DIH-III-27/2026

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 20 marca 2026 r. DIH - 3.707.191.2025.SD DECYZJA DIH - 3.27.2026 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 202 5 r. poz. 1691 ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229 , ze zm. ), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę prowadzącemu dzi ałalność gospodarczą pod nazwą Granos Group Sp. z o.o. z siedzibą w Zielonej Górze od decyzji Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 24 listopada 2025 r. (sygn. ZNR.8361.132.2025.AS ), wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wys okości 5 00 zł (słownie: pięćset złotych), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi ( Dz. U. z 2025 r. poz. 870 ), z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 p kt 1 - 3 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 16, 22 oraz 29 września 2025 r., inspektorzy reprezentujący Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Lubuskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie i w zakresie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z 16 września 2025 r. nr ZNR.140.2025 , przeprowadzili kontrolę u ww. przedsiębiorcy , zwanego dalej również „stroną” . Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 , ze zm. ), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skierowano zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 19 sierpnia 2025 r. sygn.: ZNR.836 1 . 132 .2025, ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego m.in. kontrolę przestrzegania przez przedsiębiorców obowiązku informowania konsumentów o sposobie postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi produktów. Pismo odebrano 21 sierpnia 2025 r . Kontrolę przeprowadzono w sklepie wędkarskim w obecności przedsiębiorcy , któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 W toku kontroli sprawdzono m.in. przestrzeganie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opako waniowymi ( Dz.U. z 2025 r. poz. 870 , ze zm. ) , zwanej dalej „ustawą o gospodarce opakowaniami”, w zakresie dotyczącym art. 40a, art. 41 oraz art. 42 . W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że przedsiębiorca, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , prowadząc jednostkę handlu detalicznego , w której sprzedawane są produkty w opakowaniach, nie przekazywał użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach op akowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży . Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 16 września 2025 r. (sygn.: ZNR.8363.132.2025 ) . Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W zw iązku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z 23 października 2025 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 202 5 r. poz. 1691 ), zwanej dalej „ k pa” , Lubuski WIIH zawiadomił stron ę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami, z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy, informując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Zawiadomienie to doręczono stronie 7 listopada 2025 r. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień i pismem z 7 listopada 2025 r. wyjaśniła, m.in. że uchybien ie miało charakter nieumyślny, a sam przedsiębiorca zmaga się z licznymi trudnościami finansowymi i prosi o odstąpienie od wymierzenia kary finansowej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z 24 listopada 2025 r. Lubuski WIIH wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 5 00 zł, na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami, z tytułu niewykonania obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy . D ecyzja ta została doręczona stronie 25 listopada 2025 r. 19 grudnia 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej także „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Lubuskiego WIIH, pismo strony będące odwołaniem od ww. decyzji. W odwołaniu strona zwróciła się z prośbą o umorzenie kary z racji ciężkiej sytuacji finansowej lub maksymalne złagodzenie jej wymiaru. Podniesiony został również argument, że charakter działalności to przede wszystkim sprzedaż internetowa i że nie jest to klasyczny sklep stacjonarny. Strona przy znała, że po pouczeniu zamieściła również informację zbiorczą o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. Pismem z 12 stycznia 202 6 r. nr DIH - 3.7 07.191.2025.SD , Prezes UOKiK powiadomił stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronie 19 stycznia b r. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 Strona skorzystała z przysługujących jej uprawni eń i pismem z 20 stycznia b r. złożyła wniosek o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i podtrzymała argumenty zawarte ww. odwołaniu. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydan a decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. O rganem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 k pa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Na podstawie art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami , nadzór nad przestrzeganiem przepisów m.in. art. 42 ust. 1 sprawuje Inspekcja Handlowa, działając na podstawie ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach, jest obowiązany przekazywać użytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych systemów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach – co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. Stosownie do treści art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy , administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto wbrew przepisowi art. 42 ust. 1 prowadząc jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów ww. informacji. W świetle art. 57 pkt 4 ustawy o gospodarce opakowaniami , kary pieniężne wynoszą: w przypadkach, o których mowa m.in. w art. 56 ust. 1 pkt 12 – od 500 zł do 20 000 zł. W myśl art. 58 ust. 2 tej ustawy , kary pieniężne za czyny, o których mowa w ww. przepisach, wymierza, w drodze decyzji, właściwy wojewódzki inspektor I nspekcji H andlowej . U stawa o gospodarce opakowaniami nie reguluje przesłanek wymiaru kary, ani też kryteriów odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, a więc stosownie do treści art. 189a § 2 k pa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy odpowiednio: art. 189d i art. 189f k pa. Zgodnie z art. 189d k pa , wymierzając administracyjną kar ę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego int eresu strony oraz czas trwania tego naruszenia; Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaran ie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę d obrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Zgodnie z art. 189f § 1 k pa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachow anie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za prze stępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 k pa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby b yć nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym n aruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdza jące wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 k pa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w punkcie sprzedaży należącym do przedsiębiorcy, Lubuski WIIH stwierdził, że kontrolowany nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami poprzez to, że prowadząc jednostkę handlową, oferował do sprzedaży produkty w opakowaniach, nie przekazując użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: 1) dostępnych syst emów zwrotu i zbierania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, 2) właściwego postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, 3) znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, – co najmniej przez wywieszenie tych informa cji w miejscu sprzedaży – co nosiło znamiona czynu określonego i sankcjonowanego przez art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustawy . Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Lubuski WIIH, w drodze decyzji z 24 listopada 2025 r., nałożył karę pieniężną w wysokości 5 00 zł na stronę , to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia . Odwołując się od wydanej decyzji, strona zwróciła się z prośbą o umorzenie kary z racji ciężkiej sytuacji finansowej i braku płynności finansowej lub maksymalne złagodzenie jej wymiaru oraz że naruszenie miało charakter incydentalny, nieumyślny i nieszkodliwy społecznie . Podniesiony został również argument, że charakter działalności to przede wszystkim sprzedaż internetowa i że nie jest to klasyczn y sklep stacjonarny. Strona p rzyznała, że po pouczeniu zamieściła również informację zbiorczą o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. W ocenie Prezesa UOKiK, przedstawione przez stronę w odwołaniu argumenty są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które jednoznacznie wskazują na niewykonanie obowiązku wynikającego z art . 42 ust. 1 tej ustawy . Przepisy te statuują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wobec którego stwierdzono naruszenie powyższego obowiązku informacyjnego. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z 8 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyś lną) oraz przyczyny powstania naruszenia. Dowiedzenie zatem w toku kontroli, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligato ryjny. Tym samym, bez znaczenia dla oceny zasadności zastosowania powyższej sankcji pozostają o koliczności towarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze pod jęte w efekcie kontroli, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona zobowiązana cz ynić zadość wymaganiom ustawowym, które przy sprzedaży produktów w opakowaniach określają obowiązek przekazywania użytkownikom tych produktów wymaganych informacji na temat opakowań i odpadów opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów ich zwrotu i zbie rania oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z nimi oraz znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży. W niniejszej sprawie strona nie spełniła powyższych obowiąz ków , co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz wymierzenia jej kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami. Nietrafionym argumentem jest również twierdzenie, że przedsiębiorca prowadzi sprzedaż głównie internetową (cyt. „99% to działalność sprzedaży internetowej”), a nie stacjonarną w jej klasycznym rozumieniu. Niezbitym faktem jest, że strona postępowania posiada również swoją siedzibę (adres) stacjonarną , pod kt órą prowadzi działalność gospodarczą tj. sklep wędkarski i świadczy sprzedaż towarów , a charakter sprzedaż y internetow ej jest tylko opcją zakupu jak strona sama przyznała . S przedaż stacjonarna jest również prowadzona co udowodniła kontrola ww. sklepie wędk arskim. Obowiązkiem profesjonalnego przedsiębiorcy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 zajmującego się sprzedażą produktów w opakowaniach, który prowadzi działalność gospodarczą od 21 marca 2012 r. ( zgodnie z informacją z KRS) jest przestrzeganie obowiązujących przepisów i wypełnianie ustawo wych obowiązków. Strona ww. odwołaniu wnosi o maksymalne złagodzenie kary pieniężnej. Organ drugiej instancji podkreś la , że Lubuski WIIH wymierzył karę właśnie w jej minimalnej wysokości tj. 500 zł przy czym jej maksymalna wysokość to 20 000 zł. Odnosząc się do kwestii odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej , o które strona wniosła, w odwołaniu, Prezes UOKiK podobnie jak organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 189f k pa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k pa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Z treści przepisu wynika, że organ jest zobl igowany do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, jeżeli wskazane w nim przesłanki zostaną spełnione łącznie. Jak wynika z akt sprawy, Lubuski WIIH rozważył, czy ziściły się przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjne j kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o którym mowa w art. 189f k pa, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej decyzji. W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w niniejszej sprawie strona dokonała przywrócenia stanu zgodnego z prawem, gdyż w wyniku kontroli, podjęła działania naprawcze, skutkujące uwidocznieniem wymaganych informacji, a więc zaprzestała naruszenia prawa, natomiast nie można było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, do czego organ drugiej inst ancji odniósł się w dalszej części uzasadnienia. Warto podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że wagę naruszenia (i ewentualną jego znikomość) należy badać z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu ustawowego, zw iązanego w tym przypadku z ochroną środowiska, a co za tym idzie – zdrowiem i interesem publicznym. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego bezwzględnie karą pieniężną, nie może wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawoda wca nie wyjaśnia przy tym, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. Natomiast w piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku pra wnego jest istotne oraz naruszenie prawa nieistotne. Naruszenie prawa nieistotne to naruszenie prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełniają warunek wskazania jako podstawową prz esłankę odstąpienia od nałożenia kary: waga naruszenia prawa jest znikoma. Ocena wagi naruszenia prawa jako znikomej wymaga spełnienia również drugiego warunku: zaprzestania przez stronę naruszenia prawa, a więc przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z p rawem (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2024, Wydanie 19 – komentarz do art. 189f k pa; wyrok NSA z 22 lutego 2022 r. sygn. akt II GSK 9/22 oraz uchwałę NSA z 9 czerwca 2022 r. sygn. akt III OPS 1/21 i powołane tam orzecznictwo). Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń), jak i podmiotow ym (np. czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy), przy czym decydujące znaczenie należy przyznać skutkom naruszenia dla dóbr chronionych przez daną dziedzinę prawa. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 23 września 2021 r. syg n. akt II SA/Ol 435/21, wyrok WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 973/20). Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 Prezes UOKiK wskazuje, że organ pierwszej instancji przy ocenie naruszenia prawa, którego dopuściła się strona, wziął pod uwagę, że kryterium to jest określone przez relacje pomiędzy działaniem lub zaniechaniem przedsiębiorcy, a jego ustawowymi obowiązkami. Dokonując oceny tej przesłanki zasadnie przyjął, że strona prowadziła w kontrolowanej placówce sprzedaż produktów w opakowaniach, nie przekazując nabywcom tyc h produktów wymaganych informacji na temat opakowań i odpadów opakowaniowych, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaży, wbrew postanowieniom art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami. Przepisy te, określając sposób przekazywa nia wymaganych informacji użytkownikom produktów w opakowaniach wskazują, że powinny być one co najmniej wywieszone w miejscu sprzedaży. W praktyce oznacza to, że ich wywieszenie stanowi minimum, które należy spełnić, aby zadość uczynić tym przepisom. Podk reślić należy, że 29 września 2025 r. strona podpisała bez uwag protokół kontroli, w którym bez żadnych wątpliwości stwierdzono brak wymaganych informacji dla konsumentów. Należy podkreślić również fakt, że strona została poinformowana o zbliżającej się kontroli w zawiadomieniu o zamiarze przeprowadzenia kontroli , w którym to jasno wskazano zakres przedmiotowy kontroli. Zawiadomienie zostało doręczone stronie 21 sierpnia 2025 r., natomiast sama kontrola rozpoczęła się 16 września 2025 r. Tym samym strona miała odpowiednio dużo czasu, aby się do niej przygotować oraz zweryfikować , czy jako przedsiębiorca wykonuje i stosuje prawidłowo obowiązki wynikające z przepisów ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Zaakcentować trzeba, iż to us tawodawca reguluje, jakie konsekwencje ponosi przedsiębiorca w związku z nieprzestrzeganiem określonych przepisów prawa. Nie ulega też wątpliwości, że umieszczenie (wywieszenie) w placówce odpowiedniej informacji w zakresie gospodarowania opakowaniami, o k tórej mowa w art. 42 ust. 1 tej ustawy ma służyć konsumentom i poprzez to wpływać na ograniczenie ilości wytwarzanych odpadów opakowaniowych, które negatywnie oddziaływają na środowisko poprzez substancje stosowane do wytwarzania. Przekazywanie tych inform acji w miejscu sprzedaży, a co za tym idzie uzyskiwanie przez konsumentów wiedzy o sposobie gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi bez wątpienia przyczynia się do zwiększenia dbałości o stan środowiska naturalnego, na co słusznie zwrócił uwa gę również organ pierwszej instancji. Tym samym, brak przekazania przedmiotowych informacji ma bezpośredni związek z ochroną środowiska . Prezes UOKiK wyjaśnia przy tym, że to od przedsiębiorcy, jako profesjonalisty na rynku, oczekuje się znajomości przepis ów m.in. w zakresie regulacji dotyczących postępowania z opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, a przede wszystkim dołożenia należytej staranności, aby jego działalność była prowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dodać należy, że obowiązek wynikający z art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , a dotyczący uwidaczniania wymaganych informacji co najmniej przez ich wywieszenie w miejscu sprzedaży przez podmiot prowadzący określoną jednostkę handlu detalicznego (lub hurtowego) i sprzedają cy produkty w opakowaniach – istnieje od wielu lat i nie jest przepisem nowym lub zawiłym. Wynika z niego, iż w przypadku spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. prowadzenia jednostki handlu detalicznego (lub hurtowego) oraz sprzedaży produktów w opakowan iach – istnieje obowiązek przekazywania użytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: dostępnych systemów ich zwrotu i zbierania oraz recyklingu odpadów opakowaniowych, właściwego postępowania z nimi oraz znacz enia oznaczeń stosowanych na opakowaniach. W niniejszej sprawie strona uchybiła ciążącym na nie obowiązkom i nie wywiesiła w miejscu Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 sprzedaży powyższych informacji. Wywieszenie tychże informacji było okolicznością całkowicie zależną od przedsiębiorcy. Z t ego względu nie można przypisać stronie braku zawinienia i należy zgodzić się z twierdzeniem organu pierwszej instancji, że stwierdzone naruszenie wynikało z zaniedbania samego przedsiębiorcy. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji sł usznie stwierdził, że w niniejszym przypadku waga naruszenia prawa nie może być uznana za znikomą. Bez znaczenia jest przy tym fakt, że stwierdzone w toku kontroli uchybienia zostały skorygowane. Z punku widzenia zastosowania przepisów ustawy kluczowe znac zenie ma bowiem fakt, iż w trakcie rozpoczęcia czynności kontrolnych, wszystkie wymagane informacje, w zakresie, o którym mowa w art. 42 tej ustawy, nie były dostępne dla konsumentów, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym – protokole kontroli, przyjętym przez stronę bez uwag. Należy jeszcze raz podkreślić, iż celem ustawodawcy, przy tworzeniu przepisów ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, było ułatwienie użytkownikom produktów w opakowaniach pozbycia s ię ich w prawidłowy, a więc umożliwienie im dostępu do informacji, jak i gdzie te odpady mogą pozostawiać. Niewątpliwie, uzyskanie przez konsumentów powyższej wiedzy przyczynia się, jak już wspomniano wyżej, do zwiększenia dbałości o stan środowiska natura lnego i zwiększenie świadomości konsumentów, w zakresie postępowania ze zużytymi opakowaniami . W świetle powyższego, należy stwierdzić, że dokonana przez Lubuskiego WIIH analiza stwierdzonego naruszenia była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W szczególności należy wskazać, że organ pierwszej instancji odniósł się do dobra lub dóbr chronionych naruszonym przepisem prawa, wskazując wprost, jakie dobra są chronione, jak dużego uszczerbku doznały w efekcie działania strony ora z jak się kształtują okoliczności sprawy, mające wpływ na ocenę naruszenia i jego skutków. Dodać należy, że w tym ostatnim przypadku uwzględnił on elementy przedmiotowo i podmiotowo istotne (np. jak była skala naruszeń prawa i jakie są ich skutki), tak, ja k już wyżej wykazano. Nawet gdyby uznać za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzestania przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k pa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przes łanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 k pa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Należy wskazać, że naruszenie pr zepisów art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami stanowi czyn (delikt administracyjny), który sankcjonowany jest przez art. 56 ust. 1 pkt 12 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie organ I nspekcji H andlo wej . Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Lubuskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji ww. organu I nspekcji H andl owej nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 k pa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności , o których mowa w art. 189f § 2 k pa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 k pa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi . Okol iczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego na nią w art. 42 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów wyraźnie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bow iem dotyczy regulacja art. 189f § 1 k pa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowan ego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczy n nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało)”. Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z 25 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). Z powyż szego wynika, że w przedmiotowej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym brak jest podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 k pa. Prezes UOKiK stoi tak że na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o gospodarce opakowaniami, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić w ysoki poziom ochrony interesów użytkowników produktów w opakowaniach oraz ochrony systemu gospodarowania opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, jak i związanego z nim poszanowania interesu publicznego w przyszłości . Mając powyższe na uwadze, Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia na stronę kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f k pa. W ocenie Prezesa UOKiK, strona w całości nie wypełniła swojego obowiązku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami , a tym samym w pełni przyczyniła się do powstania naruszenia. Umieszczenie w miejscu sprzedaży informacji wymaganych na mocy art. 42 ust. 1 tej ustawy, jest obligatoryjne dla wszystkich przedsiębiorców, których działalność gospodarcza detalicz na lub hurtowa obejmuje sprzedaż produktów w opakowaniach, niezależnie od skali prowadzonej działalności. Brak wywieszenia przez stronę wymaganych prawem informacji w sposób oczywisty naruszało prawo użytkownika, w szczególności konsumenta, do informacji, w jaki sposób postępować z odpadami opakowaniowymi, jak również było sprzeczne z ww. przepisami. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że okoliczności naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymierz enie stronie kary pieniężnej na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami. Należy podkreślić, że wysokość kary pieniężnej, jaka może, zgodnie z art. 57 pkt 4 tej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 ustawy , zostać nałożona na przedsiębiorcę z tytułu niedopełnienia obowi ązku wynikającego z art. 42 ust. 1 tej ustawy, może wynosić od 500 zł do 20 000 zł. W niniejszej sprawie, stronie wymierzono minimalną karę pieniężną w wysokości 5 00 zł, po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 189d k pa, co znajduje swój wyraz w treści zaskarżonej decyzji i jest jednocześnie w pełni podzielane przez organ odwoławczy . Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony o umorzenie kary należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o gospodarce opakowaniami. Stąd też, postępowanie Lubuskiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w m ocy. W związku ze wskazaniem przez stronę na trudną sytuację finansową, Prezes UOKiK informuję, iż w myśl art. 67a § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 , ze zm. ), organ administracji publicznej, który nałożył karę pieniężną (tj. Lubuski WIIH), na wniosek strony, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem strony lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności kary pieniężnej lub rozłożyć jej zapłatę na raty, 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległośc i wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, 3) umorzyć w całości lub w części zaległości, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną Zgodnie z art. 58 ust. 2 i 4 ustawy o gospodarce opakowaniami, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wielkopolskim , w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k pa, organ drugiej instancji wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyj nego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 0 0 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości prz edmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy zło żyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze z m. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady M inistrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 58 ust. 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 927, ze zm.) . z up . Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Joanna Jankowska - Kuć Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują : 1) XXX 2) Lubuski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej