DIH-IV-51/2024

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, dnia 12 listopada 2024 r. DIH - 4.707.47.2024 .TN DECYZJA DIH - 4. 51 .2024 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „ KPA ”, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlow ej”, art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, po rozpatrzeniu odwołania z 30 sierpnia 2024 r. , wniesionego przez pełnomocnika reprezentującego JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA , z siedzibą w Kostrzynie, od decyzji Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Olsztynie nr DEg.8361.44.2024.EB z 23 sierpnia 2024 r., wydanej w przedmiocie na łożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł (dziesięć tysięcy złotych), w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i us ług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach” , co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy tj. od 23 października 2023 r., Prezes Urzędu Och rony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Do Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Olsztynie , zwanego dalej „ Warmińsko - Mazurskim WIIH”, „organem pierwszej instancji”, wpłynęło w dniu 5 września 2024 r. odwołanie z 30 sierpnia 2024 r., które zostało wniesione przez pełnomocnika reprezentującego Jeronimo Martins Polska Spółka Akcyjna . Odwołanie dotyczyło decyzji Warmińsko - Mazurskiego WIIH z 23 sierpnia 2024 r., wydanej w przedmiocie nałożenia na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesię cy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy tj. od 23 października 2023 r. Stwierdzono brak cen i cen jednostkowych przy 53 partiach towarów oraz brak cen przy 15 partiach towarów, w stosunku do 130 partii towarów obj ętych kontrolą, oferowanych do sprzedaży. Decyzja Warmińsko - Mazurskiego WIIH została doręczona stronie w dniu 28 sierpnia 2024 r. natomiast odwołanie zostało nadane u operatora publicznego usług pocztowych w dniu 2 września 2024 r . Pismem z 9 września 2024 r. Warmińsko - Mazurski WIIH przekazał przedmiotowe odwołanie do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem Urzędu” lub „organem drugiej instancji”. W dniach 22 – 26 marca 2024 r. na podstawie upowa żnienia nr DEg.8356.44.2024 z dnia 22 marca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Warmińsko - Mazurskiego WIIH przeprowadzili kontrolę w s klepie Biedronka w Elbląg u należącym do przedsiębiorcy: JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA . 2 W trakcie kontroli sprawdzono, czy w miejscu sprzeda ży detalicznej przedsiębiorca uwidacznia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ceny oraz ceny jednostkowe towarów handlowych. W sposób losowy inspektorzy wybrali 130 partii towarów wyeksponowanych na sali sprzedażowej. Na podstawie skontrolowanych 130 partii towarów stwierdzono nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen przy 68 partiach badanych towarów . Przy 53 partiach towar ów brakowało cen i cen jednostkowych, pomimo ustawowego obowiązku ich uwidocznienia . Powyższe naruszenie dotyczyło towarów takich jak: wyroby cukiernicze , wyroby alkoholowe , kawa i herbata , ryby i przetwory rybne , przetwory mi ęsne , przek ąski , przetwory zbo żowe , orzechy i bakalie , przetwory warzywne , mi ód , artyku ły przemysłowe . Przy 15 partiach towar ów brakowało cen pomimo ustawowego obowiązku ich uwidaczniania ( obowiązek uwidocznienia cen jednostkow ych tych towarów nie dotyczył ) . Były to wyroby cukiernicze , wyroby alkoholowe , kawa i herbata , przetwory mi ęsne , przek ąski . Brak cen i cen jednostkowych oraz brak cen stanowi 52 % stwierdzonych nieprawid łowości w stosunku do 130 partii towarów objętych kontrolą, oferowanych do sprzedaży. Powyższe zostało udokumentowane w protokole kontroli (numer akt DEg.8361.44.2024), a także w załącznikach nr 3 i 4 w postaci zestawień oraz w załączniku nr 6 w postaci zdjęć. Warmi ńsko - Mazurski WIIH przyjął , że stwierdzone nieprawidłowości dają podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na kontrolowanego przedsiębiorcę. W toku kontroli stwierdzono, że stan faktyczny polegający na braku uwidocznienia cen i cen jednostkowych oraz braku cen, stanowił naruszenie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. 2022 r., poz. 2776) zwanego dalej: „ rozporządzenie m w sprawie uwidaczniania cen”. Pismem z dnia 25 lipca 2024 r. Warmi ńsko - Mazurski WIIH poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu oraz o przysługującym Stronie prawie do zapoznania się z aktami sprawy i prawie do wypowiedzenia si ę co do zebranych dowodów i materiałów. Organ I instancji z obowiązał również przedsiębiorcę do przesłania oświadczenia o liczbie zatrudnionych średniorocznie pracowników oraz do przesłania kopii zeznania podatkowego za ostatni rok rozliczeniowy. W dniu 5 sierpnia 2024 r. drogą pocztową wpłynęły do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Olsztynie informacje od pełnomocnika przedsiębiorcy o przychodach przedsiębiorcy oraz o liczbie zatrudnionych średniorocznie pracowni ków . Warmi ńsko - Mazurski WIIH pismem z dnia 8 sierpnia 2024 r . poinformował Stronę o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, a także o przysługującym uprawnieniu strony do zapoznania się z aktami sprawy i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona post ępowania nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Decyzją nr DEg.8361.44.2024.EB z 23 sierpnia 2024 r. W armińsko - Mazurski WIIH nałożył na JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA kar ę pieniężn ą w wysokości 10 000 zł w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy . Strona wniosła odwołanie od po wyższej decyzji. Strona zaskarżyła decyzję organu I instancji w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie . I. Zarzuty strony 3 1. Zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy z dn ia 9 maja 2014 roku o informowaniu o cenach towarów i usług, poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go zgodnie z zasadą praworządności . 2. Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 6 ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r oku o informowaniu o cenach towarów i usług i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez naruszenie wymogu proporcjo nalności kary . 3. Zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsi ębiorców, poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o kontroli sklepu, którego miała dotyczyć . 4. Zarzut naruszenia art. 77 §1 KPA , poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego . 5. Zarzut naruszenia art. 80 KPA , poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowod ów . 6. Zarzut naruszenia art. 6 KPA , art. 8 KPA oraz art. 11 KPA , poprzez naruszenie zasad praworz ądności, pogłębiania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania . 7. Zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 KPA , poprzez uznanie, że odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej było bezzasadne. II. Wnioski strony Strona wniosła, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 KPA , o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. Jednocześnie strona w uzasadnieniu odwołania wniosła o przeprowadzenie dowodu z decyzji o karze pieniężnej wydanych przez organ pierwszej instancji w przeciągu miesiąca lipca i sierpnia 2024 r. z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz ceny, ponieważ zdaniem strony zachodzi podejrzenie, że zaskarżona decyzja narusza wymóg proporcjonalności. Preze s Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył , co następuje. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej , organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Organem wyższego stopnia jest Prezes U rzędu . Wobec powyższego, w myśl art. 127 § 2 KPA w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes U rzędu jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Analizując akta sprawy, Prezes Urzędu wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz zapoznał się z dowodami służącymi ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, dokonując przy tym ich wszechstr onnej oceny. W trakcie kontroli inspektorzy reprezentujący Warmińsko - Mazurskiego WIIH sprawdzili prawidłowość uwidaczniania cen i cen jednostkowych. Stwierdzono nieuwidocznienie cen i cen jednostkowych w miejscu sprzedaży detalicznej przy 53 partiach to war ów oraz nieuwidocznienie cen przy 15 partiach towar ów , pomimo ustawowego obowiązku ich uwidaczniania. Stwierdzono łącznie nieprawidłowości przy 68 partiach towarów podczas gdy skontrolowano 130 partii towarów. Powyższe stwierdzone nieprawidłowości w zakresie naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych, o czym jest mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach odnoszą się do 52 % partii towarów poddanych sprawdzeniu. 4 Tym samym ponad połowa towarów podlegających kontroli była pozbawiona cen lub cen i cen jednostkowych. Nie uwidaczniając cen strona pozbawiła konsumentów możliwości realizacji prawa do informacji o cenach towarów, co pozbawia ich możliwości rozważenia przedstawionej oferty i pod jęcia świadomej decyzji dotyczącej zawarcia określonej umowy z określonym kontrahentem, a przez to ogranicza swobodę zawierania umów. Brak natomiast uwidocznienia cen jednostkowych przy towarach uniemożliwia kupującym porównanie cen towarów z cenami towaró w podobnych lecz o innej masie czy objętości, a przez to utrudnia kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie. Powyższe godzi w prawo konsumenta do info rmacji, a także uniemożliwia konsumentowi porównanie cen towarów znajdujących się w obrocie handlowym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach: „W miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową to waru lub usługi w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen.” . Jednoznaczność oraz możliwość porównania cen stanowią podstawowe wytyczne przy uwidacznianiu cen towarów i usług na poziomie sprzedaży detalicznej. Uwidaczn ianie cen ma charakter wizualny. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach nakłada na przedsiębiorcę obowiązek uwidaczniania cen, co jest czynnością materialno - techniczną. Synonimem do uwidaczniania cen jest ich prezentowanie, ekspozycja, pokazy wanie, demonstrowanie. Uwidocznienie ceny na gruncie w/w ustawy przejawia się w formie czynności materialno - technicznych polegających na prezentowaniu ceny. Uwidocznieniem jest ujawnienie informacji wymaganych ustawą w taki sposób, aby były one czytelne, w idoczne, łatwo i bezpośrednio dostępne dla nabywców i aby przeciętny konsument mógł się samodzielne zaznajomić z danymi na temat ceny i ceny jednostkowej. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen: „1. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. 2. Cenę, cenę jednost kową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu.” Cena jednos tkowa towaru, w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach, oznacza cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: litr dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości oraz za kilogram dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy, sztukę dla towarów przeznacz onych do sprzedaży na sztuki. Powyższe oznacza, że cena, cena jednostkowa oraz informacja o obniżonej cenie powinna być uwidoczniona na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena lub informacja o obniżonej cenie , w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach, cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach: „Jeżeli przedsiębiorca nie wyko nał obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł.” . 5 Przepis ten nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną, choćby naruszenie miało charakter jednostkowy, a w trakcie kontroli przystąpiono do wykonywania zaleceń inspektorów i na dzień wszczęcia postępowania wszystkie nieprawidł owości zostałyby wyeliminowane. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał ww. obowiązku powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest sankcją administracyjną (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 683/22). Naczelny Sąd Administracyjny, dalej „NSA”, w swoim wyroku z dnia 11 sierpnia 2022 r., II GSK 541/19 orzekł: „Nawet jednorazowe naruszenie obowiązków, określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług stanowi delikt administracyjny. Natomiast z mocy art. 6 ust. 1 tej ustawy, każdy przedsiębiorca, dopuszczający się takiego deliktu, podlega admini stracyjnej karze pieniężnej. Okoliczności konkretnego naruszenia tych obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Niewątpliwie właściwy organ administracji, określając wysokość kary, winien uwzględnić zarówno stopień narusz enia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, jak i dotychczasową działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 tej ustawy).” . Natomiast art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o c enach sankcjonuje kwalifikowaną formę naruszenia ustawy o informowaniu o cenach, tzw . recydywę. Pułap górnego wymiaru kary został zwiększony z 20 000 zł do 40 000 zł. Przesłank ą zastosowania tej kwalifikowanej formy jest niewykonanie przez przedsiębiorcę o bowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 , co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy . Przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy jest normą sankcjonującą, podczas gdy normą sankcjonowaną jest art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach. Strona naruszyła art. 4 ust. 1 ww. ustawy, w związku z powyższym w ojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej jest uprawniony do nałożenia na stronę kary pieniężnej w trybie art. 6 ust. 1 albo w trybie art. 6 ust. 2 ww. ustawy, który to przepis miał zastosowanie w przedmiotowym przypadku. Dyspozycja normy sankcjonowanej okre śla treść nakazu, zakazu lub dozwolenia, czyli formułuje regułę powinnego zachowania się. W związku z przywołaniem art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cenach w normie sankcjonującej, powinne zachowanie wymagane od przedsiębiorcy na podstawie art. 4 ust . 1 odnosi się do nakazu uwidocznienia cen w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Z uwagi na cel ww. ustawy, jakim jest przekazywanie rzetelnej informacji o cenie przede wszystkim konsumentom, obowiązek oznaczania towarów ceną dotyczy poziomu detalicznego sprzedaży i świadczenia usług, czyli w głównej mierze sklepów i innych miejsc, w których przedsiębiorcy sprzedają towary lub świadczą usługi na rzecz ich odbiorcy finalnego. Tym samym zastosowanie ustawy o informo waniu o cenach jest ograniczone do szczebla detalicznego obrotu. Wynika to zarówno z brzmienia art. 4 ust. 1 który odnosi się do sprzedaży detalicznej, jak i z upoważnienia Inspekcji Handlowej, która jest organem kontroli powołanym do ochrony interesów i praw konsumentów i która została wyznaczona do sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem przez przedsiębiorców w obrocie detalicznym ww. przepisów, a także do nakładania kar za ich nieprzestrzeganie. Na gruncie niniejszej sprawy kara pieniężna nakładana j est na przedsiębiorcę. W ustawie o informowaniu o cenach przyjęto definicję przedsiębiorcy (art. 3 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, gdzie przedsiębiorca oznacza podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa Przedsiębiorców). Natomiast zgodnie z art. 2 lit. d dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. L z 1998 r. Nr 80, s. 27), zwanej „dyrektywą 98/6/WE”, podmiot gospodarczy, do którego od nosi się dyrektywa, oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jego działalności handlowej. W tym przypadku podmiotem kontrolowanym jest JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA . 6 Powyż sze wynika z podstawowego celu dyrektywy 98/6/WE, którym jest dokładne, przejrzyste i jednoznaczne informowanie konsumentów o cenach oferowanych im produktów, w szczególności przy zapewnieniu możliwości porównania cen. Przekazywanie takich informacji umożl iwia dokonanie świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw 2 i 6 dyrektywy 98/6/WE). Obowiązek uwidaczniania cen i cen jednostkowych jest to obowiązek informacyjny o charakterze przedumownym, czyli dotyczy okresu podejmowania decyzji przez ko nsumenta przed zawarciem umowy. Realizacja tego obowiązku ma przyczynić się do podjęcia decyzji w zakresie zawarcia umowy z przedsiębiorcą. Każdorazowe naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach, oceniać należy w kontekście ryzyka dokonania pr zez konsumenta zakupu bez możliwości pełnego rozeznania. Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, w agę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejsk iego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. nr 3 45, str. 1, ze zm.), zwane dalej „rozporządzeniem 2017/2394/WE”. Oceniając stopień naruszenia obowiązków , o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków , należy wskazać, że strona w dniu rozpoczęcia kontroli, czyli w dniu 22 marca 2024 r. nie dopełniła obowiązków w zakresie uwidocznienia cen oraz cen i cen jednostkowych oraz cen w stosunku do 68 partii towarów a ilość partii towarów u których zostały stwierdzone nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen stanowi ła 52% ilości partii towarów poddanych kontroli. Ilo ść konkretnych towarów, jakie nie były prawidłowo oznakowane informacjami wymaganymi przez ustawę o informowaniu o cenach, jest istotna z punktu widzenia kryteriów służących do miarkowania wysokości kary pieniężnej, tj. stopnia naruszenia. Dokonuj ąc oceny stopnia naruszenia obowiązków przedsiębiorcy stwierdzono, że charakter i waga naruszenia obowiązków były istotne. Przedsiębiorca nie uwidaczniając cen i cen jedno stkowych oraz cen przy towarach objętych kontrolą, oferowanych do sprzedaży , naruszył w sposób znaczny obowiązek wynikający z art. 4 ust. 1 ustawy. Warto ść towarów nie stanowi o większym lub mniejszym zakresie naruszenia. Obowiązek ustawowy dotyczy uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów , bez względu na ich wartość. Obowiązek podawania ceny oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Strona nie dopełniła ustawowych obowiązków, przez co przedmiotowy czyn uznać należy za sprzeczne z prawem 7 zaniechanie strony. W następstwie zaniechania strony, konsumenci po zbawieni zostali podstawowych informacji, na podstawie których mogliby podjąć decyzję o zakupie. Konsumenci dla 52 % partii towarów (objętych kontrolą) nie otrzymywali informacji o cenach jednostkowych i cenach, co uniemożliwiało im dokonanie świadomego w yboru produktu w oparciu o to kryterium oraz uniemożliwiło porównanie cen między produktami poszczególnych marek bądź takimi samymi produktami o różnej gramaturze. Podkreślić należy, że celem regulacji w zakresie informowania o cenach jest poprawa ochrony interesów konsumenta oraz zdrowa konkurencja między przedsiębiorcami i towarami - motyw (1) dyrektywy 98/6/WE. Organ I instancji przyjął, że czas trwania naruszenia obowiązków wynosił co najmniej od dnia rozpoczęcia kontroli, czyli od 22 marca 2024 r. do 19 kwietnia 2024 r. Strona ponosi pełną odpowiedzialność za popełniony delikt, do niej bowiem należy wyłączna kompetencja do ustalania i uwidaczniania cen, w tym cen jednostkowych, oferowanych przez siebie towarów. Strona jako przedsiębiorca winna zachowa ć szczególną dbałość przy formułowaniu informacji o oferowanych produktach, a jej podstawowym obowiązkiem jest znajomość i stosowanie obowiązujących przepisów prawa. Wskazać należy, że strona została zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia kontroli, jak ró wnież o jej planowanym zakresie, a mimo to kontrolujący stwierdzili w jej toku nieprawidłowości. Również fakt, iż nie była to pierwsza tego typu kontrola w placówkach należących do danego przedsiębiorcy stanowi okoliczność obciążającą stronę, bowiem strona nie wypracowała takiego sposobu prowadzenia działalności, aby zapobiegać podobnym nieprawidłowościom, a także nie podjęła skutecznych działań mających na celu weryfikację sposobu uwidaczniania cen oferowanych towarów. Tym samym obowiązkiem strony było po danie informacji o cenach i cenach jednostkowych w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, dla wszystkich wyrobów, a strona w przypadku 68 partii towarów tego obowiązku nie dopełniła. Dokonując oceny stopnia naruszenia obowiązków Prezes Urzędu ocenił , że przedsiębiorca nie uwidaczniając cen oraz cen jednostkowych towarów w jakiejkolwiek formie dostępnej dla kupującego w sposób poważny (znaczny) naruszył obowiązek określ ony w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Dotychczasowa działalność przedsiębiorcy – jest to przesłanka, która wymaga dostosowania sankcji do konkretnego przedsiębiorcy oraz uwzględnienia dotychczasowej działalności w zakresie przestrzegania ob owiązków wynikających z ustawy o informowaniu o cenach. Strona winna wykazać się znajomością przepisów dotyczących tej działalności i stosować je przy wykonywaniu tej działalności. Kryterium dotychczasowego przebiegu prowadzonej przez stronę działalnośc i jest dla strony okolicznością zaostrzającą wymiar kary, gdyż jest to kolejne stwierdzone przez Warmińsko - Mazurskiego WIIH naruszenie wymagań w zakresie ustawy o informowaniu o cenach. Jak wynika z dokonanych ustaleń, strona dopuściła się uprzednio analog icznych naruszeń, co skutkowało wydaniem dwóch decyzji przez Mazursko - Warmińskiego WIIH. Przy ocenie dotychczasowej dzia łalności przedsiębiorcy wzięto pod uwagę fakt, że Strona postępowania spełniła przesłanki określone w dyspozycji art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, tj. nie wykonała obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Warmińsko - Mazurski WIIH decyzją nr KNR.8361.239.2 023 z 16 stycznia 2024 r. na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 KPA odstąpił od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach z uwagi na znikomą wagę naruszenia prawa oraz zaprzestanie naruszenia prawa. Organ I instan cji stwierdził niewykonanie obowiązku w zakresie uwidaczniania cen z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w trakcie kontroli 8 w dniach 24 - 27 października 2023 r. w placówce handlowej Biedronka w Olsztynie, przy ul. Okrzei 8 należącej do ww. przedsię biorcy, co polegało na nieuwidocznieniu informacji o cenach przy 11 partiach towarów wobec 900 partii objętych kontrolą . Jednocześnie organ I instancji pouczył w ww. decyzji stronę a także wskazał, że istnieje możliwość nałożenia administracyjnej kary pien iężnej w przypadku stwierdzenia podobnej nieprawidłowości w wyniku przyszłych kontroli. Powyższe naruszenie zostało zakwalifikowane jako pierwsze naruszenie w 12 - miesięcznym przedziale czasowym, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, l icząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy , czyli od dnia 24 października 2023 r. Strona nie wniosła odwołania od ww. decyzji. Warmińs ko - Mazurski WIIH decyzją nr KNR.8361.51.2024 .MK z dnia 9 maja 2024 r. nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. Organ I instancji stwierdził niewykonanie obowiązku w zakresie uwidaczniania cen z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w trakcie kontroli w dniach 27 lutego - 4 marca 2024 r. w placówce handlowej Biedronka w Olsztynie, przy alei Piłsudskiego 50, należąc ej do przedsiębiorcy. Powyższe polegało na nieuwidocznieniu ceny 14 partii towarów na 450 partii towarów skontrol owanych oraz na naruszeniu typu „ pó ł ka - kasa” w stosunku do 3 partii towarów, gdzie cena na wywieszce cenowej różniła się od ceny zakodowanej w kasie fiskalnej, w tym w dwóch przypadkach różnica ta była na niekorzyść konsumenta. Powyższe naruszenie zostało zakwalifikowane jako drugie naruszenie w 12 - miesięcznym przedziale czasowym, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, czyli od dnia 24 października 2023 r. Strona wniosła odwołania od ww. decyzji. Prezes Urzędu decyzją nr DIH - 3.91.2024 (syg n. akt DIH.707.73.2024.JS) z 23 lipca 2024 r. utrzymał decyzję I instancji w mocy. Przedmiotowe naruszenie stanowiące podstawę do wydania niniejszej decyzji, stwierdzone w dniach 22 – 26 marca 2024 r. stanowi trzecie naruszenie w 12 - miesięcznym przedzial e czasowym, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, czyli od dnia 24 października 2023 r. Jednocze śnie przy ocenie przedmiotowej przesłanki organ I instancji wziął pod uwagę fakt usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w wyznaczonym przez inspektorów terminie. W dniu 19 kwietnia 2024 r. drogą elektroniczną, a 24 kwietnia 2024 r. drogą pocztową , strona dostarczyła informację o usunięciu niepra widłowości, Fakt usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w toku kontroli stanowi okoliczność łagodzącą. Przyjąć zatem należało, że stwierdzone nieprawidłowości nie miały charakteru incydentalnego w zakresie naruszenia prawa. Strona nie przedstawiła inf ormacji, czy uzyskała korzyść majątkową albo poniosła stratę w związku z naruszeniem ww. obowiązków. Należy wskazać, że uwzględnienie tej przesłanki, określonej w art. 8 ust. 1 lit. d dyrektywy 98/6/WE i transponowanej do art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o info rmowaniu o cenach, nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, ponieważ jest uzależnione od dostępności danych. Tym samym korzyści majątkowe uzyskane lub straty uniknięte przez podmiot gospodarczy wskutek naruszenia są uwzględniane jeżeli dostępne są od powiednie dane. Na gruncie niniejszej sprawy brak jest danych o korzyściach majątkowych uzyskanych lub stratach unikniętych powiązanych z ww. naruszeniami. Odnosząc się do działań przedsiębiorcy podjętych przez niego w celu złagodzenia lub naprawienia sz kody poniesionej przez konsumentów, to nie zostały one zidentyfikowane w stosunku do konsumentów, którzy zawarli uprzednio umowę. z tym przedsiębiorcą. Strona uzupełniła brakujące ceny i ceny jednostkowe co kwalifikuje się jako zaprzestanie naruszania praw a. Wielkość obrotów i przychodu – biorąc pod uwagę trzecią dyrektywę wpływającą na wymiar kary pieniężnej, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, na podstawie posiadanej 9 informacji o wielkości obrotów i przychodu należy uznać, że Strona wykracza poza kategorie przedsiębiorców przewidziane w Prawie Przedsiębiorców, tj. mikro - przedsiębiorców, małych oraz średnich przedsiębiorców i należy do kategorii pozostałych przedsiębiorców. Dowodem w zakresie informacji o wielkości obrotów i przychodu, Prezes Urzędu posłużył się sprawozdaniem finansowym strony za 2023 r. dostępnym w systemie informatycznym Krajowego Rejestru Sądowego. Dane zostały również przekazane przez przedsiębiorcę i dały podstawę do zakwalifikowania przedsiębiorcy do grupy tzw. inn ych przedsiębiorców (art. 7 Prawa przedsiębiorców), co w efekcie stanowi o wysokim udziale finansowym przedsiębiorcy w rynku. W związku z powyższym, Prezes Urzędu wziął pod uwagę okoliczność, że udział Strony w obrocie rynkowym jest jednym z największych, a wysokość kary w stosunku do obrotu stanowi ułamkową część procenta. Informacje dostępne w ramach rozporządzenia 2017/2394/UE . Naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach w stosunku do tego przedsiębiorcy nie ma charakteru transgranicznego i ni e notyfikowano sankcji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Ponadto wskazać należy, że kara pieniężna powinna także odpowiadać wymogom wskazanym przez ustawodawcę unijnego, który w art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE, nakazuje, że kara musi być skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (porównaj w tym zakresie wyrok NSA z 23 maja 2012 r., II GSK 684/11, czy wyrok NSA z 19 grudnia 2012, II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwośc i jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, powinna być ostrzeżeniem dla przedsiębiorc y, mającym na celu niedopuszczenie do powstania nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były tylko towary opatrzo ne odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych, jak również kara powinna być możliwie najmniej uciążliwa. Kara pieniężna wymierzona stronie w wysokości 10 000 zł stanowi ¼ górnego progu wymiaru kary (40 000 zł). Naczelny Sąd Administra cyjny w swoim wyroku z dnia 11 sierpnia 2022 r., II GSK 541/19 orzekł: „Nawet jednorazowe naruszenie obowiązków, określonych w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług stanowi delikt administracyjny. Natomiast z mocy art. 6 ust. 1 tej ustawy, każdy przedsiębiorca, dopuszczający się takiego deliktu, podlega administracyjnej karze pieniężnej. Okoliczności konkretnego naruszenia tych obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej. Niewątpliwie właściwy organ administr acji, określając wysokość kary, winien uwzględnić zarówno stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, jak i dotychczasową działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 u st. 3 tej ustawy).” Opisane wy żej okoliczności stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Należy zaznaczyć przy tym, że w związku z niewykonaniem obowiązku w zakresie uwidaczniania cen wojewódzki inspekto r Inspekcji Handlowej może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zasadne jest nałożenie na ww. przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, w związku z niewykonaniem obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach co najmniej trzykrotnie co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwier dzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy tj. od 23 października 2023 r. Odnosząc się zarzutów strony, Prezes Urzędu informuje co następuje. W celu większej przejrzystości, Prezes Urzędu zmienił kolejność odpowiedzi na zarzuty. 10 Ad. 3 Zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa przedsi ębiorców Strona wniosła zarzut naruszenia art. 48 ust. 1. Prawa przedsi ębiorców poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o kontroli sklepu, którego miała dotyczyć. W ocenie strony, je śli kontrola jest bez za wiadomienia o zamiarze, to muszą zachodzić podlegające weryfikacji przesłanki. Strona twierdzi, że w niniejszej sprawie, niby zawiadomienie zostało do strony skierowane, ale nie wskazywało na sklep, a Odwołująca prowadzi ponad 3500 sklepów. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że p owyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 48 ust. 1 Ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” : „Organ k ontroli zawiadamia przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli.” Jak wynika z materiału dowodowego, zgodnie z przepisami art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w dniu 7 marca 2024 r. ww. przedsiębiorcy doręczono, przesyłką pocztową za zwrotnym potwierdzeni em odbioru, zawiadomienie z dnia 4 marca 2024 r. o zamiarze wszczęcia kontroli. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wystawiane jest na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, który to przepis określa elementy przedmiotowo istotne zawiadomienia. Do tych elementów należą: oznaczenie organu, data i miejsce wystawienia, oz naczenie przedsiębiorcy, wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, imię, nazwisko oraz podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Do elementów przedmiotowo istotnych nie należy wskazanie miejsca kontroli, placówk i czy sklepu, gdzie przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. W tym konkretnym przypadku, obowiązek uwidaczniania cen nałożony jest na przedsiębiorcę i bez znaczenia pozostaje fakt, ile ten przedsiębiorca posiada miejsc sprzedaży detalicznej. Zgodni e z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w każdym miejscu sprzedaży detalicznej przedsiębiorca powinien uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Zawiadomienie organu kontroli ma określoną normatywnie treść. W dotychczasowym orzecznictwie sądowym wskazano, że obowiązek zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia planowanej kontroli ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia ochrony praw prze dsiębiorcy w postępowaniu kontrolnym, a nawet szerzej - z punktu widzenia skuteczności ochrony działalności gospodarczej w procesie kontroli przedsiębiorców. Ochronie uprawnień kontrolowanego służy uprzedzenie go o zamierzonej kontroli i wskazanie jej zakr esu (przedmiot kontroli oraz okres objęty kontrolą) (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2016 r., sygn. akt II GSK 2060/14). Żądanie strony, aby zawiadomienie organu kontroli zawierało wskazanie miejsc a kontroli poprzez dookreślenie a dresu sklepu, czyli miejsca wykonywania działalności jest nieuzasadnione prawnie i faktycznie w przypadku działalności gospodarczej wykonywanej przez stronę czyli handlu detalicznego. Treść zawiadomienia zapewnia ochronę przedsiębiorcy w zakresie przedmiot u kontroli oraz okresu objętego kontrolą, po to żeby przedsiębiorca mógł przygotować się do kontroli. Zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa Przedsiębiorców zasadą jest, że kontrolę przeprowadza się w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej oraz w godzinach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej pr zez przedsiębiorcę. Przepis ten wyznacza więc regułę kontrolowania przedsiębiorcy w miejscu jego siedziby lub prowadzenia działalności gospodarczej. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem kontroli jest faktyczna realizacja obowiązku informacyjnego w stosunku do konsumentów, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Dlatego też miejscem kontroli 11 jest miejsce wykonywania działalności przez przedsiębiorcę. W tym konkretnym przypadku, obowiązek uwidaczniania cen nałożony jest na przedsiębiorcę i bez znaczenia pozostaje fakt, ile ten przedsiębiorca posiada miejsc sprzedaży detalicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w każdym miejscu sprzedaży detalicznej przedsiębiorca powinien uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towar u w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Ponadto należy wskazać, że kontrolowanym jest przedsiębiorca, a zgodnie z dyrektywą 98/6/WE jest to podmiot gospodarczy, czyli w tym przypadku osoba prawna Jeronimo Martins Polska S.A. Obowiązek uwidocznienia cen nałożony jest na przedsiębiorcę. Podmiotem sankcjonowanym zgodnie z art. 6 ustawy o informowaniu o cenach jest przedsiębiorca. Podmiotem sankcjonowanym nie jest konkretny sklep czyli miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Przepisy ustawy informowania o cenach nie odnoszą się do miejsc prowadzenia działalności gospodarczej, czyli do konkretnych sklepów. Nie zawierają też w swojej treści żadnych norm odnoszących się do sieci sklepów. Przepi sy ustawy o informowaniu o cenach nakładają sankcje pieniężne na przedsiębiorcę bez rozróżnienia na miejsce prowadzenia działalności i na sposób prowadzenia działalności. Postanowienie art. 1 Dyrektywy 98/6/WE odnosi się do „podmiotu gospodarczego”. Defin icja podmiotu gospodarczego znajduje się w art. 2 lit. d Dyrektywy 98/6/WE: „ Do celów niniejszej dyrektywy: (…) d ) podmiot gospodarczy oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, która sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jego działalności handlowej lub zawodowej.” Nie ulega wątpliwości, że spółka akcyjna Jeronimo Martins Polska S.A., z siedzibą w Kostrzynie jest osobą prawną, która sprzedaje lub oferuje do sprzedaży produkty, które należą do zakresu jej działalności handlowej lub zawodowej. Tym samym jest podmiotem gospodarczym, o którym mowa w art. 1 Dyrektywy 98/6/WE. Ustawodawca unijny w dyrektywie 98/6 /WE nie nałożył na kraje członkowskie obowiązku uprzedniego informowania o miejscu kontroli w odniesieniu do branży handlu detalicznego. Z uwagi na to, że ani ustawodawstwo krajowe ani unijne nie stosuje wyłączenia w przypadku branży handlu detalicznego z ogólnych obowiązków dotyczących przeprowadzania kontroli, dlatego też, zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli ma treść określoną na zasadach ogólnych, które nie nakazują organom wskazywania miejsca kontroli w tym zawiadomieniu. W swoim wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/22, WSA w Warszawie orzekł: „Podobnie nie zas ługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli jej miejsca. Obowi ąz ek nałożony na organ kontrolny poinformowania przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli wynika z art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli wystawiane jest na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, który t o przepis określa elementy przedmiotowo istotne zawiadomienia. Do tych elementów należą: oznaczenie organu, data i miejsce wystawienia, oznaczenie przedsiębiorcy, wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, imię, nazwisko oraz podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Do elementów istotnych nie należy wskazanie miejsca kontroli, placówki czy sklepu, gdzie przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Racj ę ma organ odwoławczy podnosząc w odpowiedzi na skargę , że żądanie strony, aby zawiadomienie organu kontroli zawierało miejsce kontroli poprzez dookreślenie adresu sklepu, czyli miejsca wykonywania działalności jest nieuzasadnione prawnie i faktycznie w p rzypadku działalności gospodarczej wykonywanej przez s p ółkę, czyli handlu detalicznego. Treść zawiadomienia zapewnia ochronę przedsiębiorcy w zakresie przedmiotu kontroli oraz okresu objętego kontrolą, po to żeby przedsiębiorca mógł przygotować się do 12 kontroli. Treść zawiadomienia w przypadku działalności gos podarczej wykonywanej przez skarżącą nie przewiduje ochrony w zakresie wskazania miejsca kontroli. ” W swoim wyroku z dnia 17 stycznia 2020 r. , VI SA/Wa 2070/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł: „Zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy - Prawo przedsiębiorców, zawiadomienie o kontroli, jak również upoważnienie do kontroli, o którym mowa w art. 49 ust. 7 ww. ustawy nie wymaga określenia miejsca przeprowadzenia kontroli. Sąd wskazuje, że podnosząc zarzuty w ww. zakres ie skarżąca powinna określić, na czym konkretnie ewentualne naruszenia przepisów w ww. zakresie miałoby polegać. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa również ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wy nikiem sprawy. Takich okoliczności skarżąca nie wykazała.” Adekwatnie na gruncie niniejszej sprawy, w ocenie Prezesa Urzędu, strona nie wykazała istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 48 ust. 1 Prawa przedsiębi orców nakazującego organowi kontroli przekazanie przedsiębiorcy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, art. 48 ust. 3 pkt 1 - 5 Prawa przedsiębiorców nie zawierającego w swojej treści obowiązku podawania miejsca kontroli a art. 4 ust. 1 ustawy o infor mowaniu o cenach, nie zawierającym w swojej treści odniesienia do miejsca kontroli, tylko odniesienie do miejsca sprzedaży detalicznej i świadczenia usług. Z uwagi na brak konieczności uwzględniania w zawiadomieniu przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kont roli miejsca przeprowadzenia kontroli , argumentacja strony o braku zawiadomienia jest nietrafna i nie ma swojego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Odnośnie miejsca przeprowadzenia kontroli, Naczelny Sąd Administracyjny przedstawiając wykładnię art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa Przedsiębiorców, wskazał miejsca kontroli, które mogą być uwzględnione na podstawie Prawa Przedsiębiorców czyli, że kontrola może być przeprowadzana w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej, w m iejscu przechowywania dokumentacji, w tym ksiąg podatkowych, innym niż siedziba lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej oraz w siedzibie organu kontroli. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2021 r. , I GSK 1316/21). Pow yższe oznacza, że ww. katalog ma charakter zamknięty i ustalenie miejsc kontroli powinno odbywać się na podstawie przepisów prawa materialnego. Z uwagi na to, że art . 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, odnosi się do miejsca sprzedaży detalicznej i świadczenia usług, to kontrola jest przeprowadzana w miejscu wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. Odnosząc się natomiast do argumentu, że je śli kontrola jest bez zawiadomienia o zamiarze, to muszą zachodzić podlegające weryfikacji przesłanki , Prezes Urzędu informuje co następuje. Powyższe stanowisko strony o braku zawiadomienia jest niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym. Zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli zostało wysłane na adres siedziby głównej przedsiębiorcy. Fakt, że zawiadomienie nie zostało wysłane na adres kontro lowanej placówki handlu detalicznego nie oznacza, że strona może przyjąć, że kontrola odbywała się bez zawiadomienia. Strona expressis verbis nie wskazała zarzutu naruszenia art. 48 ust. 11 Prawa przedsiębiorców. Przepis ten nie miał w tym przypadku zastos owania, ponieważ stanowi k atalog zamknięty zwolnień z obowiązku zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze przeprowadzenia kontroli i obejmuje przypadki szczególne, które w tym przypadku nie miały miejsca. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że w/w zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ad. 1 Zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach Strona wniosła zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go 13 zgodnie z zasadą praworządności. Strona utrzymuje, że ukaranie jest bezpodstawne, bo organ w legalny sposób, zgodnie z art. 6 KPA i zasadą praworządności, nie stwierdził naruszenia z art. 4 ust. 1 o informowaniu o cenach towarów i usług. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje , że p owyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą praworządności określoną w art. 6 KPA , organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, która została określona w art. 7 KPA , w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ pierwszej instancji działał na podstawie prawa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Również dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie można zarzucić dowolności, ponieważ organ merytorycznie i popra wnie uzasadnił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. W rezultacie wywody zawarte w odwołaniu, zdaniem Prezesa Urzędu, stanowią polemikę z prawidłowym rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy o inform owaniu o cenach stanowi normę upoważnieniową do wydania przez wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej decyzji nakładającej karę na przedsiębiorcę, który nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach. Z powyższego przepisu wynika, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej posiada wyłączne upoważnienie do stwierdzenia naruszenia prawa i nałożenia administracy jnej kary pieniężnej na przedsiębiorcę, który narusza obowiązek uwidaczniania cen, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Przywołanie w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oznacz a, że wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nie może wydać decyzji stwierdzając naruszenie dowolnego obowiązku nałożonego na przedsiębiorcę w zakresie uwidaczniania cen. P rzedsiębiorca musi naruszyć ten obowiązek poprzez nieuwidocznienie w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług ceny lub ceny jednostkowej towaru w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W zaskarżonej decyzji osnowa została oparta o podstawę prawną z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, co jest prawidłowe, ponieważ poprzednie dwa naruszenia identyfikowane przez organ I instancji w stosunku do strony były stwierdzone w przedziale czasowym 12 miesięcy li cząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy tj. od 23 października 2023 r. i miał w tym przypadku zastosowani e art. 6 ust. 2 ww. ustawy (tzw. recydywa). Na gruncie niniejszej sprawy, stwierdzony brak cen i cen jednostkow ych wypełnia dyspozycję art. 4 ust. 1 ww. ustawy. Stwierdzony brak cen i cen jednostkowych nie budzi wątpliwości co do zaistnienia tych przesłanek. Na gruncie niniejszej sprawy całkowity brak cen i cen jednostkowych jest stwierdzoną nieprawidłowością w kat egoriach zero - jedynkowych, co implikuje stwierdzenie, że doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach poprzez nieuwidocznienie cen i cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożlwiający porównanie cen. Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy organ nie stwierdził go zgodnie z zasadą praworządności jest oczywiście be zzasadny. 14 Ad. 2 Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE . Strona wniosła zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary. Zdaniem Odwo łującej wymierzona kara obok tego, że nielegalna i niezasadna, bo ani nie wskazano powodów kontroli be z zawiadomienia, ani w istocie nie dokonano zawiadomienia - jest także rażąco za wysoka. Wziąwszy pod uwagę ilość kwestionowanych przez organ oznaczeń cenami. Kwestionowana w niniejszym post ępowaniu decyzja, nałożyła na skarżącą karę 10 000 zł. Zatem, że o rgan w oczywisty sposób naruszył wymóg proporcjonalności kary, który stawiają powy ższe przepisy i art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE. Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Przede wszystkim należy wskazać, że strona w swoim odwołaniu wskazuje art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, natomiast kara pieniężna została nałożona na stronę na podstawie art. 6 ust. 2 ww. ustawy. Dyrektywa 98/6/WE określa cele i kontekst stoso wania przesłanki proporcjonalności kar. Celem dyrektywy jest nałożenie obowiązku, by cena sprzedaży i cena jednostkowa na wszystkich produktach oferowanych do sprzedaży przez podmioty gospodarcze była jasno podana w celu lepszego przekazania informacji konsumentom i oraz umożliwienia porównywania cen. Cel dyrektywy został ustalony w art. 1 tej dyrektywy, a kontekstem jest podawanie cen konsumentom: „Celem niniejszej dyrektywy jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia po równywania cen”. W tym względzie dyrektywa ta, jak stanowi jej motyw 12, ma zapewnić jednolitą i przejrzystą informację z korzyścią dla wszystkich konsumentów na rynku wewnętrznym. Zgodnie z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE: „Państwa Członkowskie ustanowią kary za naruszenie przepisów krajowych przyjętych w celu stosowania niniejszej dyrektywy, oraz podejmą wszelkie niezbędne kroki w celu zapewnienia, że są one stosowane. Kary te musz ą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. ” Przede wszystkim należy wskazać, że dyrektywa UE nie jest aktem stosowanym bezpośrednio tak jak rozporządzenie UE. Dyrektywa 98/6/WE została implementowana do polskiego porządku prawnego do ustawy o inform owaniu o cenach i do rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Dyrektywa wiąże prawnie państwa członkowskie co do określonych w niej celów albo rezultatów. Warto wskazać również, iż w świetle poglądów doktryny i orzecznictwa, przepisy dyrektywy mogą być powoływane przez jednostkę przeciwko państwu wyłącznie wtedy, gdy państwo nie implementuje dyrektywy do prawa krajowego do upływu terminu przewidzianego w jej treści lub gdy nie wykona tej dyrektywy należycie, a jednocześnie przepisy danej dyrektywy są bez warunkowe i wystarczająco precyzyjne, tj. jednoznacznie sformułowane (zob. A. Wróbel /w:/ Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy .., s. 98 i cyt. tam wyrok ETS w sprawie C - 236/92). W ocenie Prezesa Urzędu, nie zaistniała sytuacja braku implementacji postanowień dyrektywy 98/6/WE do polskiego porządku prawnego, jak również postanowienia te zostały wykonane w sposób należyty. Takie stanowisko TSUE było już wielokrotnie powtarzane również w stosunku do zarzutu nieproporcjonalności kary. Jednostka może przed sądem krajowym powoływać się na postanowienie dyrektywy odnoszące się do kar w sytuacji, gdy państwo członkowskie dokonało nieprawidłowej transpozycji tego postanowienia. (patrz: pkt 1 sentencji wyroku TSUE z 8 marca 2022 r. w sprawie C - 205/20, ECLI:EU:C:2022:168). A contrario, prawidłowa transpozycja postanowień dyrektywy 98/6/WE do krajowego porządku prawnego w zakresie 15 przesłanki proporcjonalności kary wyklucza możliwość powoływania się przed sądem krajowym na art. 8 ust. 1 zdanie drug ie dyrektywy 98/6/WE w zakresie naruszenia wymogu proporcjonalności kary. Aby taki zarzut był skuteczny strona powinna uprawdopodobnić, że art. 8 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 98/6/WE, został nieprawidłowo transponowany do ustawy o informowaniu o cenach. Strona nie przedstawiła żadnej argumentacji, że transpozycja tego postanowienia do ustawy o informowaniu o cenach była nieprawidłowa. W ocenie Prezesa Urzędu, strona dokonuje błędnej wykładni przepisów prawa odnoszących się do proporcjonalności kary spro wadzając wykładnię tych przepisów na gruncie niniejszej sprawy do porównania wysokości kary wyłącznie do ilości stwierdzonych podczas kontroli naruszeń i prezentując pogląd, że wysokość kary powinna być wyłącznie uzależniona od ilości naruszeń, co nie zost ało w sposób jasny określone w dyrektywie 98/6/WE ani w ustawie o informowaniu o cenach ani też w rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Orzecznictwo NSA wyraźnie wskazuje, że stosowanie metody powiązania kary z jednostkowym naruszeniem powinno wynikać z ustawy. W przypadku ustawy o informowaniu o cenach jednostkowe naruszenie nie jest powiązane z nieprawidłowością stwierdzoną odnośnie jednego towaru, ponieważ powyższe nie zostało dookreślone w ustawie o informowaniu o cenach. Przepisy art. 6 ust. 1 i us t. 2 ww. ustawy odnoszą się do naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ww. ustawy, czyli że są to wszystkie obowiązki określone w art. 4 jak i w rozporządzeniu o uwidacznianiu cen . Prezes Urzędu nie podziela stanowiska strony, że proporcjonalność kary, o której mowa art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/6/WE odnosi się do ilości naruszeń. Strona odnosi się wyłącznie do przesłanki proporcjonalności kary natomiast ustawodawca unijny określił trzy przesłanki wymiaru kary czyli: skuteczność, proporcjonalność i charakter odstraszający. Te przesłanki są ze sobą powiązane i proporcjonalność kary nie może zostać wyalienowana, bez uwzględnienia przesłanki skuteczności kary oraz zapewnienia prewencji ogólnej i szczególnej. Na gruncie niniejszej spr awy ta skuteczność i proporcjonalność kary podlega ocenie w kontekście wielkości przedsiębiorcy. Miarą wielkości przedsiębiorcy jest wielkość jego obrotów. Kilkadziesiąt miliardów złotych obrotów wiodącego przedsiębiorcy w handlu detalicznym w Polsce stano wi wartość nieporównywalną do obrotów mikro - przedsiębiorców . Przesłanka wymiaru kary w postaci wcześniejszych naruszeń dokonanych przez podmiot gospodarczy została dokładnie określona w art. 8 ust 2 lit. c dyrektywy 98/6/WE. Powyższe potwierdza prawidłową implementację dyrektywy 98/6/WE do polskiego porządku prawnego. Należy wskazać, że organ pierwszej instancji przyjął metodę proporcjonalnego wzrostu kar w stosunku do strony, która narusza przepisy ustawy o informowaniu o cenach w sposób ciągły . Należy wskazać, że działania organu pierwszej instancji w zakresie stopniowego podwyższania wysokości kar mają na celu uzyskanie skuteczności w zakresie zaprzestania naruszania przez stronę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Należy tez wskazać, że przy pie rwszym naruszeniu, w stosunku od strony zastosowano odstąpienie od nałożenia kary. Powyższe świadczy o tym, że strona nie wdrożyła skutecznych środków dyscyplinujących, co stanowi okoliczność obciążającą. Natomiast uzyskane dane finansowe wskazują, że przy bardzo wysokiej wartości obrotów i przychodu, kara pieniężna nakładana na stronę w ramach górnych progów kwot określonych w art. 6 ust. 1 - 2 ww. ustawy może nawet nie spełniać swojej funkcji prewencyjnej w stosunku do tego przedsiębiorcy. Wysokie war tości obrotów i przychodu i nieadekwatny w stosunku do tych wartości górny próg wymiaru kary 4 0 000 zł zaburza system prewencji ogólnej i szczególnej, ponieważ nie dyscyplinuje strony. Górny próg wymiaru kary na podstawie art. 6 ust. 2 ww. ustawy wynosi 4 0 000 zł. W swoim wyroku z 13 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt V SA/Wa 1213/22) orzekł: „ Skar żąca zarówno w 16 odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze odnosi się wyłącznie do przesłanki proporcjonalności ka ry, podczas gdy ustawodawca unijny określił trzy przesłanki wymiaru kary tj. skuteczność, proporcjonalność i charakter odstraszający. Te przesłanki są ze sobą powiązane i proporcjonalność kary nie może zostać pominięta, jak oczekuje tego skarżąca, bez uwzg lędnienia przesłanki skuteczności kary oraz zapewnienia prewencji ogólnej i szczególnej. Zgodzi ć się należy z organem, że na gruncie niniejszej sprawy ta skuteczność i proporcjonalność kary podlega ocenie w kontekście wielkości przedsiębiorcy. Zatem charak ter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia w przypadku skarżącej należy oceniać z punktu widzenia działalności gospodarczej w rozbudowanej sieci placówek handlowych, kt óra ma bardzo istotny wpływ na kształtowanie na rynku standardów dzia łania wpływających na prawa i interesy konsumentów. To oznacza, że stwierdzone naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach maj ą przełożenie na skali narusze ń przepisów ustawy w stosunku do dużej ilości konsumentów, nie tylko w stosunku do klient ów pojedynczego sk lepu.” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 i 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach i art. 8 ust. 1 zdanie II dyrektywy 98/6/WE poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary jest oczywiście bezzasadny. Stanowisko Prezesa Urzędu w sprawie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z innych decyzji organu pierwszej instancji z uzasadnieniami, wydanych w okresie lipca i sierpnia 2024 r. z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz ceny. Strona w tr eści odwołania wniosła wniosek o przeprowadzenie dowodu z innych decyzji organu pierwszej instancji z uzasadnieniami, wydanych w okresie lipca i sierpnia 2024 r. Strona nie przedstawiła dowodu w postaci ww. decyzji organu I instancji. Prezes Urzędu nie jes t w posiadaniu decyzji I instancji z uzasadnieniami, wydanych przez Warmińsko - Mazurskiego WIIH, ponieważ jest instancją odwoławczą i rozpatruje odwołania od decyzji I instancji, o ile zostaną wniesione . Strona dalej wywodzi, że w świetle powyższego, jaskra wym jest różne traktowanie odwołującej się i innych podmiotów działających na rynku. Dlatego też dla dalszego porównania praktyki orzeczniczej organu pierwszej instancji, odwołująca się wniosła o przeprowadzenie dowodu z decyzji wydanych przez organ pierws zej instancji o karze pieniężnej z tytułu nieuwidocznienia ceny i ceny jednostkowej oraz ceny, bowiem w ocenie odwołującej się jest ona karana cały czas surowiej niż inni w podobnych przypadkach. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku strony, Pr ezes Urzędu informuje co następuje. W myśl art. 78 § 1 KPA , żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W ocenie Prezesa Urzędu, treść wszystkich decyzji wyda nych przez organ I instancji oraz ich uzasadnienie nie stanowi okoliczności mającej znaczenie dla sprawy. Tym samym żądanie strony przeprowadzenia dowodu w zakresie decyzji wydanych przez organ I instancji nie ma swojego uzasadnienia faktycznego ani prawne go. W swoim wyroku z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1213/22, WSA w Warszawie orzekł: „Za chybione, zdaniem Sądu, należało również uznać a ponadto to zawsze stan faktyczny i prawny mający zastosowanie w danej, konkretnej sprawie determinuje wysokoś ć miarkowanej kary nim właśnie uwarunkowanej. W takich zaś przypadkach, odwoływanie się do prostej analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć, w różnych sprawach administracyjnych zakończonych decyzjami w sprawie nałożenia kary pieniężnej, musi prowadzić d o błędnych wniosków i nie może dawać zasadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji.” Tym samym odwoływanie się przy kwestionowaniu kary pieniężnej do kar orzeczonych w innych postępowaniach administracy jnych, po pierwsze nie stanowi dyrektywy wymiaru 17 kary określonej w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach w postaci analizy porównawczej różnych rozstrzygnięć, a analiza różnych spraw administracyjnych zakończonych decyzjami w sprawie nałożenia kary pieniężnej, musi prowadzić do błędnych wniosków i nie stanowi zasadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonej decyzji. W tym zakresie należy odnieść się do aktualnego orzecznictwa NSA, w myśl którego podnoszenie przez stronę argumentacji dotyczącej nierównego traktowania i nakładania na stronę kar pieniężnych wyższych niż na innych przedsiębiorców, należy wskazać, że argumentacja ta powinna być przez stronę poparta dowodami, a nie tylko oparta na samych twierdzeni ach odnoszących się do nierównego traktowania. W swoim wyroku z 6 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 598/21, NSA orzekł: „nie ma usprawiedliwionych podstaw, aby twierdzić, że reakcja na naruszenie obowiązku adresowanego do strony była nieproporcjonalna, niewspółmierna, dyskryminująca i naruszała zasadę równego traktowania. Zwłaszcza, że strona nie wyjaśnia jednocześnie na czym miałoby to polegać.” W ocenie Prezesa Urzędu, należy ponownie powtórzyć, że art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach nie zawiera przesłanki analizy porównawczej do innych rozstrzygnięć wydawanych przez organy w odniesieniu do innych przedsiębiorców. Jak zostało to wskazane w wyroku NSA II GSK 541/19: okoliczności konkretnego naruszenia obowiązków, mają jedynie znaczenie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej a organ miarkując wysokość kary, winien uwzględnić zarówno stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, jak i dotychczasową działalność przedsiębiorc y oraz wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 tej ustawy). Na gruncie niniejszej sprawy przeważające znaczenie ma dotychczasowa działalność przedsiębiorcy, która w szczególności widoczna jest w ciągłym naruszaniu przepisów ww. ustawy pomimo nakła danych na stronę uprzednio wysokich kar, a także stopień naruszenia obowiązków, który charakteryzuje się tym, że 52% partii towarów podlegających kontroli była pozbawiona cen lub cen i cen jednostkowych, Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że żądani e strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, którego nawet strona nie dostarczyła, nie może zostać uwzględnione, ponieważ przedmiotem tego dowodu nie jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Ad. 4, 5, 6 Zarzuty naruszenia art. 77 § 1 KPA, art. 80 KPA, art. 6 KPA, art. 8 KPA oraz art. 11 KPA. Strona wniosła zarzut naruszenia art. 77 § 1 KPA, poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zarzut naruszenia art. 80 KPA, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, zarzut naruszenia art. 6 KPA, art. 8 KPA oraz art. 11 KPA, poprzez naruszenie zasad praworządności, pogłębiania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania. Strona wskazała, że sposób przeprowadzenia postępowania w pierwszej instancji narusza obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego z art. 11 §1 KPA czyni dokonaną ocenę dowodów dowolną, a nie swobodną (np. w zakresie przesłanek wymiaru kary), sprzecznie z art. 80 KPA. Postępowanie organu pierwszej instancji narusza także art. 8 KPA oraz art. 11 KPA , zaufanie do organów administracji oraz zasadę przekonywania. Uzasadnienie w ogóle nie porusza kwestii zawiadomienia o kontroli. Odnosząc się do powyższych zarzutów Prezes urzędu informuje co następuje. Zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 KPA poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ materiał dowodowy pr zez organ pierwszej instancji został zebrany i rozpatrzony w sposób 18 wyczerpujący, a fakty mające znaczenie dla załatwienia sprawy i zastosowania określonej normy prawa zostały w sposób prawidłowo ustalone. Organ pierwszej instancji działał na podstawie pr awa i w jego granicach, podejmując wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Również dokonanej ocenie stanu faktycznego sprawy nie można zarzucić dowolności, organ merytorycznie i poprawnie uzasad nił zaskarżoną decyzję, podpierając ją logicznymi wnioskami. Zarzut naruszenia art. 80 KPA nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zawarta w tym przepisie istota swobodnej oceny dowodów sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie mo żliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów. Swoją ocenę organ obowiązany jest oprzeć na przekonujących pod stawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt GSK198/18). Prezes Urzędu nie zgadza się z zarzutem naruszenia zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 7 KPA, zasady zaufania obywateli do organu, określonej w art. 8 § 1 KPA, zasady przestrzegania interesu społecznego. W ocenie Prezesa Urzędu, przedsiębiorca formułując ww. zarzuty, nie zauważa, że to on narusza interes społeczny poprzez naruszanie praw konsumenta do rzetelnej informacji o cenach. Interesem społecznym nie jest w tym przypadku ochrona przedsiębiorcy, który notoryjn ie narusza prawa konsumentów. Pojęcie interesu społecznego, w ocenie Prezesa Urzędu, należy odnosić do grupy społecznej konsumentów, którą chronią organy Inspekcji Handlowej. Pojęcie ochrony interesu społecznego, o którym mowa w art. 7 KPA odnosi się do ochrony praw konsumentów. Ochrona praworządności i interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w art. 7 KPA nie może odnosić się wyłącznie do postępowania zainicjowanego odwołaniem strony ale musi uwzględniać też rolę decyzji w aspekcie zapew nienia praworządności i interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, której wyeliminowania z obrotu prawnego żąda strona. Decyzja organu pierwszej instancji dotyczyła nałożenia na stronę kary pieniężnej za nieprzestrzeganie przez stronę obowiązku u widaczniania cen i cen jednostkowych. Obowiązek ten jest nałożony na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego. Informacyjny charakter tego obowiązku odnosi się do grupy społecznej konsumentów i naruszenie tego obow iązku godzi w interesy konsumentów jak również w pewność obrotu gospodarczego i zapewnienia uczciwej konkurencji. Konsument jest w tym przypadku stroną słabszą relacji ustalonych tymi przepisami a organy Inspekcji Handlowej działające w ramach ochrony kons umentów jedynie kontrolują realizację tego obowiązku przez przedsiębiorcę dysponując odpowiednimi sankcjami, w tym przypadku administracyjną karą pieniężną. W związku z tym, należy przyjąć, że interes społeczny i słuszny interes obywateli określony w tym przypadku odnosi się do interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zabezpieczonego decyzją, której stwierdzenia nieważności żąda strona. Chronione wartości i dobra zostały określone w motywach (1), (2), (6) dyrektywy 98/6/WE implementowanej do ust awy o informowaniu o cenach i odnoszą się do ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Odnosząc się natomiast do braku informacji w uzasadnieniu decyzji o zawiadomieniu strony o zamiarze przeprowadzenia kontroli, to powyższe nie polega na prawdzie. Na stronie drugiej zaskarżonej decyzji organ I instancji wskazał: „ Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 236) /dalej: „Prawo pr zedsiębiorców"/, skierowano 19 zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli nr DEg.8355.8.2024 z dnia 4.03.2024 r., które zostało doręczone przedsiębiorcy w dniu 7.03.2024 r. ” Na tej podstawie, Prezes Urzędu stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 77 §1 KPA, art . 80 KPA, art. 6 KPA, art. 8 KPA oraz art. 11 KPA są oczywiście bezzasadne. Ad. 7 Zarzut naruszenia art. 189f §1 pkt 1 KPA Zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 KPA, poprzez uznanie, że odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej było bezzasadne W ocenie strony zachodz ą przesłanki do odstąpienia od nałożenia na odwołującą się kary pieniężnej, zwłaszcza zważywszy, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Strona zacytowała art. 189f KPA, twierdząc, że organ I instancji organ nie zastosowa ł wskazanego wyżej przepisu Odnosząc się do powyższego zarzutu, Prezes Urzędu informuje co następuje. Powyższy zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 KPA: „Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administ racyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (…).” W stosunku do strony nie została wydana decyzja o odstąpieniu od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i popr zestaniu na pouczeniu, ponieważ organ I instancji nie uwzględnił przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa. Aby można było zastosować odstąpienie od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 KPA jednocześnie powinny być spełnione dwie przesłanki: znik oma waga naruszenia prawa jak i zaprzestanie przez stronę naruszania prawa. Pierwsza przesłanka określona w art. 189f § 1 pkt 1 KPA odnosi się do obligatoryjnego zastosowania przez organ odstąpienia od wymierzenia kary w przypadku zaistnienia znikomej wag i naruszenia prawa. Ustawodawca jako pierwszą przesłankę wskazał znikomą wagę naruszenia prawa ale poprzez spójnik „a” wzmocnił ją następną przesłanką odnoszącą się do zaprzestania naruszania prawa, co należy rozumieć w ten sposób, że przesłanka znikomej w agi naruszenia prawa ma zastosowanie o ile strona zaprzestanie naruszania prawa. Powyższe oznacza, że obydwie przesłanki są ze sobą powiązane i wzajemnie się uzupełniają. Dlatego też art. 189f § 1 pkt 1 KPA należy rozumieć w ten sposób, że organ administra cji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. Tym samym zaistnienie jednej przesłanki np. zaprzestania naruszania prawa nie jest wystarczające do zastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wagę naruszenia prawa odnosi się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes sp ołeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu społecznego, czyli interesu konsumentów. Ustawodawca nigdzie nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy wartościowaniu stopnia klasyfikacji naruszenia prawa, który ma być „znikomy”. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ocena znikomości musi być zindywidualizowana, a więc odnosząca się zarówno do sytuacji zobowiązanego podmiotu, jak i okoliczności, w k tórych doszło do naruszenia oraz jego wagi z punktu widzenia interesu publicznego. Chodzi tu o realizację w odniesieniu do sankcji administracyjnej funkcji ochronnej polegającej na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego oraz fu nkcji pomiaru wagi chronionego dobra mierzonej stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2022 r., sygn. akt II GSK 744/19). Odnosząc się o d chronionych wartości i dóbr, to zostały one określone w ustawie o informowaniu o cenach w powiązaniu z motywami (1), (2) i (6) dyrektywy 98/6/WE. 20 Na gruncie niniejszej sprawy należy wskazać, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, p onieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Motyw (1) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konk urencji między przedsiębiorstwami i produktami.” Motyw (2) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony; Wspólnota powinna wnieść w ten poziom wkład, prowadząc szczególne działania wspierające i uzupełniające politykę prow adzoną przez Państwa Członkowskie dotyczącą dokładnego, przejrzystego i jednoznacznego informowania konsumentów o cenach oferowanych im produktów.” Motyw (6) dyrektywy 98/6/WE stanowi: „Obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podst awie prostych porównań.” Odnosząc się do stwierdzonych na gruncie niniejszej sprawy naruszeń, to należy wskazać, że strona naruszyła zasady przejrzystego funkcjonowania rynku, ponieważ jak wynika to z treści przedmiotowej skargi na stronie ciążył obowiąze k uwidaczniania cen jednostkowych w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości i umożliwiający porównanie cen. Nieuwidacznianie cen jednostkowych w sposób wymagany prawem, narusza zasady określone w motywie (1) dyrektywy 98/6/WE i ma negatywny wpływ na pr awidłowe funkcjonowanie rynku, skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, nie poprawia poziomu ochrony konsumentów a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach i aktu wykonawczego do niej obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służy przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W ocenie organu, waga nar uszenia prawa nie była znikoma bo nieprawidłowości stwierdzono aż w stosunku do 28,5% towarów poddanych kontroli. Tym samym nie została spełniona przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności w zakresie realiz acji obowiązków informacyjnych określonych ww. ustawą. Tym samym nie zaistniała przesłanka znikomej wagi naruszenia prawa. Ocena przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa należy do organu i jest to kompetencja organu a nie strony czy sądu. Przeświadczeni e strony o zaistnieniu przesłanek uprawniających do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 KPA jest jedynie stanowiskiem strony a rozstrzygnięcie należy do organu. Na uwagę zasługuje fakt, że instytucja ta nie ma charakteru wnioskowego, w związku z tym nie ma ch arakteru uznaniowego, a rozpatrzenie w decyzji ww. przesłanek ma charakter wiążący. „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powinien ocenić, czy w sprawie zaszły prz esłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.” (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21). W ocenie organu I instancji, przesłanka zaprzestania naruszania prawa musi wystąpić łącznie z prz esłanką znikomej wagi naruszenia, co nie zachodzi w niniejszej sprawie. Z zebranego materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ brak cen i cen jednostkowych oraz cen jest naruszeniem interesów konsumentów w zakresie ich prawa do informa cji. Problem braku cen i cen jednostkowych oraz braku cen w przypadku przedsiębiorcy stanowi aż 52 % stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości. Z kolei ewentualne 21 usunięcie naruszenia prawa nie spełni celów kary, mającej nie tylko funkcję dyscyplinują co - represyjną, ale też i prewencyjną. Podobnie w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 KPA z uwagi na fakt, że za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożon a administracyjna kara pieniężna. Do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za to samo zachowanie nie jest uprawniony organ inny niż właściwy wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, co wynika z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Przepis ar t. 189f § 1 pkt 2 KPA nie ma w tym przypadku zastosowania, ponieważ inny organ nie nakładał na przedsiębiorcę na terenie podlegającemu kognicji Kujawsko - Pomorskiego WIIH kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie jest ró wnież możliwe zastosowanie odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 2 KPA gdzie w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ adminis tracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiado mienia. Zgodnie z art. 189f § 3 KPA organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanow ienia. Strona nie realizowała obowiązku informacyjnego w związku z zawarciem umowy z konsumentami, dlatego też nie jest możliwe spełnienie celów , dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Należy wskazać, że art. 189f § 2 KPA nie rod zi obowiązku obligatoryjnego do jego zastosowania przez organy. Świadczy o tym zwrot „organ może”. Przepis ten ma charakter fakultatywny i jest ograniczony przesłanką „jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.” To organ dokonuje oceny, czy wydanie postanowienia wyznaczającego stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, pozwoli n a spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W ocenie Prezesa Urzędu, realizacja obowiązku informacyjnego, który ma charakter przedumowny nie może być dokonana po zawarciu umów z konsumentami. Powyższy przepis nie m a zastosowania w stosunku do naruszenia obowiązków informacyjnych ponieważ późniejsze powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Przed e wszystkim nie jest możliwe ustalenie kręgu podmiotów czyli konsumentów płacących gotówką czy pobierających paragony. Realizacja obowiązku informacyjnego po dokonaniu zakupu przez konsumentów jest nieskuteczna. Tym samym powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, nie pozwoli na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W swoim wyroku z dnia 15 marca 2023 r., II GSK 1408/19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: „Postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna.” Kara pieniężna za naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 4 u st. 1 ustawy o informowaniu o cenach pełni funkcję represyjną i prewencyjną. Jej wymierzenie 22 ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem i przeciwdziałać zachowaniom niepożądanym. Dlatego też nie jest możliwe zastosowanie art. 189f § 2 KPA, poniew aż celem jest prewencja ogólna i szczególna. Z uwagi na to, że art. 189f § 2 KPA ma charakter fakultatywny i postanowienie, o którym mowa w art. 189f § 3 KPA może zostać wydane tylko w przypadku, gdy pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby zost ać nałożona kara pieniężna, to należy wskazać, że spełnienie celów dla których miałaby zostać nałożona kara pieniężna nie mogłoby mieć w tym przypadku miejsca. Przede wszystkim należy wskazać, że obowiązek informacyjny określony w art. 4 ust. 1 ustawy o in formowaniu o cenach ma charakter przedumowny, czyli dotyczy informowania konsumentów przed zawarciem umowy. Tym samym zarzut niezastosowania w stosunku do strony instytucji odstąpienia od nałożenia kary jest oczywiście bezzasadny. Ad. III Wnioski strony Pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 KPA. Prezes Urzędu nie znajduje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w całości. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 KPA, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. Należy przy tym podkreślić, że utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji jest konsekwencją dokonania przez organ drugiej instancji oceny, że decyzja organu pierwszej instancji była prawidłowa i co do istoty sprawy identyczna, jak decyzja podjęta przez organ drugiej instancji. Prezes Urzędu przychylił się tym samym do ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ pier wszej instancji oraz uznał, że Warmińsko - Mazurski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zasadnie nałożył na przedsiębiorcę JERONIMO MARTINS POLSKA SPÓŁKA AKCYJNA karę pieniężną w wysokości 10 000 zł decyzją nr DEg.8361.44.2024.EB z 23 sierpnia 2024 r., w związku z niewykonaniem przez stronę obowiązku w zakresie uwidaczniania cen, wynikającego z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy tj. od 23 października 2023 r. Tym samym zaskarżona decyzja powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/