DIH-80/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Strona 1 z 9 DIH-023-91(3)/13/JS Warszawa, 18 grudnia 2013 r. DECYZJA DIH-1/ 80 /2013 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 t.j.), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy MARCPOL S.A. z siedzibą w Łomiankach, od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie z dnia 25 października 2013 r. (nr akt sprawy: PO.830.173.2013.KP, ś.8361.170.2013), na mocy której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 1.500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu dwudziestu czterech partii wędlin oferowanych w miejscu sprzedaŜy bez opakowań, nieodpowiadających jakości handlowej z uwagi na niewłaściwe oznakowanie, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 5-6 września 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie – zwanego dalej równieŜ „Mazowieckim WIIH” – w sklepie Marcpol przy ul. Polnej 1b w Józefowie, naleŜącym do przedsiębiorcy – MARCPOL S.A. z siedzibą w Łomiankach, zwanego dalej równieŜ „stroną” – stwierdzono w obrocie handlowym dwadzieścia cztery partie wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań o wartości 951,84 zł, tj.: − kiełbasa jałowcowa w ilości 1,3 kg, w cenie 28,99 zł/kg o wartości 37,69 zł; − kiełbasa toruńska w ilości 2,0 kg, w cenie 17,15 zł/kg o wartości 34,30 zł; − kiełbasa podwawelska w ilości 0,8 kg, w cenie 15,99 zł/kg o wartości 12,79 zł; − kiełbasa swojska w ilości 1,1 kg, w cenie 15,99 zł/kg o wartości 17,59 zł; − kiełbasa staropolska w ilości 5,8 kg, w cenie 11,99 zł/kg o wartości 69,54 zł; − kiełbasa węgierska w ilości 3,0 kg, w cenie 30,99 zł/kg o wartości 92,97 zł; − kiełbasa krucha pieczona w ilości 2,0 kg, w cenie 24,15 zł/kg o wartości 48,30 zł; − kiełbasa głogowska w ilości 1,0 kg, w cenie 28,99 zł/kg o wartości 28,99 zł; Strona 2 z 9 − kabanosy peperoni w ilości 1,0 kg, w cenie 32,99 zł/kg o wartości 32,99 zł; − kabanosy Krakus w ilości 0,5 kg, w cenie 52,99 zł/kg o wartości 26,50 zł; − kiełbasa klasztorna w ilości 2,0 kg, w cenie 29,15 zł/kg o wartości 58,30 zł; − kiełbasa z domowej wędzarni w ilości 1,0 kg, w cenie 33,99 zł/kg o wartości 33,99 zł; − kiełbasa śląska w ilości 0,6 kg, w cenie 15,99 zł/kg o wartości 9,59 zł; − kiełbasa leśniczego w ilości 2,8 kg, w cenie 10,35 zł/kg o wartości 28,98 zł; − kiełbasa biwakowa w ilości 3,2 kg, w cenie 10,95 zł/kg o wartości 35,04 zł; − kiełbasa podwawelska w ilości 2,1 kg, w cenie 9,89 zł/kg o wartości 20,77 zł; − kiełbasa głogowska w ilości 1,5 kg, w cenie 13,59 zł/kg o wartości 20,39 zł; − kiełbasa wiejska w ilości 2,2 kg, w cenie 16,25 zł/kg o wartości 35,75 zł; − kiełbasa wiejska pieczona w ilości 2,0 kg, w cenie 16,99 zł/kg o wartości 39,98 zł; − kiełbasa brodzka w ilości 2,17 kg, w cenie 26,25 zł/kg o wartości 56,96 zł; − kabanosy argentyńskie w ilości 1,0 kg, w cenie 59,99 zł/kg o wartości 59,99 zł; − kabanosy francuskie w ilości 0,8 kg, w cenie 59,99 zł/kg o wartości 47,99 zł; − kabanosy włoskie w ilości 0,4 kg, w cenie 59,99 zł/kg o wartości 24,00 zł; − kiełbasa wiejska tradycyjna w ilości 3,0 kg, w cenie 28,15 zł/kg o wartości 84,45 zł; zwanych dalej „wędlinami” , nieodpowiadających jakości handlowej, z uwagi na brak na wywieszkach dotyczących danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, wykazu składników i brak lub uwidocznienie niepełnej nazwy producenta, co naruszało wymagania określone w § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” . PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 5-6 września 2013 r. (nr akt: ś.8361.170.2013). Mając na uwadze stwierdzone nieprawidłowości, Mazowiecki WIIH, pismem z dnia 27 września 2013 r. zawiadomił przedsiębiorcę MARCPOL S.A. z siedzibą w Łomiankach, o wszczęciu postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wymierzenia kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , za wprowadzenie do obrotu dwudziestu czterech ww. partii wędlin nieodpowiadających jakości handlowej ze względu na nieprawidłowe oznakowanie. W piśmie tym Mazowiecki WIIH poinformował równieŜ stronę, Ŝe przed wydaniem decyzji przysługuje jej prawo do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów. Strona skorzystała z przysługujących jej praw. Pismem z dnia 7 października 2013 r. strona przedstawiła swoje stanowisko oraz złoŜyła wniosek o ponowne przeprowadzenie wizji obiektu. W ocenie strony organ dokonujący kontroli pominął fakt, iŜ informacje o oferowanych produktach znajdowały się Strona 3 z 9 (jak wskazano w treści protokołu kontroli) przy wywieszkach lub na ich odwrotnej stronie. Zdaniem strony, z treści § 17 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych nie wynika w jaki sposób na wywieszce mają być umieszczone wymagane informacje. Strona podniosła, Ŝe w jego sklepach klient ma dostęp do umieszczonych przy towarach, znajdujących się w ladach wywieszek, które są widoczne, nie zasłonięte oraz nie przysłonięte innymi nadrukami i obrazkami. W ocenie strony informacje o składzie wędlin były doskonale widoczne od strony, z której były umieszczone. W odpowiedzi na powyŜsze pismo Mazowiecki WIIH w dniu 21 października 2013 r. wydał postanowienie o odmowie przeprowadzenia ponownej wizji sklepu przy ul. Polnej 1 b w Józefowie z uwagi na brak okoliczności uzasadniających dokonanie takiej wizji. Mazowiecki WIIH zauwaŜył, Ŝe z czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli, który został podpisany przez kierownika sklepu, tj. osobę w obecności, której przeprowadzono kontrolę. Strona nie wniosła uwag do protokołu. W związku z powyŜszym przeprowadzenie dowodu, o który wnioskowała strona było bezprzedmiotowe, poniewaŜ stan faktyczny nie będzie odzwierciedlał stanu z dnia kontroli. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 25 października 2013 r. (nr akt: PO.830.173.2013.KP, ś.8361.170.2013) Mazowiecki WIIH, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, wymierzył przedsiębiorcy MARCPOL S.A. z siedzibą w Łomiankach, karę pienięŜną w wysokości 1.500 zł (słownie: tysiąc pięćset złotych) za wprowadzenie do obrotu ww. dwudziestu czterech partii wędlin nieodpowiadających jakości handlowej. Pismem z dnia 12 listopada 2013 r. strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK” – odwołanie od ww. decyzji. Strona wniosła o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy lub umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Strona zarzuciła zaskarŜonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez: niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, iŜ w miejscu bezpośrednio dostępnym konsumentom nie podano pełnej nazwy producenta, wykazu składników, w sytuacji gdy strona juŜ w piśmie z dnia 7 października 2013 r. informowała o sprzeczności ustaleń z zaistniałym stanem faktycznym, gdyŜ wymagane zgodnie z rozporządzeniem informacje były uwidocznione konsumentom bezpośrednio przy produkcie, co organ pominął w dokonanych ustaleniach; b) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych poprzez przyjęcie, Ŝe przepis ten definiuje inny sposób w jaki produkty powinny być oznakowane poza wymienionymi w tym przepisie wymogami, tj. niezbędne informacje podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, c) naruszenie przepisu art. 48 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie. Strona 4 z 9 Ponadto strona na podstawie art. 142 Kpa zaskarŜyła w całości postanowienie z dnia 21 października 2013 r. wydane w ramach postępowania, któremu zarzuciła naruszenie przepisu art. 75 § 1 Kpa poprzez uznanie, iŜ ponowne przeprowadzenie wizji sklepu nie ma znaczenia dla sprawy, w sytuacji gdy strona wskazała jakie okoliczności zostały przez organ pominięte w trakcie przeprowadzenia kontroli oraz poprzez dowolne i nieuzasadnione uznanie, iŜ od czasu przeprowadzenia kontroli stan lokalu i warunki oznakowania produktów musiały ulec zmianie. Pismem z dnia 20 listopada 2013 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował przedsiębiorcę MARCPOL S.A. z siedzibą w Łomiankach, iŜ przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej na podstawie art. 10 Kpa uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej jest jednym z elementów jakości handlowej. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wymagania dotyczące sposobu oznakowania środków spoŜywczych oferowanych bez opakowań (luzem) zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia stanowi, Ŝe w miejscu sprzedaŜy środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się dodatkowo informację o imieniu i nazwisku lub nazwie producenta oraz wykaz składników. Zgodnie z § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia, informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia środki spoŜywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta, napisy muszą być wyraźne, czytelne i nieusuwalne, umieszczone w widocznym miejscu, a takŜe nie mogą być w Ŝaden sposób ukryte, zasłonięte lub przysłonięte innymi nadrukami lub obrazkami. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści Strona 5 z 9 majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w placówce handlowej, naleŜącej do przedsiębiorcy MARCPOL S.A. z siedzibą w Łomiankach, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu dwadzieścia cztery ww. partie wędlin nie spełniało wymagań określonych w § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych z uwagi na brak w miejscu ich sprzedaŜy (na wywieszkach dotyczących danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom) informacji dotyczących pełnej nazwy producenta oraz wykazu składników. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy MARCPOL S.A. z siedzibą w Łomiankach, to jest przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze o niewłaściwej jakości handlowej. W opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalenia kontroli odnoszące się do braku oznaczeń dwudziestu czterech ww. partii wędlin wskazywały na popełnienie czynu opisanego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, a więc były podstawą do wymierzenia kary określonej w tym przepisie. Odwołując się od decyzji strona zarzuciła naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych poprzez przyjęcie, Ŝe przepis ten definiuje inny sposób w jaki produkty powinny być oznakowane poza wymienionymi w tym przepisie wymogami, tj. niezbędne informacje podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Zdaniem strony organ wydający decyzję mylnie przyjął, iŜ 24 partie produktów nie posiadały wymaganych oznaczeń. W opinii strony organ dokonujący kontroli pominął fakt, iŜ informacje o oferowanych produktach znajdowały się przy (zaraz obok) wywieszkach lub znajdowały się na odwrotnej stronie, a z treści § 17 ust. 2 nie wynika w jaki sposób mają być ukazane informacje. Prezes UOKiK zwraca uwagę, Ŝe zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, w przypadku wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań jednostkowych (luzem), w miejscu ich sprzedaŜy, na dotyczących ich wywieszkach lub w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, podaje się dodatkowo informacje o nazwie lub imieniu i nazwisku producenta oraz wykaz składników. Zatem tylko informacje podane w formie wywieszki umieszczonej bezpośrednio przy wędlinie (obok, na, przy produkcie) lub uwidocznione w inny sposób, ale w miejscu Strona 6 z 9 dostępnym bezpośrednio konsumentom odpowiada prawidłowemu oznakowaniu wędlin, stosownie do tego przepisu. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe etykieta opakowania zbiorczego, zawierająca wykaz składników wędliny moŜe zostać uznana za wywieszkę spełniającą wymagania § 17 ww. rozporządzenia, o ile będzie ona umieszczona w widocznym i dostępnym dla konsumentów miejscu, a obowiązkowe informacje będą dla nich czytelne. Jak wynika z Protokołu kontroli, przy ww. wędlinach znajdowały się etykiety producenta wycięte z opakowań MAP (opakowań zbiorczych), zawierające wymagane informacje. Wymagane informacje umieszczone na tych etykietach nie były jednak widoczne dla konsumentów. Etykiety te zostały, bowiem zatknięte za tzw. wywieszki cenowe (na których uwidoczniono nazwy wędlin i ich ceny za kilogram) lub wręcz były naklejone na odwrocie tych wywieszek i były czytelne, jak sam przedsiębiorca wskazuje, od strony ich umieszczenia czyli widocznej dla sprzedawcy obsługującego konsumentów. Wywieszki te znajdowały się za szybą lady chłodniczej, w związku z tym konsument nie miał moŜliwości wglądu do tych informacji bez prośby o ich udostępnienie (notatka słuŜbowa z dnia 10 października 2013 r.). NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe znowelizowane rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych, rozszerzyło moŜliwość podawania wymaganych informacji dla konsumentów o inne miejsca niŜ tylko wywieszka dotycząca danego środka spoŜywczego, ale jednocześnie sformułowało wymóg (obowiązek) podawania tych informacji w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Prezes UOKiK wyjaśnia, Ŝe skoro przepis § 17 rozporządzenia w sprawie znakowania stanowi o wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub innym sposobie uwidocznienia wykazu w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, samo posiadanie etykiet przy braku zapewnienia bezpośredniego do nich dostępu konsumentom nie spełnia wymagań powyŜszego przepisu. NaleŜy wskazać, Ŝe informacje umieszczone na etykietach były widoczne od strony ich umieszczenia, czyli sprzedawcy a nie konsumentów. Konsument nie mógł bez poproszenia sprzedawcy obrócić i przeczytać tej etykiety, czy teŜ w inny sposób samodzielnie się z nimi zapoznać, gdyŜ znajdowały się one za szybą lady chłodniczej. W ocenie organu drugiej instancji było to jednoznaczne z brakiem bezpośredniej dostępności do informacji, o których mowa w ww. przepisie. Wskazać naleŜy, Ŝe kwestię bezpośredniej dostępności poruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1652/10. Sąd wskazał, Ŝe konsumenci muszą mieć bezpośrednią moŜliwość zapoznania się z informacjami przysługującymi im z mocy prawa, bez konieczności podejmowania dodatkowych starań o uzyskanie ich od sprzedawcy. Konieczność podjęcia dodatkowych działań mających na celu uzyskanie informacji np. od sprzedawcy powoduje w rzeczywistości utrudnienie w zakupie, co moŜe skutkować utratą zainteresowania konsumenta wykazem składników, a w konsekwencji zakupem produktu niezgodnego z jego oczekiwaniami. Strona 7 z 9 Ponadto takie działania nie odpowiadają celowi regulacji, jakim jest prawidłowe oznakowanie artykułów rolno-spoŜywczych oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań jednostkowych (luzem). W odwołaniu od decyzji Mazowieckiego WIIH sama strona stwierdziła, Ŝe „informacje o składzie produktów były wyraźnie widoczne od strony, z której były umieszczone”, a więc w przypadku naklejenia etykiety ze składem wędliny na odwrotnej stronie wywieszki cenowej konsument nie mógł zapoznać się ze składem wędliny. Konsument stojąc przed ladą chłodniczą, w której były umieszczone wędliny mógł widzieć albo nazwę wędliny i cenę albo skład wędliny. W Ŝadnym wypadku nie był w stanie zobaczyć jednocześnie wszystkich tych informacji, które na gruncie obowiązujących przepisów przedsiębiorca jest obowiązany mu udostępnić. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 48 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie Prezes UOKiK zwraca uwagę, Ŝe przedmiotem niniejszego postępowania było niespełnienie wymagań przepisów zawartych w rozporządzeniu w sprawie znakowania odnoszących się do znakowania wędlin oferowanych w miejscu sprzedaŜy luzem, podczas gdy przepis art. 48 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia odnosi się do znakowania środków spoŜywczych w sposób zrozumiały, czytelny i widoczny itd. i jest przepisem ogólnym. Skoro nie zostały spełnione wymagania szczególne odnoszące się do znakowania środków spoŜywczych „luzem” nie było konieczności ani potrzeby oceny zgodności z przepisem ogólnym zawartym w art. 48 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia. W kwestii zarzutu naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na treść wydanej decyzji, tj. przepisu art. 7, 77§ 1 i art. 80 Kpa Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów stwierdza, Ŝe akta sprawy dokumentują ustalony stan faktyczny, jego analizę oraz końcowe wnioski organu pierwszej instancji. Z akt tych jednoznacznie wynika, Ŝe w toku postępowania stwierdzono naruszenie określonych przepisów prawa oraz, Ŝe ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. Organ pierwszej instancji wyjaśnił podstawy prawne decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa oraz przedstawił tok rozumowania, który przeprowadził w toku postępowania administracyjnego. Wydana decyzja została oparta na całokształcie zebranego materiału dowodowego. RównieŜ merytoryczne rozstrzygnięcie posiadało, zdaniem organu drugiej instancji, rzetelną podstawę w postaci zebranego materiału dowodowego oraz odpowiednie umocowanie w przepisach prawnych. Ponadto strona na podstawie art. 142 Kpa zaskarŜyła w całości postanowienie z dnia 21 października 2013 r. wydane w ramach postępowania, któremu zarzuciła naruszenie przepisu art. 75 § 1 Kpa poprzez uznanie, iŜ ponowne przeprowadzenie wizji sklepu nie ma znaczenia dla sprawy. Odnosząc się do powyŜszego Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe z czynności kontrolnych sporządzono protokół kontroli z dnia 6 września 2013 r., który został podpisany przez Strona 8 z 9 kierownika sklepu (osobę w obecności, której przeprowadzono kontrolę) bez uwag. Ponadto naleŜy, stwierdzić Ŝe zgodnie pouczeniem zawartym w protokole, kontrolowany moŜe zgłosić uwagi bezpośrednio do protokołu bądź wnieść je na piśmie do wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej w ciągu 7 dni od przedstawienia protokołu do podpisu. Strona nie skorzystała z przysługujących jej praw. Dopiero powiadomiona pismem z dnia 27 września 2013 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pienięŜnej na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, strona pismem z dnia 7 października br., wniosła o ponowne przeprowadzenie, jak to ujęła „wizji obiektu”. W dniu 21 października 2013 r. Mazowiecki WIIH wydał postanowienie, w którym oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu w postaci ponownego przeprowadzenia wizji skontrolowanego sklepu z uwagi na bezprzedmiotowość tego rodzaju czynności. Mazowiecki WIIH słusznie zauwaŜył, Ŝe stan faktyczny nie będzie odzwierciedlał stanu z dnia kontroli. Prezes UOKiK zwraca uwagę, Ŝe w dniu przeprowadzenia kontroli w sklepie naleŜącym do strony oferowano w sumie 56 asortymentów wędlin bez opakowań, jak wynikało z protokołu kontroli z dnia 6 września 2013 r.. Spośród oferowanych wędlin zakwestionowano 24 partie wędlin z uwagi na oznakowanie naruszające postanowienia § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie znakowania. Działając na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o Inspekcji Handlowej inspektorzy zaŜądali niezwłocznego usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W związku z powyŜszym odtworzenie stanu faktycznego z dnia kontroli jest niemoŜliwe i przeprowadzenie oględzin miejsca sprzedaŜy po ponad miesiącu od dnia kontroli stało się niezasadne. Podsumowując, Prezes UOKiK stwierdził, Ŝe przedstawione w odwołaniu zarzuty są bezprzedmiotowe, a sposób ustalenia wysokości kary pienięŜnej był zgodny z kryteriami zawartymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Organ pierwszej instancji oparł się równieŜ na zasadzie proporcjonalności wyraŜonej w art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002, z której wynika, Ŝe kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję albo Strona 9 z 9 2) uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. Nr 270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę moŜna wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nieuiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. MARCPOL S.A. Al. Wilanowska 365 02-655 Warszawa 2. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie 3. a/a