontroli i załącznikach do protokołu, nie budzi żadnych wątpliwości organu drugiej instancji odnośnie naruszenia art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach. Natomiast odnośnie naruszenia art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach , analizując treść protokołu kontroli z 11 sierpnia 2025 r. wraz z załącznikami , organ drugiej instancji stwierdził, że jego zapisy wraz z załącznik ami nie pozwalają na rzetelną ocenę stanu faktycznego . Protokół ten ogranicza się w zasadzie do ogólnikowego stwierdzenia, że kontrolowany przedsiębiorca „ nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach i nie pobrał opłaty recyklingowej od nabywającego torby z tworzyw a sztucznego przeznaczonych do pakowania produktów oferowanych w kontrolowanej pl a cówce. Przedsi ę biorca złożył oś wiadczenie stan owiące załącznik nr 1 do protokołu kontroli” . Jednocześnie znajduje się tam też zapis, że „ w kontrolowanej pl a cówce stwierdzono dwa rodzaje toreb: lekkie torby z tworzywa sztucznego do pakowania towarów oferowanych luzem oraz grube to r by z tworzywa sztucznego przeznac zone do pakowania zakupionych towarów ” . Organ drugiej instancji nie zgadza si ę z e stwierdzonym w decyzji przez Mazowiecki WIIH naruszeniem art. 40 a ust. 1 ustawy o opakowa niach przez przedsiębiorcę , ponieważ zdaniem Prezesa UOKiK organ pierwszej instancji nie wyjaśnił wyr a źnie i j ednoznacznie jakie naruszenie stwierdził w t r ak cie kontroli , tj. czy przedsi ębiorca naruszył przepisy ustawy o opakowaniach z uwagi, że nie pobra ł opł at y recyklingow ej od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego t zw. „zrywki” bądź czy nie pobrał opłaty recyklingowej od reklamówki jednorazowej w cenie 0,50 zł/szt. W tym miejscu n ależy wskazać, że w cenie torby z tworzywa sztucznego, za którą płaci konsument, przedsiębiorca musi uwzględnić opłatę recyklingową. Zatem w tym przypadku przedsiębiorca od zakupu reklamó wki jednorazowej pobrał opłatę 0,50 zł/szt . , natomiast z akt sprawy n ie wynika wprost czy w tej kwocie była opłata recyklingowa . W tym miejscu podkreślić należy, że o płata może stanowić całkowity koszt torby lub zostać doliczona do ceny ustalonej przez przedsiębiorcę , zaś s tawka opłaty recyklingowej za jedną torbę wynosi 20 groszy (opłata recyklingowa stanowi dochód budżetu państwa ) . Po szcz egółowej analizie akt sprawy organ drugiej in stancji ma wątpliwości czy brak pobrania opłaty recyklingowej dotyczył zakupu 4 cebul cenie 3,30 zł/kg zapakowanych przez inspektorów w bardzo lekką torbę z tworzywa sztucznego typu „zrywka” do pakowania towarów luzem bądź zakup u reklamówk i jednorazow ej w cenie 0,50 zł/szt. Z załączonego do protokołu kontroli załącznika nr 1 tj. oś wiadczenia przedsięb iorcy wynika, że nie pobierał on opł aty recyk lingowych od cienkich toreb z tworzywa sztucznego z powodu wprowadzenia go w błąd prze z jego kontrahenta , że od tego typu toreb nie pobiera się opł aty recyklingowej . Mając na uwadze powyższe, w Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 ocenie Prezesa UOKiK zarówno z protokołu kontroli jak i zask arżonej decyzji nie wynika, za któr ą torbę foliow ą nie została pobrana opłata recykling owa, jak i czy w ceni e jednorazowej reklamówki (0,50 zł/szt.) była bądź nie był a pobrana opłata recyklingowa, zatem nie można jed noznacznie stwierdzić, czy doszło do nar uszenie przez przedsiębiorcę przepisów art. 4 0a ust. 1 ustawy o opakowaniach , a tym samym czy wystąpiły przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 56 ust. 1 pkt 1 0c ww. ustawy . Prezes UOKiK podkreśla , że przedsiębiorca p rowadz ący sklep, w któr ym klienci pakują zakupy w torby z tworzywa sztucznego, które im udostępnia, zobowiązany jest pobierać opłatę recyklingową od tych toreb ( z wyjątkiem „ zrywek ” ) oraz wnieść pobraną od klientów opłatę recyklingową do u rzędu marszałkowskiego właściwego dla miejsca prowadzenia działalności gospodarczej . Jednocze ś nie lekka torba na zakupy z tworzywa sztucznego (o grubości poniżej 15 mikrometrów typu „zrywka” ) może być oferowa na przez przedsiębiorcę bezpłatnie konsumento m wyłącznie w przypadku pakowania żywności sprzedawanej luzem, jako ich podstawowe opakowanie, co jest związane ze względami higienicznymi , zatem z opłaty recyklingowej zwolnione są torby poniżej 15 mikrometrów przeznaczone wyłącznie do pakowania żywności sprzedawanej luzem (w tym przypadku w ramach zakupu kontrolnego zapakowano 4 cebule w bardzo lekką torbę z tworzywa sztucznego typu „zrywka” czyli w tym przypadku nie zachodziła przesłanka do pobrania opłaty recyklingowej). Realizując ogólne zasady prowad zenia postępowania administracyjnego określone w k odeksie postepowania administracyjnego, a w szczególności zasadę prawdy obiektywnej art. 7 kpa, n iezwykle istotne jest dokładne i spójne opisanie stanu faktycznego zastanego w toku kontroli, z uwzględnienie m elementów mających wpływ na spełnienie wymagań ustawy o opakowaniach , a mianowicie ze wskazaniem wprost , od której torby z tworzywa sztucznego nie pobrano opłaty recyklingowej oraz czy od zakupion ej reklamówki jednorazowej zost ała pobrana opłata recyklin gowa tj . nie wyjaśniono czy przedsiębiorca ją pobrał w całkowitej kwocie 0,50 zł/szt. bądź jej nie pobrał , co nie wynika jednoznacznie z e opisanego stanu faktycznego sprawy. Prezes UOKiK, po dokonaniu analizy zgromadzonych w sprawie materiałów, stwierdza że sposób udokumentowania ustaleń faktycznych, bez wskazania istotnych z punktu widzenia obowiązujących przepisów szczegółów, powoduje, że organ drugiej instancji ma wątpliwoś ci co do tego, czy doszło do naruszenia art. 40a ust. 1 ustawy o op akowaniach . Poprzez niewyczerpujące udokumentowanie ustaleń kontroli, które nie pozwala uzyskać pełnego obrazu stanu faktycznego, jaki był w toku kontroli i ocenić go pod kątem wskazanego w yżej naruszenia, Prezes UOKiK stwierdził brak możliwości uznania rozstrzygnięcia Mazowieckiego WIIH za prawidłowe, dlatego orzekł jak w sentencji niniejszej decyzji. Ponadto zważywszy jednak na regułę rozpatrywania wątpliwości na korzyść strony, organ drug iej instancji, po dokonaniu analizy całości sprawy, nie mógł w sposób jednoznaczny określić czy przedsiębiorca naruszył art. art. 40a ust. 1 ustawy o opakowaniach. Po przeprowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji ponownie wskazuje, iż nie miał wątpl iwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o opakowaniach odnośnie naruszenia art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach. Przedsi ębiorca nie przekazał użytkownikom informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zw rotu, zbi erania i recyklingu odpadów opakowaniowych ; 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi ; 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży, co zostało udokumentowane w protokol e kontroli z 11 sierpnia 2025 r. wraz z załącznikami (1 - 2) . W niniejszej sprawie strona nie spełniła Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 powyższych obowiązków, co było wystarczającą przesłanką do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej stosownej kary pieniężnej. Mając na uwadze powyższe, naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach jest w ocenie Prezesa UOKiK bezsporne i wyczerpujące przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, z uwagi że w dniu kontroli w kontrolowanej placówce brak było uwidocznienia dla konsumentów informacji stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach. Prezes UOKiK wskazuje, że ustawa o opakowaniach nie określa dyrektyw wymiaru kary, zatem zastosowanie mają w tym przypadku przepisy działu IVa „Administracyjne kary pieniężne ” kpa, a w szczególności art. 189d kpa, który prawidłowo zastosował Mazowiecki WIIH szczegółowo odnosząc się, jakimi przesłankami kierował się przy ustaleniu wysokoś ci kary pieniężnej. Natomiast Prezes UOKiK wskazuje, że kwestię minimalnej i maksymalnej wysokości kary reguluje art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. Organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie w trybie kpa w związku z naruszeniem przepisów ustawy o opakowaniach, wziął prawidłowo pod uwagę przesłanki wskazane w art. 189d kpa, wymierzając karę w wysokości 1 0 00 zł (słownie: tysiąc złotych). M azowiecki WIIH wymierzył karę uwzględniając wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia . Prezes UOKiK wskazuje, że celem ustawy jest ochrona środowiska naturalnego przed szkodliwym wpływem na nie opakowań i odpadów opakowaniowych. Podkreślił, że strona nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach. Naruszenie to ma bezpośredni związek z ochroną środowiska, a co za tym idzie z ochroną zdrowia i interesu publicznego. Wymóg przekazywania informacji użytkownikom opakowań z tworzywa sztucznego wskazanych w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowan iach, ma szczególne znaczenie z uwagi na nadużywanie przez konsumentów i sprzedawców takich opakowań, co w konsekwencji powoduje zanieczyszczenie środowiska. Naruszenie przepisów ustawy o opakowaniach nie można uznać za incydentalne i pozbawione negatywnyc h skutków. W ocenie Prezesa UOKiK wywieszenie ww. informacji było wyłącznie zależne od przedsiębiorcy . Ponadto organ pierwszej instancji uznał za niemożliwy do ustaleni a czas trwania naruszenia, uwzględniając, że nieprawidłowość stwierdzono w pierwszym d niu kontroli tj. 6 sierpnia 2025 r. Jednocześnie strona zaprzestała naruszenia prawa w trakcie kontroli . Odnosząc się do przesłanki częstotliwości niedopełnienia w przeszłości obowiązku albo naruszenia zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązkó w albo naruszenie zakazu w następstwie, którego ma być nałożona kara, jak powyżej wykazano była to u strony pierwsza kontrola , która stwierdziła naruszenie przez stronę obowiązku o którym mowa w art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Z kolei oceniając uprzednie ukaran ie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania przedmiotowej przesłanki, ponieważ naruszenie obowiązków określonych w art. 42 ust. 1 ustawy o opak owaniach nie podlega odpowiedzialności karnej, karno - skarbowej oraz nie stanowi wykroczenia. Natomiast mając na uwadze stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa Mazowiecki WIIH p rawidłowo uznał, że stronę jako sprzedawcę należy traktować jako profesjonalistę. Prowadzi on a działalność gospodarczą od 8 października 200 3 r. (informacja ujawniona w Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 rejestrze CEiDG ) i powi nna znać przepisy dotyczące działalności, którą prowadzi i je stosować. To strona decyduje o organizacji swojego przedsiębiorstwa i zapewnieniu nadzoru nad prawidłowym stosowaniem przepisów prawa. Stopień przyczynienia się strony do powstania nieprawidłowości należy ocenić jako znaczny. Z analizy akt sprawy wynika, że strona usunęła stwierdzone nieprawidłowości w trakcie kontroli . Oceniając wysokość korzyści, którą strona osiągnęła lub straty, której uniknęła wskazać należy, że naruszenia wynikające z przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach nie miały wpływu na wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, ani na wysokość straty, której uniknęła. Natomiast ostatnia przesłanka to wysokoś ć wymiaru kary tj. w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Strona nie udzieliła odpowiedzi na skierowane do nie j zapytanie odnośnie jej warunk ów osobist ych przez organ drugiej jak i pierwszej in stancji . Przekazan e przez nią informacj e z księgi przychodów i r ozchodów wskazuj ą , że należy ona do grupy mikroprzedsiębi o rców. Prezes UOKiK dokonał analizy przekazanej przez stronę informacji o jej przychodach i rozchodach . Przekazana informacja obrazowała rzeczywistą sytuację finansową przedsiębiorstwa. W tym miejscu organ drugiej instancji zaznacza, iż informacja o wysokości przychod ów i rozchodów jaka została przekazana pozwala uznać, iż wymierzona kara nie będzie stanowiła zagrożenia dla bytu przedsiębiorstwa . W tym miejscu należy przypomnieć, iż na stronę została nałożona administracyjna kara pieniężna w kwocie 10 00 zł (słownie: tysiąc złotych) , czyli dolnej granicy ustawowego zagrożenia . Prezes UOKiK rozpatrując sprawę, rozważył ponownie przesłanki wymiaru kary wynikające z art. 189d kpa. P o wni kliwie analizie akt Prezes UOKiK stwierdził, że w niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d kpa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decy zji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Prezes UOKiK zgodził się również ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, tj. odstąpienia od wymierzen ia administracyjnych kar pieniężnych i poprzestania na pouczeniu. Prezes UOKiK stwierdza, że Mazowiecki WIIH prawidłowo rozważył możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, czemu dał swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie widzi podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa . Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie , aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniając ym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W niniejszej sprawie, bezsporny jest również fakt, że strona nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach z którego wynika, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów zwrotu, zbiera nia i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych; właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży. Ustalono, że w dniu kontroli w kontrol owanej placówce brak było uwidocznienia dla konsumentów ww. informacji. Należy podkreślić, że istotą przekazywania informacji użytkownikom opakowań z tworzywa sztucznego w zakresie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych o raz recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach przez co najmniej wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży jest m.in. takie oddziaływanie na dec yzje konsumenta, aby miał on świadomość o dostępnych systemach zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych w tym ich recyklingu oraz właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. W tym miejscu Prezes UOKiK ponownie podkreśla, ż e na przedsiębiorcy spoczywa ciężar przekazania ww. informacji użytkownikom nabywających produkty w opakowaniac h . Przekazywanie tych informacji w miejscu sprzedaży, a co za tym idzie uzyskiwanie przez konsumentów wiedzy o sposobie gospodarowania opakowania mi i odpadami opakowaniowymi bez wątpienia przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego. Tym samym, brak przekazania przedmiotowych informacji ma bezpośredni związek z ochroną środowiska. W wyroku z dnia 14 listopada 2023 r. w spraw ie III SA/Łd 520/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że „W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 kpa, stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 kpa, mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 kpa) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. profesjonalny charakter działalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy)”. W przedmiotowej sprawie dobrem chronionym przez prawo jest środowisko, a pośrednio zdrowie ludzkie i dobrostan innych organizmów. Odpady mają bardzo długi okres rozpadu, a wyrzucane bezpośrednio do środowiska stanowią zagrożenie dla zwierząt. Nie ulega wątpliwości, że strona nie przekazała użytkownikom tych produktów informacji o dostępnych systemach zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych ich recyklingu, właściwego sposobu postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakow aniach, co było zawinionym działaniem kontrolowanego przedsiębiorcy . Przepisy art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach określa s posób przekazywania informacji użytkownikom produktów w opakowaniach wskazując, że powinny być one co najmniej wywieszone w miejscu sprzedaży. W praktyce oznacza to, że ich wywieszenie stanowi minimum, jakie należy spełnić, aby zrealizować obowiązki wskazane w art 42 ust. 1 ww. ustawy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn. III SA/Gl 1095/23: „Art. 189f § 1 pkt 1 kpa musi być stosowany ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot zobowiązany jest ów obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na niewypełnien ie go. Nie można doprowadzać do sytuacji, że zasadą stanie się odstępowanie od nakładania kar w tym zakresie, a wyjątkiem ich nakładanie.” . Jednocześnie strona przedstawiła informacje, iż zaprzestała naruszenia prawa. Strona zaprzestała naruszenia prawa al e dokonała tego dopiero w wyniku kontroli, natomiast brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 kpa wymaga łącznego spełnienia obu przesłanek, dlatego ze względu na uznanie, że waga naruszenia była istotna (nie była znikoma) , nie Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 została spełni o na przesłanka odstąpien ia od wymierzenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 kpa . W związku z powyższym organ drugiej instancji stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa. W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną dec yzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub prz estępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie obowiązków wynikających z art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach , stanowi delikt administracyjn y , któr y zagrożon y jest kar ą pieniężn ą , o który m mowa w art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustawy , zaś do nałoż enia kary uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takich kar pieniężnych działanie takie mogły być prowadzone wyłącznie przez Mazowiecki WIIH. Inny or gan nie mógł na terenie podlegającym kognicji Mazowieckiego WIIH nałożyć kar pieniężnych za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwier dził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożone administracyjne kary pieniężne określone w art. 56 ust. 1 pkt 12 usta wy o opakowaniach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kar pieniężnych. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Literalna wykład nia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania narusza nia prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań n a gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało”). Charakter narusze nia , jaki ego strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące pod stawę odpowiedzialności administracyjnej”). Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na pod stawie art. 189f § 2 i 3 k pa. Prezes UOKiK wskazuje również, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnych kar pieniężnych , nakładanych na gruncie ustawy o opakowaniach, które pełnią nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska oraz systemu Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jak i związanego z nim poszanowania inte resu publicznego w przyszłości . Ponadto Prezes UOKiK wskazuje, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów ustawy o opakowaniach, było ułatwienie użytkownikom produktów w opakowaniach pozbycia się ich w prawidłowy sposób, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, jak i gdzie te odpady mogą pozostawiać, co w przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego i zwiększa świadomość konsumentów, w zakresie postępowania ze zużytymi opakowaniami. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK ni e znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f kpa. W ocenie Prezesa UOKiK przedsiębiorca w całości nie wypełnił obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach , a tym samym w pełni przyczynił się do powstania naruszenia. Umieszczenie w miejscu sprzedaży informacji wymaganych na mocy art. 42 ust. 1 tej ustawy, jest obligatoryjne dla wszystkich przedsiębiorców, których działalność gospodarcza detaliczna lub hurtowa ob ejmuje sprzedaż produktów w opakowaniach, niezależnie od skali prowadzonej działalności. Tym samym brak wywieszenia przez przedsiębiorcę wymaganych prawem informacji w sposób oczywisty naruszało prawo użytkownika, w szczególności konsumenta, do informacji, w jaki sposób postępować z odpadami opakowaniowymi, jak również było sprzeczne z ww. przepisami. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymier zenie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowania ch . Należy podkreślić, że wysokość kary pieniężnej, jaka może, zgodnie z art. 57 pkt 4 ww. ustawy , zostać nałożona na przedsiębiorcę z tytułu niedopełnienia obowiązku wynik ającego z art. 42 ust. 1 ww. ustawy, może wynosić od 500 zł do 20 000 zł. W niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 0 00 zł (słownie: tysiąc złotych) , po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d k pa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 kpa or gan odwoławczy wydaje decyzje, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tą decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Organ odwoławczy, po ponownym pr zeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o opakowaniach, karę pieniężną, o której mow a w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej p obierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 935 ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości or az szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej / podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. [ xxxxxxxxxxxxx ] 2. Mazowiecki Wojewódzki I nspektor I nspekcji H andlowej