DIH-III-148/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 18 listopada 2024 r. DIH - 3.707.131.2024.AB DECYZJA DIH.3. 148 .2024 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), po przep rowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji PO.213.C.151.2024.GZ Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 14 sierpnia 2024 r. (sygn. DS.8361.107.2024) wymierzającej przedsiębiorcy Bartoszowi Zagalskiemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą: Bartosz Zagalski ZAGI , zwanego dalej „stroną”, „stroną postepowania” lub „przedsiębiorcą” , karę pieniężną w wysokości 1 800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset zł) z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mow a w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach od 17 - 28 maja 2024 r., inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej: „Mazowiecki WIIH” lub „organ pierwszej instancji”), działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli DS.119.2024 z 17 maja 20 24 r. oraz DS. 135/2024 z 28 maja 2024 r., przeprowadzili kontrolę w placówce należącej do ww. przedsiębiorcy. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r., poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców ”, do przedsiębiorcy skierowano uprzednio zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z 30 kwietnia 2024 r. sygn. DS.8361.107.2024, ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli obejmującego m.in. sprawdzenie prawidłowości przekazywania konsumentom informa cji o cenach oferowanych produktów zgodnie z przepisami: — ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o cenach” , — rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen”, „rozporządzeniem Ministra Rozwoju”. Pismo odebrano 8 maja 2024 r. 2 Kontrolą w zakresie prawidłowości uwidaczniania cen objęto 125 pozycji potraw i napojów oferowanych do konsumpcji w dniu 17 maja 2024 r. wyszczególnionych w karcie menu. Po dokonaniu analizy prawidłowości uwidaczniania cen inspektorzy stwierdzili niedopełnienie obowiązku uwidocznienia cen w karcie menu, w s posób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen w odniesieniu do 84 pozycji, poprzez: — brak określenia ilości, do których odnosiła się uwidoczniona cena dla 83 potraw, — uwidocznienie przy 2 potrawach ich cen y w formie przedziału cenowego otwartego „od”. Powyższe stanowiło naruszenie art. 4 ust.1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oraz § 9 ust. 2 w związku z § 9 ust 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 2 8 maja 2024 r. (nr akt kontroli: DS.8361.107.2024 ). Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku z powyższym, pismem z dnia 17 lipca 2024r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ), zwanej dalej „Kpa”, Mazowiecki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach. Jednocześnie poinformowano na podstawie art. 10 § 1 Kpa, że stronie postępowania przed wydaniem decyzji przysługuje prawo wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Jednocześnie Mazowiecki WIIH zobowiązał stronę do przekazania informacji o uzyskanych przez przedsiębiorcę korzyściach majątkowych lub stratach związanych z naruszeniem obowiązków, o których mowa powyżej oraz o wielkości obrotów i przychodu za rok ubiegły. E - mailem z 2 sierpnia 2024 r. przedsiębiorca prze kazał informację o osiągniętych w 2023 r. obrotach i przychodach, jak również poinformował, że nie zanotował żadnych korzyści w związku z naruszeniem obowiązków. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Mazowiecki WIIH w drodze decyzji PO.213.C.151.2024.GZ z 14 sierpnia 2024 r. ( sygn. DS.8361.107.2024 ), nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1 800 zł (słownie: jeden tysiąc osiemset zł) z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach. Decyzja ta został a doręczona stronie 27 sierpnia 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, za pośrednictwem Mazowieckiego WIIH, 16 września 2024 r. otrzymał odwołanie od ww. decyzji. Stron a w odwołaniu poinformowała, iż uznaje karę w wysokości 1 800 zł jako za wysoką. Jednocześnie strona wskazała, iż w uzasadnieniu decyzji zostało napisane, że w oparciu o wpis do CEDIG przedsiębiorca rozpoczął działalność od 29 marca 2001 r, natomiast kontr olowany bar został otwarty w 2020 r, a naruszenia wymienione w decyzji miały miejsce w ostatnim czasie a nie od marca 2001 r. W związku z powyższym strona wniosła o zmniejszenie kary. Pismem z 30 września 2024 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie odwołania od decyzji Mazowieckiego WIIH z 14 sierpnia 2024 r. oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy 3 i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzy stała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonu je oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Han dlowej”, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest P rezes UOKiK. Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzeda ży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Dodatkowo sposób uwidaczniania cen towarów (lub usług) regulują przepisy rozp orządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii lub hotelarstwa uwidacznia ceny oferowanych potraw, wyrobów, noclegów, wyżywienia i innych oferowanych usług w cenniku. W świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , cennik, o którym mowa w ust. 1, zawiera także aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny z potrawą lub wyrobem, w szczególności pe łną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą są one sprzedawane, oraz określenie ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obow iązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez kons umentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach 4 są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE ) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze zm.). W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego WIIH w placówce, należącej do przedsiębiorcy stwierdzono, niedopełnienie obowiązku uwidocznienia cen w kartach menu, w sposób jednozn aczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen w odniesieniu do 8 4 (spośród 125 skontrolowanych) pozycji, tj. dla 83 pozycji poprzez brak określenia ich ilości, do których odnosiła się uwidoczniona cena, oraz w 2 przypadkach cenę potrawy podano w przedziale „od”, co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , karę pieniężną, z tytułu niewyko nania obowiązków wynikających m.in. z art. 4 ust. 1 , wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor IH. W związku z powyższym, Mazowiecki WIIH w drodze decyzji PO.213.C.151.2024.GZ z 14 sierpnia 2024 r. (nr akt sprawy: DS.8361.107.2024 ), nałożył k arę pieniężną w wysokości 1 800 zł na przedsiębiorcę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. Przepisy dotyczące uwidaczniania cen w sposób niewymagających dodatkowych założeń i wykładni nakazują właściwemu organowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków przewidzianych ww. przepisami, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały u sunięte. Dowiedzenie zatem, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyjną, a wskazane przepisy mają charakter obligatoryjny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierp nia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 805/19). Podkreślić należy, że odpowiedzialność określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą naruszenia prawa, w tym przypadku art. 4 ust. 1 tej ustawy w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczając ą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. W świetle powyższego, bez znaczeni a pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Strona w odwołaniu poinformowała, iż uznaje karę w wysokości 1 800 zł jako za wysoką , oraz wskazała, iż w uzasadnieniu decyzji zostało napisane, że w oparciu o wpis do CEDIG przedsiębiorca rozpoczął działalność od 29 marca 2001 r, natomiast kontrolowany bar został otwarty w 2020 r, a naruszenia wymienion e w decyzji miały miejsce w ostatnim czasie a nie od marca 2001 r. W związku z powyższym strona wniosła o zmniejszenie kary. 5 Odnosząc się do powyższego argumentu strony Prezes UOKiK po analizie skarżonej decyzji stwierdza, że jest on niezasadny . Mazowiecki WIIH wskazał na datę 29 marca 2001 r. przy rozpatrywaniu przesłanki dotychczasowej działalności, niemniej jednak powyższa data nie była w żadnym miejscu w decyzji utożsamiana z datą powstania nieprawidłowości w kontrolowanej placówce, ale została zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, wskazana jako data rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Mazowiecki WIIH w decyzji analizując czas trwania naruszenia obowiązków przez przedsiębior cę prawidłowo wskazał na 17 maja 2024 r., tj. dzień prowadzenia kontroli i stwierdzenia nieprawidłowości, jak również uwzględnił fakt naprawienia w toku kontroli nieprawidłowości. Prezes UOKiK stwierdza również, że strona, jako profesjonalista na rynku dzi ałający od 2001 r. i prowadząca od 2020 r. działalność gastronomiczna miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona obowiązana uwidocznić w cenniku ceny oferowanych potraw lub wyrobów w spo sób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen, poprzez podanie w cenniku, obok ceny oraz pełnej nazwy produktu, także określenia ich ilości . Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie strona dla 8 4 pozycji potraw i napojów (spośród 125 objętych kontrolą) nie wykonała powyższego obowiązku , co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu i wymierzenia jej stosownej kary pieniężnej . Prezes UOKiK zaznacza, że przepisy o informowaniu o cen ach mają na celu ochronę konsumentów przed wygórowanymi cenami ustalanymi w sposób dowolny przez przedsiębiorców prowadzących działalność usługową w zakresie gastronomii. Ustalają one reguły wymuszające na przedsiębiorcach realizację obowiązku uwidaczniani a cen oferowanych potraw lub wyrobów. Z przepisów tych wynika, że dodatkowe informacje, jakie powinny być podane w cenniku obok ceny potrawy lub wyrobu, to w szczególności pełna nazwa potrawy lub wyrobu, a także określenie ich ilości. Informacje te stanow ią minimum, jakie należy spełnić, aby umożliwić konsumentom identyfikację ceny z towarem, w związku z czym brak tych informacji jest równoznaczny z podaniem ceny w sposób niejednoznaczny, uniemożliwiający porównanie cen, sprzeczny z tymi przepisami. Przy o cenie, czy zostały spełnione powyższe wymagania, bierze się pod uwagę przede wszystkim to, czy konsument otrzymał jasną i rzetelną informację o cenie, umożliwiającą wybór i porównanie produktów. Ze specyfiki branży gastronomicznej wynika, że przygotowywane potrawy i napoje wydawane są na porcje, które mogą być różnej wielkości, stąd też dla takich produktów wprowadzony został wymóg podawania także ich ilości. Jeżeli produkty oferowane są w różnych wielkościach, konsument powinien otrzymać jasną i zrozumiałą informację pozwalającą na rozróżnienie i określenie tych wielkości, np. w przypadku frytek, ziemniaków czy surówki powinna być podana ich gramatura, w przypadku napojów typu kawa, herbata, piwo czy wino powinna być podana ich objętość. Należy zatem zgodzi ć się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że stwierdzone nieprawidłowości w sposób istotny naruszały interesy konsumentów, gdyż pozbawiały ich podstawowej informacji o tym, jakiej ilości potrawy lub wyrobu dotyczy uwidoczniona cena, a co za tym idz ie prawa do odczytania informacji o cenie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości. 6 Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie strona dla 83 pozycji (spośród 125 objętych kontrolą) nie wykonała obowiązku uwidocznienia ilości potraw i napojów co do których odnosiła się cena , oraz w przypadku 2 partii cenę potrawy podano w przedziale „od”, co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu i wymierzenia jej stosownej kary pieniężnej . W niniejszej sprawie, Mazowiecki WIIH był uprawniony do zastosowania kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach w granicach przewidzianych tymi przepisami, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 tej ustawy, mających wpływ na wymiar kary, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 1 800 zł, która stanowi 9% górnego wymiaru kary. Analizując prawidłowość uwzględnienia przez Mazowieckiego WIIH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej usta wowych wytycznych wymiaru sankcji wskazanych w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, na podstawie zabranego materiału dowodowego, Prezes UOKiK zważył, co następuje. Miarkując stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia t ych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie zakwalifikował stwierdzone uchybienia jako istotne naruszenie obowiązków. Przedsiębiorca nie podał w cenniku ilości dla 83 potraw lub napojów i w 2 przypadkach cenę potrawy podał w przedziale „od". Należy zatem podzielić pogląd organu pierwszej instancji, że tym samym przedsiębiorca ograniczył konsumentom możliwość porównania cen względem danej ilości tych potraw i napojów z innymi potrawami i napojami, a następnie dokonania przez nich właściwego wyboru z u względnieniem ich sytuacji finansowej. Brak określenia ilości potraw, wyrobów czy napojów może spowodować, że konsument otrzyma każdorazowo inną wielkość porcji potrawy, wyrobu oraz napoju w tej samej cenie. Nadto należy podkreślić, że wszczęcie kontroli, w ramach której stwierdzono nieprawidłowości, poprzedzone zostało skierowaniem do strony zawiadomienia z dnia 30 kwietnia 2024 r. sygn. DS.8360.107.2024 zawierającego informację o zakresie przedmiotowym kontroli oraz planowanym terminie jej przeprowadzenia, a pomimo tego nieprawidłowości te stwierdzono i zostały one usunięte dopiero w efekcie kontroli. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, należy uznać, że charakter i waga naruszenia obowiązków były znaczne i z pewnością nie miały cech znikomośc i. Przy ocenie powyższej przesłanki, organ pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił również skalę naruszenia obowiązków, stwierdzając, iż dotyczyły one 84 pozycji w menu na 125 skontrolowanych , co stanowiło ponad 67 % skontrolowanych. Organ pierwszej ins tancji prawidłowo wskazał datę stwierdzenia nieprawidłowości, przypadająca na czas prowadzenia kontroli, jak również uwzględnił fakt, iż w toku kontroli przedsiębiorca podjął dobrowolne działania naprawcze i uzupełnił w kartach menu brakujące informacje. O ceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków, organ pierws zej instancji zasadnie przyjął, że w stosunku do przedsiębiorcy nie stwierdzono wcześniej naruszenia obowiązków w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o cenach. 7 Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, tj. wielkość obrotów i przychodu p rzedsiębiorcy, organ pierwszej instancji uwzględnił przekazaną przez przedsiębiorcę informację o wielkości przychodu i obrotu za 2023 r. Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary, tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych p aństwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, należy uznać , że przesłanka ta nie znajduje zastosowania, gdyż przeprowadzona kontrola nie dotyczyła działalności o charakterze transgranicznym. Zdaniem Prezesa UOKiK, z powyższego wynika, że dokonana przez organ pierwszej instancji ocena przesłanek, o których mowa w art. 6 ust . 3 ustawy o informowaniu o cenach , była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Jak już wyżej wykazano, przepisy art. 6 ust. 1 tej ustawy, które stanowiły podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonej decyzji, obligowały Mazowieckiego WIIH do nałożenia na stronę kary pieniężnej z tytułu niewykonania powyższych obowiązków, bez względu na to, czy do naruszenia doszło po raz pierwszy. Natomiast przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, organ pierwszej instancji był zobligowany uwzględnić przesłanki wyliczone enumeratywnie w art. 6 ust. 3 tej ustawy, co zostało w niniejszej sprawie spełnione. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 9 ust. 2 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uw idaczniania cen , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Mazowiecki WIIH przy ustal aniu wysokości kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej zmiany na niższą. W opinii Prezesa UOKiK, wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 1 800 zł przy maksymalnej wysokości 20 000 zł , jest kwotą optymalną i adekwatną do wagi naruszenia prawa i st anowi 9 % górnego wymiaru kary. Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni informacji o gramaturze potraw i napojów dla 83 pozycji oferowanych w menu, oraz w 2 przypadkach jednoznacznej c eny potrawy, gdyż został ona podana w przedziale „od". Łącznie zakwestionowano 84 partie, co stanowiło ponad 67 % objętych kontrolą. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że kara pieniężna powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz.Urz. UE L 80 z 18.3.1998, s. 27, ze zm.), zwanej dalej „dyrektywą 98/6/WE”, który stanowi, że musi być ona skute czna, proporcjonalna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była od straszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, prawidłowego uwidaczniania cen, jak również powinna być ona możliwie 8 najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara pieniężna w wysokości 1 800 zł jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Prezes UOKiK podziela również stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie . Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Prezes UOKiK wskazuje, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE Parlamentu 1016058.3004595.2813357 11 Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. WE L Nr 80 s. 27). Dyrektywa ta w motywie (6) preambuły wskazuje, iż obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania św iadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Ponadto celem samej dyrektywy jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsume ntom oraz ułatwienia porównywania cen. Rzetelna, niebudząca zastrzeżeń informacja o ilości nabywanego towaru jest bardzo istotna w gastronomii i służy właściwemu poinformowaniu nabywcy o cenie potrawy (napoju), a także stwarza identyczne warunki dla podmio tów prowadzących działalności gospodarczą. Brak jednoznacznie wskazanych ilości (gramatury) potraw i napojów w cenniku pozbawił konsumentów prawa do uzyskania należytej i pełnej informacji o ofercie, które im przysługiwały, zaś uwidocznienie cen w przedzia le „od”, tj. w sposób niejednoznaczny utrudniało konsumentom podjęcie właściwej decyzji zakupowej, albowiem nie było wiadomym czy podana cena jest ostateczna i właściwa. Podkreślić należy, że stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły 84 partii oferowanych do sprzedaży wyrobów lub napojów spośród 125 skontrolowanych, tj. ponad 67 % oferowanych w cenniku potraw i napojów. Wobec powyższego w żadnej mierze nie można uznać, iż w niniejszej sprawie zakres naruszenia przepisów ustawy, a co za tym idzie waga naruszeni a prawa, jest znikoma. W sposób istotny naruszono prawa konsumenta do dostępu przysługujących mu informacji, a tym samym realna ochrona konsumenta została w tej materii zachwiana. Faktem jest, że w niniejszej sprawie strona podjęła działania naprawcze, pop rzez uzupełnienie brakujących informacji, co oznacza, że przesłanka zaprzestania naruszania prawa została spełniona . Znamienny jest przy tym fakt, że kontrola ta została przeprowadzona po uprzednim zawiadomieniu strony o zamiarze wszczęcia kontroli, a tym samym strona miała czas i możliwość odpowiedniego przygotowania się do takiej kontroli. Uznając za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w n iniejszej sprawie , gdyż wagi naruszenia nie można uznać za znikomą . Sam fakt usunięcia przez stronę naruszenia prawa 9 przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pie niężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, l ub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia tej kary uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Mazowieckiego WIIH. Inny organ ni e mógł na terenie podlegającym kognicji Mazowieckiego WIIH nałożyć kary pieniężnej na stronę za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały również okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określon a w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach. Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie dopełniła obowiązków nałożonych na nią w art. 4 ustawy o cenach, bow iem dla 84 pozycji w menu uwidoczniła ceny w sposób niejednoznaczny, budzący wątpliwości i uniemożliwiający porównanie cen. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie na ruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. R ed. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem nar uszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już za istniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjne j kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem naruszania. Ab y usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). Ponieważ cena , a w tym wypadku również z informacją o ilości potrawy, której cena dotyczy, musi być uwidocznion a przez przedsiębiorcę w sp osób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości 10 i umożliwiający porównanie cen w momencie oferowania danego produktu lub usługi, tak aby konsument na tej podstawie mógł podjąć decyzję o zakupie (tj. uwidocznienie cen ma charakter obowiązku przedumownego) zatem w przedmiotowej sprawie brak jest możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cena ch , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o zmniejszenie kary , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w z akresie wymierzania kary pieniężnej. Prezes UOKiK nie znalazł podstaw do obniżenia kary pieniężnej, gdyż stan faktyczny sprawy wprost uzasadnia nałożenie kary w określonym przez Mazowieckiego WIIH wymiarze. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostatec zna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Pr ezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności p ieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. 11 Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyj nymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspek cji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1) [xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx] 2) Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3) a/a