DIH-III-128/2024

1 1103411.3224388.3128440 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 22 października 2024 r. DIH - 3.707.123.2024 .AŁ DECYZJA DIH - 3. 128 . 202 4 „ informacje prawnie chronione oznaczono [xxx] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), po przeprowa dzeniu postępowania administracyjnego w sprawie odwołania przedsiębiorcy AVOCADO Sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 31 lipca 2024 r. PKO nr 114/2024 (nr akt sprawy: WK.8361 .319.2023), nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), z tytułu niewykon ania obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług w związku z § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidacznia nia cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776), tj. braku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen jednostkowych oferowanych towarów, braku określenia w cenniku lub na tablicach ilości potrawy lub wyrobu, bądź braku podania dokładnej in formacji w tym zakresie , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W okresie od 27 września do 5 października 2023 r., działając na podstawie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 26 wrześ nia 2024 r. nr WK/U - 303/2023, inspektorzy reprezentujący Zachodniopomors kiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Zachodniopomorskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, przeprowadzili kontrolę w punkcie gastronomicznym, należą cym do przedsiębiorcy [xxxxxx] , zwanego dalej „stroną”, „spółką” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skie rowano zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 7 września 2023 r. znak WK/Z - 225/2023, gdzie wskazano na zakres przedmiotowy kontroli, obejmujący m.in. kontrolę prawidłowości uwidaczniania cen. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 11 wrześni a 2023 r. 2 1103411.3224388.3128440 Kontrolę przeprowadzono w obecności pracownika lokalu , uznanego za osobę upoważnioną do reprezentowania spółki w trakcie kontroli, na podstawie okazanego w dniu 5 października 2023 r., stosownego upoważnienia z dnia 29 września 2023 r. (stanowiącego załącznik nr 8 do protokołu kontroli), któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz upoważnienie do przeprowadzenia kontrol i, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. Upoważnienie to, wraz z załącznikiem, zostało doręczone spółce przy piśmie z dnia 28 września 2023 r., dnia następnego. W tok u kontroli dokonano oceny prawidłowości uwidaczniania cen oferowanych towarów na zgodność z przepisami ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”, a także w ydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen ”. Sprawdzeniem objęto łączn ie 165 pozycji potraw i napojów, będących w ofercie restauracji, uwidocznionych w cenniku lub na tablicach (według protokołu kontroli – karta nr 2 - 4, wydruki zdjęć cennika i tablic stanowią załącznik nr 4 do tego protokołu ) . Nieprawidłowości stwierdzono w odniesieniu do 85 rodzajach produktów (tj. 11 rodzajów śniadań, 5 rodzajów sałatek, 7 rodzajów makaronów, 7 rodzajów dań pierwszych, 7 rodzajów dań drugich, 1 rodzaju dania rybnego, 4 rodzajów dodatków, 11 rodzajów kawy, 4 rodzajów kawy na zimno, 2 rodzajó w herbaty mrożonej, 7 rodzajów lemoniady, 4 rodzajów koktajli, 6 rodzajów burgerów, 8 rodzajów zapiekanek oraz 1 porcji ketchupu), w tym do: • 84 rodzajów produktów (wszystkich, poza 1 porcją ketchupu), z uwagi na brak określenia ilości potrawy lub wyrobu, d o której odnosi się cena, tj. takiej informacji w ogóle nie podano, bądź podano niedokładną informację w tym zakresie; • 1 porcji ketchupu, z uwagi na brak uwidocznienia tej pozycji wyrobu w cenniku, co potwierdzono w wyniku zakupu kontrolnego, co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Ponadto ofertę punktu gastronomicznego stanowiły napoje wyeksponowane do sprzedaży na półkach i regałach. Sprawdzono 112 rodzajów napojów oferowanych w opakowaniach, czyli towarów przeznaczonych do sprzedaży według objętości o ilości nominalnej innej niż 1 litr lub 100 ml (wykazanych w załączniku nr 5 do protokołu kontroli), z czego zakwestionowano wszystkie z nich, w tym: • 20 partii napojów, z uwagi na brak uwidocznienia cen i cen jednostkowych, • 92 partii napojów, z uwagi na brak uwidocznienia cen jednostkowych, co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2 oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Od osoby upoważnionej przez spółkę pobrano w trakcie kontroli oświadczenie o wielkości przedsiębiorcy (stanowiące załącznik nr 9 do protokołu kontroli), z którego wynika, że spółka nal eży do grupy mikroprzedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. 3 1103411.3224388.3128440 Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 5 października 2023 r. (nr akt kontroli: WK.8361.319.2023 ) oraz w jego załącznikach nr 1 - 9. Do protokołu kontr oli nie zostały zgłoszone uwagi w przewidzianym ustawowo terminie. Pismem z dnia 11 grudnia 2023 r., na podstawie art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlow ej”, skierowano do strony wystąpienie pokontrolne, w którym poinformowano ją o wynikach kontroli dotyczących m.in. uwidaczniania cen, wraz z wnioskiem o podjęcie działań naprawczych zmierzających do usunięcia stwierdzonych uchybień. Strona udzieliła odpowi edzi na wystąpienie pokontrolne w piśmie z dnia 12 grudnia 2023 r., informując o podjęciu niezwłocznych działań korygujących. Mając na względzie dokonane ustalenia oraz uwzględniając brzmienie przepisu art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , w świetl e którego naruszenie obowiązków informacyjnych dotyczących cen, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, daje podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej, pismem z dnia 9 lipca 2024 r., na podstawie art. 61 § 4 w związku z § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ), zwanej dalej „Kpa”, Zachodniopomors ki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, info rmując również o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto, odrębnym pismem z tego samego dnia wystąpił do niej z żądaniem sporządzenia i przekazania informacji o wielkości jej obrotów i przychodu za ostatni rok rozliczeniowy. P isma te doręczono stronie w dniu 10 lipca 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień , natomiast wymagane informacje o wielkości jej obrotów za rok 2023 przedstawiła w piśmie z dnia 15 lipca 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania admini stracyjnego, Zachodniopomorski WIIH, w drodze decyzji z dnia 31 lipca 2024 r. PKO nr 114/2024, nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu niewykonania obowiązków, o których mow a w art. 4 ust. 1 tej ustawy w związku z § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, tj. braku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen jednostkowych oferowanych towarów , braku określenia w cenniku lub na tablicach ilości potrawy lub wyrobu, bądź braku podania dokładnej informacji w tym zakresie . Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 1 sierpnia 2024 r. W dniu 26 sierpnia 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Zachodniopomorskiego WIIH, złożone przez stronę pismo z dnia 9 sierpnia 2024 r. (nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 13 sierpnia 2 024 r.) , będące odwołaniem od ww. decyzji. Pismem z dnia 4 września 2024 r. znak DIH - 3.707.123.2024.AŁ, Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowi edzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 9 września 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. 4 1103411.3224388.3128440 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwo ławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towa ru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wynika z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący je st obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach m iar w rozumieniu przepisów o miarach. Na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o informowaniu o cenach, sposób uwidaczniania cen towarów i usług doprecyzowano w rozporządzeniu . Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Jak stanowi § 3 ust. 2 tego rozporządzenia , cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w p ostaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Cena jednostkowa, jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości; 2) kilo gram lub tonę - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy; 3) metr - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według długości; 4) metr kwadratowy - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według powierzchni; 5) sztukę - dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. W szczególnych przypadkach uzasadnionych rodzajem, przeznaczeniem lub zwyczajowo oferowaną ilością towarów przy uwidacznianiu cen jednostkowych dopuszcza się stosowanie 5 1103411.3224388.3128440 dziesiętnych wielokrotności i podwielokrotności legalnych jednostek miar in nych niż określone w ust. 1 ( § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia ). W przypadku towaru pakowanego oznaczonego liczbą sztuk dopuszcza się stosowanie przeliczenia na cenę jednostkową za sztukę lub za dziesiętną wielokrotność liczby sztuk. ( § 4 ust. 3 ww. rozporządz enia ). Obowiązek uwidaczniania ceny jednostkowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący za wyjątkiem wyłączenia w zakresie produktów wymienionych w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , to jest: 1) towarów, których cena jednostkowa jest identyczna z ceną sprzedaży; 2) towarów sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie w zestawach (kompletach); 3) towarów nieżywnościowych sprzedawanych ze względu na ich przeznaczenie lub właściwości wyłącznie w parach; 4) produktów leczniczych w rozumieniu art. 2 pkt 32 ust awy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2022 r. poz. 2301). Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii lub hotelarstwa uwidacznia ceny oferowanych potraw, wyrobów, noclegów, wyżywienia i innych oferowanych usług w cenniku. W świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , cennik, o którym mowa w ust. 1, zawiera także aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny z potrawą lub wyrobem, w szczególności pełną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą są one sprzedawane, oraz określeni e ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego, w drodze decyzji, kar ę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i c zas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwac h członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie regulują kwestii odstąpie nia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f Kpa. 6 1103411.3224388.3128440 Zgodnie z art. 189f § 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decy zji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona adm inistracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele , dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 Kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publ icznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ adm inistracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 Kpa. W niniejszej spraw ie, ustalenia kontroli przeprowadzonej w punkcie gastronomicznym należącym do strony, przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego WIIH dały podstawę do stwierdzenia, że dla 112 na 112 partii napojów sprawdzonych i oferowanych w opakowaniach w m iejscu sprzedaży detalicznej nie uwidoczniono cen jednostkowych (były to napoje o objętości netto innej niż 1 litr lub 100 ml) , a dla 20 z nich dodatkowo cen, natomiast dla 85 na 165 pozycji potraw i napojów sprawdzonych i wykazanych w cenniku lub na tabli cach, będących w ofercie restauracji, nie określono ilości potrawy lub wyrobu, bądź nie podano dokładnej informacji w tym zakresie , co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , karę pieniężną, z tytułu niewykonania obowiązków wynikających m.in. z art. 4 ust. 1 , wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu n a miejsce przeprowadzenia kontroli wojewódzki inspektor IH. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, decyzją z dnia 31 lipca 2024 r. PKO nr 114/2024, Zachodniopomorski WIIH nałożył karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, na stronę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. Odwołując się od wydanej decyzji, strona nie kwestionowała ustaleń kontroli dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen oferowanych towarów, w tym potraw i napojów, natomiast odniosła się jedynie do ogólnych twierdzeń dotyczącyc h braku zasadności nakładania na nią kary pieniężnej z uwagi na zaprzestanie naruszenia prawa (lub jak podkreśliła strona w odwołaniu, natychmiastowe usunięcie stwierdzonych uchybień) oraz 7 1103411.3224388.3128440 trudna sytuacja finansowa, w jakiej znajduje się jej firma w ostatn ich latach. Tym samym, strona wniosła o cofnięcie wydanej decyzji i przekazanie jej pouczenia. Odnosząc się do powyższych argumentów strony, należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , w sprawie w ymierzenia stronie kary pieniężnej w wysokości 2 000 zł, w związku z ustaleniami kontroli, których strona nie kwestionowała, a które wskazują na niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Jak stanowi art. 6 ust. 1 tej ustawy, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków określonych m.in. w art. 4 ust. 1, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego karę pienię żną określoną w tym przepisie, tj. w wysokości do 20 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagających dodatkowych założeń i wykładni nakazują właściwemu organowi IH wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków przewidzianych ww. przepisam i, choćby naruszenie prawa miało charakter jednostkowy i stwierdzone w toku kontroli nieprawidłowości zostały usunięte. Dowiedzenie zatem, że określony podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest kar ą administracyjną (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 805/19). Należy zaznaczyć, że przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie przewidują możliwości badania przez organ IH istnienia winy (umyślnej lub nieumyślnej), bądź jej braku po stronie podmiotu, u którego stwierdzono nieprawidłowości. Nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem , a odpowiedzialność administracy jna, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarc zającą przesłanką do przypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków , bez względu na winę i przyczyny powstania naruszenia. Tym samym, okoliczności towarzyszące naruszeniu prawa, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa, pozostają bez znaczenia dla oceny z asadności zastosowania wobec niej sankcji, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa. Podkreślić należy, że przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach wprowadzają zasadę jednoznaczności uwidaczniania cen towarów (lub usług) w tak i sposób, by nie budziły one wątpliwości i możliwe było ich porównanie. Jest to ustawowy obowiązek przedsiębiorcy. Regulacja nakazuje jednoczesne uwidacznianie cen w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (tj. wartości pieniężnej, jaką kupujący ma zapła cić za określony towar) oraz ceny jednostkowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (tj. wartości ustalonej za jednostkę określonego towaru, którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach). Takie ukształto wanie obowiązku informacyjnego przez sprzedawcę służyć ma transparentności cen. Ułatwia również kupującemu porównanie cen za różne towary podobne. Kupujący ma wówczas bowiem nie tylko jednoznaczne zobrazowanie tego, ile powinien zapłacić za określony towar u (lub usługę), ale również dowiaduje się o cenie „zobiektywizowanej”, odniesionej do powszechnego systemu miar. Możliwość porównania cen ma istotne znaczenie chroniące konsumenta przed ryzykiem dokonania zakupu bez 8 1103411.3224388.3128440 możliwości dokonania pełnego rozeznania. Tego rodzaju wymóg ustawowy jest zasadny, gdyż zwalnia konsumenta z konieczności prowadzenia skomplikowanych niejednokrotnie operacji matematycznych w celu porównania cen towarów konkurencyjnych. Jednocześnie warto podkreślić, że wymagania w powyższym zak resie zostały doprecyzowane w przepisach rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , w tym w: § 3 i § 4 (w przypadku sprzedaży detalicznej towarów) oraz § 9 (w przypadku świadczenia usług m.in. w zakresie gastronomii) . Z przepisów tych wynika, że uwidaczni anie cen ma być dokonywane w miejscu sprzedaży detalicznej lub świadczenia usług. Miejscem sprzedaży jest lokal lub stoisko, w którym sprzedawany jest określony asortyment towarów lub świadczone są określone usługi. Uwidoczniona cena powinna pozostawać w r ealnym związku z oferowanym towarem, tj. znajdować się w jego bezpośrednim pobliżu, jeśli towar jest wystawiony w miejscu widocznym dla kupujących. Natomiast w przypadku usług oraz towarów nie znajdujących się „na widoku” uwidocznienie powinno być dokonane zbiorczo (w cenniku/zestawieniu cen). Taki cennik winien być czytelny. Wymagane jest wywieszenie go w miejscu, w którym, możliwe jest swobodne zapoznanie się z jego treścią. Cennik powinien też zawierać aktualne informacje dodatkowe, umożliwiające łatwą i dentyfikację ceny z towarem lub usługą. Należy zaznaczyć, że d odatkowe informacje, jakie powinny być podane w cenniku obok ceny potrawy lub wyrobu, będącego w ofercie restauracji, to w szczególności pełna nazwa potrawy lub wyrobu, a także określenie ich il ości. Informacje te stanowią minimum, jakie należy spełnić, aby umożliw ić konsumentom identyfikacj ę cen y z towar em, w związku z czym brak tych informacji jest równoznaczny z podaniem ceny w sposób niewłaściwy, sprzeczny z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Przy ocenie, czy zostały spełnione powyższe wymagania, bierze się pod uwagę zwłaszcza to, czy konsument otrzymał jasną i rzetelną informację o cenie, umożliwiającą wybór i porównanie produktów. Ze specyfiki branży gastronomicznej wynika, że przygotowywane potrawy i napoje wydawane są na porcje, które mogą być różnej wielkości (w tym porcje głównych składników potraw), stąd też dla takich produktów wprowadzony został wymóg podawania dodatkowo określenia ich ilości. Jeżeli produkty serwowane są na porcje o różnych wielkościach konsument powinien otrzymać jasną i zrozumiałą informację pozwalającą na rozróżnienie i określenie tych wielkości, np. dla potrawy złożonej ze s kładnika mięsnego, frytek i surówki – gramaturę tych składników, dla potrawy czy napoju płynnego – ich pojemność. Samo podanie w cenniku ceny produktu za porcję nie jest wystarczające dla spełnienia powyższych wymagań. Strona, jako profesjonalny uczestnik obrotu, funkcjonujący na rynku od 18 maja 2018 r. (według danych zawartych we wpisie do KRS), miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona obowiązana uwidocznić w miejscu sprzedaży detalicznej ceny i ceny jednostkowe oferowanych towarów, zaś w cenniku ceny oferowanych potraw lub wyrobów wraz z określeniem ich ilości - w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Znamienny jest f akt, że w niniejszej sprawie strona nie wykonała powyższych obowiązków w odniesieniu do 112 partii napojów (na 112 sprawdzonych i oferowanych w opakowaniach ) , w tym: dla 20 z nich w zakresie cen i cen jednostkowych, a dla 92 - w zakresie cen jednostkowych, a także w odniesieniu do 85 pozycji potraw i napojów (na 165 sprawdzonych i wykazanych w cenniku lub na tablicach) w zakresie określenia ich ilości, co stanowiło wystarczającą przesłankę do 9 1103411.3224388.3128440 przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz nałożenia ka ry pieniężnej na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. W niniejszej sprawie, Zachodniopomorski WIIH mógł nałożonych na stronę karę pieniężną w granicach przewidzianych ustawowo, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach , stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, która stanowi 10% górnego wymiaru kary. Analizując prawidłowość uwzględnienia przez organ pierwszej instancji ww. przesłanek, mających wpł yw na wymiar kary, na podstawie całości zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, Prezes UOKiK zważył i stwierdził, co następuje. Oceniając stopień naruszenia obowiązków , w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, organ p ierwszej instancji zasadnie przyjął, że kontrolowany przedsiębiorca w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, polegającymi na: braku uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen jednostkowych dla 112 partii napojów, a dla 20 z nich dodatkowo cen (spośród 112 sprawdzonych i oferowanych w opakowaniach), a także braku określenia ilości potrawy lub wyrobu, bądź podania niedokładnej informacji w tym zakresie , dla 85 pozycji potraw i napojów (spośród 165 sprawdzonych i wykazanych w cenniku lub na tabli cach), naruszył poważne obowiązki, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, co z punktu widzenia praw i interesów konsumentów pozwoliło zakwalifikować czyn przedsiębiorcy jako znaczne naruszenie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży, wpływających bezpośrednio na podjęcie przez konsumentów decyzji o zawarciu konkretnej umowy, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawowym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towa rów - podobnych pod względem przeznaczenia, lecz o odmiennych cechach, np. co do marki, producenta lub ilości . Nie uwidaczniając cen przy towarach, strona pozbawiła konsumentów możliwości realizacji prawa do informacji o cenie, a tym samym możliwości rozwa żenia przedstawionej oferty i podjęcia świadomej decyzji dotyczącej zawarcia określonej umowy z konkretnym kontrahentem, a przez to ograniczyła swobodę zawierania umów. Natomiast brak uwidocznienia cen jednostkowych uniemożliwia kupującym porównanie cen to warów z cenami towarów podobnych, lecz o innej masie czy objętości netto, a przez to utrudnia kupującym dokonanie optymalnego i właściwego dla nich wyboru towaru, naruszając ich interesy ekonomiczne oraz prawo do rzetelnej informacji o cenie. Jak słusznie stwierdził organ pierwszej instancji, podobnie należy ocenić brak określenia ilości potrawy lub wyrobu, co również nie daje właściwej i rzetelnej informacji o cenie. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, w niniejszej sprawie istniały przesłanki do uznania, że charakter i waga naruszenia obowiązków były istotne i z pewnością nie miały cech znikomości. Przy ocenie powyższej przesłanki, organ pierwszej instancji prawidłowo odniósł się również do skali naruszenia obowiązków, stwierdzając, iż kontrolowany przedsięb iorca dopuścił się naruszenia powyższych obowiązków w odniesieniu do większości objętych kontrola towarów, w tym: 112 partii napojów oferowanych w opakowaniach (spośród 112 sprawdzonych ) oraz 85 rodzajów produktów wykazanych w cenniku lub na tablicach (spo śród 165 sprawdzonych ). Jednocześnie słusznie przyjął, że czas trwania naruszenia przypada na dzień stwierdzenia 10 1103411.3224388.3128440 nieprawidłowości, zaś kończy się w momencie podjęcia przez stronę działań naprawczych, wskazujących na zaprzestanie naruszenia prawa, co nastąp iło po pierwszym dniu kontroli, zgodnie z informacją strony przekazaną w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe przemawia za tym, iż organ pierwszej instancji mógł przypisać stronie znaczny stopnień naruszenia obowiązków. O ceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o cen ach, oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji prawidłowo wziął pod uwagę, że strona nie była wcześniej objęta kontrolą organu IH w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o informowaniu o cenach i w związku z tym nieprawidłowości w tym zakresie stwierdzono u niej po raz pierwszy. Jednocześnie zasadnie przyjął, że z uwagi na charakter stwierdzonych nieprawidłowości oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie, nie posiada on wiedzy na temat u zyskanych przez stronę korzyści majątkowe lub strat z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości. Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary , tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę informację przekazaną przez stronę w piśmie z dnia 15 lipca 2024 r. w postaci oświadczenia o wielkości jej obrotów za rok 2023, jak również pobrane w trakcie kontroli od osoby upoważnionej przez stronę oświadczenie o wielkości przedsiębiorcy, na podstawie czego uznano, że spółka należy do grupy mikroprzedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary , tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji stwierdził, że nie posiada wiedzy w tym zakresie, niemniej jednak, należy stwierdzić, że przesłanka ta nie miała zastosowania, gdyż przeprowadzona kontrola nie była kontrolą w sprawach transgranicznych. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocen ie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 3 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 pkt 1 oraz § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się organ IH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej zmiany. Wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 2 000 zł przy maksymalnej wysokości 20 000 zł, jest, w opinii Prezesa UOKiK, kwotą optymalną i adekwatną do stwierdzonego naruszenia. Stanowi ona 10% górnego wymiaru kary . Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni informacji o cenie jednostkowej dla 112 partii napojów, a dla 20 z nich dodatkowo informacji o cenie (na 112 sprawdzonych i oferowanych w opakowaniach), jak również jasnej i zrozumiałej informacji o cenie dla 85 pozycji potraw i napojów (na 165 sprawdzonych i wykazanych w cenniku lub na tablicach), poprzez brak określenia ich ilości lub podania niedokładnej informacji w tym zakresie. Wobec powyższego, nie sposób zgodzić się z argumentacją strony, która sugeruje, jakoby nałożona na nią kara pieniężna miała zbyt negatywny wpływ na jej budżet. Przede wszystkim 11 1103411.3224388.3128440 należy wskazać, że kara pieniężna była miarkowana i została nałożona w kwocie znacznie odbiegającej od maksymalnej możliwej do nałożenia wysokości. Organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie ustawowe kryteria wymiaru kary, zgodnie z regulacją art. 6 ust. 3 tej ustawy, poprzez dokonanie analizy wszelkich przedmiotowo ist otnych okoliczności sprawy (m.in. stopień i okoliczności naruszenia prawa, ustalenie, czy wobec strony uprzednio stwierdzono uchybienie rodzajowo podobne, stwierdzenie podjęcia przez stronę działań naprawczych, wielkość jej obrotów i przychodu). Nie mógł o n natomiast oprzeć się na kryteriach pozaustawowych, na które strona powołuje się w odwołaniu, dotyczących trudnej sytuacji finansowej, w jakiej znajduje się jej firma w ostatnich latach , będących wynikiem pandemii, ciągłej rotacji pracowników i rosnących kosztów prowadzenia działalności, gdyż w ocenie Prezesa UOKiK, wskazane okoliczności są prawnie bez znaczenia. Podkreślenia wymaga, że kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi sankcję administracyjną, zaś jej celem je st ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Informacje o cenach służą właściwemu poinformowaniu nabywcy o tym, za jaki towar lub usługę ma zapłacić daną należność, a także stwarzają identyczne warunki dla podmiotów prowadzący ch działalność w zakresie sprzedaży detalicznej towarów lub świadczenia usług. Cena jest jednym z podstawowych wyróżników towarów lub usług, poza marką oraz indywidualnymi preferencjami klientów, mającym wpływ na decyzje o ich zakupie. Dlatego jasna i rzet elna informacja o cenie i cenie jednostkowej oraz możliwość porównania cen wielu towarów lub usług, znajdujących się w obrocie handlowym, ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że kara pieniężna pow inna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, co oznacza, że musi być ona skuteczna, proporcjona lna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania podobnych nieprawidłowości w przyszłości. W ymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były wyłącznie towary z oznaczeniami cenowymi lub właściwie sporządzonymi cennikami, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara pieniężna w wysokości 2 000 zł jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Prezes UOKiK podziela także stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przep is ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, przez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest 12 1103411.3224388.3128440 zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Faktem jest, że w niniejszej sprawie strona podjęła natychmiastowe działania naprawcze, a więc z aprzestała naruszenia prawa. Warto jednak podkreślić, że były to działania następcze, będące efektem kontroli. Znamienny jest przy tym fakt, że kontrola ta została przeprowadzona za uprzednim skierowaniem do strony zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontro li, gdzie wskazano m.in. informacje o zakresie przedmiotowym kontroli i planowanym terminie jej przeprowadzenia , a więc strona miała czas i możliwość przygotowania się do niej. Jednakże co istotne, ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny, wskazujący na liczne nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach, które wyżej opisano, tj. brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej cen i cen jednostkowych oferowanych towarów, brak określenia w cenniku lub na tablicach ilości potrawy lub wyrobu, bądź br ak podania dokładnej informacji w tym zakresie, przekładał się w sposób bezpośredni na naruszenie interesów konsumentów w zakresie ich podstawowego prawa , tj. prawa do informacji, a więc stanowił o istotnej wadze naruszenia prawa. Mając na uwadze charakte r i ilość stwierdzonych nieprawidłowości, nie można było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, a więc przesłanka pierwsza nie została spełniona . Warto zwrócić uwagę, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE. W pream bule tej dyrektywy jako zasadnicze założenie wskazano, że przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami (motyw 1); konsumentom nale ży zapewnić wysoki poziom ochrony (motyw 2). Ponadto wskazano, że obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw 6). Jednocześnie, celem samej dyrektywy, zgodnie z brzmieniem jej art. 1, jest ustalenie po dawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Natomiast art. 4 ust. 1 tej dyrektywy podkreśla znaczeni e jednoznaczności, łatwej dostrzegalności i czytelności ceny sprzedaży i ceny jednostkowej. Powyższe założenia prawa Unii Europejskiej w sposób optymalny urzeczywistniają przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Brak uwidocznienia informacji o jednoznacznie skonkretyzowanych cenach narusza powyższe zasady, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu ochrony konsumentów, a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Stwierdzone naruszenie prawa obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. Na gruncie niniejszej s prawy, należy przychylić się do stanowiska organu pierwszej instancji, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. Uznając za spełnioną przesłank ę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzestania przez stronę naruszenia prawa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczno ść łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . 13 1103411.3224388.3128440 W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyj nej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji public znej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi narus zenie o charakterze deliktu administracyjnego, które sankcjonowane jest przez art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Zachodniopomorskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Zachodniopomorskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznac za, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uz asadniających nałożenie kary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego na nią w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszen ia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. pr of. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszeni a". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistnia ło)”. Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałoż enia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). W świetle powyższego, należy przyjąć, że w niniejszej sprawie strona zaprzestała n aruszenia prawa, jednakże nie było możliwości usunięcia skutków naruszenia prawa, gdyż zaistniałe naruszenie prawa, stwierdzone w toku kontroli, nieodwracalnie pozbawiło pewną grupę konsumentów możliwości uzyskania, przysługujących im z mocy prawa, istotny ch informacji o cenie i cenie jednostkowej towaru (lub usługi) , tym bardziej, że obowiązki informacyjne w zakresie uwidaczniania cen są obowiązkami przedumownymi. Należy zatem przyjąć, że w niniejszej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia sku tków tego naruszenia nie występuje i w związku z tym nie ma podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 Kpa. 14 1103411.3224388.3128440 Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów oraz nie dopuścić do powstania tych samych l ub podobnych naruszeń w przyszłości. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , by ło prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o cofnięcie wydanej decyzji i przekazanie jej pouczenia, należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach. Stąd też, postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspe kcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodn ie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Szczecin ie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna , tj. od dnia otrzymania niniejszej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysoko ści należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK sk argi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 15 1103411.3224388.3128440 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III u stawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [xxxxxx] 2. Zachodniopomors ki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a