DIH-III-28/2026

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 20 lutego 2026 r. DIH - 3.707.178.2025.MU DECYZJA DIH - 3/ 28 / 202 6 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 5 r. poz. 1691 ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 202 5 r. poz. 229 ), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po przeprowadzeniu pos tępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Sławomira Piwowarczyka prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Piwowarczyk Sławomir Firma Handlowo Usługowa , Promyk Sklep Spożywczo - Przemysłowy w Tokarni od dec yzji nr 127/2025 Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 28 października 202 5 r. (sygn. KNR .8361. 361 .202 5 ) , nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 700 zł (słownie: siedemset złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U z 2025 r., poz. 870) z tytułu niewykonania obowiązków, o których mowa w art. 42 ust. 1 ww. ustawy poprzez niewypełnienie obowiązku przekazywania użytkown ikom informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w ten sposób, że w miejscu prowadzonej sprzedaży detalicznej, w sklepie należącym do ww. przedsiębiorcy - brak było informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych syste mów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 2 i 10 lipca 2025 r. inspektorzy reprezentujący Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, dalej: „ Świętokrz yski WIIH” lub „organ pierwszej instancji”, przeprowadzili kontrolę w placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy [xxxxxxxxxxxxx] dalej: „strona” lub „przedsiębiorca”. Kontrolę wszczęto zgodnie z art. 48 ust. 11 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 202 5 r. poz. 1480 ) dalej: „prawo przedsiębiorców” bez zawiadomienia o zamiarze jej wszczęcia ponieważ jest ona przeprowadzona za podstawie bezpośrednio stosowanych przepisó w prawa Unii Europejskiej art. 11 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku o zgodności produktów oraz zmieniającego dyrektywę 2004/42/WE oraz Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (U E) nr 305/2011 (Dz. Urz. UE z 25 czerwca 2019 r. Nr L169/1 ze zm.) . Kontrola dotyczyła m.in. przestrzegania przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2025 r. poz. 870 ) dalej: „ustawa o opakowan iach”. Kontrola została przeprowadzona w obecności pracownika kontrolowanego przedsiębiorcy, który może być uznany za osobę o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 poz.1071 z e zm. ), zaś egzemplarz upoważnien ia do kontroli wraz z pouczeniem oprawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy oraz kla uzulą RODO przesłano do siedziby przedsiębiorcy na adres wskazany w rejestrze CEiDG. Przedmiotem kontroli było m.in. sprawdzenie wywiązania się przez kontrolowanego przedsiębiorcę z obowiązk ów przekazywania użytkownikom informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych wynikający z ustawy o opakowaniach. W placówce handlowej należącej do przedsiębiorcy, w trakcie kontroli stwierdzono, że przedsiębio rca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art . 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach , prowadząc jednostkę handlową, w której sprzedawane są produkty w opakowaniach, nie przekazywał użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w za kresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach , co najmniej przez w ywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 10 lipca 2025 r. (sygn.: KNR .8361. 361 .2025) wraz z załącznik ami (1 - 3) . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 2 3 września 2025 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 202 5 r. poz. 1691 ) dalej: „kpa” , Świętokrzyski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach, z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy, informując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Po przepr owadzeniu postępowania administracyjnego, Świętokrzyski WIIH, w drodze decyzji nr 127/2025 z 2 8 października 2025 r . na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach, wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 700 zł (słownie: siedemset złotych) z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . W dniu 20 listopada 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dalej; „Prezes UOKiK”, „organ drugiej instancji” otrzymał prawidłowo wniesione odwołanie od ww. decyzji, w którym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zastąpienie kary pieniężnej pouczeniem. Przedsiębiorca wskazał, że stwierdzone naruszenie w trakcie kontroli, zostało usunięte, zaś stosowna informacja została wywieszona w miejscu widocznym, publicznym. W tym samym piśmie strona poinformowała, że nie odwoływała się w trakcie postępowania b o uznała, że po uzupełnieniu brakującej informacji sprawa została zakończona . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 Pismem z 5 grudnia 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji nr 127/2025 Świętokrzyskiego WIIH z 2 8 października 2025 r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy i w ypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie t ożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, c zy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Hand lowej, dalej : „ wojewódzki inspektor IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania . Na podstawie art. 54 ustawy o opakowaniach , nadzór nad przestrzeganiem przepisów m.in. art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) do stępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach , co najmniej przez wywieszenie t ych informacji w miejscu sprzedaży. Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 ww. ustawy prowadząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzeda je produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów ww. informacji. W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. W myśl ar t. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor IH. U stawa o opakowaniach nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administ racyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f kpa. Zgodnie z art. 189d kpa , wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zach owanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 kpa, organ a dministracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pi eniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 kpa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów reprezentujących Świ ę tokrzyski WIIH stwierdzono, że kontrolowany przedsiębiorca nie zrealizował obowiązku określonego w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach w zakresie przekazania użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie dostępnych systemów zwrotu zbierania i recyklingu opadów opakowaniowych; właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży , co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustawy . W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Świętokrzyski WIIH w drodze decyzji Nr 127/2025 z 2 8 października 2025 r. (sygn.: K NR .8361. 361 .2025) , wymierzył karę pieniężną w wysokości Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 700 zł (słownie: si edemset złotych) stronie , to jest podmiotowi, który dopuścił się powyższego naruszenia . W złożonym odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zastąpienie kary pieniężnej pouczeniem. W odwołaniu strona podniosła, że nie odwoływa ła się w czasie trwania postępowania, z uwagi na uzupełninie niezwłocznie brakujących informacji w miejscu sprzedaży i nie była świadoma, że zostanie na nią nałożona kara pieniężna. Z analizy akt sprawy wynika, że wydając zaskarżoną decyzję organ pierwsz ej instancji oparł się szczególności na protokole kontroli z dnia 10 lipca 2025 r. (sygn. KNR .8361. 361. 2025). Z protokołu wynika wprost, że w dniu kontroli w kontrolowanej placówce brak było uwidoczni onej dla konsumentów informacji stosownie do art. 42 ust . 1 ustawy o opakowaniach, zaś sama strona nie kwestionowała niewykonania ww. obowiązków. Protokół kontroli, zgodnie z art. 76 § 1 kpa, jest dokumentem urzędowym. O znaczeniu protokołu kontroli jako dowodu w sprawie wypowiedział się niejednokrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając, np. w wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2107/19, że: „Protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawo wy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny”. Tym samym, opisany w protokole kontroli stan faktyczny sprawy, w tym przebieg czynności kontrolnych, należy uznać za wiarygodny. Prezes UOKiK wskazuje, że odpowiedzialność określona w art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach ma charakter obiektywny i powstaje z ch wilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w wyniku kontroli , że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności wymierzenia stronie po wyższ ej kar y pieniężn ej pozostaj e okolicznoś ć , na któr ą strona powołuje się w odwołaniu, że podjęła ona działania naprawcze w tr akcie kontroli i uwidoczniła brakujące informacje , gdyż kary pieniężne wymierza się za samo naruszenie prawa. Ponadto przedsięb iorca, jako profesjonalny uczestnik obrotu, na rynku od 30 maja 20 0 0 r. (informacja ujawniona w rejestrze CEiDG) miał obowiązek znać i respektować przepisy prawa związane z wykonywaną przez niego działalnością. Był on zobowiązany czynić zadość wymaganiom u stawowym, które określają m.in. obowiązek przedsiębiorcy prowadzącego jednostkę handlu detalicznego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, przekazać użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: a) dostępny ch systemów zwrotu, zbierania i recyklingu odpadów opakowaniowych, b) właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 c) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach , - co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży. W niniejszej sprawie strona nie spełniła powyższych obowiązków, co było wystarczającą przesłanką do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej stosownej kary pieniężnej. Mając na uwadze powyższe, naruszenie przez przedsiębiorcę przepisów art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach jest w ocenie Prezesa UOKiK bezsporne i wyczerpujące przesłanki do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, z uwagi że w dniu kontroli w kontrolowanej placówce brak było uwidocznienia dla konsumentów informacji stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach. Prezes UOKiK wskazuje, że ustawa o opakowaniach nie określa dyrektyw wymiaru kary, zatem zastosowanie mają w tym przypadku przepisy działu IVa „Administracyjne kary pieniężne” kpa, a w szczególności art. 189d kpa, który prawidłowo zastosował Świętokrzyski WIIH szczegółowo odnosząc się, jakimi przesłankami kierował się przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej. Natomiast Prezes UOKiK wskazuje, że kwestię minimalne j i maksymalnej wysokości kary reguluje art. 57 pkt 4 ustawy o opakowaniach , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. Organ pierwszej instancji, prowadząc postępowanie w trybie kpa w zwi ązku z naruszeniem przepisów ustawy o opakowaniach, wziął prawidłowo pod uwagę przesłanki wskazane w art. 189d kpa, wymierzając karę w wysokości 700 zł (słownie: siedemset złotych). Świętokrzyski WIIH wymierzył karę uwzględniając wagę i okoliczności narus zenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia . W skazał, że celem ustawy jest ochrona środowiska naturalnego przed szkodliwym wpływem na nie opakowań i odpadów opakowaniowych. Podkreślił, że strona nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach. Naruszenie to ma bezpośredni związek z ochroną środowiska, a co za tym idzie z ochroną zdrowia i interesu publicznego. Wymóg przekazywania informacji użytkownikom opakowań z tworzywa sztucznego wskazanych w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach, ma szczególne znaczenie z uwagi na nadużywanie przez konsumentów i sprzedawcó w takich opakowań, co w konsekwencji powoduje zanieczyszczenie środowiska. Naruszenie przepisów ustawy o opakowaniach nie można uznać za incydentalne i pozbawione negatywnych skutków. W ocenie Prezesa UOKiK wywieszenie ww. informacji było wyłącznie zależ ne od przedsiębiorcy . Ponadto organ pierwszej instancji uznał za niemożliwy do ustaleni a czas trwania naruszenia, uwzględniając, że nieprawidłowość stwierdzono w pierwszym dniu kontroli tj. 2 lipca 2025 r. Jednocześnie strona zaprzestała naruszenia prawa w trakcie kontroli , co podniosła w uzasadnieniu swojego odwołania. Odnosząc się do przesłanki częstotliwości niedopełnienia w przeszłości obowiązku albo naruszenia zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązków albo naruszenie zakazu w następstwie , którego ma być nałożona kara, jak powyżej wykazano była to u strony pierwsza kontrola, która stwierdziła naruszenie przez stronę obowiązku o którym mowa w art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Z kolei oceniając uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępst wo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania przedmiotowej przesłanki, ponieważ naruszenie obowiązków określonych w art. 42 ust. 1 ustawy o op akowaniach nie podlega odpowiedzialnośc i karnej, karno - skarbowej oraz nie stanowi wykroczenia. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 Natomiast mając na uwadze stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa Świętokrzyski WIIH prawidłowo uznał, że stronę jako sp rzedawcę należy traktować jako profesjonalistę. Prowadzi on a działalność gospodarczą od 30 maja 200 0 r. (informacja ujawniona w rejestrze CEiDG ) i powi nna znać przepisy dotyczące działalności, którą prowadzi i je stosować. To strona decyduje o organizacji swojego przedsiębiorstwa i zapewnieniu nadzoru nad prawidłowym stosowaniem przepisów prawa. Stopień przyczynienia się strony do powstania nieprawidłowości należy ocenić jako znaczny. Z analizy akt sprawy wynika, że strona usunęła stwierdzone nieprawidłowości w trakcie kontroli . Oceniając wysokość korzyści, którą strona osiągnęła lub straty, której uniknęła wskazać należy, że naruszenia wynikające z przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach nie miały wpływu na wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, ani na wysokość straty, której uniknęła. Natomiast ostatnia przesłanka to wysokoś ć wymiaru kary tj. w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana . Pr z edstawione przez stronę warunki osobiste nie miały wpływu na wysokość nałożonej kary. P rzekazan e informacj e nie wykazał y jasno i przekonywująco , iż strona w trakcie kontroli jaki i po niej nie mog ła prowadzić swojej działalności, bądź prowadzenie przedsiębiorstwa był o utrudnion e z innych przyczyn np. siła wyższa , co miał o by bezpośredni wp ływ na kondycję finansow ą przedsiębiorstw a oraz jego płynność finansową , a tym samym nałożona kara pieniężna mogłaby stanowić poważne obciążenie finansowe . Jednocześnie strona nie przekazała dowodów obrazu jących jej aktualną sytuację finansow ą . W tym miejscu należy przypomnieć, iż na stronę została nałożona administracyjna kara pieniężna w kwocie 700 zł (słownie: siedemset złotych) , czyli dolnej granicy ustawowego zagrożenia . Prezes UOKiK rozpatrując sprawę, rozważył ponownie przesłanki wymiaru kary wynikające z art. 189d kpa . P o wnikliwie analizie akt Prezes UOKiK stwierdził, że w niniejszej sprawie, stronie wymi erzono karę pieniężną, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d kpa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Prezes UOKiK zgodził się również ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych i poprzestania na pouczeniu. Pr ezes UOKiK stwierdza, że Świętokrzyski WIIH prawidłowo rozważył możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, czemu dał swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji. Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie widzi podstaw do odstąpienia od wy mierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa . Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. W niniejszej sprawie, bezsporny jest również fakt, że strona nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach z którego wynika, że przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego, który sprzedaje produkty w opak owaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych; właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 wywieszenie informacji w miejscu sprzedaży. Ustalono, że w dniu kontroli w kontrolowanej placówce brak było uwidocznienia dla konsumentów ww. informacji. Należy podkreślić, ż e istotą przekazywania informacji użytkownikom opakowań z tworzywa sztucznego w zakresie dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opa kowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach przez co najmniej wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży jest m.in. takie oddziaływanie na decyzje konsumenta, aby miał on świadomość o dostępnych systemach zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych w tym ich recyklingu oraz właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. W tym miejscu Prezes UOKiK ponownie podkreśla, że na przedsiębiorcy spoczywa ciężar przekazania ww. informacji użytkownikom nabywających pro dukty w opakowaniac h . Przekazywanie tych informacji w miejscu sprzedaży, a co za tym idzie uzyskiwanie przez konsumentów wiedzy o sposobie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi bez wątpienia przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan śro dowiska naturalnego. Tym samym, brak przekazania przedmiotowych informacji ma bezpośredni związek z ochroną środowiska. W wyroku z dnia 14 listopada 2023 r. w sprawie III SA/Łd 520/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że „W orzecznictwie w skazano, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 kpa, stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hie rarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 kpa, mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jes t skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 kpa) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) ja k i podmiotowym (np. profesjonalny charakter działalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy)”. W przedmiotowej sprawie dobrem chronionym przez prawo jest środowisko, a pośrednio zdrowie ludzkie i dobrostan innyc h organizmów. Odpady mają bardzo długi okres rozpadu, a wyrzucane bezpośrednio do środowiska stanowią zagrożenie dla zwierząt. Nie ulega wątpliwości, że strona nie przekazała użytkownikom tych produktów informacji o dostępnych systemach zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych ich recyklingu, właściwego sposobu postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co było zawinionym działaniem kontrolowanego przedsiębiorcy . Przepisy art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach określa s posób przekazywania informacji użytkownikom produktów w opakowaniach wskazując, że powinny być one co najmniej wywieszone w miejscu sprzedaży. W praktyce oznacza to, że ich wywieszenie stanowi minimum, jakie należy spełnić, aby zrealizować obowiązki wskazane w art 42 ust. 1 ww. ustawy. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r. w sprawie sygn. III SA/Gl 1095/23: „Art. 189f § 1 pkt 1 kpa musi być stosowany ze szczególną rozwagą. Jeśli bowiem ustawodawca nałożył określony obowiązek, to podmiot zobowiązany jest ów obowiązek wykonać. Kara administracyjna jest naturalną reakcją na niewypełnienie go. Nie można doprowadzać do sytuacji, że zasadą stanie się odstępowanie od nakładania ka r w tym zakresie, a wyjątkiem ich nakładanie.” . Jednocześnie strona przedstawiła informacje, iż zaprzestała naruszenia Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 prawa. Strona zaprzestała naruszenia prawa ale dokonała tego dopiero w wyniku kontroli, natomiast brzmienie art. 189f § 1 pkt 1 kpa wyma ga łącznego spełnienia obu przesłanek, dlatego ze względu na uznanie, że waga naruszenia była istotna (nie była znikoma) , nie została spełni o na przesłanka odstąpienia od wymierzenia kary z art. 189f § 1 pkt 1 kpa . W związku z powyższym organ drugiej instan cji stwierdza, iż nie ma podstaw do zastosowania tego przepisu i do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa. W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publiczne j, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie obowiązków wynikających z art. 42 ust. 1 ustawy o opakowa niach , stanowi delikt administracyjn y , któr y zagrożon y jest kar ą pieniężn ą , o który m mowa w art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustawy , zaś do nałożenia kary uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do stro ny postępowania w sprawie wymierzenia takich kar pieniężnych działanie takie mogły być prowadzone wyłącznie przez Świętokrzyski WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Świętokrzyskiego WIIH nałożyć kar pieniężnych za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 kpa, tj. zastosowan ie art. 189f § 2 kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożone administracyjne kary pieniężne określone w art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowaniach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktyc znych uzasadniających nałożenie kar pieniężnych. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 42 ust. 1 ww. ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięc ie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komenta rz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestanie m naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które j uż zaistniało”). Charakter narusze nia , jaki ego strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieni ężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia pra wa nie występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 k pa. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 Prezes UOKiK wskazuje również, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów administracyjnych kar pieniężn ych , nakładanych na gruncie ustawy o opakowaniach, które pełnią nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska oraz systemu gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jak i związanego z nim poszanowania interesu publicznego w przyszłości . Ponadto Prezes UOKiK wskazuje, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów ustawy o opakowaniach, było ułatwienie użytkownikom produktów w opakowaniach pozbycia się ich w prawidłowy spo sób, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, jak i gdzie te odpady mogą pozostawiać, co w przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego i zwiększa świadomość konsumentów, w zakresie postępowania ze zużytymi opakowaniami. Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f kpa. W ocenie Prezesa UOKiK przedsiębiorca w całości nie wypełnił obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o opakowaniach , a tym samym w pełni przyczynił się do powstania naruszenia. Umieszczenie w miejscu sprzedaży informacji wymaganych na mocy art. 42 ust. 1 tej ustawy, jest obligatoryjne dla wszystkich przedsiębiorców, których działaln ość gospodarcza detaliczna lub hurtowa obejmuje sprzedaż produktów w opakowaniach, niezależnie od skali prowadzonej działalności. Tym samym brak wywieszenia przez przedsiębiorcę wymaganych prawem informacji w sposób oczywisty naruszało prawo użytkownika, w szczególności konsumenta, do informacji, w jaki sposób postępować z odpadami opakowaniowymi, jak również było sprzeczne z ww. przepisami. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia prz esłanek faktycznych uzasadniających wymierzenie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o opakowania ch . Należy podkreślić, że wysokość kary pieniężnej, jaka może, zgodnie z art. 57 pkt 4 ww. ustawy , zostać nałożona na przedsiębiorcę z tytułu niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 ww. ustawy, może wynosić od 500 zł do 20 000 zł. W niniejszej sprawie, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 7 00 zł (słownie: siedemset złotych) , po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d k pa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wn iosek strony o u chylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zastąpienie kary pieniężnej pouczeniem należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na grunci e ustawy o opakowania ch . Stąd też, postępowanie Świętokrzyskiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o opakowaniach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Kielcach w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. O d skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżen ia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznani e prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzk iego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 gru dnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 202 5 r. poz. 870 .) . Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej / podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [xxxxxxxxxxxxx] 2. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej