DIH-III-104/2024

1 1074574.3135015.2960399 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW Warszawa, 12 sierpnia 2024 r. DIH - 3.707.98.2024 .AŁ DECYZJA DIH - 3. 104 . 202 4 „ informacje prawnie chronione oznaczono [xxx] ” Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2024 r. poz. 312), po przeprowadzeniu postępow ania administracyjnego w sprawie odwołania wniesionego przez przedsiębiorcę Agnieszkę Ozorkiewicz prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą Agnieszka Ozorkiewicz – Bar „Pod Wierzbą” – Restauracja „Leonardo” – „Gościniec Bracki” w Pniewach od decyzji Wie lkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 11 czerwca 2024 r. (nr akt sprawy: UH.8361.74.2024), nakładającej na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 usta wy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), z tytułu naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Ro zwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , poprzez brak informacji o cenie oferowanego wyrobu oraz uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, w związku z bra kiem określenia ilości potraw lub wyrobów , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W dniach 25 - 28 marca 2024 r. inspektorzy reprezentujący Wielkopols kiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlo wej, zwanego dalej „ Wielkopolskim WIIH” lub „organem pierwszej instancji”, działając na podstawie i w zakresie upoważnienia do przeprowadzenia kontroli z dnia 25 marca 2024 r. nr UH.8361.74. 2024, przeprowadzili kontrolę w restauracji należącej do przedsięb iorcy [ xxxxxx ] , zwanego dalej „stroną” lub „przedsiębiorcą”. Na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców”, do przedsiębiorcy skierowano uprzednio zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 7 marca 2024 r. znak UH.8360.77. 2024, wskazując na zakre s przedmiotowy kontroli, obejmujący m.in. kontrolę przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach”. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 11 marca 2024 r. 2 1074574.3135015.2960399 Kontrolę przeprowadzono w obecności przedsiębiorcy , któremu p rzed przystąpieniem do czynności kontrolnych, okazano legitymacje służbowe oraz doręczono za pokwitowaniem upoważnienie do przeprowadzenia kontroli, wraz z pouczeniem o pra wach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy, stanowiącym załącznik do ww. upoważnienia do kontroli. W toku kontroli dokonano oceny prawidłowości uwidaczniania cen oferowanych towarów na zgodność z przepisami ustawy o informowaniu o cenach oraz rozporz ądzenia wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 19 grudnia 2022 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 2776) , zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen ”. Sprawdzeni em objęto 54 rodzaje wyrobów i napojów wykazanych w ogólnodostępnym cenniku (menu), stwierdzając nieprawidłowości w odniesieniu do 22 rodzajów wyrobów (wymienionych w poz. 1 - 22 protokołu kontroli – karta nr 4), dla których nie podano ich ilości, a w jednym przypadku także ceny wyrobu (wymienionego w poz. 22). Powyższe stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Brakujące informacje zostały uzupełnione prze z przedsiębiorcę na żądanie inspektorów jeszcze w trakcie kontroli. Kopię poprawionego cennika dołączono do akt sprawy. W toku kontroli przedsiębiorca wypełnił formularz oświadczenia z dnia 25 marca 2024 r., zgodnie z którym przynależy on do grupy małych p rzedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 55 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. Kontrolowany przedłożył również pisemne zaświadczenie z dnia 25 marca 2024 r. o przychodach i dochodzie w 2023 r. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontr oli z dnia 28 marca 2024 r. (nr akt kontroli: UH.8361.74.2024 ) oraz w dołączonej do niego dokumentacji. Do protokołu kontroli strona nie zgłosiła uwag w przewidzianym ustawowo terminie. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 10 maja 2024 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej „Kpa”, Wielkopolski WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmioc ie nałożenia kary pieniężnej, na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, za brak informacji o cenie oferowanego wyrobu oraz uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, w związku z brakiem określenia ilości potraw lub wyrobów , wbrew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz wymaganiom wskazanym w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Jednocześnie w piśmie tym poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym m.in. o możliwości wypowiadania się co do zebranych dowodów i co do przesłanek wymiaru kary wykazanych w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach oraz zapoznania się w ze zgromadzonym w tej sprawie materiałem, z czego str ona jednak nie skorzystała. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 13 maja 2024 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Wielkopolski WIIH, w drodze decyzji z dnia 11 czerwca 2024 r. (nr akt sprawy : UH.8361.74.2024), nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2 000 zł , na podstawie art. 6 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, za brak informacji o cenie oferowanego wyrobu oraz uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, w związku z brakiem określenia ilości potra w lub wyrobów , wbrew 3 1074574.3135015.2960399 obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz wymaganiom wskazanym w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 14 czerwca 2024 r. W dniu 10 lipc a 2024 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej również „Prezesem UOKiK” lub „organem drugiej instancji”, otrzymał za pośrednictwem Wielkopolskiego WIIH, złożone przez stronę pismo z dnia 18 czerwca 2024 r. (nadane w polskiej placówc e pocztowej operatora publicznego w dniu 25 czerwca 2024 r.) , będące odwołaniem od ww. decyzji. Pismem z dnia 18 lipca 2024 r. znak DIH - 3.707.98.2024.AŁ, Prezes UOKiK poinformował stronę o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie to doręczono stronie w dniu 22 lipca 2024 r. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i stwierdził. Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwsz ej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji Handlowej organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, zwany dalej „ wojewódzkim inspektorem IH” . Organem wyższego stopnia jest Prezes UOKiK. Wobec powyższego , w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej , Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacz nia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (lub usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Jak wynika z definicji zawartych w art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, przez cenę należy rozumieć wartość wyrażoną w jed nostkach pieniężnych, którą kupujący jest obowiązany zapłacić przedsiębiorcy za towar lub usługę (inaczej cenę sprzedaży), zaś przez cenę jednostkową towaru (lub usługi) – cenę ustaloną za jednostkę określonego towaru (lub określonej usługi), których ilość lub liczba są wyrażone w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. Na podstawie delegacji zawartej w art. 4 ust. 6 ustawy o informowaniu o cenach, sposób uwidaczniania cen towarów i usług doprecyzowano w rozporządzeniu . Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, przedsiębiorca prowadzący działalność usługową w zakresie gastronomii lub hotelarstwa uwidacznia ceny oferowanych potraw, wyrobów, noclegów, wyżywienia i innych oferowanych usług w cenniku. W świetle § 9 ust. 2 r ozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , cennik, o którym mowa w ust. 1, zawiera także aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny 4 1074574.3135015.2960399 z potrawą lub wyrobem, w szczególności pełną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą są one sprzedawane, o raz określenie ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, wojewódzki inspektor IH nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 20 000 zł. Jednocześnie w myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy , przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej wojewódzki inspektor IH uwzględnia: 1) stopień naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, w tym charakter, wa gę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków; 2) dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5, przez tego przedsiębiorcę oraz uzyskane przez przedsiębiorcę korzyści majątkowe lub straty w związku z naruszeniem tych obowiązków; 3) wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy; 4) sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w in nych państwach członkowskich UE w sprawach transgranicznych, jeżeli informacje o takich sankcjach są dostępne w ramach mechanizmu ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2394 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie współpracy mi ędzy organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz.Urz. UE L 345 z 27.12.2017, str. 1, ze zm.). Przepisy ustawy o informowaniu o cenach nie regulują kwe stii odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, w związku z czym stosownie do art. 189a § 2 Kpa, zastosowanie mają w tym zakresie przepisy art. 189f Kpa. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 i 2 Kpa, organ administracji pu blicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub została ona prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzedn ia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W niniejszej sprawie, ustalenia kontroli przeprowadzonej w restauracji należącej do kontrolowanego przedsiębiorcy, przez inspektorów reprezentujących Wielkopolskiego WII H, dały podstawę do stwierdzenia, że w udostępnionym przez przedsiębiorcę cenniku (menu) nie podano określenia ilości dla 22 rodzajów potraw lub wyrobów (spośród 54 sprawdzonych i wykazanych w cenniku), a w jednym przypadku brakowało także ceny wyrobu, co stanowiło naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Jak wynika z art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , karę pieniężną, z tytułu niewykonania obowiązków wynik ających m.in. z art. 4 ust. 1 , wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli wojewódzki inspektor IH. 5 1074574.3135015.2960399 W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, decyzją z dnia 11 czerwca 2024 r., Wielkopolski WIIH nałożył karę pie niężną w wysokości 2 000 zł na ww. przedsiębiorcę, to jest na podmiot, który dopuścił się powyższego naruszenia. Odwołując się od wydanej decyzji, strona zakwestionowała wysokość nałożonej na nią kary pieniężnej jako nieadekwatnej do stwierdzonych uchybień. Strona uważa, że stwierdzone naruszenia są jedynie „niedociągnięciami”, które nie miały na celu wprowadzenia kl ientów w błąd. Zaznaczyła, że w tytule każdej kategorii dań była podana waga całej porcji (np. zupy 350 ml, sałatki/makarony 400 g), zaś w daniach głównych zawsze podana była waga lub ilość sztuk ich najważniejszego składnika (np. krewetki 5 szt., pirogi 6 szt., stek z polędwicy 180 g). Podkreśliła, że uwagi do cennika zgłoszone przez kontrolujących natychmiast zostały uwzględnione w nowej poprawionej karcie menu. Strona uważa, że jeżeli liczba nie wskazuje inaczej, cena zawsze (lub prawie zawsze) jest poda wana dla 1 szt. opakowania lub porcji, zaś wpisywanie przy każdym daniu 1 porcja wydaje się być nielogiczne. Nadmieniła, że na rynku gastronomicznym działa od 1991 r. i co do zasady nie spotkała się z uwagami klientów co do wielkości lub poziomu jakości se rwowanych dań. Jednocześnie strona nie zgodziła się z wysokością kary pieniężnej, która ma być proporcjonalna do uzyskanych obrotów. Zwróciła także uwagę, że jej firma jest firmą rodzinną, która działa na najwyższym poziomie, pomimo problemów kadrowych od czasu pandemii. Tym samym, strona wniosła o zmniejszenie kary pieniężnej (nazwanej „mandatem”) , adekwatnie do nieświadomego, niskiego wykroczenia, wynikającego z natłoku obowiązków zawodowych oraz niskiego czynnika szkodliwości czynu. W ocenie Prezesa UOKi K, przedstawione przez strony w odwołaniu argumenty są nietrafne i nie zasługują na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z protokołu kontroli, który strona przyjęła bez uwag, w kontrolowanej restauracji sprawdzeniem objęto 54 rodzaje wyr obów i napojów wykazanych w ogólnodostępnym cenniku (menu), z czego zakwestionowano 22 z nich, w tym 21 rodzajów wyrobów, dla których podano nazwy i ceny bez określenia ich ilości, a także jeden rodzaj wyrobu, dla którego podano nazwę („deser dnia (zapytaj obsługę)”) bez określenia jego ilości i ceny, wbrew obowiązkom określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz wymaganiom wskazanym w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Potwierdzeniem powyższych ustaleń jest także dołączony do akt sprawy cennik. Analizując treść zakwestionowanego cennika, Prezes UOKiK zauważa, że zastrzeżenia wniesiono do wszystkich pozycji przystawek, sałatek, vege, ryb i deserów (łącznie 14 na 14), niektórych pozycji makaronów i dań głównych (łącz nie 8 na 12), natomiast nie kwestionowano takich pozycji wyrobów, jak: zupy, napoje zimne i gorące, piwa, wina i inne alkohole (łącznie 28). Odnosząc się do argumentów strony, że w tytule każdej kategorii dań była podana waga całej porcji (np. zupy 350 ml, sałatki lub makarony 400 g), zaś w daniach głównych zawsze podana była waga lub ilość sztuk ich najważniejszego składnika (np. krewetki 5 szt., pirogi 6 szt., stek z polędwicy 180 g), należy wskazać, że informacja określająca ilość potraw lub wyrobów, jeś li była podana w cenniku, to dotyczyła przypadków niekwestionowanych i znajdowała się ona przy nazwie danej potrawy lub wyrobu (a nie ich kategorii), bądź jej głównego składnika. Dodać należy, że niektóre wskazane przez stronę wyroby jako przykłady właściw ego oznakowania, tj. zupy, pirogi, stek z polędwicy, w ogóle nie były kwestionowane, w związku z czym posłużenie się nimi było bezcelowe. Należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, stanowiąc o sposobie przekazywania kon sumentom informacji o cenach towarów (lub usług) wskazują wprost na obowiązek ich uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej (lub świadczenia 6 1074574.3135015.2960399 usług) w taki sposób, aby były one podane w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający poró wnanie cen. Wymagania te zostały doprecyzowane w rozporządzeniu w sprawie uwidaczniania cen, które stanowi w § 9 ust. 1, że przedsiębiorca prowadzący działalność usługową m.in. w zakresie gastronomii uwidacznia ceny oferowanych potraw lub wyrobów w cenniku , zaś w § 9 ust. 2, że cennik ten zawiera także aktualne informacje umożliwiające konsumentom identyfikację ceny z potrawą lub wyrobem, w szczególności pełną nazwę potrawy lub wyrobu, pod którą są one sprzedawane, oraz określenie ilości potrawy lub wyrobu, do której odnosi się cena. Niewykonywanie powyższych obowiązków zagrożone jest karą pieniężną, o której mowa w art. 6 ust. 1 tej ustawy. Jednocześnie warto podkreślić, że przepisy ustawy o informowaniu o cenach oraz przepisy rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy mają na celu ochronę konsumentów przed wygórowanymi cenami ustalanymi w sposób dowolny przez przedsiębiorców prowadzących działalność usługową m.in. w zakresie gastronomii. Ustalają one reguły podstępowania administracyjnego wymuszającego na pr zedsiębiorcach realizację obowiązku prawidłowego uwidaczniania cen oferowanych potraw lub wyrobów. Z powyższych przepisów wynika, że dodatkowe informacje, jakie powinny być podane w cenniku obok ceny potrawy lub wyrobu, będącego w ofercie restauracji, to w szczególności pełna nazwa potrawy lub wyrobu, a także określenie ich ilości. Informacje te stanowią minimum, jakie należy spełnić, aby umożliw ić konsumentom identyfikacj ę cen y z towar em, w związku z czym brak tych informacji jest równoznaczny z podaniem c eny w sposób niewłaściwy, sprzeczny z przepisami art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen . Przy ocenie, czy zostały spełnione powyższe wymagania, bierze się pod uwagę zwłaszcza to, czy k onsument otrzymał jasną i rzetelną informację o cenie, umożliwiającą wybór i porównanie produktów. Ze specyfiki branży gastronomicznej wynika, że przygotowywane potrawy i napoje wydawane są na porcje, które mogą być różnej wielkości (w tym porcje głównych składników potraw), stąd też dla takich produktów wprowadzony został wymóg podawania dodatkowo określenia ich ilości. Jeżeli produkty oferowane są w różnych wielkościach konsument powinien otrzymać jasną i zrozumiałą informację pozwalającą na rozróżnienie i określenie tych wielkości, np. w postaci gramatury, pojemności. Samo podanie w cenniku ceny produktu za porcję, wbrew przekonaniu stron, nie jest wystarczające dla spełnienia powyższych wymagań. Logicznym jest bowiem, że pod pojęciem ilości potrawy lub w yrobu ustawodawca nie miał na uwadze tego, ile za daną cenę można kupić porcji, tylko to, jaka jest wielkość danej porcji. Warto w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że działalność usługowa w zakresie gastronomii została dodatkowo uregulowana w § 9 rozpor ządzenia w sprawie uwidaczniania cen. Przepisy te wprowadzają obowiązek uwidaczniania cen oferowanych potraw lub wyrobów w cenniku. Obowiązek ten zostaje spełniony w powszechnie dostępnej formie wizualnej prezentacji (cennika), co stwarza konsumentom możli wość porównania cen (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 805/21). Aby zapewnić wysoki poziom ochrony konsumentów przed niekorzystnymi dla klientów praktykami cennik powinien stanowić rzetelny i wiarygodny nośnik informacji o jednoz nacznie skonkretyzowanych cenach świadczonych usług (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r. o sygn. akt II GSK 4915/21). W świetle powyższego, należy stwierdzić , że ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji w toku kontroli stanowiły podstawę do przyjęcia, iż strona naruszyła dyspozycję art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z naruszeniem wymagań określonych 7 1074574.3135015.2960399 w § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , a tym samym dopuściła się czynu o charakterze deliktu administrac yjnego, o którym mowa w art. 6 ust. 1 tej ustawy . Należy podkreślić, że nałożona na stronę kara pieniężna jest typową karą administracyjną, której zastosowanie jest możliwe w razie zaistnienia stanu niezgodnego z prawem , zaś odpowiedzialność administracyjn a, jaka z tego tytułu powstaje, ma charakter obiektywny i opiera się na zasadzie ryzyka związanego z prowadzoną działalności gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2010 r. o sygn. akt II OSK 1079/12). Oznacza to, że wystarczającą przesłanką do p rzypisania tej odpowiedzialności jest samo stwierdzenie niewykonania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków, bez względu na winę (umyślną czy nieumyślną) oraz przyczyny powstania naruszenia. W świetle powyższego, bez znaczenia pozostają okoliczności, na które strona powołuje się w odwołaniu, w wyniku których doszło do naruszenia prawa, czy też działania naprawcze podjęte w trakcie kontroli i będące jej efektem, gdyż karę pieniężną wymierza się za samo naruszenie prawa . Strona, jako profes jonalista na rynku, miała obowiązek znać i stosować się do przepisów prawa związanych z prowadzoną przez nią działalnością. Była ona obowiązana uwidocznić w cenniku ceny oferowanych potraw lub wyrobów w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umoż liwiający porównanie cen, poprzez podanie w cenniku, obok ceny oraz pełnej nazwy produktu, także określenia ich ilości . Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie strona dla 22 rodzajów potraw lub wyrobów (spośród 54 sprawdzonych i wykazanych w cenniku ) nie wykonała powyższych obowiązków , co stanowiło wystarczającą przesłankę do przypisania jej odpowiedzialności z tego tytułu oraz nałożenia stosownej kary pieniężnej . W niniejszej sprawie, Wielkopolski WIIH był uprawniony do zastosowania kary pieniężnej na podstawie art. 6 ust . 1 ustawy o informowaniu o cenach w granicach przewidzianych ustawowo, tj. w wysokości do 20 000 zł. Po uwzględnieniu przesłanek, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, mających wpływ na wymiar kary, stronie wymierzono karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, która stanowi 10% górnego wymiaru kary. Biorąc pod uwagę, że strona zakwestionowała wysokość nałożonej na nią kary pieniężnej , uznając ją za nieadekwatną do stwierdzonych uchybień oraz uzyskanych obrotów, Pre zes UOKiK dokonał ponownej analizy ustaleń w tym zakresie i na podstawie zebranego materiału dowodowego uznał, że dokonana przez organ pierwszej instancji ocena przesłanek wymiaru kary była prawidłowa i znajdowała uzasadnienie w okolicznościach sprawy. Mia rkując stopień naruszenia obowiązków, w tym charakter, wagę, skalę i czas trwania naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie przyjął, że kontrolowany przedsiębiorca, nie uwidaczniając w cenniku (menu) wymaganych informacji dla 22 rodzaj ów potraw lub wyrobów (spośród 54 sprawdzonych i wykazanych w cenniku), w tym dla 21 z nich - informacji o ilości potraw lub wyrobów (podano jedynie ich nazwę i cenę), zaś dla jednej pozycji w cenniku – informacji o ilości i cenie wyrobu (podano tylko jego nazwę), naruszył przepisy art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , co pozwoliło zakwalifikować opisane nieprawidłowości jako naruszenie obowiązków w stopniu wysokim. Podkreślić należy, że cena sprzedaży zawiera w sobie cenę za daną ilość produktu. Cena ta ma umożliwić konsumentom identyfikację ceny z produktem, w szczególności m.in. poprzez określenie jego ilości. W przypadku produktów oferowanych w gastronomii, b rak określenia ich iloś ci, może wprowadzać konsumenta w błąd i prowadzić do sytuacji, gdzie każdorazowo może zostać mu wydana inna wielkość - ilość 8 1074574.3135015.2960399 danego produktu w tej samej cenie . Należy zatem zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że strona, poprzez niedopeł nienie powyższych obowiązków, naruszała interesy konsumentów w sposób istotny, gdyż ograniczyła im możliwość zapoznania się z ceną wyrobu oraz możliwość porównania cen względem danej ilości wyrobów z innymi wyrobami, a w konsekwencji dokonania przez niech właściwego wyboru z uwzględnieniem ich sytuacji finansowej. Tym samym, w ocenie Prezesa UOKiK, należy przyjąć, że charakter i waga naruszenia obowiązków były istotne i z pewnością nie miały cech znikomości. Przy ocenie powyższej przesłanki, organ pierwszej instancji prawidłowo uwzględnił również skalę naruszenia obowiązków, stwierdzając, iż dotyczy ona 22 z 54 rodzajów potraw lub wyrobów, co stanowiło 41% sprawdzonych i wykazanych w cenniku. Bezsporny jest przy tym fakt, że czas trwania tego naruszenia przy pada na dzień stwierdzenia nieprawidłowości, tj. 25 marca 2024 r., zaś kończy się w momencie podjęcia przez stronę działań naprawczych, wskazujących na zaprzestanie naruszenia prawa, co nastąpiło jeszcze w trakcie kontroli. W ocenie Prezesa UOKiK, powyższe przemawia za tym, iż organ pierwszej instancji mógł przypisać stronie wyższy niż znikomy stopnień naruszenia obowiązków. Oceniając dotychczasową działalność przedsiębiorcy, w tym podjęte przez niego działania w celu złagodzenia lub naprawienia szkody poniesionej przez konsumentów, wcześniejsze naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 - 5 ustawy o informowaniu o ce nach, oraz uzyskane korzyści majątkowe lub straty wynikające z naruszenia tych obowiązków, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, że w stosunku do strony nie stwierdzono wcześniej naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Nie pominą ł przy tym faktu, że w trakcie kontroli strona, na żądanie inspektorów, podjęła działania naprawcze i uzupełniła brakujące informacje. Odnosząc się z kolei do kwestii uzyskanych przez stronę korzyści majątkowych lub strat wynikających z naruszenia ustawy, organ pierwszej instancji słusznie stwierdził, że strona, poinformowana w piśmie z dnia 10 maja 2024 r. o aktualnie obowiązującym stanie prawnym, nie odniosła się do wyżej wskazanych okoliczności. Uwzględniając trzeci czynnik wpływający na wymiar kary, tj. wielkość obrotów i przychodu przedsiębiorcy, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę informację przekazaną przez stronę w toku kontroli w postaci zaświadczenia o przychodzie i dochodzie w 2023 r. oraz formularza oświadczenia z dnia 25 marca 202 4 r. o jej przynależności do grupy małych przedsiębiorców w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 2 Prawa przedsiębiorców. Rozpatrując czwartą z przesłanek wymiaru kary, tj. sankcje nałożone na przedsiębiorcę za to samo naruszenie w innych państwach członkowskich U E w sprawach transgranicznych, organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że przesłanka ta nie miała zastosowania, gdyż przeprowadzona kontrola nie była kontrolą w sprawach transgranicznych. Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Prezesa UOKiK, organ pier wszej instancji zasadnie uznał, że strona dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach w związku z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen , w stopniu uzasadniającym wymierzenie jej kary pieni ężnej, na podstawie art. 6 ust . 1 tej ustawy, zaś opisane powyżej, jak również w treści zaskarżonej decyzji, ustalenia kontroli i przesłanki, jakimi kierował się Wielkopolski WIIH przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, nie dawały podstaw do jej zmniejsz enia. Wysokość kary pieniężnej ustalona na poziomie 2 000 zł przy maksymalnej wysokości 20 000 zł ( 10% górnego wymiaru kary ), jest, w opinii Prezesa UOKiK, kwotą optymalną i adekwatną do stwierdzonego naruszenia. Wymiar kary 9 1074574.3135015.2960399 uwzględnia przede wszystkim fak t naruszenia praw i interesów konsumentów, którzy zostali pozbawieni jasnej i zrozumiałej informacji o cenie dla 22 z 54 rodzajów potraw lub wyrobów (41% sprawdzonych i wykazanych w cenniku), poprzez brak informacji w cenniku (menu), określającej ich ilość , a w jednym przypadku także informacji o cenie wyrobu. W świetle powyższego, nie można przychylić się do poglądu stronu, że nałożona na nią kara pieniężna jest nieadekwatna do stwierdzonych uchybień oraz uzyskanych obrotów. Przede wszystkim należy wskazać , że kara pieniężna została nałożona w relatywnie niskiej kwocie w odniesieniu do maksymalnej możliwej do nałożenia wysokości i była miarkowana. Organ pierwszej instancji uwzględnił wszystkie przesłanki wymiaru kary, zgodnie z regulacją art. 6 ust. 3 ustaw y o informowaniu o cenach, poprzez dokonanie analizy wszelkich przedmiotowo istotnych okoliczności sprawy (m.in. stopień i okoliczności naruszenia praw, ustalenie, czy wobec strony uprzednio stwierdzono uchybienie rodzajowo podobne, stwierdzenie podjęcia p rzez nią działań naprawczych, wielkość jej obrotów i przychodu). Nie mógł on natomiast oprzeć się na przesłankach pozaustawowych, na które strona powołuje się w odwołaniu, w szczególności dotyczących braku skarg klientów co do wielkości wydawanych porcji i ich jakości, zaangażowania strony w prowadzenie restauracji i troski o utrzymanie jakości, rozpoznawalności marki lub firmy, jak również problemów kadrowych od czasu pandemii , gdyż w ocenie Prezesa UOKiK, wskazane okoliczności są prawnie bez znaczenia. Po dkreślenia wymaga, że kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach stanowi sankcję administracyjną, zaś jej celem jest ochrona konsumenta oraz prawidłowa konkurencja między przedsiębiorcami. Informacje o cenach służą właściwemu p oinformowaniu nabywcy o tym za jaki towar lub usługę ma zapłacić daną należność, a także stwarzają identyczne warunki dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie sprzedaży detalicznej towarów lub świadczenia usług. Cena jest jednym z podstawowych wyr óżników towarów lub usług, poza marką oraz indywidualnymi preferencjami klientów, mającym wpływ na decyzje o ich zakupie. Dlatego rzetelna informacja w tym zakresie oraz możliwość porównania cen ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesów konsumenta. Jednocześnie Prezes UOKiK wskazuje, że kara pieniężna powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsum entom, co oznacza, że musi być ona skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca (por. wyroki NSA z dnia 23 maja 2012 r. o sygn. akt II GSK 684/11 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1823/11). Skuteczność kary przejawia się w możliwości jej nałoż enia i wyegzekwowania. Żeby kara była odstraszająca, jej wysokość powinna być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałożona na podmiot musi także spełniać funkcję prewencyjną oraz dyscyplinująco - represyjną, tj. być ostrzeżeniem mającym na celu niedopuszczenie do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości w przyszłości. Wymierzona kara powinna być przy tym proporcjonalna, czyli właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w obrocie dostępne były wyłącznie potrawy lub wyroby z właściwie sporządzonymi cennikami, jak również powinna być ona możliwie najmniej uciążliwa. Wszystkie te cele winny być łącznie spełnione, co też miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara pieniężna w wysokości 2 00 0 zł jest kwotą optymalną i wystarczającą do spełnienia jej celów. 10 1074574.3135015.2960399 Prezes UOKiK podziela także stanowisko organu pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa, tj. odstąpienia od wymierzenia administ racyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Przepis ten przewiduje dwa warunki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby organ administracji publicznej mógł odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Po pierwsze waga naruszenia musi być znikoma, prz ez co należy rozumieć, że istotność, znaczenie oraz rozmiar naruszonego obowiązku są niewielkie. Drugim warunkiem uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest zaprzestanie naruszania prawa przez stronę. Faktem jest, że w niniejszej sprawie strona, na żądanie inspektorów, uzupełniła brakujące informacje, poprzez uwidocznienie w cenniku ilości oferowanych wyrobów, a w jednym przypadku także ceny wyrobu, co przemawia za uznaniem, że strona zaprzestała naruszania prawa . Warto jednak podkreślić, że podjęte przez stronę działania naprawcze były działaniami następczymi, będącymi efektem kontroli. Znamienny jest także fakt, że kontrola, w toku której stwierdzono nieprawidłowości, została przeprowadzona za uprzednim skierowaniem do strony zawiadomieni a o zamiarze wszczęcia kontroli, gdzie wskazano m.in. informacje o zakresie przedmiotowym kontroli i planowanym terminie jej przeprowadzenia , a więc strona miała czas i możliwość przygotowania się do takiej kontroli. Jednakże co istotne, ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny, wskazujący na brak w cenniku informacji o cenie oferowanego wyrobu oraz uwidocznienie cen w sposób niejednoznaczny i budzący wątpliwości, w związku z brakiem określenia ilości potraw lub wyrobów , ograniczał konsumentom możliwość z apoznania się z ceną wyrobu oraz możliwość porównania cen względem danej ilości wyrobów z innymi wyrobami, a w konsekwencji dokonania przez niech świadomego wyboru z uwzględnieniem ich sytuacji finansowej , co istotnie naruszało ich interesy. Należy zatem z godzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że naruszenie nastąpiło i nie może ono zostać uznane za znikome, zwłaszcza, że dotyczyło ono znacznej części oferty. Mając na uwadze charakter stwierdzonego naruszenia, należy uznać, że waga naruszenia prawa była istotna z uwagi na dobro podlegające ochronie. Podkreślenia wymaga, że ustawa o informowaniu o cenach implementuje przepisy dyrektywy 98/6/WE. Dyrektywa ta w motywie (6) preambuły wskazuje, iż obowiązek podawania ceny sprzedaży oraz ceny jednos tkowej przyczynia się znacząco do lepszego przekazywania informacji konsumentom, jako że najłatwiejszym i zarazem najlepszym sposobem jest umożliwienie konsumentom dokonania oceny i porównania cen produktów (lub usług) w sposób optymalny i tym samym dokona nia świadomego wyboru na podstawie prostych porównań. Jednocześnie, celem samej dyrektywy, zgodnie z brzmieniem jej art. 1, jest ustalenie podawania ceny sprzedaży oraz ceny za jednostki miary produktów (lub usług) oferowanych konsumentom przez przedsiębio rców w celu lepszego przekazywania informacji konsumentom oraz ułatwienia porównywania cen. Brak uwidocznienia w miejscu sprzedaży detalicznej (lub świadczenia usług) informacji o jednoznacznie skonkretyzowanych cenach narusza zasady określone w motywie (1 ) dyrektywy 98/6/WE, tzn. ma negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie rynku oraz skutkuje podawaniem nieprawidłowych informacji konsumentom, co nie poprawia poziomu ochrony konsumentów, a także ma negatywny wpływ na tworzenie zdrowej konkurencji między przedsiębiorstwami i produktami. Jak wynika z motywu (2) dyrektywy 98/6/WE, stwierdzone naruszenie prawa obniża poziom ochrony konsumentów, który powinien być wysoki i temu celowi służyć ma przeprowadzona kontrola przedsiębiorcy. W świetle powyższego, nal eży zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że waga naruszenia prawa nie może zostać uznana za znikomą, ponieważ strona nie realizuje celów, które precyzyjnie zostały określone w dyrektywie 98/6/WE. 11 1074574.3135015.2960399 U zna jąc za spełnioną przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszania prawa, należy wskazać, że obie przesłanki muszą jednak być spełnione łącznie, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Sam fakt podjęcia przez stronę działań naprawczych przemawia na jej korzyść i stanowi okoliczność łagodzącą, j ednakże nie może skutkować odstąpieniem od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa . W rozpatrywanej sprawie nie ziściła się również przesłanka obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pienię żnej i poprzestania na pouczeniu, o której mowa w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa, gdyż na stronę za to samo zachowanie prawomocną decyzją nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, ani też s trona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe . Prezes UOKiK zwraca uwagę, że naruszenie przepisów ustawy o informowaniu o cenach stanowi naruszenie o charakt erze deliktu administracyjnego, które sankcjonowane jest przez art. 6 tej ustawy , zaś do nałożenia kary pieniężnej w tym zakresie uprawniony jest wyłącznie wojewódzki inspektor IH. Uwzględniając właściwość terytorialną, w stosunku do strony postępowania w sprawie wymierzenia takiej kary pieniężnej mogły być prowadzone wyłącznie przez Wielkopolskiego WIIH. Inny organ nie mógł na terenie podlegającym kognicji Wielkopolskiego WIIH nałożyć kary pieniężnej za to samo naruszenie, co oznacza, że przepisy art. 189f § 1 pkt 2 Kpa nie mają zastosowania w omawianym przypadku. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Prezes UOKiK stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 189f § 2 Kpa, tj. zastosowanie art. 189f § 2 Kpa nie spełnien i celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna określona w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach . Okoliczności i waga naruszenia prawa nie budzą wątpliwości co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających nałożenie k ary pieniężnej. Strona nie spełniła obowiązku nałożonego na nią w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Literalna wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, że warunkiem zastosowania odstąpienia od wymierzenia kary jest usunięcie naruszenia prawa, przy czym termi n ten należy interpretować ściśle, a więc bez rozszerzenia jego znaczenia na przypadki „zaprzestania naruszania prawa”, tych bowiem dotyczy regulacja art. 189f § 1 Kpa (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Red. prof. dr hab. Marek Wierzbo wski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska. Rok 2021: „Z uwagi na odmienne brzmienie tych sformułowań na gruncie komentowanego artykułu, należy uznać, że "usunięcie naruszenia prawa" nie jest tożsame z "zaprzestaniem naruszenia". Tym samym, aby usunąć naruszenie prawa nie wystarczy przerwać naruszanie przepisów prawa, lecz należy usunąć skutki naruszenia (z oczywistych przyczyn nie jest możliwe wyeliminowanie samego naruszenia, a więc zdarzenia z przeszłości, które już zaistniało)”. Charakter naruszeń, jakich strona dopuściła się w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość usunięcia skutków naruszenia prawa (por. uzasadnienie wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 lipca 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 991/19: „Warunkiem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kar y pieniężnej jest także przywrócenie stanu zgodnego z prawem, naruszonego przez zachowanie stanowiące podstawę odpowiedzialności administracyjnej”). Należy zatem uznać, że wskazane przepisy mają zastosowanie w sytuacji, gdy brak jest możliwości wyeliminowa nia samego naruszenia, natomiast możliwym jest wyeliminowanie jego skutków. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że w toku kontroli stwierdzono naruszenia polegające na braku podania w cenniku ilości wyrobów, do których odnosi się uwidocz niona cena, a w jednym 12 1074574.3135015.2960399 przypadku nie uwidoczniono ceny w ogóle. Strona zaprzestała naruszenia prawa, co również potwierdzono w trakcie kontroli. W niniejszej sprawie nie jest natomiast możliwe usunięcie skutków naruszenia prawa. Jak słusznie stwierdził org an pierwszej instancji, uwidocznienie cen pełni funkcję informacyjną, umożliwiając konsumentowi porównanie w tym przypadku poszczególnych cen wyrobów, a następnie, po otrzymaniu rzetelnej informacji w zakresie cen i ilości, do których ceny się odnoszą, dok onanie przez niego właściwego wyboru. Oznacza to, że w przypadku tego obowiązku nie jest możliwym usunięcie skutków jego naruszenia, w szczególności względem tych klientów, którzy zakupili wyroby w restauracji strony i nie uzyskali informacji o cenach, zgo dnie z przewidzianymi wymaganiami. W niniejszej sprawie nie została zatem spełniona przesłanka w postaci konieczności usunięcia skutków naruszenia prawa i w związku z tym nie ma podstaw do zastosowania przepisów art. 189f § 2 i 3 Kpa. Prezes UOKiK stoi rów nież na stanowisku, że samo usunięcie naruszenia prawa nie pozwoli na spełnienie celów kary pieniężnej nakładanej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach, która pełni nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale także i prewencyjną, mającą zapewnić w ysoki poziom ochrony interesów konsumentów oraz nie dopuścić do powstania tych samych lub podobnych naruszeń w przyszłości. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że w przedstawionym stanie faktycznym, wymierzenie stronie kary pieniężnej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach , jak również ustalenie jej wysokości , było prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o zmniejszenie kary pieniężnej, należy uznać za niezasadny, zarówno w świetle ustaleń opis anej kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa w zakresie nakładania kary pieniężnej na gruncie ustawy o informowaniu o cenach. Stąd też, postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie należy uznać za prawidłowe, zaś zaskarżoną decyzję utrzyma ć w mocy. Prezes UOKiK, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów IH. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Insp ektoratu Inspekcji Handlowej w Poznaniu w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna, tj. od dnia otrzymania tej decyzji . Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie: 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarg a do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa UOKiK, Pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pobierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 13 1074574.3135015.2960399 1) do 10 000 zł – 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10 000 zł do 50 000 zł – 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50 000 zł do 100 000 zł – 2% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1 500 zł; 4) ponad 100 000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji Prezesa UOKiK skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , strona ma możliwość ubiegania się o przyzn anie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewó dzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, ze zm. ). Podstaw a prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z d nia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535); art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz.U. z 2023 r. poz. 168) . z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Zastępca Dyrektora Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują : 1. [ xxxxxx ] 2. Wielkopols ki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej 3. a/a