DIH-30/2019

1 P REZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUM ENTÓW MAREK NIECHCIAŁ Warszawa, 16 grudnia 2019 r. DIH - 4.709. 2 7 .2019 .BP DECYZJA DIH - IV Nr 30 /2019 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 201 8 r. poz. 2096, z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o In spekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668 , z późn. zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j . Dz. U. z 2019 r. poz. 178), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Szcz ecinie z dnia 9 wrześ nia 2019 r. (sygnatura: Z KŻ .8361. 70 .2019), na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 23 7 00 zł (słownie: dwa dzieści a trzy tysią c e siedemset złotych) z tytułu kolejnego naruszenia o bowiązków wynikają cych z przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Pismem z 5 kwiet nia 201 9 r., na podstawie art. 48 ust. 1 usta wy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646, z późn. zm.), zwanej dalej „Prawem przedsiębiorców” , Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie, zwany dalej również „Zachodniopomorskim WIIH” , zaw iadomił p rzedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, zwanego dalej również „ S troną” , o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U . z 2019 r. poz. 178), zwanej dalej „ustawą o informowaniu o cenach” . Przedmiotowe pismo S trona odebrała 9 kwietn ia 201 9 r. W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 9 i 22 maja 2019 r. przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego WIIH, w sklepi e „Biedronka”, mieszczącym się w Darłowie przy u l. Powstańców Warszawskich 1 - 3 , należącym do S trony, sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 20 0 asortymentów produktów 2 znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając brak uwidoczn ionych cen i cen jednostkowych w przypadku 37 partii produktów, co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. poz. 2121), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie u widaczniania cen” . Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 22 maja 2019 r. (nr akt kontroli: Z KŻ .8361. 70 .2019). W okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzo no naruszenie przepisów po raz pierwszy organ ujawnił jedenaście przypadków naruszenia wymagań ustawy o informowaniu o cenach w toku kontroli przeprowadzonych w następujących okresach: 1) 18, 21 maja 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach jednostkow ych produktów (sprawa WPN.8361.102.2018) – decyzją z dnia 1 marca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 5.400 zł. 2) 2, 7, 13 sierpnia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.140.2018) – decyzją z dnia 18 kwietnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 1/2019 z 13.06.2019 r. uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 16 lipca 20 19 r. nałożono karę pieniężną w wys.28.888 zł . Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 10/2019 z dnia 22 października 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy . 3) 5, 11 września 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (spra wa WKŻ.8361.141.2018) – decyzją z dnia 18 marca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - I/30/2019 z 17 maja 2019 r. uchylono zaskarżoną decyzje i nałożono karę pieniężną w wys. 35 . 000 zł. 4) 4, 15 października 201 8 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.173.2018) – decyzją z dnia 18 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 27.200 zł. Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 13/2019 z dnia 18 listopada 2019 r. z askarżoną decyzję utrzymano w mocy. 5) 30 – 31 października 2018 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN.8361.227.2018) – decyzją z dnia 19 lipca 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 26.000 zł. Decyzją Pr ezesa UOKiK nr DIH - IV - 18/2019 z dnia 19 listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 6) 7, 18 grudnia 2018 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP .8361.228.2018) – decyzją z dnia 23 lipca 2019 r. nało żono karę pieniężną w wysokości 40.000 zł Decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 1 9 /2019 z dnia 22 listopada 2019 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 7) 16, 23 stycznia 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cen ach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ. 8361.6.2019) – decyzją z dnia 14 sierpnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 26.400 zł. Decyzją Prezesa UOKiK z dnia 9 grud nia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709.15.2019.BP) zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. 3 8) 25, 30 stycznia 2019 r. - stwierdzono bra k informacji o cen ach i cen ach jednostkowych produktów (sprawa W KŻ.8361. 15, 31 .2019) – decyzją z dnia 22 sierpnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 30.800 zł. Od decyzji wniesiono odwołanie, przy czym postepowanie odwoławcze nie zostało zakończo ne. 9) 6, 18 lutego 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP .8361.28.2019) – decyzją z dnia 23 sierpnia 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 40.000 zł. Od decyzji wniesiono odwołanie, przy czym postepo wanie odwoławcze nie zostało zakończone. 10) 27, 27 lutego 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.35.2019) – decyzją z dnia 5 września 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 32.900 zł. Od decyzji w niesiono odwołanie, przy czym postepowanie odwoławcze nie zostało zakończone. 11) 11, 15 marca 2019 r. stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.42.2019) – decyzją z dnia 6 września 2019 r. nałożono karę pieniężną w wysokości 30.200 zł. Od decyzji wniesiono odwołanie, przy czym postepowanie odwoławcze nie zostało zakończone W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 9 sierpnia 2019 r., Zachodniopomorski WIIH poinformował przedsiębiorcę Jeronimo M artins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na tego przedsiębiorcę, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, kary pieniężnej z tytułu kolejnego naruszenia przepisów o uwid acznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. W piśmie tym, stosownie do wymogów art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz . 2096, z późn. zm.), zwanej dalej „kpa”, S trona została pouczona również o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w terminie 7 dni. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 9 wrześ nia 2 019 r. (sygnatura: Z KŻ .8361. 70 .2019), Zachodniopomorski WIIH nałożył na ww. p rzedsiębiorc ę karę pieniężną w wysokości 23.7 00 zł (słownie: dwa dzieści a trzy tysią c e siedemset złotych), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu dw u nastego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Decyzja została odebrana w dniu 12 wrześ nia 2019 r. Pismem z dnia 25 wrześ nia 2019 r. (data stempla 26 września 2019 r. ) , S trona złożyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej również „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozp atrzenia. Skarżonej decyzji S trona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 6 ustawy o informowaniu o cenach poprzez wymierzenie przez organ pierwszej instancji rażąco wysokiej kary pieniężnej, 2) art. 8 dyre ktywy 98/6/WE parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych 4 konsumentom poprze z wymierzeni e kary nieproporcjonalnej do ilości i wagi zaistniałych nieprawidłowości cenowych, 3) art. 6 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez przyjęcie, że niewykonanie przez JMP obowiązków, o których mowa w art. 4 wskazanej ustawy uzasadnia nałożenie na JMP kary w wysokości 23 . 7 00 zł 4) art. 81 kpa poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, ustalając, że skarżąca dokonała istotnego naruszenia obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, 5) art. 77 kpa poprzez nieustalenie isto tnych okoliczności mających znaczenie przy wysokości wymierzonej przez organ pierwszej instancji kary pieniężnej, Pismem z dnia 17 października 2019 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie, że prze d wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu a dministracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materi ałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia us ług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i d obrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Cenę oraz cenę jednostkową uwidacznia się w szczególności: 1) na wywieszce; 2) w cenniku; 3) w katalogu; 4) na obwolucie; 5) w postaci nadruku lub napisu na towarze lub opakowaniu, o czym stanowi § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia. W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen, cena jednostkowa dotyczy odpowiednio ceny za: 1) litr lub metr sześcienny – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według objętości, 2) kilogram lub tonę – dla towarów przeznaczonych do sprzedaży według masy, 3) metr lub metr kwadratowy – dla towarów sprzedawanych według długości lub powierzchni, 4) sztukę – dla towarów sprzedawanych na sztuki. W toku postępowania odwoławczego Preze s UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty zawarte w odwołaniu. Po przeprowadzonym postępowaniu o rgan drugiej 5 instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach, co powoduje konieczność nałożenia przez Zachodniopomorskiego WIIH kary pieniężnej. Biorąc pod uwagę obowiązujące przepisy dotyczące nakładania kar, n iezrealizowanie obowiązków, o których m owa w art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach powoduje – zgodnie art. 6 ust. 1 ww. ustawy – nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł. Natomiast, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obow iązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Przepisy te w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazują wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę pieniężną podmiotowi, który nie wykonuje obowiązków określonych w ww. przepisach, przy czym wysok ość sankcji jest uzależniona od tego, czy podmiot narusza przepisy po raz pierwszy bądź drugi, czy też trzeci i kolejny. Dowiedzenie, że podmiot nie wykonał powyższych obowiązków powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej, która jest karą administracyj ną. Prezes UOKiK dokonując analizy akt sprawy oraz treści skarżonej decyzji zwrócił uwagę n a wskazanie przez Zachodniopomorskiego WIIH, że kontrolowany przedsiębiorca – J eronimo M artins P olska S.A. nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o cenach po raz dwunasty, w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Naruszenie obowiązków w zakresie uwidaczn iania cen Zachodniopomorski WIIH stwierdził dotychczas w toku uprzednio przeprowadzony ch kontroli, tj.: 1) 18, 21 maja 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN.8361.102.2018) , 2) 2, 7, 13 sierpnia 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.140.2018) , 3) 5, 11 września 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.141.2018) , 4) 4, 15 października 2018 r. – stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.173.2018) , 5) 30 – 3 1 października 2018 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa WPN.8361.227.2018) , 6) 7, 18 grudnia 2018 r. - stwierdzono brak informacji o cenach i cenach jednostkowych produktów (sprawa ZNP.8361.228.2018) , 7) 16, 23 styc znia 2019 r. – stwierdzono brak informacji o cen ach i cen ach jednostkowych produktów (sprawa ZKŻ.8361.6.2019) , 8) 25, 30 stycznia 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cen ach i cen ach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.15, 31.2019), 9) 6, 18 lutego 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cen ach i cen ach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.28.2019), 6 10) 27, 27 lutego 2019 r. - stwierdzono brak informacji o cen ach i cen ach jednostkowych produktów (sprawa W PN .8361.35.2019), 11) 11, 15 marca 2019 r. stwierdzon o brak informacji o cen ach i cen ach jednostkowych produktów (sprawa WKŻ.8361.42.2019), W powyższych przypadkach na kontrolowanego przedsiębiorcę zostały nałożone kary pieniężne , w d rodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o cenach. Zgodnie z art. 6 ust. 2 w/w ustawy, warunkiem wymierzenia kary w wysokości do 40 000 zł jest fakt niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązków w zakresie informowania o cenach, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwi erdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy . Fakt naruszenia w/w obowiązku podlega stwierdzeniu w postępowaniu administracyjnym. Tym samym, ulega zmianie liczba naruszeń jakie miały miejsce w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z uwagi na fakt, że  od decyzji WKŻ.8361.15,31.2019 z dnia 22 sierpnia 2019 r. zostało wniesione odwołanie, a postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone,  od decyzji WKŻ.8361.28.2019 z dnia 23 sierpnia 2019 r. zostało wniesione odwołanie, a p ostępowanie odwoławcze nie zostało zakończone,  od decyzji WKŻ.8361. 35 .2019 z dnia 5 wrześ nia 2019 r. zostało wniesione odwołanie, a postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone,  od decyzji WKŻ.8361. 42 .2019 z dnia 6 wrześ nia 2019 r. zostało wniesione odw ołanie, a postępowanie odwoławcze nie zostało zakończone, Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że Strona obowiązek informowania o cenach, w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach naruszyła siedmiokrotnie. Ustalenia poczy nione przez Prezesa UOKiK, nie zmieniają jednak faktu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do wymierzenia kary zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Strona podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, stoi na stanowisk u, że ich skutkiem było wymierzenie rażąco niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej. Strona zarzuca, że organ I instancji ustalając wymiar kary błędnie wziął pod uwagę naruszenie, co do którego postępowanie nie zostało zakończone, i z tego względu należy pominąć decyzje Zachodniopomorskiego WIIH :  z dnia 13 lipca 2019 r. (sygn. akt ZKŻ.8361.140.2018) nakładającą karę pieni ę żną w wys. 28.888 zł , (powinno być 16 lipca 2019 r.)  z dnia 16 lipca 2019 r. (sygn.. akt ZKŻ.8361.173.2018) nakładająca karę pieniężną w wys. 27.200 zł,  z dnia 19 lipca 2019 r. (sygn. akt WPN.8361.227.2018) nakładającą karę pieniężną w wys. 26.200 zł,  z dnia 23 lipca 2019 r. (sygn. akt WPN.8361.228.2018) nakładającą karę pieniężną w wys. 40.000 zł.  z dnia 14 sierpnia 2019 r. (sygn. ak t ZKŻ.8361.6.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 26.400 zł, 7  z dnia 22 sierpnia 2019 r. (sygn. akt WKŻ.8361.15,31.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 30.800 zł.  z dnia 23 sierpnia 2019 r. (sygn. akt WKŻ.8361.28.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 40.000 zł,  z dnia 5 września 2019 r. (sygn. akt WPN.8361.35.2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 32.900 zł,  z dnia 6 września 2019 r. (sygn. akt W KŻ .8361. 42 .2019) nakładającą karę pieniężną w wys. 3 0 . 2 00 zł, Odnosząc się do przedmiotowego zarzu tu, należy uznać, że Strona, wnosząc odwołanie zasadnie podniosła, że organ pierwszej instancji badając przesłankę dotychczasowego postępowania w ramach wymiaru kary, uwzględnił przedmiotowe naruszeni a w sytuacji, gdy były on e przedmiotem niezakończonego p ostępowania odwoławczego. Z drugiej jednak strony, należy mieć na uwadze regulację zawartą w art. 15 kpa, zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy, przy czym sprawa powinna być tożsama pod względem przedmiotowym i podmiotowym w obu instancjach. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, należy zauważyć, że organ pierwsz ej instancji uwzględnił okoliczność w/w naruszenia uznając, że naruszenie to miało miejsce, mimo, że de facto, postępowanie w sprawie tego naruszenia nie zostało jeszcze zakończone. Należy jednak zauważyć, że w toku przedmiotowego postępowania odwoławcze go, postępowanie wszczęte wskutek wniesienia odwołania od decyzji Zachodniopomorskiego WIIH:  nr ZKŻ.8361.140.2018 z 16 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 10/2019 z dnia 22 października 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy ,  nr ZKŻ.8361.173.2018 z 16 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 13/2019 z dnia 18 listopada 2019 r. utrzym ującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr WPN.8361.227.2018 z dnia 19 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 18/2019 z dnia 19 listopada 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr WPN.8361.228.2018 z dnia 23 lipca 2019 r. zostało zakończone decyzją Prezesa UOKiK n r DIH - IV - 19/2019 z dnia 22 listopada 2019 r. utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy,  nr ZKŻ.8361. 6 .201 9 z dnia 1 4 sierpnia 2019 r. zostało zakończone decyzj ą Prezesa UOKiK z dnia 9 grudnia 2019 r. (sygn. akt DIH - 4.709.15.2019.BP) utrzymującą zaskarżoną dec yzję w mocy . Odmiennie natomiast Prezes UOKiK rozstrzygnął kwestię post ępowań: WKŻ.8361.15,31.2019 , WKŻ.8361.28.2019 , WPN.8361.35.2019 oraz WKŻ.8361.42 .2019, stojąc na stanowisku, iż podstawą do wymierzenia kary zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowa niu o cenach są naruszenia stwierdzone w po stępowaniu administracyjnym. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe postępowania wskutek wniesionych odwołań nie zostały 8 jeszcze zakończone, ulega zmianie liczba naruszeń jakie miały miejsce w okresie wskazanym w art. 6 ust.2 ustawy o informowaniu o cenach Z powyższego wynika więc , że organ pierwszej instancji, co prawda naruszył przepisy postępowania błędnie ustalając liczbę dotychczasowych naruszeń w ciągu 12 miesięcy licząc od pierwszego naruszenia, niemniej jednak u chybienie to zostało konwalidowane przez organ drugiej instancji. Z tego też względu, kierując się ekonomiką postępowania nie jest zasadnym przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania, ponieważ organ pierwszej instancji musiałby wydać rozstrzygnięcie w o parciu o przesłanki, które zostały już prawidłowo ustalone przez organ odwoławczy. Powyższe potwierdza fakt, że pomimo zmiany liczby naruszeń wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach nadal zachodzą podstawy do wymierzenia kary w oparciu o powołany przepis. Z tego też względu, podniesiony zarzut należy uznać za bezzasadny. Strona podnosząc zarzut niewspółmiernie wysokiej kary pieniężnej stoi również na stanowisku, że wymierzona kara jest zbyt wysoka w stosunku do kar wymierzonych decyzjam i za wcześniejsze narusze nia. W g. Strony: 1. decyzją WPN.8361.102.2018 z dnia 1 marca 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 5.400 zł za uchybienia w stosunku do 11 partii towarów na 40 skontrolowanych, co stanowi 27%, 2. decyzją DIH - III/23/2019 z dnia 13 li pca 2019 r. wymierzono karę pieniężną w wys. 28.888 zł za uchybienia w stosunku do 20 partii towarów na 45 skontrolowanych, co stanowi 44%. Strona zwraca przy tym uwagę, że powyższa decyzja została wydana w związku z uchyleniem decyzji zaskarżonej i prze kazaniem sprawy do ponownego rozp oznania przez organ odwoławczy na skutek uznania kary w wys. 40.000 zł za rażąco niewspółmierną do wagi popełnionego czynu. Strona podniosła przy tym, że „w wytycznych uzasadniających uchylenie decyzji Prezes UOKIK wskazał wprost, że w przedmiotowej sprawie o proporcjonalności kary nożna by mówić wówczas, gdyby wymierzona kara była zbliżona do kary w wysokości 8.400zł wymierzonej decyzją ZKŻ.8361.213.2017 z dnia 21 lutego 2019 r.” – (str.7 odwołania) 3. decyzją ZKŻ.8361173.20 18 z 16 lipca 2019 r. wymierzono karę pieni ęż ną w wys. 27.200 zł za uchybienia w stosunku do 34 partii towarów na 94 skontrolowanych, co stanowi 36%. Jak wskazała Strona, również i tą decyzje poprzedzało orzeczenie Prezesa UOKiK uchylające decyzję organu I instancji wymierzającą karę 40.000 zł jako rażąco nieproporcjonalną do wagi popełnionego czynu . Zdaniem Strony, w/w decyzje bądź wymierzają kary proporcjonalne do stopnia naruszenia, bądź też (decyzje Prezesa UOKiK) wytyka się w nich nieproporcjonalność w stosunku do wagi naruszeń przepisów dotyczących oznaczania cen. Strona, w tym względzie, przywołuje ró w ni e ż decyzje organu I instan c ji sprzed okres u o jakim mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach: 1) decyzją WKŻ.8361.40.2018 z 26 lutego 2019 r. wymierzono karę w wys. 17.800 zł za uchybienia w stosunku do 71 partii towarów na 80 skontrolowanych, co stanowi 88,75%, 2) decyzją WKŻ.8361.62.2018 z 27 lutego 2019 r. wymierzono karę w wys. 5 600 zł za uchybienia w stosunku do 14 partii towarów na 50 s kontrolowanych co stanowi 28%, 9 Jak twierdzi Strona „Powyższe dowodzi, że organ ustala wysokość wymierzonych kar dowolnie, w szczególności bez uwzględnienia swoich własnych oraz organu II stopnia rozstrzygnięć zapadłych w innych postępowaniach dotyczących skarżącej, również wymienionych przez organ w skarżonej decyzji, jak również zasady proporcjonalności wysokości nakładanych kar.” – (str.8 odwołania) . Odnosząc się do podniesionego zarzutu, organ odwoławczy przede wszystkim zwraca uwagę, że wszelkie przes łanki karania, o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, tj. stopień naruszenia obowiązków, dotychczasowa działalność przedsiębiorcy oraz wielkość jego obrotów i przychodu zostały rozpatrzone w treści zaskarżonej decyzji, o czym świad czy jej uzasadnienie. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie ze stosowanym pomocniczo art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz . U. UE L 80 z 18.3.1998, s. 27), zwanej dalej „dyrektywą 98/6/WE” 1 , kary pieniężne za naruszenie obowiązku informowania konsumentów o cenie oferowanych produktów i usług muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Przy rozpatrywaniu stopnia nar uszenia obowiązków, należy odwołać się do art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, zgodnie z którym w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpl iwości oraz umożliwiający porównanie cen. Cena należy do podstawowych, istotnych elementów zawieranych umów sprzedaży wpływających bezpośrednio na podjęcie decyzji przez konsumentów o zawarciu konkretnej umowy, zaś cena jednostkowa jest z kolei podstawow ym kryterium obiektywnej informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, szczególnie w kontekście porównania jej z takimi wartościami innych towarów – podobnych pod względem przeznaczenia, ale o odmiennych cechach np. co do marki, produ centa, ilości, wzornictwa, poziomu technicznego itp. W świetle powyższego, brak uwidocznienia cen, pozbawia konsumentów należytej informacji o oferowanych produktach. Z kolei, brak cen jednostkowych, uniemożliwia konsumentom porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru. Kolejną przesłanką wskazaną w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, jest dotychczasowa działalność podmiotu dzia łającego na rynku. Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontroli, włączywszy bieżącą kontrolę, po raz ósmy naruszył przepisy o uwidacznianiu cen. Istotnym jest tu również fakt, że kontrole we wszystkich w w. przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowa dzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli. Tymczasem, fakt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających przedmiotowe naruszenie, stwierdzono sied em naruszeń w zakresie informowania o cenach jednoznacznie wskazuje, że Strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową ustawą. Organ I instancji, 1 dyrektywa 98/6/WE została wdrożona do polskiego prawodawstwa przepisami ustawy o informowaniu o cenach 10 trafnie przy tym wskazał, że ustawa o informowaniu o cenach ob owiązuje od 12 grudnia 2001 r., zaś Strona prowadzi działalność gospodarczą od grudnia 2004 r. (wg. KRS) a więc powinna wykazać się znajomością przepisów dotyczących wykonywanej działalności. Prezes UOKiK zauważa ponadto, że ustawa o informowaniu o cenach w art. 6 ust. 2 wyraźnie stanowi, że jeżeli przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od stwierdzenia przez organ pierwszego naruszenia przepisów o uwidacznianiu cen dopuści się tego naruszenia co najmniej trzykrotnie, organ nakłada na niego karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. W niniejszej sprawie zostało dowiedzione, że S trona naruszyła ustawowe obowiązki ośmiokrotnie (wliczając naruszenie będące przedmiotem niniejszej decyzji) w różnych placówkach do niej należących, co stanowi przesłankę do wymierzenia kary na podst. art. 6 ust. 2 ustawy o cenach. Odnosząc się do trzeciej przesłanki określonej w art. 6 ust. 3 ww. ustawy należy stwierdzić, że Zachodniopomorski WIIH na podstawie posiadanych informacji o wielkości obrotu i przychodu strony prawidłowo uznał , że S trona mieści się w kategorii pozostałych przedsiębiorców, w myśl ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646 z późn. zm.). Z kolei dyrektywa nr 98/6/WE, której naruszenie zarzuca Strona, statuuje trzy przesłanki wym iaru kary tj. skuteczność, proporcjonalność i odstraszanie, przy czym wszystkie trzy przesłanki należy traktować równorzędnie. N ależy przyznać, że kary pieniężne nakładane przywołanymi decyzjami są niższe w stosunku do stwierdzonego naruszenia, niż kara wymierzona zaskarżoną decyzją za naruszenie o zbliżonym charakterze. Zdaniem organu, powyższe świadczy jednak o tym, że cel kary nie został osiągnięty skoro przeprowadzane kontrole za każdym razem wykazywały nieprawidłowości w zakresie oznakowania cen. Lo giczną zatem konsekwencją postępowania Strony, będzie wyższy wymiar kary za kolejne uchybienia, tak aby cel kary został w końcu osiągnięty. Z tego tez względu, błędne jest stanowisko Strony, która w swoim wywodzie dotyczącym naruszenia przesłanki proporcjo nalności przywołuje wybrane decyzje uznając, że formułują one trend orzeczniczy, z którego wyłamują się z kolei decyzje pozostałe. Dostatecznie świadczy o tym uzasadnienie przywołanej w odwołaniu decyzji Prezesa UOKiK nr DIH - IV - 1/2019 z 13 czerwca 2019 r. uchylającej decyzję Zachodniopomorskiego WIIH z dnia 18 kwietnia 2019 r. i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania: „W przedmiotowej sprawie o proporcjonalności kary można by mówić wówczas, gdyby wymierzona kara była zbliżona do kary wymierzonej dec yzją z dnia 21 lutego 2018 r., gdzie stopień naruszonego dobra jest zbliżony, aczkolwiek należałoby mieć na względzie powołane wyżej przesłanki wymiaru karty zawarte zarówno w ustawie i informowaniu o cenach, jak i w dyrektywie.” – (str. 8 – 9 decyzji DI H - IV - 1/2019). Biorąc powyższe pod uwagę, należy uznać, że to nie organ, lecz Strona błędnie interpretuje pojęcie „proporcjonalności”, uznając że kara powinna być proporcjonalna do stopnia naruszenia, podczas gdy zgodnie z dyrektywą nr 98/6/WE proporcjona lność oznacza, że kara powinna być proporcjonalna do celu jaki ma osiągnąć. Należy przy tym zauważyć, że Strona w swoich wywodach odnosi się do proporcjonalności w oderwaniu od pozostałych przesłanek kary zawartych w w/w dyrektywie, pomimo, że mają one ch arakter równorzędny i powinny być rozpatrywane łącznie. 11 Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, S trona argumentuje również, że organ nie wziął pod uwagę faktu, że Strona usunęła stwierdzone nieprawidłowości. Odnosząc się do powyższego zarzut u, należy przyznać, że z akt sprawy wynika, że S trona podjęła takie kroki, niemniej ustawa o informowaniu o cenach nie przewiduje, aby zastosowanie się do zaleceń pokontrolnych uwalniało S tronę od odpowiedzialności za p owstałe naruszenie bądź też miało wpływ na wymiar kary za ten konkretny czyn. Okoliczność usunięcia stwierdzonych uchybień będzie miała znaczenia przy analizie przesłanki dotychczasowego postępowania wskazanej w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach, ale dopiero przy wymiarze kary za ewentualne p óźniejsze naruszenia. Organ zwraca przy tym uwagę, że nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach nie zostały usunięte po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, lecz dopiero w czasie jej trwania, co potwierdza protokół kontroli. Bio rąc powyższe pod uwagę, podniesione zarzuty należy uznać za bezzasadne. Strona podniosła również, że kary w wysokości powyżej 20.000 zł , a tym bardziej kary zbliżające się do maksymalnej w ysokośc i powinny być wymierzane w wyjątkowych przypadkac h , na co ws kazuje dokum e nt „ Wyjaśnienia w sprawie ustalenia wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług”. Odnosząc się do powyższego argumentu, organ wskazuje, że przedmiotowe „Wyjaśnienia” zostały opublikowane w 1 3 listopada 2014 r. a więc sześć miesięcy po wejściu w życie ustawy o informowaniu o cenach. Tym samym, nie można automatycznie odnosić „Wytycznych” (nie mających zresztą charakteru wiążącego), do sytuacji przewidzianych w art. 6 ust. 2 w/w ustawy, które w dniu opublikowania w/w dokumentu nie zdążyły jeszcze zaistnieć. Zgodnie z art. 189f § 1 kpa o rgan administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomoc nie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Z zebranego materiału wynika, że waga n aruszenia nie jest znikoma, zaś ewentualne usunięcie naruszenia prawa nie spełni celów kary, która spełnia nie tylko funkcję dyscyplinująco – represyjną, ale też i prewencyjną. Z zebranego materiału nie wynika również, by na stronę była wcześniej nakładana administracyjna kara pieniężna za to samo zachowanie przez inny organ. Należy więc stwierdzić, że, organ pierwszej instancji słusznie uznał, iż nie zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Odnosząc się natomias t do art. 189f § 2 kpa , który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1, Prezes Urzędu zwraca uwagę, że powtarzające się naruszenia przez 12 przedsiębiorcę przepisów us tawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Mając powyższe na uwadze, organ od woławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. W ocenie Prezesa UOKiK wymierzona stronie kara w wysokości 23.7 00 zł jest proporcjonalna, to jest właściwa do osiągnięcia zakładanego celu , jakim jest zapewnien ie, aby w obrocie dostępne były tylko towary lub usługi opatrzone odpowiednimi informacjami na temat ich cen i cen jednostkowych. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów , zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyższego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 k.p.a. w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesioneg o odwołania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o informowaniu o cenach, karę pieniężną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budżetu państwa, należy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Szczecinie w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Biorąc powyższe pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencj i i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie 1. Decyzja jest ostateczna w toku instancji. W terminie 30 dni od jej doręczenia stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sąd u Administracyjnego w Warszawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, pl. Powstańców Warszawy 1, 00 - 950 Warszawa. 2. Od skarg wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym od strony skarżącej pob ierana jest opłata, tzw. wpis stosunkowy, zależny od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi: 1) do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł; 2) ponad 10.000 zł do 50.000 zł - 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 400 zł; 3) ponad 50.000 zł do 100.000 zł - 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 1.500 zł; 13 4) ponad 100.000 zł - 1 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2.000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. 3. W przypadku wniesienia od niniejszej decyzji skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, strona ma możliwość ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie na wniosek złożony przed wszczęciem postępowan ia lub w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. Wniosek o przyznanie prawa pomocy należy złożyć do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Do należności pieniężnych w postaci kar pieniężnych nie uis zczonych w terminie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.). Podstawa prawna pouczenia: Art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 230, art. 243 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 20 18 r. poz. 1302, z późn. zm.); § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobiera nia wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, z późn. zm.), art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (t.j. Dz. U. poz. 2019 poz. 178). Z upoważnienia Prezesa Urzędu Ochron y Konkurencji i Konsumentów Anna Janiszewska Dyrektor Departamentu Inspekcji Handlowej /podpisano elektronicznie/ Otrzymują: 1. pełnomocnik Jeronimo Martins Polska S.A. z siedzibą w Kostrzynie adres do doręczeń: Centrum Dystrybucyjne w Koszalinie ul. Strefow a 9 75 - 202 Koszalin 2. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie 3. a/a