DIH-III-119/2024

1 1074804.3190227.3024806 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 11 września 2024 r. DIH - 3.707.104.2024 .AŁ DECYZJA DIH - 3. 119 .2024 „ informacje prawnie chronione oznaczono [xxx] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), po przeprowadzeniu postępow ania administracyjnego w sprawie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej nr PO.136.C.104.2024.KS z dnia 10 czerwca 2024 r. (nr akt sprawy: DP.8361.52.2024), wymierzającej ww. przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 8 000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), z tytułu niewykonania obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, Prezes Urzędu Oc hrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 4 - 8 kwietnia 2024 r. inspektorzy reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej „ Mazowieckim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie i w zakresie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 4 kwietnia 2024 r. nr DP.55/2024, przeprowadzili kontrolę w sklepie [ xxxxxx ] , należącym do [ xxxxxx ] , zwanego dalej „stroną”, „spółką” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skierowano uprzednio zawiadomienie o zamiarze wsz częcia kontroli z dnia 14 marca 2024 r. znak DP.8361.52.2024, wskazując na zakres przedmiotowy kontroli, tj. kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „us tawą o informowaniu o cenach”. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 18 marca 2024 r. Kontrolę przeprowadzono w obecności pracowników spółki , w tym osoby upoważnionej do jej reprezentowania przed organami Inspekcji Handlowej, której p rzed przystąpienie m do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem 2 1074804.3190227.3024806 upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontrol i. W toku kontroli dokonano oceny prawidłowości uwidaczniania cen oferowanych towarów na zgodność z przepisami ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudni a 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen ”. Badaniem w powyższym zakresie objęto 155 partii towarów (wymienionych w załączniku nr 3 do protokołu kontroli), z czego zakwestionowano 8 z nich, tj.: • 5 partii towarów (według poz. 151 - 155 ww. załącznika i poz. 2 - 6 zaskarżonej decyzji), z uwagi na brak uwidocznienia ceny jednostkowej, • 1 partii towaru (według poz. 7 ww. załącznika i poz. 1 zaskarżonej decyzji), z uwa gi na brak uwidocznienia ceny i ceny jednostkowej, • 1 partii towaru (według poz. 150 ww. załącznika i poz. 7 zaskarżonej decyzji), z uwagi na uwidocznienie błędnie wyliczonej ceny jednostkowej, tj. na wywieszce cenowej podano cenę 5,99 zł za opakowanie prod uktu (12 sztuk balonów o rozmiarze 28 cm) oraz wyliczoną cenę za sztukę - 5,99 zł (cena jednostkowa powinna wynosić 0,50 zł/szt.) , • przy 1 partii towaru uwidoczniono cenę nie z godną z faktycznie obowiązującą, poprzez podanie na wywieszce ceny innej niż fakty cznie naliczana przy zakupie (dotyczy poz. 15 załącznika nr 4 do protokołu kontroli i poz. 8 zaskarżonej decyzji) . Powyższe stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. W dniu podpisania protokołu kontroli stwierdzono, że ceny jednostkowe towarów (według poz. 151 - 155 załącznika nr 3 do tego protokołu) nie zostały uzupełnione i w związku z tym zalecono ich uzupełnienie oraz poinformowanie inspektoratu o podjętych dzia łaniach do 19 kwietnia 2024 r. (z dołączonej do akt sprawy korespondencji mailowej z dnia 16 kwietnia 2024 r. wynika, że takie działania zostały podjęte). Jedocześnie stwierdzono, że pozostałe nieprawidłowości zostały skorygowane w trakcie kontroli. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 8 kwietnia 2024 r. (nr akt kontroli: DP.8361.52.2024 ) oraz w załącznikach nr 1 - 4 do tego protokołu. Do protokołu kontroli nie zgłoszono uwag w przewidzianym ustawowo terminie. Na podstawie zgrom adzonej dokumentacji Mazowiecki WIIH ustalił, że strona co najmniej trzykrotnie nie dopełniła obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po r az pierwszy, tj. od 7 sierpnia 2023 r. Przedmiotowa kontrola wykazała piąte naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Świadczy o tym fakt, że organ pierwszej instancji przeprowadził dotychczas cztery postępowania administracyjne, które zakończył y się wydaniem decyzji o nałożeniu na stronę kar pieniężnych za niewykonanie powyższych obowiązków , co dotyczyło ustaleń kontroli przeprowadzonych w następujących okresach: ▪ 7 - 11 sierpnia 2023 r. - stwierdzono nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen i cen jednostkowych - decyzją z dnia 7 grudnia 2023 r. nr PO.359.C.257.2023.KS (nr akt sprawy: DR.8361.126.2023), na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, n ałożono karę pieniężną w wysokości 4 000 zł, 3 1074804.3190227.3024806 ▪ 29 sierpnia – 1 września 2023 r. - stwierdzono nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen - decyzją z dnia 6 grudnia 2023 r. nr PO.355.C.253.2023.PS (nr akt sprawy: DC.8361.206.2023), na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, nałożono karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, ▪ 5 - 12 września 2023 r. - stwierdzono nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen i cen jednostkowych - decyzją z dnia 15 grudnia 2023 r. nr PO.399.C.286.2023.PS (nr akt spra wy: DP.8361.167.2023), na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, nałożono karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, ▪ 29 stycznia – 2 luty 2024 r. - stwierdzono nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen - decyzją z dnia 27 marca 2024 r. nr P O.81.C.58.2024.MM (nr akt sprawy: DO.8361.11.2024), na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, nałożono karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 9 maja 2024 r. nr PO.136.C.104.2024. KS , na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „Kpa”, Mazowiecki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierze nia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu niewykonania obowiązków, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdz ono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, a także poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto, w piśmie tym, uwzględniając treść art. 6 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, zobowiązał stronę do przekazania informacji w zakresie: uzyskanych przez nią korzyści majątkowych lub strat w związku z naruszeniem powyższych obowiązków, a także wielkości jej obrotów i przych odu za rok ubiegły. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 15 maja 2024 r. St rona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień, ani też nie przekazała wymaganych informacji o wielkości jej obrotów i przych odów za ostatni rok rozliczeniowy. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 10 czerwca 2024 r. nr PO .136.C.104.2024.KS, Mazowiecki WIIH wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 8 000 zł, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu niewykonania obowiązków, o którym mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, co najmniej trzykrotnie w okre sie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 14 czerwca 2024 r. W dniu 10 lipca 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej również „P rezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Mazowieckiego WIIH, złożone w imieniu strony przez pełnomocnika pismo z dnia 27 czerwca 2024 r. (nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 28 czerwca 2023 r.) , będące odwołaniem od ww. decyzji, wraz z dołączonym pełnomocnictwem. Pismem z dnia 23 lipca 2024 r. znak DIH - 3.707.104.2024.AŁ, Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z akt ami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 29 lipca 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. 4 1074804.3190227.3024806 Prezes Urzędu Ochrony Konku rencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspe ktorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wynika z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jednostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o informowaniu o cenach, sposób uwidaczniania cen towarów i usług doprecyzowano w rozporządzeniu . Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacznia się na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w blis kości towaru, którego dotyczy cena, cena jednostkowa lub informacja o obniżonej cenie, w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów. Jak stanowi § 3 ust. 2 tego rozporządzenia , cenę, cenę jednostkową lub informację o obniżonej cenie uwidacz nia się w szczególności: 1) na wywieszce, która może mieć formę wyświetlacza elektronicznego; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu. Cena jednostkowa, jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według objętości; 2) kilogram lub tonę - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według masy; 3) metr - dla towaru przeznaczonego do sprze daży według długości; 4) metr kwadratowy - dla towaru przeznaczonego do sprzedaży według powierzchni; 5) sztukę - dla towarów przeznaczonych do sprzedaży na sztuki. 5 1074804.3190227.3024806 Obowiązek uwidaczniania ceny jednostkowej ma charakter bezwzględnie obowiązujący za wyjątkiem wył ączenia w zakresie produktów wymienionych w § 7 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysoko ści kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez n iego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związ ku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przych odu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE ) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze z m.). Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie regulują kwestii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to s amo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skaza na za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Powyższe przepisy ustanawiają regułę obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jeżeli ziszczą się przesłanki w nim powołane. Ponadto, w art. 189f § 2 Kpa ustawodawca przewiduje fakultatywne odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. wskazuje, że w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 6 1074804.3190227.3024806 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdz ające wykonanie postanowienia - art. 189f § 3 Kpa. W niniejszej sprawie, na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej w sklepie należącym do kontrolowanego przedsiębiorcy, Mazowiecki WIIH stwierdził, że: • przy 5 partiach towarów nie uwidoczniono ceny jednostkowej (dotyczy poz. 151 - 155 załącznika nr 3 do protokołu kontroli i poz. 2 - 6 zaskarżonej decyzji), • przy 1 partii towaru nie uwidoczniono ceny i ceny jednostkowej (dotyczy poz. 7 załącznika nr 3 do protokołu kontroli i poz. 1 zaskarżonej decyzji), • pr zy 1 partii towaru uwidoczniono błędnie wyliczoną cenę jednostkową (dotyczy poz. 150 załącznika nr 3 do protokołu kontroli i poz. 7 zaskarżonej decyzji) • przy 1 partii towaru uwidoczniono cenę niegodną z faktycznie obowiązującą, poprzez podanie na wywieszce ceny innej niż faktycznie naliczana przy zakupie (dotyczy poz. 15 załącznika nr 4 do protokołu kontroli i poz. 8 zaskarżonej decyzji), co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Ponadto stwierdzono , że było to piąte naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, tj. od 7 sierpnia 2023 r., co wyczerpało znamiona czynu określonego w art. 6 ust. 2 tej ustawy oraz skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł, w drodze decyzji z dnia 10 czerwca 2024 r. nr PO.136.C.104.2024.KS, na ww. przedsiębiorcę, to jest na po dmiot, których dopuścił się co najmniej trzykrotnego naruszenia prawa. Odwołując się od wydanej decyzji, strona wn i o sła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości , zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K pa . Przedmiotową decyzję strona zaskarż yła w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, do czego organ drugiej instancji odniósł się w dalszej części uzasadnienia. Strona podniosła najpierw zarzut naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, poprzez nałożenie kary za rzekome nieuwidocznienie cen, podczas gdy w jej ocenie organ nie stwierdził go zgodnie z zasadą praworządności , a także przepisów art. 6 ust. 1 i 3 tej ustawy oraz art. 8 zdanie II dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, poprzez naruszenie wymogu proporcjonalności kary . W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe zarzuty są niezasadne. Należy wskazać, że zaskarżoną decyzję wydano w warunkach recydywy, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Przepisy te stanow i ą, że jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o któ rych mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Na podstawie zgromadzonej dok umentacji Mazowiecki WIIH ustalił, że strona w okresie 12 miesięcy, licząc od 7 sierpnia 2023 r. pięciokrotnie nie dopełniła powyższych obowiązków . Przedmiotowa kontrola wykazała piąte naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Świadczy o tym fak t, że w wyniku 7 1074804.3190227.3024806 uprzednio przeprowadzonych kontroli, stwierdzających naruszenie obowiązków w zakresie informowania o cenach towarów, organ pierwszej instancji przeprowadził dotychczas cztery postępowania administracyjne zakończone wydaniem decyzji, którymi nałożył na stronę kary pieniężne za niewykonanie powyższych obowiązków, w tym dwie na podstawie art. 6 ust. 2 tej ustawy. Wszystkie te kontrole stanowią wykaz naruszeń, które warunkują zastosowanie wobec strony recydywy i w związku z tym nie sposób nie zgo dzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji , iż stwierdzone nieprawidłowości dotyczące 8 partii towarów (na ponad 155 sprawdzonych), wskazujące na piąte naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach , stanowią istotne naruszenie prawa. Konsekw encją powyższego naruszenia, które wyczerpało znamiona deliktu administracyjnego i stanowiło podstawę do przypisania stronie odpowiedzialności na zasadzie obiektywnej (niezależnej od winy), było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł, prz y ustalaniu której organ pierwszej instancji był zobowiązany do uwzględnienia przesłanek określonych w art. 6 ust. 3 tej ustawy. Prezes UOKiK, mając na uwadze zarzuty strony w zakresie naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, w szczególności jej twierdzenia, że nałożona na nią kara pieniężna, obok tego, że jest niezasadna, jest także rażąco za wysoka, z uwagi na ilość zakwestionowanych oznaczeń cenowych, bądź jest zbyt surowa w stosunku do kar nałożony ch przez organ pierwszej instancji za podobne naruszenia na inne podmioty w okresie: maj i czerwiec 2024 r., jak również uwzględniając treść ww. przepisów, dokonał ponownej analizy przedmiotowej sprawy i na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materi ału dowodowego zważył i stwierdził, co następuje. Przepisy art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o informowaniu o cenach jako przesłankę wymiaru kary wymieniają stopień naruszenia obowiązków , w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków. Oce niając przesłankę stopnia naruszenia obowiązków należy w pierwszej kolejności odwołać się do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy , który wprowadza zasadę jednoznaczności uwidaczniania cen towarów (lub usług) w taki sposób, by nie budziły one wątpliwości i możli we było ich porównanie. Jest to ustawowy obowiązek przedsiębiorcy. Regulacja nakazuje jednoczesne uwidacznianie cen w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (tj. wartości pieniężnej, jaką kupujący ma zapłacić za określony towar) oraz ceny jednostkowej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (tj. wartości ustalonej za jednostkę określonego towaru, którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach). Takie ukształtowanie obowiązku informacyjnego przez sprzedawcę służyć ma transparentności cen. Ułatwia również kupującemu porównanie cen za różne towary podobne. Kupujący ma wówczas bowiem nie tylko jednoznaczne zobrazowanie tego, ile powinien zapłacić za określony towaru (lub usługę), ale również dowiaduje się o ceni e „zobiektywizowanej”, odniesionej do powszechnego systemu miar. Możliwość porównania cen ma istotne znaczenie chroniące konsumenta przed ryzykiem dokonania zakupu bez możliwości dokonania pełnego rozeznania. Tego rodzaju wymóg ustawowy jest zasadny, gdyż zwalnia konsumenta z konieczności prowadzenia skomplikowanych niejednokrotnie operacji matematycznych w celu porównania cen towarów konkurencyjnych. Prezes UOKiK nie ma wątpliwości co do tego, że strona nie wywiązała się w sposób należyty z obowiązków, jak ie nakłada na nią ustawa, gdyż w pierwszym dniu kontroli, tj. 4 kwietnia 2024 r., w sklepie należącym do strony, ewidentnie wykazano, że brak było uwidocznionej informacji o cenie jednostkowej (5 przypadków) lub informacji o cenie i cenie jednostkowej (1 p rzypadek), uwidoczniono błędnie wyliczoną cenę jednostkową (1 przypadek), bądź uwidoczniono cenę 8 1074804.3190227.3024806 niegodną z faktycznie obowiązującą przy zakupie (1 przypadek). Zakwestionowano łącznie 8 partii towarów. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej in stancji, że mimo iż stwierdzone naruszenie dotyczyło nieprzeważającej części towarów sprawdzonych w toku kontroli (sprawdzeniem objęto ponad 155 towarów) , to jednak interes konsumenta został naruszony w istotnym stopniu. C ena jest jednym z podstawowych wyr óżników towarów, poza marką oraz indywidualnymi preferencjami konsumentów, w oparciu o które podejmowane są decyzje o zakupie towaru. Dlatego jasna i rzetelna informacja o cenie oraz możliwość porównania cen wielu towarów znajdujących się w ofercie handlow ej ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta. Takie porównanie cen wśród towarów podobnych, lecz o różnej ilości nominalnej, zapewnia kupującym cena jednostkowa. Należy wskazać, że n aruszone zostały podstawowe obowiązki w zakresie uwidacz niania cen i cen jednostkowych. Jak słusznie stwierdził organ pierwszej instancji, b rak uwidocznienia ceny uniemożliwiał konsumentowi bezpośrednie jej poznanie, brak uwidocznienia ceny jednostkowej utrudniał mu porównanie cen i w rezultacie dokonanie najko rzystniejszego dla niego wyboru towaru, zaś uwidocznienie błędnie wyliczonej ceny jednostkowej mogło wprowadzić go w błąd, co w istotny sposób naruszało interes konsumenta. Dodatkowo niegodność uwidocznionej ceny z ceną faktycznie obowiązującą przy zakupie (nawet jeśli była to cena korzystniejsza dla konsumenta), uniemożliwiała jej bezpośrednie poznanie i wprowadzała konsumenta w błąd co do faktycznej ceny towaru. Należy zatem podzielić pogląd organu pierwszej instancji, z którego wynika, że konsument pozba wiony został istotnej informacji, na podstawie której dokonuje zakupu towaru. Znamienny jest przy tym fakt, że na gruncie niniejszej sprawie strona ponosi odpowiedzialność z tytułu pięciokrotnego naruszenia powyższych obowiązków we wskazanym przedziale cza sowym. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji mógł przypisać stronie wyższy niż znikomy stopnień naruszenia obowiązków. Przy ocenie powyższej przesłanki, organ pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił również skalę naruszenia obowiąz ków, stwierdzając, iż w pierwszym dniu kontroli, tj. 4 kwietnia 2024 r., zakwestionowano 8 partii towarów (na 155 wytypowanych do kontroli ), a co istotniejsze było to piąte naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenac h, w okresie 12 miesięcy, licząc od 7 sierpnia 2023 r. Bezsporny jest przy tym fakt, że czas trwania tego naruszenia (kwalifikowanego jako piąte naruszenie prawa) przypada na dzień stwierdzenia nieprawidłowości, zaś kończy się w momencie podjęcia przez str onę działań naprawczych wskazujących na zaprzestanie naruszenia prawa, co nastąpiło do 16 kwietnia 2024 r. (według informacji przekazanej przez stronę drogą mailową), zaś dla niektórych zakwestionowanych przypadków - jeszcze w trakcie kontroli, zgodnie z z aleceniami inspektorów. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe przemawia za tym, iż organ pierwszej instancji mógł przypisać stronie wyższy niż znikomy stopnień naruszenia obowiązków. Przepisy art. 6 ust. 3 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach jako przesłankę wy miaru kary wymieniają dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o infor mowaniu o cenach, oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków. Organ pierwszej instancji, oceniając przesłankę dotychczasowej działalność przedsiębiorcy zasadnie przyjął, że strona w okresie 12 miesięcy, licząc od dn ia, w którym stwierdzono naruszenie powyższych obowiązków po raz pierwszy, pięciokrotnie nie dopełniła obowiązków 9 1074804.3190227.3024806 wynikających z art. 4 ust. 1 tej ustawy. Ze zgormadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego wynika, że w okresie od 7 sierp nia 2023 r. do 4 kwietnia 2024 r., w wyniku ustaleń kontroli stwierdzających nieprawidłowości w zakresie uwidoczniania cen i cen jednostkowych, włączając bieżącą kontrolę, w stosunku do strony przeprowadzono pięć postępowań administracyjnych, które zakończ yły się wydaniem decyzji o nałożeniu na nią kar pieniężnych z tytułu niewykonania powyższych obowiązków . Jak wynika z powyższego, stwierdzone nieprawidłowości nie były jednorazowym przypadkiem naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach . Warto podk reślić, że kontrola, w toku której stwierdzono nieprawidłowości i zakwalifikowano je jako piąte naruszenie prawa, została poprzedzona zawiadomieniem strony o zamiarze wszczęcia kontroli (zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 18 marca 2024 r.), gdzie ws kazano m.in. informacje o zakresie przedmiotowym kontroli i planowanym terminie jej przeprowadzenia . Kontrola ta została wszczęta po 16 dniach licząc od dnia, w którym strona potwierdziła odbiór tego zawiadomienia. Strona miała zatem możliwość odpowiednieg o przygotowania się do kontroli i podjęcia stosownych działań zaradczych, tymczasem naruszenie stwierdzono po raz piąty i strona doprowadziła do jego zaprzestania dopiero w efekcie kontroli . Fakt, że w okresie 12 miesięcy, poprzedzającym przedmiotowe narus zenie, stwierdzono cztery naruszenia w zakresie uwidaczniania cen i cen jednostkowych, jednoznacznie potwierdza, że strona nie przywiązuje należytej wagi do realizacji obowiązków nałożonych na nią przewidzianą ustawą. Prezes UOKiK wskazuje przy tym, że obo wiązki informowania o cenach towarów i usług istnieją od 2001 r., zaś strona prowadzi działalność gospodarczą od 1 grudnia 2004 r. (według danych zawartych w KRS), tak więc powinna ona wykazać się znajomością przepisów prawa związanych z wykonywaną przez n ią działalnością i należycie respektować obowiązujące przepisy prawa. Odnosząc się natomiast do kwestii uzyskanych przez stronę korzyści majątkowych lub strat wynikających z naruszenia ustawy, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że strona nie pr zekazała takich informacji, pomimo iż została do tego zobowiązana w piśmie z dnia 9 maja 2024 r. Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, o którym mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy o informowaniu o cenach, tj. wielkość obrotów i przych odu przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że strona nie przekazała informacji o wielkości jej obrotów i przych odów za ostatni rok rozliczeniowy, poprzedzający rok nałożenia kary pieniężnej, pomimo iż została do tego zobowiązana w piśmi e z dnia 9 maja 2024 r. Należy jednak przyjąć, że strona wykracza poza kategorie przedsiębiorców przewidziane w Prawie przedsiębiorców, tj. mikro - , małych oraz średnich przedsiębiorców, i w związku z tym należy do kategorii tzw. pozostałych przedsiębiorców . Jednocześnie należy uwzględnić, że udział strony w obrocie rynkowym jest jednym z większych. Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary, o której mowa w art. 6 ust. 3 pkt 4 ustawy o informowaniu o cenach, tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to s amo naruszenie w innych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przesłanka ta nie miała zastosowania, gdyż przeprowadzona kontrola nie była kontrolą w sprawach transgranicznych. Biorąc powyż sze pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust . 2 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli 10 1074804.3190227.3024806 i przesłanki, jakimi kierował się Mazowiecki WIIH przy ustalaniu wysokości kary pienię żnej, nie dawały podstaw do jej uchylenia. Wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 8 000 zł przy maksymalnej wysokości 40 000 zł jest, w opinii Prezesa UOKiK, kwotą optymalną i adekwatną do stwierdzonego naruszenia. Stanowi ona 20% górnego wymiaru ka ry . Wymiar kary uwzględnia przede wszystkim fakt, że strona w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie powyższych obowiązków po raz pierwszy, dopuściła się piątego naruszenia obowiązków w zakresie uwidaczniania cen i cen jednost kowych, a więc jest ona wielokrotnym „recydywistą”. Prezes UOKiK wskazuje, że strona nie tylko wypełniła swoim zachowaniem minimalny warunek co do ilości naruszeń obowiązków, skutkujący możliwością nałożenia na nią kary pieniężnej w podwyższonej wysokości, ale go przekroczyła. Skumulowanie takiej ilości stwierdzonych nieprawidłowości świadczy przede wszystkim o tym, że strona naruszyła i ograniczyła podstawowe uprawnienia konsumentów, tj. prawo do informacji o cenie i cenie jednostkowej oferowanych towarów. Warto jeszcze raz podkreślić, że przy ocenie przesłanki stopnia naruszenia obowiązków organ pierwszej instancji wziął pod uwagę takie okoliczności, jak: liczba zakwestionowanych partii, czas trwania naruszenia, fakt, iż nie było to pierwsze naruszenie obo wiązków przez stronę, a także sposób, w jaki stwierdzone naruszenie miało wpływ na interes konsumenta (wagę naruszenia prawa), w związku z czym argumenty strony , dotyczące nałożenie na nią kary pieniężnej, która jest jej zadaniem rażąco za wysoka, mając na uwadze ilości zakwestionowanych oznaczeń cenowych , należy uznać za chybione . Jednocześnie trudno zgodzić się z argumentami strony w kwestii uznania, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek różnego traktowania jej i innych podmiotów działających na rynk u, poprzez zastosowanie wobec niej kary, która jest zbyt surowa w stosunku do kar nałożonych przez organ pierwszej instancji za podobne naruszenia na inne podmioty w okresie: maj i czerwiec 2024 r., albo że została ona ukarana surowiej od innych podmiotów w podobnych przypadkach. Prezes UOKiK wskazuje, że decyzja administracyjna jest orzeczeniem organu administracji publicznej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego względem indywidualnie określonego podmiotu i w konkretnej sp rawie. Inne sprawy, nie mogą wpływać niejako w sposób precedensowy na wysokość kary pieniężnej nakładanej na stronę. Dodać należy, że nie usprawiedliwia naruszenia prawa, jakiego dopuściła się strona, ani też nie wpływa na stopień tego naruszenia, stopień naruszenia przepisów przez inne podmioty. Co więcej, wysokość kar pieniężnych nałożonych na inne podmioty nigdy nie przekłada się na wysokość kary pieniężnej w innej sprawie. Gdyby tak było, to wprost naruszony zostałby art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, który uzależnia wysokość nakładanej kary pieniężnej od indywidualnych danych dotyczących konkretnego przedsiębiorcy. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o przeprowadzenie dowodu z innych decyzji organu pierwszej instancji o nałożeniu ka r pieniężnych , dotyczących innych podmiotów , wydanych w okresie: maj i czerwiec 2024 r. za podobne naruszenia , należy uznać za bezzasadny. Podkreślić należy, że przy wymierzaniu kary pieniężnej zastosowano art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach , z uwagi na fakt, iż strona nie wykonała obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Powyższe już 11 1074804.3190227.3024806 wskazuje na zaistn ienie przesłanki do zastosowania wyższej kary niż u innych podmiotów, dokonujących naruszenia tych obowiązków po raz pierwszy lub drugi. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że przy wymierzaniu kary pieniężnej organ pierwszej instancji uwzględnił pomocniczo także wymagania określone w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom, z których wynika, że kary za naruszenie przepisów w zakresie informowania o cenie towarów i usług (przyjętych w celu stosowania tej dyrektywy), muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/ 11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałożenia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - repres yjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dos tępne były wyłącznie towary opatrzone informacjami o cenie i cenie jednostkowej, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymi erzona stronie kara pieniężna w wysokości 8 000 zł jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. Należy zaznaczyć, że strona należy do grupy największych przedsiębiorców i aby osiągnąć powyższe cele, zastosowana wobec niej kara powinna być odpowiednio wysoka. Na marginesie należy wskazać, iż w poprzednich latach Mazowiecki WIIH wielokrotnie nakładał na stronę kary pieniężne, co jedynie utwierdza w przekonaniu, że kwoty te nie były na tyle uciążliwe i nie spełniły warunku „skuteczności”. Wobe c powyższego, należy stwierdzić, że ustalenia kontroli, wskazujące na naruszenie przez stronę obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono nar uszenie tych obowiązków po raz pierwszy, niezależnie od ilości zakwestionowanych przypadków (łącznie 8) w toku bieżącej kontroli, stanowiły wystarczającą podstawę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz nałożenia na nią kary pieniężnej w wy sokości 8 000 zł, na podstawie art. 6 ust. 2 tej ustawy , po uwzględnieniu w sposób prawidłowy wszystkich przesłanek wymiaru kary, wymienionych w art. 6 ust. 3 tej ustawy, a także wymagań określonych w art. 8 dyrektywy 98/6/W E . Tym samym, zarzut strony doty czący naruszenia przepisów art. 4 ust. 1 , art. 6 ust. 2 (błędnie powołując się w tym zakresie na ust. 1) oraz art. 6 ust. 3 tej ustawy, a także art. 8 zdania II dyrektywy 98/6/W E, poprzez bezpodstawne ukaranie strony i naruszenie wymogu proporcjonalności k ary, należy uznać za bezzasadny. Jednocześnie Prezes UOKiK zauważa, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Mazowiecki WIIH dwa razy błędnie powołał się na art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , w tym np. opisując fakt zawiadomienia strony o wszczęciu przedmiotowego postępowania, podczas gdy faktycznie, zgodnie z dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy, postępowanie to prowadzone było w sposób prawidłowy na podstawie art. 6 ust. 2 tej ustawy, od momentu jego wszczęcia aż do wydania zaskarżonej decy zji, co pozwala przyjąć, iż powyższe błędy były wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej. Przechodząc następnie do zarzutu strony dotyczącego naruszenia przepisów art. 48 ust. 1 Praw a przedsiębiorców, poprzez niewskazanie w zawiadomieniu o kontroli sklepu, którego 12 1074804.3190227.3024806 miała dotyczyć . Prezes UOKiK stwierdza, iż brak jest podstaw do uznania jego zasadności. Zgodnie z art. 48 ust. 1 i 3 Praw a przedsiębiorców, organ kontroli zawiadamia przedsi ębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli i z awiadomienie to zawiera: 1) oznaczenie organu, 2) datę i miejsce wystawienia, 3) oznaczenie przedsiębiorcy, 4) wskazanie zakresu przedmiotowego kontroli, 5) imię, nazwisko oraz podpis osoby udzielającej upoważnienia z podaniem zajmowanego stanowiska lub funkcji. Z powyższych przepisów wynika , że organ kontroli nie ma obowiązku ustalania z przedsiębiorcą miejsca – placówki , której zostanie przeprowadz ona kontrol a, a tym bardziej wskazywania jej w zawiadomieniu, natom iast ma obowiązek oznaczenia przedsiębiorcy , który ma być kontrolowany . Jak wynika z akt sprawy, strona została powiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli w piśmie z dnia 14 marca 2024 r. znak DP.8361.52.2024, którego odbiór potwierdziła w dniu 18 marca 20 24 r., natomiast przedmiotową kontrolę wszczęto w dniu 4 kwietnia 2024 r. Należy zwrócić uwagę, że zawiadomienie to zawiera wszystkie elementy, przewidziane ww. przepisami, w tym oznaczenie przedsiębiorcy, wraz ze wskazaniem adresu placówki, którego kontro la ma dotyczyć, co czynni zarzuty strony w powyższym zakresie nieuzasadnionymi. Za bezzasadny należy uznać również zarzut strony dotyczący naruszenia przepisów: art. 77 § 1 K pa, poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego , art. 80 K pa, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów (np. w zakresie przesłanek wymiaru kary, pominięcia w wydanej decyzji kwestii zawiadomienia o kontroli), a także art. 6 , art. 8 i art. 11 K pa, poprzez naruszenie z asad y praworządności, pogłębiania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania . Akta sprawy, w szczególności protokół kontroli oraz dołączona do niego dokumentacja, wskazują wyraźnie, że cały materiał dowodowy został zebrany, a następnie roz patrzony w toku postępowania administracyjnego, zgodnie z dyspozycją art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Zdaniem Prezesa UOKiK, w niniejszej sprawie zostały podjęte wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wraz z uwzględnieniem inter esu społecznego i słusznego interesu obywateli (w tym przypadku konsumentów). Wydana decyzja została oparta na całokształcie zebranego materiału dowodowego, tak, jak wskazano w art. 80 Kpa. Należy wskazać, że z punktu widzenia zastosowania przepisów ustawy o informowaniu o cenach istotne znaczenie ma fakt, że strona nie wypełniła w sposób należyty obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 tej ustawy, dla 8 partii towarów (na 155 sprawdzonych) i stwierdzone nieprawidłowości wskazywały na piąte naruszenie powyż szych obowiązków we wskazanym 12 - miesięcznym przedziale czasowym, co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w materiale dowodowym - protokole kontroli, przyjętym przez stronę bez uwag , a także wydanych przez organ pierwszej instancji decyzji o nałożeniu na st ronę kar pieniężnych za podobne naruszenia. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawierało wskazanie: faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione (w szczególności niewykonanie ciążących na stronie obowiązków), dowodów, na których się oparł (w sz czególności protokołu kontroli oraz wydanych wobec strony decyzji za podobne naruszenia), a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, natomiast uzasadnienie prawne tej decyzji zawierało wyjaśnienie podstawy praw nej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nawet jeżeli nie przekonuje strony o słuszności podjętego rozstrzygnięcia i zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy, to w przekonaniu Prezesa U OKiK było wystarczające, by uznać, iż uczyniono zadość wymaganiom określonym w art. 6, art. 8 i art. 11 Kpa, dotyczącym zasad praworządności, pogłębiania zaufania do organów administracji oraz zasady przekonywania. Tym samym, 13 1074804.3190227.3024806 trwanie strony w przeświadczen iu o niewystarczającej oraz dowolnej ocenie zebranego materiału dowodowego, wydaje się bezpodstawne, zaś zarzut strony dotyczący naruszenia ww. przepisów Kpa, należy uznać za bezzasadny. Strona podniosła następnie zarzut naruszenia przepisów art. 189f §1 p kt 1 K pa, poprzez uznanie, że odstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej było bezzasadne. Strona uważa, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia na nią kary pieniężnej , w szczególności zważywszy, że waga naruszenia pr awa jest znikoma. Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK, po przeanalizowaniu akt sprawy, podobnie jak organ pierwszej instancji, stwierdza, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pi eniężnej. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania p rawa. Z treści przepisu wynika, że organ jest zobligowany do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu jeżeli wskazane w nim przesłanki zostaną spełnione łącznie. Nie ulega wątpliwości, że Mazowiecki WIIH rozważył, czy ziściły si ę przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o którym mowa w art. 189f Kpa, czemu dał wyraz w treści zaskarżonej decyzji. W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że w n iniejszej sprawie, pomimo iż strona zaprzestała naruszenia prawa , co już wyżej wykazano, to jednak nie można było uznać, że waga naruszenia prawa była znikoma, do czego organ drugiej instancji odniósł się w dalszej części uzasadnienia. Warto podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że, wagę naruszenia (i ewentualną jego znikomość) należy badać z punktu widzenia zagrożenia dla realizacji celu ustawowego, w tym przypadku ochrony konsumentów przed niepełnym, nierzetelnym czy wprowadzającym w błąd informowaniu o cenach towarów i usług. Sam fakt zaistnienia deliktu administracyjnego sankcjonowanego bezwzględnie karą pieniężną, nie może wykluczać uznania naruszenia prawa za znikome. Ustawodawca nie wyjaśnia przy tym, jakie przypa dki naruszenia prawa można uznać za znikome. Natomiast w piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne oraz naruszenie praw a nieistotne. Naruszenie prawa nieistotne to naruszenie prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenia prawa wypełniają warunek wskazania jako podstawową przesłankę odstąpienia od nałożenia kary: waga naruszenia prawa jest znikoma. Ocena wagi naruszenia prawa jako znikomej wymaga spełnienia również drugiego warunku: zaprzestania przez stronę naruszenia prawa, a więc przywrócenia przez stronę stanu zgodnego z prawem (por. B. Adamiak, J. Borkowski, K odeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2024, Wydanie 19 – komentarz do art. 189f Kpa; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r. o sygn. akt II GSK 9/22 oraz uchwałę NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. o sygn. akt III OPS 1/21 i powołane tam orzecznictwo). Z zebranego materiału dowodowego wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ brak cen lub cen jednostkowych, bądź uwidocznienie tych informacji w sposób błędny lub niezgodny z prawdą, jest naruszeniem interesów konsumentów w zakres ie ich prawa do uzyskania rzetelnej i wyczerpującej informacji. Tego typu naruszenie stanowi zagrożenie dla interesów ekonomicznych konsumentów, a tym samym wyklucza możliwość uznania stopnia naruszenia prawa za znikomy. Naruszono bowiem w sposób istotny p rawa 14 1074804.3190227.3024806 konsumenta do dostępu do przysługujących mu informacji, a więc realna ochrona konsumenta została w tej materii zachwiana. Ponadto, co istotne, w trakcie kontroli ustalono, iż strona nadal uchybia ciążącym na niej obowiązkom, o którym mowa w art. 4 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach, a stwierdzone nieprawidłowości odnoszące się do 8 partii towarów (na ponad 155 sprawdzonych) wskazywały na piąte naruszenie powyższych obowiązków we wskazanym 12 - miesięcznym przedziale czasowym. Mając na uwadze charakter stwierdzonego naruszenia, należy uznać, że waga naruszenia prawa była istotna z uwagi na dobro podlegające ochronie. Tym samym, uznać należy, że przesłanka pierwsza nie została spełniona. Warto zwrócić uwagę, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE. W preambule tej dyrektywy jako zasadnicze założenie wskazano, że przejrzyste funkcjonowanie rynku oraz prawidłowa informacja przyczyniają się do poprawy ochrony konsumenta oraz zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i pr oduktami (motyw 1); konsumentom należy zapewnić wysoki poziom ochrony (motyw 2). Ponadto wskazano, że obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednostkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów w sposób optymalny i tym samym dokonania świadomego wyboru na podstawie prostych porównań (motyw 6). Jednocześnie, celem samej dyrektywy, zgodnie z brzm ieniem jej art. 1, jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów oferowanych konsumentom przez podmioty gospodarcze w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Natomiast art. 4 ust . 1 tej dyrektywy podkreśla znaczenie jednoznaczności, łatwej dostrzegalności i czytelności ceny sprzedaży i ceny jednostkowej. Powyższe założenia prawa Unii Europejskiej w sposób optymalny urzeczywistniają przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o ce nach. Brak spełnienia wymagań w zakresie uwidaczniania cen i cen jednostkowych narusza powyższe zasady, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu ochr ony konsumentów, a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Stwierdzone naruszenie prawa obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola p rzedsiębiorcy. Na gruncie niniejszej sprawy, należy przych ylić się do stanowiska organu pierwszej instancji, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 9 8/6/WE. Nawet gdyby uznać za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, to należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt zaprzestania przez stronę naruszenia pr awa przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, jednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa , co czynni zarzuty strony dotyczące naruszenia tego przepisu nieuzas adnionymi . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie pra womocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie 15 1074804.3190227.3024806 lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestęps two lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakterze deliktu administracyjnego, które sankcjonowane jest przez art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Mazowieckiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Mazowieckiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełnieni celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 2 ustawy o informowani u o cenach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do zaistnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie kary pieniężnej w warunkach recydywy. Strona nie spełniła obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 tej ustawy, co na jmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy . Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie na ruszenia prawa, przy czym termin ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. R ed. prof. dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem nar uszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już za istniało)”. Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). W świetle powyższego, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej in stancji, że w niniejszej sprawie strona zaprzestała naruszenia prawa, jednakże nie było możliwości usunięcia skutków naruszenia prawa, albowiem zaistniałe naruszenie prawa, stwierdzone w toku kontroli, nieodwracalnie pozbawiło pewną grupę konsumentów prawa do uzyskania przysługujących im istotnych informacji o cenie i cenie jednostkowej oferowanych towarów, tym bardziej, że obowiązki w zakresie uwidaczniania tego typu informacji są obowiązkami przedumownymi. Powyższe nasuwa wniosek, że w niniejszej sprawie przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa nie występuje i w związku z tym nie ma podstaw do zastosowania instytucji odstąpienia na podstawie art. 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK stoi również na stanowisku, że samo usunięcie narusz enia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą 16 1074804.3190227.3024806 zapewnić wysoki poziom ochrony interesów konsumentów o raz nie dopuścić do powstania podobnych naruszeń w przyszłości. Warto bowiem wskazać na fakt kilkukrotnego wystąpienia w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 tej ustawy nieprawidłowości w zakresie uwidaczniania cen i cen jednostkowych , co oznacza, że funkcja prewencyjna kary nie została spełniona. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Wobec powyższego, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K pa , należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opisanej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa dotyczących nakładania kary pieniężnej na gruncie przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Stąd też, postępowanie Mazowieckiego WIIH w tym zakresie należy uznać za prawidłow e, zaś zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspek cji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na ra chunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłat a, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie m niej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesie nia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 17 1074804.3190227.3024806 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administr acyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [ xxxxxx ] 2. Mazowiec ki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a