DIH-86/2015

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW DIH-023-77(4)/15/JK Warszawa, 11 grudnia 2015 r. DECYZJA DIH-1/86/2015 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r. poz. 267 , z późn. zm. ), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148, z późn. zm. ), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych (D z. U. z 2015 r. poz. 678 , z późn. zm.) Prezes Urzędu Ochron y Konkurencji i Konsumentów, po rozpa t rzeniu odwołania prze d siębiorców Doroty Le Van i Huynh Le Van, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą VAN -MAI s.c. w Lublinie, od decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie nr 14/2014 z dnia 1 6 września 2015 r. (nr akt sprawy: ŻG.8361.106.1 .2015.IK14 ), którą ww. przedsiębiorcom wymierz ono karę pieniężną w wysokości 1.492,50 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta dziewięćdziesiąt dwa złote 50/100 ) z tytu łu wp rowadzenia do obrotu 72 partii arty kułów rolno - spożywczych niewłaściwej jakości handlowej, u trzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 18 – 22 czerwca 2015 r. przez inspek torów reprezentujących Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Lublinie, zwanego dalej również „Lubelskim WIIH” , w restauracji Le Van, mieszczącej się w Lublinie przy ul. Zagłoby 2, należącej do prze dsiębiorców Doroty Le Van i Huyn h Le Van, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą VAN -MAI s.c. w Lublinie, zwanych dalej również „stroną” , sp rawdzono prawidłowość oznakowania oferowanych wyrobów kulinarnych . W wyniku powyższego stwierdzono, że w karcie menu, ulotkach lub w innej formie, w miejscu bezpośrednio dostępnym kon sumentom, 72 partie potraw o łącznej wartości 995 zł były nieprawidłowo oznakowane lub w ogóle nie miały oznaczeń. I tak brakowało informacji o :  wykazie składników w przypadku 11 potraw (3 d ań z owoców morza, 2 dań z war zyw, 3 dań z wieprzowiny, 2 dań z makaronu, 1 surówki) , Strona 2 z 9  pełnym wykazie składników w przypadku 61 potraw ( 5 zup, 14 dań z drobiu, 14 dań z wieprzowiny, 8 dań z cielęciny, 10 dań z makaronów, 7 dań z ryb, 3 dań z owoców morza),  składnikach alergennych w przypadku 24 potraw (1 dania z owoców morza, 4 dań z drobiu, 1 dania z wieprzowiny, 7 dań z ryb, 7 dań z makaronów, 4 dań z warzyw), co naruszało wymagania § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnict wa i Rozwoju Wsi z dnia 23 grudnia 2014 r. w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 29 ), zwanego dalej: „rozporządzeniem w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych” , oraz art. 6, art. 7 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 1 lit. c w związku z art. 21 ust. 1 lit. a oraz art. 44 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywy Komisji 2002/67/WE i 2008/ 5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz. U. UE L 304 z 22.11.2011, s. 18, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 1169/2011” . Powyższe ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z 22 czerwca 2015 r. (nr akt kontroli: 8361.106.2015) or az załącznikach do tego Protokołu . Ponadto, p ochodzące z zakupu kontrolnego dwa zestawy dań obiadowych o nazwie Kurczak Le Van z ryżem i surówką z białej kapusty pobrano do badań organoleptycznych (Protokół pobrania próbki nr 009068), nie stwierdzając nieprawidłowości w tym zakresie. Pismem z 22 czerwca 2015 r. strona złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, iż faktycznie nie uwidoczniła składu surowcowego oferowanych potraw, w tym także informacji o składnikach alergennych, lecz wynikało to z nieznajomości przepisów prawa żywnościowego. Strona zobowiązała się do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wobe c powyższego , pismem z 10 lipca 2015 r., Lubelski WIIH zawia domił p rzedsiębiorców Dorotę Le Van i Huynh Le Van, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „VAN - MAI” s.c. w Lublinie , o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno - spożywc zych (Dz. U. z 2015 r. poz. 678 , z późn. zm. ), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kar y pieniężnej z tyt ułu wprowadzenia do obrotu 72 partii niewłaściwej jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych o łącznej wartości 995 zł . Po przeprowadzeniu postępo wania administracyjnego, pismem z 3 września 2015 r., Lubelski WIIH poinformował stronę, iż przed wydaniem decyzji przysługuje jej prawo do Strona 3 z 9 zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. D ecyzją nr 14/2015 z dnia 16 września 2015 r., Lubelski WIIH wymierzył prz edsiębiorcom Dorocie Le Van i Huynh Le Van, prowadzącym działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „VAN - MAI” s.c. w Lublinie , na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej , karę pieniężną w wysokości 1.492,50 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu 72 partii niewłaściwej jakości handlowej potraw o łącznej wartości 995 zł . P ismem z dnia 1 października 2015 r., strona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK ”, odwołanie od ww. decyzji. Uzasadniając swój wniosek, strona ponownie podniosła, iż przyczyną stwi erdzonych nieprawidłowości była nieznajomość przepisów. W związku z powyższym strona zwróciła się o anulowanie nałożonej na nią kary. Pismem z 16 października 2015 r., Prezes UOKiK poinformował prze dsiębiorców Dorotę Le Van i Huynh Le Van, prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą „VAN - MAI” s.c. w Lublinie , iż przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – K odeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2 013 r. poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej „k.p.a.” , prawo do zapoznania się z aktami sprawy , a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Pismo to doręczono w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze). Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia 1169/2011, podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za informację na temat żywności zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat żywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz wymogami odpowiednich przepisów krajowych. W myśl art. 8 ust. 5 ww. rozporządzenia, podmiot y działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione . Art. 8 rozporządzenia 1169/2011 stanowi wyjaśnienie zakresów odpowiedzialności podmiotów za informacje przekazywane konsumentom na temat żywności, o której to odpowiedzialności mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania Strona 4 z 9 prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 01.02.2002 r., s. 1, z późn. zm.) , zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” . Zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowan ie przestrzegania tych wymogów. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno- spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące artykułów rolno - spożywczych, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Rozporządzenie 1169/2011 , w art. 6 stanowi, że każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczenia konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat żywności zgodnie z t ym rozporządzeniem. Rozporządzenie 178/2002, w art. 8 ust. 1 wskazuje , że prawo żywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności co do właściwości środka spożywczego, a w szczególności co do jego charakteru, tożsamości, właściwości, składu, ilości, trwałości, kraju lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, o czym mówi art. 7 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1169/2011. Rozporządzenie w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych , w § 19 ust. 1 pkt 3 stanowi, że w przypadku środków spożywczych oferowanych do sprzedaży konsumentowi finalnemu lub zakładom żywienia zbiorowego bez opakowania lub w przypadku pakowania środków spożywczych w pomieszczeniach sprzedaży na życzenie konsumenta finalnego lub ich pakowania do bezzwłocznej sprzedaży podaje się m.in. wykaz s kładników – zgodnie z art. 18 –20 rozporządzenia 1169/2011, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w art. 21 tego rozporządzenia . Zgodnie z § 19 ust. 2 ww. rozporządzenia, informacje, o których mowa w ust. 1, podaje się w miejscu sprzedaży na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Ustawa o jakości handlowej w art. 40a ust. 1 pkt 3 wskazuje, że każdy, kto wprowadza do obrotu artykuł y rolno- spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści Strona 5 z 9 majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno - spożywczych do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej , w stanie prawnym na dzień wydania niniejszej d ecyzji, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno - spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno - spożywczych . W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji stwierdził, że w przypadku 72 partii potraw oferowanych do sprzedaży, w placówce należącej do strony, brak było informacji o ich wykazie składników albo pełnego wykazu składników, w tym również składników alergennych. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Prezesa UOKiK, Lubelski WIIH właściwie uznał, że strona wprowadziła do obrotu 72 partie artykułów rolno - spożywczych niewłaściwej jakości handlowej , co skutk owało wymierzenie m stronie kar y pieniężnej z tego tytułu . O dwołując się od decyzji, strona nie kwestionuje ustaleń kontroli, wskazuje jednak na nieznajomość przepisów prawa żywnościowego, która spowodowała powstanie nieprawidłowości w zakresie oznakowania potraw oferowanych w należącej do niej placówce . Odnosząc się do powyższego, Prezes UOKiK wskazuje w pierwszej kolejności, że nieznajomość prawa nie jest usprawiedliwieniem naruszenia obowiązków wskazanych w przepisach – nie można zasłaniać się nieznajomością obowiązujących regulacji . Ponadto fakt, że strona przygotowuje oferowane potrawy na bieżąco, ze świeżych, właściwej jakości produktów nie ma wpływu na wymierzoną karę, gdyż taka zasada wynika z obowiązujących przepisów i nie jest wyrazem dobrowolnych działań strony . Wskazać należy również, że ustawa o jakości handlowej w art. 40a ust. 1 pkt 3 wprowadza mechanizm polegający na tym, że każdy w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułów rolno - spożywczych niewłaściwej jakości handlowej podlega karze określonej w tym przepisie. Ustawodawca zakłada więc istnienie odpowiedzialności w każdej sytuacji wymierzenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia wymagań prawa żywnościowego. Zauważyć też należy, że ww. art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej statuuje odpowiedzialność admin istracyjną podmiotów, wobec których stwierdzono naruszenie wymagań wspomnianego prawa. Odpowiedzi alność wynikająca z ww. przepisów ma charakter obiektywny i powstaje z chwilą popełnienia naruszenia. Obiektywny charakter odpowiedzialności administracyjnej o piera się na zasadzie ryzyka (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2010 r., s ygn. II OSK 1079/12), co oznacza , że przesłanką tej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem o bowiązków. Wobec powyższego, organ po stwierdzeniu faktu naruszenia obowiązku Strona 6 z 9 wprowadzania do obrotu artykułów rolno - spożywczych właściwej jakości handlowej, może jedynie wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę pieniężną w przewidzianej w ustawie o jakości handlowej wysokości. Mając więc na uwadze charakter odpowiedzialności administracyjnej, bez znaczenia pozostają okoliczności, w wyniku których doszło do powstania nieprawidłowości, gdyż karę wymierza się za samo naruszenie prawa . Rozp orządzenie 1 169/2011 w art. 6 stanowi, że każdemu środkowi spożywczemu przeznaczonemu do dostarczenia konsumentowi finalnemu lub do zakładów żywienia zbiorowego muszą towarzyszyć informacje na temat żywności zgodnie z tym rozporządzeniem. Natomiast art. 8 ust. 2 tego rozporządzenia mówi, że podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za informację na temat żywności zapewnia obecność i rzetelność informacji na temat żywności zgodnie z mającym zastosowanie prawem dotyczącym informacji na temat żywności oraz wymogami odpowiednich przepisów krajowych. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia 1169/2011, podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają przestrzeganie w przedsiębiorstwach pozostających pod ich kontrolą wymogów prawa dotyczącego informacji na temat żywności i odpowiednich przepisów krajowych mających znaczenie dla ich działalności i upewniają się, że wymogi te są spełnione. W myśl zaś rozporządzenia w sprawie znakowania poszczególnych rodzajów środków spożywczych , w przypadku środków spożywczych oferowanych do sprzedaży bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaży, na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego lub w inny sposób, w miejscu dostępnym bezpośrednio konsument owi finalnemu, podaje się m.in. wy kaz składników – zgodnie z art. 18-20 ro zporządzenia 1169/2011, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w art. 21 rozporządzenia , tj. składników alergennych (tak § 19 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania). Mając na uwadze powyższe, strona jako podmiot, który wprowadził d o obrotu artykuły rolno - spożywcze oferowane do sprzedaży bez opakowań, jest odpowiedzialna za informacje na temat tej żywności i ponosi w związku z tym odpowiedzialność za ich obecność i rzetelność. Nie ulega wątpliwości, że strona w niniejszej sprawie nie zapewniła konsumentom informacji o składzie oferowanych potraw, co ma szczególnie istotne znaczenie w przypadku osób z różnego rodzaju nietolerancjami pokarmowymi , które z tego względu muszą unikać pewnych składników (składniki alergenne). Tym samym strona odpowiada na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno - spożywczych niewłaściwej jakości handlowej. Należy zauważyć, że od momentu wydania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia złożonego przez stronę odwołania przez Prezesa UOKiK uległa zmianie stan prawny w zakresie przesłanek, jaki muszą być wzięte pod uwagę przy miarkowaniu wysokości wymierzanej kary. W poprzednim stanie prawnym organy Inspekcji Handlowej przy ustalaniu wysokości wymierzanej kary pieniężnej, zgodnie z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, brały pod uwagę stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, Strona 7 z 9 dotychczasową działalność podmiotu i wielkość jego obrotów. Obecnie, na mocy zmiany wprowadzonej ust awą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. poz. 1505), która weszła w życie 30 listopada 2015 r., art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej otrzymał brzmienie: ustalając wysokość kary pieniężnej, Główny Inspektor, wojewódzki inspektor albo wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno - spożywczych i wielkość jego obrotów oraz przychodu, a także wartość kontrolowanych artykułów rolno - spożywczych. W związku z powyższym, Prezes UOKiK ocenił ww. przesłanki. Miarkując stopień szkodliwości czynu, or gan stwierdził, że umieszczenie niepełnych danych, czy całkowity ich brak, w tym s zczególnie informacji o składnikach alergennych, uniemożliwiają konsumentom dokonanie świadomego wyboru, co przekłada się na naruszenie zarówno ekonomicznych, jak i zdrowotnych interesów konsumenta. Mając na uwadz e zakres naruszenia organ uznał, iż oferowanie produktów niewłaściwej jakości handlowej narusza wymagania w zakresie oznakowania artykułów rolno- spożywczych istotne z punku widzenia właściwości produktów. Informacja o składzie potraw stanowi jeden z elementów jakości handlowej, w obec czego brak informacji o wykazie składników potraw lub niepełny wykaz naruszał interesy konsumentów poprzez brak zapewnienia im rzetelnych i prawdziwych informacji o skła dzie produktów. Uwzględniając przesłankę dotychczasowej działalności kontrolowanego przedsiębiorcy na rynku spoż ywczym, Prezes UOKiK wziął po uwagę, że nie prowadzono wobec niego postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów prawa żywnościowego. Zgodnie z oświadczeniem przedsiębiorcy (oświadczenia z 13 i 17 sierpnia 2015 r.), zalicza się on, w myśl art. 104 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 584) do grupy mikroprzedsiębiorców . Wartość kontrolowanych artykułów rolno - spożywczych w niniejszej sprawie wynosiła 995 zł. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie najniższy możliwy wymiar kary pieniężnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wynosi 500 zł, natomiast najwyższy – 4.975 zł, wyrażony jako pięciokrotność wartości korzyści majątkow ej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych 72 ww. partii środków spożywczych o łącznej wartości 995 zł (tj. 5 x 995 zł). W omawianym przypadku, stronie wymierzono k arę w wysokości 1.492 zł, czyli znacznie poniżej średniej wartości sankcji. Biorąc powyższe pod uwagę , zdaniem Prezesa UOKiK, wymierzona kara jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaży były dostępne wyłącznie środki spożywcze odpowiadające jakoś ci handlowej, a przy tym spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, stosownie do wymagań przewidzianych w art. 17 ust. 2 Strona 8 z 9 rozporządzenia 178/2002, w świetle których, kary za naruszenie prawa żywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej , karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Insp ektoratu Inspekcji Handlowej w Lublinie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest o rganem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. , organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję . Biorąc powyższe pod uwagę , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza d ecyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami ad ministracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm. ) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do należności pieniężnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Wiceprezes Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Dorota Le Van ul. Świętokrzyska 3 lok. 3 20-867 Lublin 2. Huynh Le Van ul. Świętokrzyska 3 lok. 3 20-867 Lublin Strona 9 z 9 3. Lubelski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Lublinie 4. a/a