DIH-III-138/2025

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 17 października 2025 r. DIH - 3.707.121.2025.AWS DECYZJA DIH - 3. 138. 2025 „informacje prawnie chronione oznaczono [xxx]” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.) w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz . 168), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji Lubu skiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 2 8 maj a 2025 r. (znak: ZNR .8361. 21 .2025 .A S), na mocy której przedsiębiorcy N2H Sp. z o. o . z siedzibą w Kielc ach, (zwanemu dalej: „stroną”, „stroną postępowania” lub „przedsiębiorcą”), wymierzono karę pieniężną w wysokości 2 5 00 zł (słown ie: dwa tysiące pięćset złotych), z tytułu niewykonania obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług w związku z naruszenia wymagań określonych w § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776) - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 4 i 12 lutego 2025 r. inspektorzy reprezentujący Lubu skiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (zwanego dalej: „ Lubu skim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”), na podstawie upoważnienia ( n r ZNR. 22.2025 ) z dnia 4 lutego 2025 r., przeprowadzili czynności kontrolne w sklepie [ xxxx x ] w Zielonej Górze, należącym do ww. przedsiębiorcy. Uprzednio, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, ze zm.), zwanej dalej: „Prawem przedsiębiorców”, w piśmie z dnia 20 stycz nia 2025 r. (ZNR.836 1 .21.2025) , skierowano do przedsiębiorcy zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli ze wskazaniem zakresu przedmiotowego kontroli. Ww. zawiadomienie doręczono stronie w dniu 27 stycznia 2025 r. Czynności kontrolne przeprowadzone zosta ły w obecności pracownika kontrolowanego przedsiębiorcy (w dniu 4 lutego 2025 r.) oraz w obecności osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy (w dniu 12 lutego 2025 r.) . W toku kontroli inspektorzy reprezentujący Lubuskiego WIIH ocenili prawidło wość uwidaczniania informacji o cenach, mając na uwadze przepisy ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2023 r. poz. 168), (zwanej dalej jako: „ustawa o informowaniu o cenach”) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 2 dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 2776), (zwanego dalej: „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen)”. W tym celu inspektorzy dokonali sprawdzenia prawidłowości uwidaczniania cen w odniesieniu do 1 00 partii różnego rodzaju towarów sprzedawanych według masy , objętości lub sztuki (art. użytku domowego, wyposażenia wnętrz, wyroby tekstylne) . Zastrzeżenia wnies iono względem 1 9 partii towarów z uwagi na: 1) nieprawidłowo wyliczone ceny jednostkowe przy 4 partiach towarów; 2) brak cen w przypadku 8 parti i towarów; 3) brak cen jednostkowych w odniesieniu do 7 partii towarów. Powyższe stanowi naruszenie postanowień zawartych w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, a także wymagań określonych w § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Szczegółowe ustalenia inspektorów oraz dokładny wykaz towarów, do których wniesiono zastrzeżenia, udok umentowano aktach sprawy, w tym w szczególności w Protokole kontroli (nr akt kontroli: ZNR.8361.2 1 .2025) oraz dołączonej do niego dokumentacji fotograficznej. Do niniejszego Protokołu kontrolowany przedsiębiorca nie zgłaszał uwag w przewidzianym ustawowo t erminie. W dniu 18 lutego 2025 r. pełnomocnik strony przesłał (drogą elektroniczną) oświadczenie opatrzone datą 17 lutego 2025 r. , z którego wynika, że strona należy do kategorii średnich przedsiębiorców, stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 3 Prawa przedsiębiorców. Pism em z dnia 9 kwietnia 2025 r. (znak: ZNR.8361.21.2025.AS), Lubuski WIIH, działając na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.), (zwanej dalej jako: „Kpa”), zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w celu wydania , na podstawie art. 32 ustawy z dnia z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 229), (zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Han dlowej”), w drodze decyzji administracyjnej zarządzenia pokontrolnego w sprawie usunięcia nieprawidłowości cenowych w odniesieniu do 19 partii produktów, stwierdzonych podczas kontroli przeprowadzonej u ww. przedsiębiorcy w dniu 4 lutego 2025 r. W piśmie tym, organ pouczył stronę m. in. o uprawnieniu wynikającym z art. 10 § 1 Kpa. Ww. zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu 10 kwietnia 2025 r. (tryb PURDE). Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i nie wypowiadała się w sp rawie. Następnie , w dniu 29 kwietnia 2025 r. Lubuski WIIH wydał decyzję (znak: ZNR.8361.21.2025.AS) , na podstawie art. 32 oraz art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej , zarządzającą usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli u przedsiębior cy . W wydanej decyzji (przesłanej do strony w dniu 30 kwietnia 2025 r.) organ zobowiązał stronę do przekazania informacji o sposobie wykonania ww. decyzji, w ciągu 7 dni od daty doręczenia pisma. Decyzję powyższą strona odebrała w dniu 6 maja 2025 r. Jednocześnie, w innym piśmie z dnia 29 kwietnia 2025 r. , Lubuski WIIH, działając m. in. na podstawie art. 61 § 1 i 4 Kpa , poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia (w drodze decyzji) kary na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z uwagi na niewykonanie obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ww. ustawy - ze względu na niepr awidłowe uwidocznienie cen w odniesieniu do 19 partii towarów. W ww. piśmie, strona została poinformowana m. in. o uprawni eniach wynikających z art. 10 § 1 Kpa, tj. o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, z których mogła skorzystać w ciągu 7 dni od daty doręczenia ww. zawiadomienia. Jednocześnie, w piśmie tym, organ pierwszej instancji zobowiązał stro nę do Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 3 przedłożenia informacji o wysokości obrotów i przychodów osiągniętych za zakończony rok obrotowy – w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma . Ww. zawiadomienie ( wysła ne 30 kwietnia 2025 r.) doręczono stronie w dniu 7 maja 2025 r. W odpowiedzi na wydane (w drodze decyzji) zarządzenie pokontrolne , strona w piśmie z dnia 13 maja 2025 r. (nadanym w placówce operatora publicznego Poczty Polskiej w tymże dniu ; data wpływu do Lubuskiego WIIH: 19.05.2025 r. ) poinformowała, że wszystkie naruszenia zostały niezwłocznie usunięte po przeprowadzeniu kontroli. Na dowód (w przesłanych Załącznikach 1 - 7) przekazała wydruki z cenami uwzględniające wprowadzenie poprawek. Dodała również , że produkty: serwetki z bibuły 20 szt. Paw Decor Collection; serwetki z bibuły 20 szt. Paw Collection We c are oraz Wosk zapachowy Sandal Wood [ xxxxx ] 22 g X 4 – nie znajdują się obecnie w sprzedaży w ofercie [ xxxxx ] . Ponadto, strona przekazała informację o wielkości przychodu (osiągniętego w okresie rozliczeniowym od 01.05.2023 do 30.04.20 24 r.). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Lubuski WIIH decyzją z dnia 28 maja 2025 r. (znak sprawy: ZNR.8361.21.2025.AS) nałożył na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 500 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych), na podstawi e art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z uwagi na uchybienie obowiązkom wskazanym w art. 4 ust. 1 ww. ustawy oraz § 3 ust. 1 i 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, które polegały na: podaniu nieprawidłowo wyliczonych cen jednostkowych dla 4 partii towarów; braku cen w odniesieniu do 8 partii towarów oraz braku cen jednostkowych w odniesieniu do 7 partii towarów. Ww. decyzja została wysłana do strony w dniu 28 maja 2025 r. , jednak strona nie odebrała pisma. Jak wynika z adnotacji na kopercie, przesyłka zawierająca decyzję została dwukrotnie awizowana, tj. 3 czerwca oraz 1 1 czerwca 2025 r. Przesyłki tej jednak nie podjęto w te rminie, w związku z tym w dniu 18 czerwca 2025 r. zwrócono ją nadawcy. W dniu 21 lipca 2025 r. pełnomocnik strony skierował do organu pierwszej instancji pismo zatytułowane: „WNIOSEK STRONY O PRAWIDŁOWE DORĘCZENIE DECYZJI ADMINISTRACYJNEJ”. W piśmie tym, strona wniosła o prawidłowe doręczenie decyzji o nałożeniu kary. Podniosła przy tym zarzut błędu w doręczeniu decyzji skutkujący brakiem możliwości uznania decyzji za doręczoną. Według strony w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania fikcja doręczenia (a rt. 44 § 4 Kpa w związku z art. 45 Kpa lub art. 47 § 2 Kpa, ze względu na fakt, że decyzja o nałożeniu kary została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, tj. [ xxx xxx xxxxxx ] (zamiast [ xxx xxx xxxxxx ] ). Poinformowała również, że „ taka błędna informacja zo stała wskazana przez organ zgodnie z informacją pozyskaną telefonicznie od Kierownika Delegatury WIIH w Zielonej Górze w dniu 17.07.2025 r. zarówno w nagłówku decyzji jak i na kopercie zawierającej decyzję (…)”. Wobec powyższego, zdaniem strony, decyzja, o której mowa w Upomnieniu z dnia 9 lipca 2025 r., nie weszła do obrotu prawnego i niedopuszczalne jest wykonanie tej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotową decyzję przesłano do strony w dniu 22 lipca 2025 r. za pośrednictwem skrzynki e - doręczeń. N astępnie Lubuski WIIH postanowieniem z dnia 24 lipca 2025 r. (znak pisma: ZNR.8361.21.2025.HP) sprostował oczywistą omyłkę pisarską w zakresie błędnego podania nazwy przedsiębiorcy (na ostatniej stronie decyzji, przy wskazywaniu adresu do korespondencji). Jednocześnie, organ pierwszej instancji w wydanym postanowieniu stwierdził m. in., że omyłka pisarska nie miała wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie wydanej decyzji. Ww. p ostanowienie doręczono stronie w dniu 24 lipca 2025 r. W dniu 1 8 sierpni a 2025 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zwany dalej: „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”) otrzymał, za pośrednictwem Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 4 Lubu skiego WIIH odwołanie strony od ww. decyzji wraz z aktami sprawy . W piśmie tym (opatrzonym datą 4 sierpni a 2025 r ., nadanym w placówce operatora p ubliczn ego Poczty Polskiej w dniu 5 sierpnia 2025 r. ; data wpływu do Lubuskiego WIIH : 7 sierpnia 2025 r.) , pełnomocnik strony , zaskarżając w całości decyzję Lubuskiego WIIH w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wniósł o: 1) uchylenie decyzji o nałożeniu kary w całości; 2) wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary w związku z wystąpieniem przesłanek określonych w art. 189f Kpa. We wniesionym odwołaniu zaskarżonej decyzji strona zarzuciła m. in. naruszenie: 1) prawa procesowego mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. naruszenie art. 7 i 8 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa – poprzez dowolną, a ponadto wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą przyjęciem, że w sprawie nie zachodz i przypadek naruszenia prawa w stopniu znikomym, podczas gdy wniosek o znikomym naruszeniu prawa wynika z całokształtu okoliczności sprawy administracyjnej; 2) prawa procesowego, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 8 § 1 Kpa w związk u z art. 11 Kpa w związku z art. 107 § 3 Kpa, a w efekcie 3) prawa procesowego mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. art. 189 § 1 Kpa – poprzez jego niezastosowanie w sprawie, podczas gdy zaistniały wszystkie przesłanki określone w 189 § 1 Kpa, co powinno skutkować przyjęciem przez organ decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary z urzędu. Do wniesionego odwołania strona dołączyła także Załączniki (od 1 do 8) – Wewnętrzną instrukcję postępowania z ceną jednostkową wraz z Komunikacją wewnętrzną, a także Zestawienie cen i produktów z salonu [ xxx ] ( [ xxxxx xxxx ] Zielona Góra) z dnia 04.02.2025 r.; Wydruki z waybackmachine dla 5 wybranych asortymentów towarów (szczegóły w odwołaniu) . Pismem z dnia 2 6 sierpni a 2025 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o przysługującym mu prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodó w i materiałów. Strona ww. pismo odebrała w dniu 1 wrześni a 2025 r., lecz nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i nie wypowiadała się w sprawie. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny czy odwołan ie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji, organem właściwym jest wojewódzki inspe ktor Inspekcji Handlowej. Prezes UOKiK jest organem wyższego stopnia i w związku z powyższym w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach przedsiębiorca ma obowiązek w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidocznić cenę oraz cenę jednostkową towaru lub usługi, w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 5 Jak wskazuje ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informow aniu o cenach – cena to wartość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest zobowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę. Z kolei pod pojęciem ceny jednostkowej towaru lub usługi należy rozumieć cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru lub określonej usługi, których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach (art. 3 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Ponadto, sposób uwidaczniania cen towarów lub usług regulują przepisy rozporządzenia w sprawie uwidac zniania cen , będącego rozporządzeniem wykonawczym do ww. ustawy. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen – cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się przy danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce , która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Przepis § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen stanowi, że cena jednostkowa dotyczy odpow iednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości; 2) kilogram lub tonę – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy; 3) metr – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według długości; 4) metr kwadratowy – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według powierzchni; 5) sztukę – dla towaru przeznaczonego do sprzedaży na sztuki. Natomiast, w szczególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar innych niż określone w ust. 1 (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). Uwidacznianie ceny jednostkowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący, za wyjątk iem wyłączenia w zakresie produktów wymienionych w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, administracyjnej karze pieniężnej podlega ten, kto nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej w tym przypadku, zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, wynosi do 20 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Insp ekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały wyeliminowane. Jednocześnie w myśl ar t. 6 ust. 3 tej ustawy, przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębior cy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 6 naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści maj ątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, jeżeli informa cje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L z 2017 r. Nr 345, str. 1, ze zm.). Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny upraw niony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracy jna kara pieniężna. Niniejsze postępowanie administracyjne prowadzone jest w związku z odwołaniem wniesionym przez przedsiębiorcę od decyzji Lubu skiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 2 8 maj a 2025 r. (znak: ZNR.8361.21.2025.AS ), na mocy której na ww. przedsiębiorcę, nałożono administracyjną karę pieniężną, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w wysokości 2 5 00 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych) z tytułu naruszenia obowiązków określonych w art. 4 ust. 1 ww. us tawy oraz § 3 ust. 1 i 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził dokładną analizę akt kontroli oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił argumentację strony zawartą w odwołaniu. Organ drugiej instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach, co skutkowało nałożeniem przez Lubu skiego WIIH administracyjnej kary pieniężnej. Jednocześnie Prezes UOKiK stwierdza, ż e postępowanie administracyjne Lubu ski WIIH przeprowadził w sposób właściwy, w tym organ ten zapewnił stronom wszystkie uprawnienia wynikające z przepisów prawa administracyjnego, zastosował i wyjaśnił przepisy prawa materialnego oraz ad ministracyjnego maj ące zastosowanie w niniejszej sprawie, przeanalizował i uwzględnił wszystkie kryteria wymiaru kary, jak również zbadał czy w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie instytucja odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f Kpa. Tym samym Prezes UOKiK uznał, że działania organu pierwszej instancji były zgodne z prawem, a decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Jednocześnie, materiał dowodowy zebrany w sprawie jest rzetelny i spójny i nie budzi wątpliwości. Mając na względzie powyższe, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego, organ drugiej instancji uznał odwołanie strony za bezzasadne. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie przez Lubuskiego WIIH kara została ustalona w sposób praw idłowy, w oparciu o przesłanki zawarte w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach. Wykazane w toku kontroli nieprawidłowości nawet jeśli dotyczą niewielkiej ilości skontrolowanych towarów, nie mogą się naruszać p ra wa konsumenta do informacji o cenie i cenie jednostkowej oferowanych produktów . Zdaniem Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż strona dopuściła się Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 7 naruszenia wymagań w zakresie należytego informowania konsumentów o cenach i cenach jednostkowych towarów w stopniu uzasadnia jącym wymierzenie kary pieniężnej. Prezes UOKiK uznał, że Lubu ski WIIH uwzględnił i prawidłowo ocenił wszystkie wynikające z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach przesłanki, czemu dał wyraz w treści wydanej decyzji. W ramach oceny przesłanki pier wszej, tj. stopnia naruszenia ustawowych obowiązków w zakresie uwidaczniania cen towarów i usług, Prezes UOKiK podziela stanowisko organu pierwszej instancji, który słusznie stwierdził, że przedsiębiorca w znacznym stopniu naruszył obowiązujące przepisy, p onieważ klienci sklepu należącego do przedsiębiorcy pozbawieni zostali pełnej i rzetelnej informacji o cenach i cenach jednostkowych względem 19 skontrolowanych towarów. Prezes UOKiK zauważa przy tym, że przedsiębiorca naruszając przepis art. 4 ust. 1 usta wy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen pozbawił tym samym konsumentów możliwości porównywania cen oraz cen jednostkowych towarów oraz uniemożliwił konsumentowi dokonanie przez niego właściwego wyboru, przez co naruszył jego interesy ekonomiczne oraz prawo do jednoznacznej i rzetelnej informacji o cenie , cenie jednostkowej. Również uwidocznienie źle wyliczonej ceny jednostkowej nie można uznać jako spełnienie obowiązku wynikającego z a rt. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, a więc obowiązku uwidocznienia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości . N ależy podkreślić, że obowiązki w zakresie uwidaczniania cen zostały ustalone w celu ochrony interesu ekonomicznego konsumenta. Zaak centować należy, że to strona była odpowiedzialna za przekazanie konsumentom informacji o cenach, cenach jednostkowych (w tym prawidłowo wyliczonych) w sposób rzetelny i niebudzący wątpliwości, a obowiązkom tym bezsprzecznie uchybiła. Powyższe nie pozwala uznać, że przedsiębiorca wywiązał się należycie z ustawowych obowiązków. Prezes UOKiK stwierdza również, że charakter i waga naruszenia ustawowych obowiązków były istotne . Jak słusznie wskazał Lubuski WIIH w wydanej decyzji nieuwidocznienie stosownych info rmacji o cenach, cenac h jednostkowych, nawet przy niewielkiej ilości towarów, stanowi istotne naruszenie w świetle praw konsumenta. Oceniając niniejszą przesłankę Prezes UOKiK przyjął, że czas trwania naruszenia rozpoczął się w dniu stwierdzenia nieprawidł owości, który był jednocześnie pierwszym dniem kontroli, tj. 4 lutego 2025 r., a zakończył się w momencie usunięcia przez przedsiębiorcę nieprawidłowości , o czym strona poinformowała w piśmie opatrzonym datą 1 3 maja 2025 r. ( a więc po wydaniu przez organ p ierwszej instancji decyzji z art. 32 ustawy o Inspekcji Handlowej ) , co znajduje potwierdzenie w aktach przedmiotowej sprawy. Wymierzając karę ww. przedsiębiorcy organ wziął również pod uwagę kryterium jakim jest dotychczasowa działalność podmiotu, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ww. ustawy, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści ma jątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków. W zakresie niniejszej przesłanki organ zauważył, że strona podjęła działania naprawcze i poinformowała o tym fakcie organ, co stanowi okoliczność łagodzącą w przedmiotowej sprawie . Podobnie jak fa kt, że naruszyła przepisy z zakresu ustawy o informowaniu o cenach po raz pierwszy. Lubuski WIIH oceniając niniejszą przesłankę stwierdził również, że nie posiada wiedzy co do uzyskanych przez przedsiębiorcę korzyści majątkowych lub strat w związku z narus zeniem obowiązków. Uwidocznienie cen lub ich brak pozostaje bez wpływu na uzyskane przez stronę korzyści lub strat . Jednocześnie, Prezes UOKiK dokonując analizy niniejszej przesłanki zauważa, że znamienny jest w tym wypadku fakt, że kontrola została przepr owadzona po uprzednim zawiadomieniu strony o planowanej kontroli (okres pomiędzy odebraniem przez stronę zawiadomienia o planowanej Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 8 kontroli, a rozpoczętą kontrolą wynosił 7 dni), a tym samym strona w ocenie organu miała czas i możliwość odpowiedniego przy gotowania się do niej . Odnosząc się natomiast do trzeciej przesłanki – wielkość obrotów i przychodu – Prezes UOKiK zauważa, że kryterium to zostało ustalone przez organ w oparciu o dostarczoną przez stronę informację o wielkości przychodu ( dane za rok obro towy od 01.05.2023 do 30.04.2024 ) , jak również na podstawie przedłożonego przez stronę Oświadczenia o przynależności przedsiębiorcy do kategorii średnich przedsiębiorców , w świetle art. 7 ust. 1 pkt 3 Prawa przedsiębiorców. W ocenie Prezesa UOKiK nałożona na stronę kara pozostaje proporcjonalna do wielkości przychodu przedsiębiorcy właściwie spełniając swoje cele. Dotkliwość nałożonej kary pozostaje na takim poziomie, który w zestawieniu z wielkością przychodu przedsiębiorcy, nie spowoduje wyeliminowania ko ntrolowanego z rynku i pozwoli na dalsze prowadzenie działalności w sposób zgodny z przepisami ustawy i z poszanowaniem praw konsumentów oraz zasad konkurencji. Organ miał na uwadze, by kara była proporcjonalna do celu, jaki ma zostać osiągnięty poprzez je j nałożenie, jak również, by uciążliwość sankcji administracyjnej pozostawała na poziomie akceptowalnym dla przedsiębiorcy. Natomiast w zakresie czwartej przesłanki , tj. sankcji nałożonych na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych, organ stwierdził, że przesłanka ta nie znajduje zastosowania, ponieważ kontrola prowadzona przez Inspekcję Handlową nie miał a charakteru transgranicznego. Strona postępowania w swoim odwołaniu odniosła się do kwestii związanej ze znikomością naruszenia . Podniosła również m. in. , że wszczynając postępowanie administracyjne z tytułu niewykonania obowiązków określonych w ustawie o cenach, organ powinien w pierwszej kolejności dokonać oceny najważniejszego kryterium z punktu widzenia zasadności nałożenia kary, spośród przewidzianych w art. 6 ust. 3 tej ustawy, tj. stopnia naruszenia obowiązków. Zdaniem strony, dopiero ustalenie w wyniku tej oceny poziomu naruszenia przez podmiot przepisów w stopniu wyższym niż znikomy uzasadnia nałożenie na ten podmiot administracyjnej kary pieniężnej. Strona odwołująca nie kwestionuje samego naruszenia przepisów i przyznaje, że niewątpliwie narus zyła obowiązujące przepisy ustawy i nie wykonała obowiązków wynikających z tych przepisów w zakresie uwidaczniania cen. Stwierdza również, że „Bezsporne zatem w sprawie jest, że doszło do naruszenia prawa konsumenta do rzetelnej informacji na temat ceny.” W dalszej części odwołania s trona postępowania zaznaczyła , że organ z góry założył, że stopień naruszenia obowiązków jest w przedmiotowej sprawie więcej niż znikomy. Zdaniem strony również, organ w uzasadnieniu w pierwszej kolejności dokonał analizy przesł anej wpływających na wymiar kary, tj. przesłanej określonych w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach (prowadząc tę analizę na stronach od 5 do 7 uzasadnienia). Dopiero na stronie 8 uzasadnienia, już po wykazaniu zasadności nałożenia kary, niejako na marginesie roz ważań stwierdził o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary. N a kartach swojego odwołania strona stwierdziła również, że niejasnym pozostaje w jaki sposób organ rozumie pojęcie znikomej wagi naruszenia a ponadto organ w ogóle nie definiuje tego poję cia na potrzeby rozstrzygnięcia. Zdaniem strony, podejście organu w zakresie uzasadnienia znikomości naruszenia jest błędne. Strona stwierdza bowiem, że gdyby przyjąć tok rozumowania organu za słuszny, żadne naruszenia ustawy o cenach nie mogłoby korzystać z dobrodziejstwa odstąpienia od ukarania, co nie jest tezą prawdziwą. Strona wyraziła również przekonanie, że bez analizy określonego, konkretnego zachowania i okoliczności sprawy nie da się przesądzić jaki jest stopień szkodliwości czynu. Strona, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 9 powołuj ąc się na Komentarz do Kpa, art. 189f z Legalisa 2025 (por. Jabłoński M. (w:) Wierzbowski, Wiktorowska) stwierdzi ła, iż większy niż znikomy stopień naruszenia należy utożsamiać ze szkodliwością czynu w prawie karnym, gdyż tak w prawie administracyjnym, jak też w prawie karnym chodzi o karygodność, tj. szkodliwość in concreto , karygodność zaś nie jest właściwością czynu zabronionego , lecz właściwością określonego konkretnego zachowania się. Ponadto strona dodała , że organ nie rozważył okoliczności, które mi ały w ocenie odwołującego znaczenie dla oceny stopnia naruszenia, tzn. : 1) brak uwidocznienia ceny jednostkowej - dotyczył jedynie 7 spośród 100 partii towarów, podczas gdy w salonie znajduje się kilkadziesiąt tysięcy produktów; brak cen jednostkowych stanowił omyłkę wynikłą z masowego oklejania towarów kierowanych do sprzedaży d etalicznej; ceny jednostkowe tych samych towarów były oznaczone na stronie [ xxxxxxxxxxxxxxxxx ] jeszcze przed zakończeniem kontroli, o czym świadczą częściowo wydruki z przeglądarki waybackmachine (…); brak oznaczeń wyst ąpił na skutek pomyłki, uzasadnionej skalą działalności (…); ceny jednostkowe produktów, dla których nie została ujawniona cena jednostkowa figurowały w systemie ERP na dzień przeprowadzenia kontroli (…); 2) błędnie podana cena jednostkowa wynikła z oczywiste j omyłki, wynikającej z nieuwzględnienia w systemie liczącym cenę jednostkową liczby sztuk w opakowaniu – tj. brak zaczytania odpowiedniej liczby sztuk w zestawie (dotyczy np. serwetek); odwołujący natomiast miał prawidłowo wdrożony system uwidaczniania ce n jednostkowych; 3) brak cen na niektórych partiach – dotyczył produktów sezonowych, na które w okresie przeprowadzania kontroli w ogóle nie ma popytu (torebki prezentowe z motywem świątecznym). Strona wyraziła przekonanie, że z przytoczonych okoliczności fak tycznych wynika jednoznacznie, że posiadała ona wdrożony system oznaczania cen (zarówno cen jak i najniższych cen z 30 dni przed obniżką oraz cen jednostkowych. Zaznaczyła również, że stwierdzone naruszenia dot. w dużej mierze asortymentu, który nie ma pod stawowego charakteru dla działalności strony, czy wręcz stanowi marginalną część asortymentu (np. torebki świąteczne, serwetki papierowe). Brak w zakresie cen, cen jednostkowych są wynikiem omyłki (niezamierzonej), której nie da się uniknąć przy takiej ska li działalności. Strona wskazała nadto, że nie naruszyła reguł ostrożności, posiadając wdrożone systemowe rozwiązania dot. oznaczania ceny oraz ceny jednostkowej i nie działała z zamiarem wprowadzenia konsumenta w błąd. Stwierdziła przy tym, że stopień na ruszenia był niski , jak również rozmiar grożącej szkody był niski. Zdaniem strony niezrozumiałym jest wywód organu na temat tego, że organ nie bada intencji, zamiaru czy stopnia umyślności niedopełnienia obowiązków, ponieważ odpowiedzialność administracyjn a opiera się na zasadzie ryzyka. Zastosowanie art. 189 f § 1 Kpa w ogóle nie dotyczy kwestii odpowiedzialności administracyjnej, lecz karalności za naruszenie przepisów prawa. Zastosowanie art. 189 f § 1 Kpa nie skutkuje więc uznaniem, że do naruszenia w o góle nie doszło przez konkretny podmiot. Na koniec strona dodała również, że całkowite wyeliminowanie omyłek w procesie oznaczania ceną jest obiektywnie niemożliwe. Jednak podjęła ona szereg działań o charakterze technicznym i organizacyjnym, na długo prz ed przeprowadzeniem kontroli (m. in. wdrożona została procedura oznaczania cen jednostkowych w salonach stacjonarnych a personel został poinformowany o tym fakcie). Na dowód tego strona w załączeniu do odwołania przedstawiła Wewnętrzną instrukcję postępowa nia z ceną jednostkową wraz z Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 10 Komunikacją wewnętrzną, a także wygenerowane z systemu ERP zestawienia dotyczące cen, zawierające informację o obowiązku oznaczenia ceny jednostkowej (z zestawienia tego wynika, że wszystkie kontrolowane produkty objęte ceną j ednostkową, wobec których stwierdzono nieprawidłowości, w systemie ERP zostały oznaczone jako produkty zakwalifikowane do oznaczenia ceną jednostkową przez centralę). Strona dodała również, że jej zdaniem nałożona kara nie będzie ani proporcjonalna, ani s kuteczna, ani odstraszająca. Odnosząc się do zawartych w treści odwołania zarzutów naruszenia ww. przepisów postępowania Prezes UOKiK, po analizie całokształtu materiału dowodowego, uznał je za nieuzasadnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie mają ustalenia poczynione przez Lubus kiego WIIH, a te dowodzą jednoznacznie, iż w dniu 4 lutego 2025 r., tj. w pierwszym dniu rozpoczętej kontroli w sklepie, w którym strona prowadziła działalność gospodarczą, stwierdzono 3 rodzaje nieprawidłowości cenowych t zn.: nieprawidłowo wyliczone ceny jednostkowe względem 4 partii towarów; brak cen sprzedaży w odniesieniu do 8 partii towarów oraz brak cen jednostkowych w przypadku 7 partii towarów. Dokumentacja zebrana w toku kontroli organu pierwszej instancji, jak również przedstawiony w niej stan faktyczny w sposób ewidentny wskazują na naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Konsekwencją powyższych naruszeń było nałożenie na stronę przez uprawniony organ - w tym wypadku przez Lubu ski WIIH, sankcji w postaci kary pieniężnej , na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w drodze decyzji administracyjnej . Prezes UOKiK wskazuje dalej, iż podmioty działające na rynku są zobowiązane do znajomości obowiązujących przepisów prawa i jego przestrz egania. To na przedsiębiorcy, który prowadzi sprzedaż towarów w danej placówce, spoczywa m. in. obowiązek dopilnowania, by przed udostępnieniem do sprzedaży produktu, konsument za każdym razem otrzymywał jednoznaczną, rzetelną oraz wyczerpującą informację nie tylko o cenie, lecz również o cenie jednostkowej. Nadrzędnym celem ustawy o informowaniu o cenach jest bowiem ochrona interesów konsumentów oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorstwami. Rzetelna, niebudząca zastrzeżeń informacja o cenie czy te ż cenie jednostkowej nabywanego towaru jest bardzo istotna i służy właściwemu poinformowaniu o niej nabywcy, a także stwarza identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalności gospodarczą. O rgan drugiej instancji wskazuje przy tym , że u stawa o inf ormowaniu o cenach wdraża postanowienia Dyrektywy nr 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. Urz. UE L z 1998 r. Nr 80 s. 27) , (zwanej dalej „dyrektywą 98/6/WE”) . Jak wskazano w motywie 6 preambuły Dyrektywy nr 98/6/WE , obowiązek podawania cen sprzedaży oraz cen jednostkow ych przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sp osobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Nie tłumaczy zatem strony stwierdzenie, że pełne, całkowite wyeliminowanie nieprawidł owości jest obiektywnie niemożliwe. Podkreślić należy, iż okoliczność ta zależy od przedsiębiorcy. Przepisy dot yczące uwidaczniania cen i cen jednostkowych dotyczą wszystkich przedsiębiorców prowadzących działalność handlową w równym stopniu, niezależnie o d skali czy rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 11 Organ drugiej instancji wyjaśnia, że art. 6 ustawy o informowaniu o cenach statuuje odpowiedzialność administracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań określonych w art. 4 tej ustawy. Regulacja ta ma na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w zakresie informowania konsumentów o cenach towarów i usług. Odpowiedzialność wynikająca z ww. przepisu ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia. Obiektywny charakt er odpowiedzialności administracyjnej opiera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2010 r., sygn. II OSK 1079/12). Oznacza to, że przesłanką tej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania prz ez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu naruszenia obowiązku, o którym mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach, może jedynie wydać decyzję administracyjną, na podstawie której nakłada karę pieniężną w przewidzianej w tej ustawie wysokości. Jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. III SA/Po 287/16: „Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej okreś lony podmiot konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot – o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek teg o zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanej jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankc ję administracyjną)”. Oznacza to, że przesłanką tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie przez właściwą jednostkę administracji publicznej nieprzestrzegania przez określony podmiot (administrowany), nałożonych prawem obowiązków. Mając więc na uwadze ch arakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których strona dopuściła się nieprawidłowości czy działania naprawcze podjęte w efekcie ustaleń kontroli, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa. W dalszej kolejności Prezes UOKiK wskazuje , że art. 7, art. 8 § 1 , art. 1 1 , art. 10 7 § 3 oraz art. 80 Kpa określają zasady postępowania administracyjnego. Stanowią, one m.in., iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, pod ejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Wskazują one również, że organy powinny wyjaśniać stronom za sadność przesłanek, którymi się kierują przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Ponadto wskazują, że organ administracji publicznej jest obowiązany p rzed wydaniem decyzji w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć zebrany materiał dowodowy (w tym ocenić czy dana okoliczność została udowodniona) , zaś sprawa oceniana jest na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Z zasady ogólnej prawd y obiektywnej (art. 7 Kpa) wynika nakaz podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co znajduje swoją konkretyzację w treści art. 77 Kpa, zgodnie z którym organ administracj i jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a następnie pełnej analizy całokształtu tego materiału celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej (zob. wyrok WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2014 r. VIII SA/Wa 1056/13, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 12 LEX nr 1486656). Na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy da na okoliczność została udowodniona, a podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 Kpa. Zdaniem Prezesa UOKiK, w przedmiotowej sprawie trudno mówić o naruszeniu wskazanych powyżej przepisów , skoro Lubu ski WIIH postępował w zgodzie ze wskazanymi wyżej regułami postępowania administracyjnego, opierając się na bezsprzecznych ustaleniach postępowania kontrolnego . Jak ustalił Prezes UO KiK, o rgan pierwszej instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie ulega wątpliwości, że materiał dowodowy jest spójny i rzetelny. Nie sposób w tym przypadku uznać poglądu strony o tym, że organ dokonał „wybiórczej oceny zebranego materiału dowodowego”. Ustalenia kontroli przeprowadzonej u przedsiębiorcy zostały udokumentowane w Protokole kontroli z dnia 12 lutego 2025 r. (nr akt kontroli: ( Z N R .8361. 21 .2025), który został podpisany bez wnoszenia uwag. Zat em, Protokół ten stanowi dokument urzędowy i korzysta z wiarygodności treści w nim zawartych, ponieważ strona nie podważyła jego wiarygodności. Zaakcentować trzeba, iż sama strona nie kwestionuje ustaleń poczynionych w toku kontroli oraz otwarcie przyznaje się do naruszenia. Bez większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy mają wskazywane przez stronę okoliczności, takie jak np. omyłki ( nawet niezamierzone) , wynikające z masowego oklejania towarów, „braku zaczytania” odpowiedniej ilości sztuk w zestawie, tłumaczenie w zakresie brak u popytu na zakwestionowane produkty z uwagi na sezonowość (jak np. torebki świąteczne) , czy wskazywanie , że naruszenia w dużej mierze dot. marginalnej części asortymentu, itp. , które strona usiłuje usprawiedliwiać chociażby skalą działalności , obecnością cen jednostkowych na stronie internetowej sklepu (jeszcze przed zakończeniem kontroli) . Naruszenie prawa jakiego dopuściła się strona podlega ściśle określonym sankcjom, w tym przypadku art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o c enach. Ustawa powyższa nie przewiduje żadnych wyjątków, odstępstw ze względu na przywołane przez stronę okoliczności. Podobnie inicjatywy, działania , przedsięwzięcia jakie podjęła strona , tj. „wdrożone systemowe rozwiązania oznaczania ceny oraz ceny jednos tkowej”, „szereg działań o charakterze technicznym i organizacyjnym” , c hociaż pozytywnie świadczą o niej , to równocześnie nie niwelują skali stwierdzonego w toku kontroli naruszenia , a tym samym pozostają bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie przedmioto wej sprawy . Co znamienne - jak wskazał a sama strona - działania te strona podjęła na długo przed wprowadzeniem kontroli. Powyższe działania strony zdają się jednak nie przekładać na ustalenia kontroli organu, w toku której ujawniono 3 rodzaje nieprawidłowo ści cenowych , c o może w rezultacie prowadzić do konkluzji, iż podjęte przez stronę zabiegi, przyjęta polityka cenowa są/ były jednak mało skuteczne, efektywne. Nie ulega natomiast wątpliwości, że strona będąca poważnym i doświadczonym uczestnikiem rynku, prowadząca działalność handlową na szeroką skalę tym bardziej powinna znać i przestrzegać obowiązki w zakresie cen i ich należytego uwidaczniania . B rak należytego wypełniania przez nią podstawowych obowiązków związanych z jej działalnością w żadnej mierze nie może odbywać się ze szkodą dla konsumentów (podkreślenia Prezesa UOKiK) . Ponadto, nie należy tracić z pola widzenia faktu, że naruszenie powstało z winy strony i w sytuacji jej pełnej wiedzy o nadchodzącej kontroli . Poza tym, dla konsumenta zakupujące go dany towar w sklepie istotne jest, że w pierwszym dniu kontroli nie posiadał on pełnej, jasnej i zrozumiałej informacji, komunikatu o cenie, cenie jednostkowej w zakresie 19 partii produktów, co stanowi podstawę do ukarania przedsiębiorcy . Faktem jest, że wymagane informacje cenowe , które są istotne z punktu widzenia konsumenta i które mu przysługują, nie zostały podane, uwidocznione w sklepie bądź zostały podane w sposób niejednoznaczny (źle wyliczone ceny jednostkowe) dla Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 13 konsumentów. To, że np. ceny jednostkowe figurują w systemie ERP (który jest wewnętrznym systemem przedsiębiorstwa, centrali) w żaden sposób nie przekłada się na przeciętnego konsumenta, który nie ma dostępu do systemów i nie ma możliwości wglądu do cen. Przepisy jasno określają, że ceny, ceny jednostkowe to w arów powinny być uwidocznione w miejscu sprzedaży, na/przy danym towarze lub w jego bliskości, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów (podkreślenia Prezesa UOKiK) . Za całkowicie chybioną należy uznać również argumentację i wywód strony, która wskazuje , że organ powinien był w pierwszej kolejności dokonać oceny najważniejszego kryterium z punktu widzenia zasadności nałożenia takiej kary, tj. stopnia naruszenia obowiązków – spośród przesłanek wyni kających z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK pragnie zauważyć , że przepisy ustawy o informowaniu o cenach w żaden sposób nie wskazują, która z przesłanek ma pierwszorzędne znaczenie przy ocenie organu . Wszystkie przesłanki, wskazane w art. 6 ust. 3 ww. ustawy, w tym stopień naruszenia, w równym stopniu podlegają analizie . Nie ma podstaw do uznania by kryterium stopnia naruszenia było najważniejszym kryterium branym pod uwagę przy miarkowaniu, ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nawet jeśli strona ma w tym względzie odmienny pogląd. Przypomnieć należy, że art. 6 ust. 3 ww. ustawy wprost stanowi, o tym, że organ zobligowany jest przeanalizować kryteria takie jak: stopień naruszenia obowiązków, dotychczasową działalność przedsiębiorcy, wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy , jak również sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo nar uszenie w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej w sprawach transgranicznych (…). Następnie, w oparciu o powyższe kryteria, organ dokonuje wyważonej oceny wszystkich ustawowych kryteriów, czemu daje wyraz w treści swej decyzji. W swej ocenie orga n doszedł do wniosku, że przedmiotowych naruszeń z uwagi na rodzaj, charakter i wagę nie należy poczytywać jako znikome (co omówiono w dalszej części decyzji). Organ drugiej instancji nie podziela również argumentacji strony odwołującej w zakresie stwierdz enia jakoby organ „ z góry założył ”, iż stopień naruszenia obowiązków jest więcej aniżeli znikomy. Całkowicie nietrafionym argumentem jest zdaniem Prezesa UOKiK stwierdzenie strony o tym, że organ w uzasadnieniu w pierwszej kolejności dokonał analizy przesł ane k wpływających na wymiar kary, określonych w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach (prowadząc analizę na stronach 5 - 7), a dopiero na stronie 8 uzasadnienia, już po wykazaniu zasadności nałożenia kary, niejako na marginesie rozważań organ stwierdz ił, że brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary (…). To, że organ najpierw przeprowadził analizę przesłanek art. 6 ust. 3 ww. ustawy i je właściwie uzasadnił względem innych kryteriów – odstąpienia od wymierzenia kary (art. 189f Kpa) nie ma żadne go wpływu na rozstrzygniecie . U kład redakcyjny , kolejność treści zaprezentowany ch przez Lubuskiego WIIH w wydanej decyzji nie budzi zastrzeżeń organu drugiej instancji. Organ przeprowadził swą analizę we właściwy sposób, prawidłowo przeanalizował najpierw ustawowe przesłanki z art. 6 ust. 3 ustawy, a następnie w dalszej części przeanalizował, zbadał również, czy w przedmiotowej sprawie znajdzie zastosowanie instytucja odstąpienia od wymierzenia kary wyrażona określona w ar t. 189f Kpa . Zauważyć należy, że w przepisach ustawy o informowaniu o cenach brak jest uregulowań związanych z odstąpieniem od wymierzenia kary, zatem organ skorzystał w tym przypadku z przepisów Kpa (Dział IV A. Administracyjne kary pieniężne; zgodnie z a rt. 189a § 2 pkt 2 Kpa „ w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych - odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia – przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. ” ) S łusznie stwierdz ił organ pierwsze j instancji , że skoro strona naruszyła obowiązki w sposób znaczny, to wagi naruszenia nie można uznać za znikomą , ponieważ zaniechanie strony wywołało negatywne następstwa dla nadrzędnej wartości, która podlega bezwzględnej ochronie, tzn. prawa konsumenta do Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 14 uzyskania dokładnej, precyzyjnej, jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości informacji (dot. oznaczeń cenowych) . Prezes UOKiK w pełni podziela stanowisko organu pierwszej instancji w tym względzie . Kwestia „znikomości” naruszenia została również omówiona w dalszej części decyzji, przy ocenie przesłanek zawartych w art. 189f Kpa. Prezes UOKiK wskazuje dalej, że wbrew twierdzeniu strony, nie doszło do naruszenia art. 189f Kpa , a tym samym w przedmiotowej sprawie nie zaistniał przypadek znikomej wagi naruszenia prawa. Należy po raz kolejny przypomnieć, iż przedmiotowej sprawie strona naruszyła postanowienia zawarte w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, a także wymagania określone w § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwida czniania cen. Nie sposób w tym przypadku o znikomej wadze naruszania prawa. Stanowisko Prezesa UOKiK jest w tym względzie zbieżne ze stanowiskiem Lubu skiego WIIH. O znikomości można mówić w sytuacji, gdy naruszenie wywołało jednostkowe i nieznaczne negatyw ne skutki w obszarze dóbr chronionych ( A. Cebera, J.G. Firlus, Komentarz do art. 189f Kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] red. H. Knysia - Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Warszawa 2019). Jak wskazuje Naczelny Sąd Administ racyjny w wyroku z 29 kwietnia 2021 r. (sygnatura: III OSK 6997/21): „(…) W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w ob szarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nie znacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. A. Cebera, J. G. Firlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Kome ntarz, wyd. II, red. H. Knysiak - Sudyka, Warszawa 2019, art. 189f).” Jak stwierdza dalej sąd (w tym samym wyroku): „Przesłanka "znikomości" uchybienia nie może być jednak rozstrzygnięta przez Sąd I instancji, bowiem ocena ta należy do organu. To organ powi nien ocenić, czy w sprawie zaszły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Natomiast rolą Sądu jest dokonanie oceny czy organ w sposób należyty ustalił wszystkie istotne fakty niezbędne do przyjęcia, iż stwierdzone uchybie nie nosi cechy "znikomości" w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Unormowanie w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. umożliwia odstąpienie od nałożenia kary, jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie wymienione w nim przesłanki - waga naruszenia prawa jest znikom a oraz strona zaprzestała naruszania prawa. W rozstrzyganej sprawie niewątpliwie druga ze wskazanych przesłanek została spełniona. W odniesieniu zaś do przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa podkreślić należy, że ustawodawca w treści art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a nie wyjaśnił jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają charakteru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są ist otne, i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od n ałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). W orzecznictwie wskazano, że w świetle art. 189f § 1 Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 15 pkt 1 k.p.a., stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności, tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych prz ez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 566/21 LEX nr 3347424). Istotne znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., mają chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Przy ocenie wystąpienia przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) należy brać pod uwagę całokształt okoliczności danego przypadku, zarówno o charakterze przedmiotowym (np. skala naruszeń, skutki tych naruszeń) jak i podmiotowym (np. profesjonalny charakter działalności, czy mamy do czynienia z czynem zawinionym, a jeżeli tak, to z jaką formą winy).” Natomiast, w wyroku z 11 lipca 2023 r. (sygn. III OSK 25 44/21) Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że „ocena wagi naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 189f § 1 pkt 1 KPA wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr pra wnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma. (por. A. Cebera, J. G. Firlus (w:) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. K nysiak - Sudyka, Warszawa 2019, art. 189f).” Przechodząc na grunt analizowanej sprawy stwierdzić należy, że z pewnością nie można przedmiotowego naruszenia , w tym wagi naruszenia obowiązków , poczytywać jako znikome. Konsumenci poprzez brak cen, brak cen jednostkowych czy niewłaściwe wyliczenie cen jednostkowych zostali pozbawieni jednoznacznych, pełnych, rzetelnych informacji, które im niewątpliwie przysługiwały. Należy zauważyć ponadto, że wagę naruszenia prawa odno si się do poziomu naruszenia norm chroniących interes publiczny lub interes społeczny, rozumiany jako interes konkretnej grupy społecznej. W tym przypadku chodzi o naruszenie interesu konsumentów, a więc dobra podlegającemu ochronie. Prezes UOKiK po prze analizowaniu sprawy w kontekście normy prawnej zawartej w art. 189f Kpa, Prezes UOKiK, podobnie jak organ pierwszej instancji, doszedł do wniosku, że nie znajduje podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary w trybie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Należy zauważyć, że p rzepis art. 189f § 1 pkt 1 Kpa statuuje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ mógł odstąpić od nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, zn aczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez przedsiębiorcę. Okoliczność naruszenia prawa jest w przedmiotowej sprawie bezsporna , z czym zgadza się również strona . Prezes UOKiK uważa, że rzeczony przedsiębiorca poprzez nieprawidłowości cenowe ( brak cen, cen jednostkowych czy błędnie wyliczone ceny jednostkowe , które dotyczyły 1 9 towar ów ) pozbawił konsumentów prawa do uzyskania nale żytej i pełnej informacji o oferowanych produktach. Powyższe godzi w sposób oczywisty w prawo konsumenta do informacji, uniemożliwiając mu porównywanie cen towarów znajdujących się w obrocie handlowym. Należy mieć na względzie również, że organ drugiej i nstancji Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 16 oceniając aspekt związany ze znikomością naruszenia bierze pod uwagę nie tylko skalę naruszenia, w tym ilość, rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości, lecz również skutki naruszenia w odniesieniu do potencjalnych uczestników rynku, jakimi są konsume nci. Nie sposób zatem uznać, by waga naruszenia prawa była w omawianym przypadku znikoma. Wobec powyższego uznać należy, że część pierwsza przesłanki pierwszej nie została spełniona. Wyjaśnić należy przy tym, że cena usługi lub towaru należy do istotnych e lementów wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji związanych z zakupem towaru czy usługi, natomiast cena jednostkowa jest podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście poró wnania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, producenta, ilości, itp. Konieczność informowania o cenie jednostkowej to przede wszystkim zabezpieczenie, ochrona interesów ko nsumentów, którzy mogą nie tylko porównywać ceny takich samych bądź podobnych produktów w obrębie tej samej bądź różnych placówek w sposób nieskrępowany, ale również mogą przekonać się czy podana cena jednostkowa określonego rodzaju produktu jest dla nich odpowiednia. Za spełnioną natomiast można uznać przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia, gdyż strona usunęła uchybienia (wykonała żądanie organu na skutek wydanej decyzji ). Jednakowoż wskazać trzeba, że przesłanki (znikoma waga naruszenia oraz zaprzestanie naruszenia) muszą być spełnione łącznie , aby organ mógł odstąpić od wymierzenia kary. Natomiast w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu i od stąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, albowiem nie spełniono warunku kumulatywności ww. przesłanek. Należy zauważyć, że prezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie chociażby w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjn y w Gdańsku w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. III SA/Gd 160/21, w którym Sąd stwierdził: „by można było odstąpić w trybie art. 189f k.p.a. od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, waga naruszenia musi być znikoma, a s trona musiałaby zaprzestać naruszenia prawa, zaś obie te przesłanki muszą zostać spełnione łącznie”. Ponadto, w niniejszej sprawie nie znajdzie również zastosowania przesłanka zawarta w pkt 2 art. 189f § 1 Kpa, ponieważ w toku postępowania Lubu ski WIIH n ie stwierdził, aby za to samo zachowanie na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. P rezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które zagrożone jest karą pieniężną określoną w art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia tej kary uprawniony jest wyłąc znie wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w takim zakresie mogły być prowadzone wyłącznie przez Lubus kiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Lubu skiego W IIH nałożyć kary pieniężnej na stronę za to samo naruszenie, w związku z czym należy przyjąć, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. W ocenie organu drugiej instancji, w niniejszym przypadku brak jest również podst aw do zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa, tzn. fakultatywnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Literalna wykładnia ww. przepisu jednoznacznie wskazuje, iż warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest us unięcie naruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 17 regulacja art. 189f § 1 kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Ko mentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprze staniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, k tóre już zaistniało”). Charakter naruszeń, jakich dopuściła się Strona, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25.07.2019 r. Sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia admi nistracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej. Jak słusznie podkreślił organ usunięcie naruszenia prawa nie jest tożsame z zaprzestaniem nar uszania. Aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszania przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia.”). W przedmiotowej sprawie Prezes UOKiK nie widzi możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 Kpa, czyli usunięcia skutków naruszen ia prawa, ponieważ zarówno ceny, jak i ceny jednostkowe towarów (w tym prawidłowo wyliczone ceny jednostkowe) muszą być uwidocznione przed dokonaniem zakupu, tak aby na tej podstawie konsument mógł podjąć w pełni racjonalną decyzję, dostosowaną do własnych potrzeb, uwarunkowań i możliwości ekonomicznych. Uwidocznienie cen, cen jednostkowych towarów (w tym uwidocznienie prawidłowo wyliczonych cen jednostkowych) ma bowiem charakter obowiązku przedumownego. Nie można uznać za spełniony powyższy warunek, jeżeli informacje o cenach, cenach jednostkowych w odniesieniu do 1 9 towarów nie były w żaden sposób udostępnione dla konsumentów lub jeśli zostały podane w sposób nierzetelny, niejednoznaczny (nieprawidłowo wyliczone) w momencie oferowania tychże towarów do spr zedaży, jak to miało miejsce w przypadku strony. Przedsiębiorca wprawdzie zaprzestał naruszenia, jednakże nie usunął tym samym skutków naruszenia prawa, albowiem stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości pozbawiły pewną grupę konsumentów prawa do pełnej , rzetelnej oraz jednoznacznej informacji o cenach, cenach jednostkowych, uniemożliwiając im dokonywanie, w sposób swobodny, porównań cenowych pomiędzy produktami czy placówkami handlowymi. Prezes UOKiK zaznacza przy tym, iż podejmowanie działań naprawczyc h czy zaprzestanie naruszenia przepisów nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności za niedopełnienie obowiązków stwierdzonych w chwili kontroli. Strona w odwołaniu zaznacza również, że w dniu 4 lutego 2024 (w dniu kontroli) w salonie znajdowało się 22.816 sztuk towarów, w tym 3592 kategorie produktowe. Stwierdza przy tym, że 19 partii produktów, wobec których stwierdzono nieprawidłowości stanowi pó ł procenta wszystkich kategorii dostępnych w salonie. Odpowiadając na powyższe, Prezes UOKiK wyjaśnia, że odnoszenie liczby towarów zakwestionowanych (w liczbie 19) do całości produktów dostępnych w sklepie w pierwszym dniu kontroli r., tj. 4 lutego 2025 r . - w liczbie pozycji asortymentowych 3592 nie jest miarodajne a zarazem właściwe, ponieważ w toku prowadzonej kontroli inspektorzy nie skontrolowali całości asortymentu sklepu dostępnego w tym dniu w sklepie, lecz zaledwie jego część, tzn. w tym konkretny m przypadku sprawdzili 100 partii różnego rodzaju towarów, a następnie na tak przyjętej próbie określono zakres naruszenia obowiązujących przepisów przez przedsiębiorcę. Tak więc, to stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości - w odniesieniu do liczby to warów rzeczywiście skontrolowanych stanowią o niezrealizowaniu obowiązujących w tym zakresie przepisów. Odsetek stwierdzonych nieprawidłowości wynosił zatem 19%, a nie pół procenta, jak utrzymuje strona. W tym miejscu warto dodać, iż w toku Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 18 działań kontrol nych organy Inspekcji Handlowej nie mają obowiązku kontrolowania całości asortymentu dostępnego w sklepie, co w praktyce byłoby trudne czy wręcz niemożliwe do zrealizowania. Równocześnie Prezes UOKiK wskazuje , że kara pieniężna wymierzana na gruncie przepi sów ustawy o informowaniu o cenach powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE , który stanowi, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 1 9 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Aby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkc ję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia za kładanego celu, jakim jest zapewnienie, prawidłowego uwidaczniania cen, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Prezes UOKiK po gruntownym przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy doszedł do wniosku, iż nałożona na przedsiębiorcę kara pieniężna w wysokości 2 5 00 zł (słownie: dwa tysiące pięćset złotych) jest adekwatna względem stwierdzonego naruszenia, gdyż stanowi jed ynie 1 2, 5% maksymalnego przewidzianego wymiaru kary. W ocenie Prezesa UOKiK kara w ustalonej przez organ wysokości nie tylko proporcjonalna do uchybienia jakiego dopuściła się strona , lecz zapewni realizację wobec przedsiębiorcy funkcji prewencyjnej, a tak że dyscyplinująco - represyjnej i będzie wystarczającym dla niej ostrzeżeniem i zapobiegnie powstawaniu podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wskazać należy również, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mow a w art. 6 ust. 1 ustawy o cenach, jak również ustalenie jej wysokości, było prawidłowe i zgodne z prawem. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony postępowania o uchylenie decyzji w całości lub wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary w związku z wystąpieniem przesłanek określonych w art. 189f Kpa, nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też, postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, a zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wlkp. w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ost ateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należnośc i pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów pl. Powstańców Warszawy 1 00 - 950 Warszawa tel. 22 556 01 76 dih@uokik.gov.pl www.uokik.gov.pl 19 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowo - administracyjnego. Wniosek ten jest wol ny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierp nia 1997 r. – Ordynacja podatkowa ( Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ) . Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535), art. 8 ust. 1 z dnia 9 maj a 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. poz. 2023 r. poz. 168). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano kwalifikowanym podpisem elektronicznym/ Otrzymują 1. [ xxxxx xxxxxx xxxx xxxxxxx xxxxxxx xxxxxxxxxx xxx xxx xxxxxxx xxx xxxxx xxxxxxxx xxxxx xxxxx xxxxx X xxxxxxxxxxxxx xxxxxxxx xxx xxxxxxxxxxx xxxxxxxxxxxxxxxxx xxx xxxxxx xxxxxx ] 2. Lubuski Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Gorzowie Wlkp.