DIH-61/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-69(3)/13/JK Warszawa, 9 października 2013 r. DECYZJA DIH-1/61/2013 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 t.j.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Krzysztofa Kozieła, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Kozieł Krzysztof w Dąbrowie Górniczej, od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 27 sierpnia 2013 r. (nr akt sprawy: KD.8361.158.2013/38DEC/13), na podstawie której ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 600 zł (słownie: sześćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu dwunastu partii wędlin oferowanych bez opakowań, nieodpowiadających pod względem oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 17-24 lipca 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej równieŜ „Śląskim WIIH” , w punkcie handlowym nr 64, zlokalizowanym na targowisku w Będzinie przy ul. Świerczewskiego, naleŜącym do przedsiębiorcy Krzysztofa Kozieła, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Kozieł Krzysztof w Dąbrowie Górniczej, zwanego dalej równieŜ „stroną” , zakwestionowano sposób oznakowania dwunastu partii wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań o łącznej wartości 569,80 zł, tj.: • 0,8 kg frankfurterek w cenie sprzedaŜy 26,00 zł/kg, wartości 20,80 zł; • 2,5 kg kiełbasek suszonych w cenie sprzedaŜy 25,00 zł/kg, wartości 62,50 zł; • 2,3 kg kiełbasy parówkowej w cenie sprzedaŜy 13,00 zł/kg, wartości 29,90 zł; • 0,6 kg parówek z cielęciną w cenie sprzedaŜy 22,00 zł/kg, wartości 13,20 zł; • 1 kg frankfurterek drobiowych w cenie sprzedaŜy 22,00 zł/kg, wartości 22,00 zł; 2 • 2,6 kg kiełbasy podwawelskiej w cenie sprzedaŜy 14,50 zł/kg, wartości 37,70 zł/kg; • 3,4 kg kiełbasy góralskiej w cenie sprzedaŜy 23,00 zł/kg, wartości 78,20 zł; • 2,1 kg kiełbasy z cielęciną w cenie sprzedaŜy 25,00 zł/kg, wartości 52,50 zł; • 3 kg kiełbasy schabowej w cenie sprzedaŜy 23,00 zł/kg, wartości 69,00 zł; • 4 kg kiełbasy śląskiej w cenie sprzedaŜy 16,50 zł/kg, wartości 66,00 zł; • 1,5 kg kiełbasy wiejskiej Zachariasz w cenie sprzedaŜy 25 zł/kg, wartości 37,50 zł; • 3,5 kg kiełbasy wiejskiej w cenie sprzedaŜy 23 zł/kg, wartości 80,50 zł, z uwagi na brak w miejscu ich sprzedaŜy na wywieszce lub inny sposób w miejscu bezpośrednio dostępnym konsumentom wykazu składników, co stanowiło naruszenie § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz.U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” . PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 24 lipca 2013 r. (nr akt kontroli: KD.8361.158.2013). W związku z powyŜszym, pismem z dnia 29 lipca 2013 r., Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej zawiadomił przedsiębiorcę Krzysztofa Kozieła, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Kozieł Krzysztof w Dąbrowie Górniczej, o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz.U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dwunastu ww. partii wędlin oraz o przysługującym stronie prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 27 sierpnia 2013 r. (nr akt sprawy: KD.8361.158.2013/38DEC/13), Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, ww. przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 600 zł. Pismem z dnia 2 września 2013 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o odstąpienie od ukarania jej karą pienięŜną. Strona wskazała, Ŝe powodem niedopełnienia przez nią obowiązku prawidłowego oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych oferowanych do sprzedaŜy luzem był ich duŜy zbyt. W związku z powyŜszym, stała obecność wywieszek z informacjami o składzie produktów byłaby niedogodnością dla niej. Strona podkreśliła jednak, Ŝe na prośbę klienta była gotowa udzielić stosownych informacji, gdyŜ je posiadała. Strona zapewniła równieŜ, iŜ jest w pełni świadoma konieczności właściwego oznakowania oferowanych przez nią produktów, jednocześnie w dalszej kolejności wnosząc o odstąpienie od wymierzenia jej kary z uwagi na fakt nieświadomego naruszenia przez nią 3 przepisów ustawy o jakości handlowej oraz to, Ŝe miało ono miejsce po raz pierwszy i niezwłocznie uzupełniono brakujące informacje. Na koniec strona zadeklarowała, iŜ zobowiązuje się do przestrzegania obowiązujących w zakresie oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych przepisów, aby prowadzona przez nią działalność gospodarcza była profesjonalna i zgodna z przepisami. Pismem z dnia 13 września 2013 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów poinformował przedsiębiorcę Krzysztofa Kozieła, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Kozieł Krzysztof w Dąbrowie Górniczej, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa, kontaktując się telefonicznie z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów w dniu 19 września 2013 r., informując, iŜ podtrzymuje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji Śląskiego WIIH. Strona wskazała jednocześnie, Ŝe w sprawie nie wzięto pod uwagę specyfiki sprzedaŜy na targowisku oraz faktu powszechnego nieprzestrzegania przez przedsiębiorców obowiązku uwidacznia wykazu składników w miejscu sprzedaŜy wędlin bez opakowań. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej jest jednym z elementów jakości handlowej. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wymagania dotyczące sposobu oznakowania środków spoŜywczych oferowanych bez opakowań (luzem) zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia stanowi, Ŝe w miejscu sprzedaŜy środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się dodatkowo wykaz składników. Zgodnie z § 17 ust. 2 ww. rozporządzenia, informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej 4 w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia” , środki spoŜywcze muszą być oznakowane w sposób zrozumiały dla konsumenta, napisy muszą być wyraźne, czytelne i nieusuwalne, umieszczone w widocznym miejscu, a takŜe nie mogą być w Ŝaden sposób ukryte, zasłonięte lub przysłonięte innymi nadrukami lub obrazkami. W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej w punkcie handlowym, naleŜącym do przedsiębiorcy Krzysztofa Kozieła, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Kozieł Krzysztof w Dąbrowie Górniczej, stwierdzono, Ŝe wprowadzone do obrotu dwanaście ww. partii wędlin nie spełniało wymagań określonych w § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, z uwagi na brak w miejscu ich sprzedaŜy wykazu składników. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej wymierzył w drodze decyzji karę pienięŜną przedsiębiorcy Krzysztofowi Koziełowi, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Kozieł Krzysztof w Dąbrowie Górniczej, to jest przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze o niewłaściwej jakości handlowej. Odwołując się od decyzji strona nie kwestionowała ustaleń kontroli, wskazała jednak, iŜ w związku z duŜym zbytem, a co za tym idzie duŜą częstotliwością wykładania, uzupełniania i zmiany oferowanego przez nią towaru, stała obecność wywieszek z informacjami o składzie produktów jest dla niej zbyt uciąŜliwa. Ponadto podkreśliła, Ŝe w kaŜdej chwili jest gotowa udzielić konsumentowi stosownych informacji w powyŜszym zakresie. Niemniej jednak stwierdzone nieprawidłowości usunęła i zadeklarowała działalność zgodną z prawem. Odnosząc się do powyŜszego, Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe w zakresie niedopełnienia obowiązków wynikających z rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, za odpowiedzialną naleŜy uznać wyłącznie stronę, która działając w branŜy powinna znać i stosować przepisy związane z wykonywaną przez nią działalnością. Nawet jeśli stwierdzone nieprawidłowości były wynikiem niewiedzy i zostały niezwłocznie usunięte, nie powoduje to wyłączenia odpowiedzialności w tym zakresie. W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 5 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” , kaŜdy z podmiotów działających na rynku spoŜywczym: producent, przetwarzający czy dystrybutor, obarczony jest obowiązkiem zapewnienia w przedsiębiorstwie, będącym pod jego kontrolą, zgodności Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Organ drugiej instancji zauwaŜa ponadto, Ŝe podniesiony przez stronę argument o powszechnej praktyce braku na wywieszkach informacji o wykazie składników wędlin w innych sklepach nie zasługuje na uwzględnienie. Nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów przez innych przedsiębiorców nie jest przesłanką do zmniejszenia wymiaru kary, bądź odstąpienia od niej w ogóle. Nieinformowanie w oznakowaniu produktów o ich właściwościach i cechach stanowi niedopełnienie obowiązku zapewnienia zgodności oferowanych produktów z wymogami powszechnie obowiązującego polskiego i europejskiego prawa Ŝywnościowego. Prawo to nie przewiduje moŜliwości zwolnienia się z tego obowiązku i stanowi, Ŝe jego celem jest ochrona interesów konsumentów. W związku z powyŜszym, nieznajomość obowiązujących przepisów równieŜ nie jest przesłanką uzasadniającą uniknięcie konsekwencji związanych z naruszeniem prawa. Prezes UOKiK zwraca uwagę, Ŝe zgodnie z § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, w przypadku wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań jednostkowych (luzem), w miejscu ich sprzedaŜy, na dotyczących ich wywieszkach lub w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, podaje się dodatkowo wykaz składników. Zatem tylko wykaz składników podany na wywieszce umieszczonej bezpośrednio przy wędlinie (obok, na, przy produkcie) lub uwidoczniony w inny sposób, ale w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom odpowiada prawidłowemu oznakowaniu wędlin, stosownie do tego przepisu. Udzielania informacji kaŜdorazowo na Ŝyczenie konsumenta nie sposób uznać za spełniające wymagania § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, jakim jest prawidłowe oznakowanie wędlin (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1914/12). W orzecznictwie sądowym podkreśla się literalne brzmienie tego przepisu, które w ocenie Prezesa UOKiK odnosi się równieŜ do jego brzmienia po nowelizacji. Treść przepisu nie pozostawia wątpliwości co do istnienia obowiązku podania wykazu składników (oprócz nazwy wyrobu) w miejscu sprzedaŜy wędlin oferowanych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy. Omawiany przepis wyraźnie wskazuje na obowiązek (powinność) sprzedawcy w tym zakresie. Skoro przepis stanowi o wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub innym sposobie uwidocznienia wykazu w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, informacja ustna przekazywana konsumentom nie zastępuje uwidocznienia tego wykazu. Ponadto takie działania nie odpowiadają celowi regulacji, jakim jest prawidłowe oznakowanie artykułów rolno-spoŜywczych oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań 6 jednostkowych (luzem) (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1652/10). Oznacza to, Ŝe konsumenci muszą mieć bezpośrednią moŜliwość zapoznania się z informacjami przysługującymi im z mocy prawa, bez konieczności podejmowania dodatkowych starań o uzyskanie ich od sprzedawcy. Konieczność podjęcia dodatkowych działań mających na celu uzyskanie informacji od sprzedawcy powoduje w rzeczywistości utrudnienie w zakupie, co moŜe skutkować utratą zainteresowania konsumenta wykazem składników, a w konsekwencji zakupem produktu niezgodnego z jego oczekiwaniami. Ustalenia kontroli, stanowiące podstawę wydania zaskarŜonej decyzji, nie pozostawiają wątpliwości, Ŝe strona nie stosuje się do obowiązków nałoŜonych na nią przepisami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej, a więc wina strony za nieprzestrzeganie tych przepisów jest ewidentna, na co słusznie zwrócił uwagę organ pierwszej instancji. Powoływanie się przez stronę na okoliczność, Ŝe konsumenci nigdy nie wymagali od strony informacji o składzie nabywanych produktów, zdaniem Prezesa UOKiK nie uzasadnia niestosowania się strony do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Obowiązkiem przedsiębiorcy bowiem jest zwracanie szczególnej uwagi na fakt, aby do obrotu handlowego trafiały artykuły rolno-spoŜywcze właściwej jakości. W tym miejscu naleŜy wskazać, Ŝe etykieta opakowania zbiorczego, zawierająca wykaz składników wędliny moŜe zostać uznana za wywieszkę spełniającą wymagania § 17 ww. rozporządzenia, o ile będzie ona umieszczona w widocznym i dostępnym dla konsumentów miejscu, a obowiązkowe informacje będą dla nich czytelne. Zatem równieŜ tłumaczenie strony, iŜ w związku z duŜą rotacją nie umieszcza ona przy oferowanych przez nią do sprzedaŜy wędlinach luzem wymaganych informacji nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutu strony, iŜ organ pierwszej instancji wymierzając jej karę nie uwzględnił specyfiki sprzedaŜy prowadzonej na targowisku, Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe ustawa o jakości handlowej w zakresie definicji „obrotu” odsyła do przepisów prawa Ŝywnościowego Unii Europejskiej, których stanowi uzupełnienie. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej pod pojęciem „obrót” mieszczą się czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia 178/2002, to jest „wprowadzenie na rynek”, które oznacza posiadanie Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, Ŝe strona posiadała w celu sprzedaŜy konsumentom poddane ocenie wędliny. Wobec powyŜszego naleŜy stwierdzić, Ŝe w prawie Ŝywnościowym pojęcie „wprowadzenia do obrotu” dotyczy kaŜdego etapu obrotu, nie wyłączając sprzedaŜy na targowiskach, zatem zarzut strony w powyŜszym zakresie jest nietrafiony. NaleŜy podkreślić takŜe, Ŝe przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie spełniona przesłanka wprowadzenia do obrotu artykułów rolno- spoŜywczych niewłaściwej jakości handlowej, podlega karze określonej w tym przepisie. 7 Zatem samo stwierdzenie faktu wprowadzenia do obrotu artykułów rolno-spoŜywczych niespełniających wymagań jakości handlowej powoduje konieczność nałoŜenia kary. Śląski WIIH wydając zaskarŜoną decyzję działał w sposób wszechstronny i uwzględniający interes strony oraz rozwaŜył wszelkie okoliczności sprawy (w tym specyfikę prowadzonej przez stronę sprzedaŜy), a zgodnie z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, ustalając wysokość kary pienięŜnej uwzględnił prawidłowo stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Przy ocenie stopnia szkodliwości czynu polegającego na wprowadzeniu do obrotu dwunastu partii wędlin o niewłaściwej jakości handlowej, organ pierwszej instancji zasadnie wziął pod uwagę, Ŝe brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych wędlin wykazu składników naruszał w sposób istotny interesy i prawa konsumentów, gdyŜ utrudniało im to dokonanie właściwego wyboru zgodnego z ich oczekiwaniami. Oceniając stopień zawinienia, organ właściwie wziął pod uwagę, Ŝe nieprawidłowości powstały u przedsiębiorcy, który przy wprowadzaniu towarów do obrotu powinien dochować naleŜytej staranności, aby towary były prawidłowo oznakowane. W kwestii zakresu naruszenia organ pierwszej instancji słusznie zauwaŜył, Ŝe został naruszony istotny z punktu widzenia ochrony konsumentów przepis § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis ten został ustanowiony w celu zapewnienia konsumentom podstawowych informacji o nabywanych wędlinach bez konieczności podejmowania dodatkowych działań zmierzających do ich uzyskania. Oceniając, na podstawie zgromadzonej dokumentacji, dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spoŜywczych, organ pierwszej instancji trafnie zauwaŜył, Ŝe kontrolowany przedsiębiorca nie był wcześniej karany przez Śląskiego WIIH z powodu podobnych nieprawidłowości. Wielkość obrotów przedsiębiorcy została ustalona na podstawie przekazanej przez niego deklaracji PIT-36. Zdaniem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów opisane powyŜej przesłanki stanowiły podstawę do wymierzenia ww. przedsiębiorcy kary pienięŜnej na mocy art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej w wysokości ustalonej przez organ pierwszej instancji, która jest adekwatna do popełnionego czynu, a przy tym spełni swój skutek prewencyjny i represyjny oraz skłoni stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, zwłaszcza z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie naleŜytej staranności w zakresie zapewnienia prawidłowego oznakowania ww. artykułów rolno-spoŜywczych. NaleŜy wskazać, Ŝe w przedmiotowej sprawie najniŜszy moŜliwy wymiar kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynosi 500 zł, natomiast najwyŜszy – 2.849 zł, wyraŜony jako pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dwunastu ww. partii wędlin o łącznej wartości 569,80 zł (tj. 5 x 569,80 zł). W omawianym przypadku, stronie wymierzono karę w wysokości 600 zł, czyli niemal najniŜszą, moŜliwą do wymierzenia w przedmiotowym stanie faktycznym. 8 Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Krzysztof Kozieł prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Kozieł Krzysztof ul. Pogoria 16/2 41-300 Dąbrowa Górnicza 2. Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach 3. a/a