DIH-23/2013

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-26(3)/13/AgŁ Warszawa, 15 maja 2013 r. DECYZJA DIH-1/23/2013 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania złoŜonego przez przedsiębiorcę Jolantę Pachowską, prowadzącą działalność gospodarczą w Brzezinach, od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi z dnia 19 marca 2013 r. nr 16/śG/2013 (nr akt sprawy: śG.8361.414.2012), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono kary pienięŜne w wysokości: − 1 500 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej jednej partii filetów rybnych oferowanych bez opakowań, − 500 zł (słownie: pięćset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej dwóch partii filetów rybnych oferowanych bez opakowań, utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 10-12 grudnia 2012 r. przez inspektorów reprezentujących Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Łodzi, zwanego dalej „Łódzkim WIIH”, w sklepie rybnym „Karaś” zlokalizowanym w Brzezinach przy ul. Lasockich 10, naleŜącym do przedsiębiorcy Jolanty Pachowskiej, prowadzącej działalność gospodarczą w Brzezinach, zwanej dalej „stroną”, zakwestionowano sposób oznakowania trzech partii filetów rybnych oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 181,09 zł, tj.: − jednej partii filetów rybnych w ilości 3,8 kg o łącznej wartości 82,84 zł (21,8 zł/kg) zadeklarowanych w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej jako „sola filet”, oznaczonych na etykiecie opakowania zbiorczego m.in. nazwą produktu „filety z limandy 2 Ŝółtopłetwej bez skóry mroŜone glazurowane” – produkt głęboko mroŜony, ilościową zawartością ryby bez glazury (75 %) i glazury (25 %”), importowanych przez Animex Fish Sp. z o.o. 71-417 Szczecin, ul. Felczaka 20B, dostarczonych 8 grudnia 2012 r. w ilości 35 kg przez TRAN-MER Sp. j. Arkadiusz i Sławomir Kaczmarek 95-002 Smardzew Glinnik, Al. Bukowa 55 (Faktura Vat 19770/12), zwanych dalej „limandą Ŝółtopłetwą”, z uwagi na uŜycie w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej nieprawdziwej nazwy produktu, tj. „sola filet” zamiast zgodnie z deklaracją na etykiecie opakowania zbiorczego „filet z limandy Ŝółtopłetwej bez skóry mroŜony glazurowany”, co stanowiło naruszenie treści art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 136 poz. 914 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia”, przywołanego w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno- spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”. Stwierdzona niezgodność polegająca na podaniu nazwy produktu niezgodnej z prawdą świadczyła o zafałszowaniu produktu, stosownie do art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości handlowej; − jednej partii filetów rybnych w ilości 4,7 kg o łącznej wartości 63,45 zł (13,5 zł/kg) zadeklarowanych w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej jako „panga filet”, oznaczonych na etykiecie opakowania zbiorczego m.in. nazwą produktu „panga sum filet bez skóry mroŜony glazurowany” – produkt głęboko mroŜony, ilościową zawartością ryby bez glazury (80 %) i glazury (20 %), importowanych przez Abramczyk Sp. z o.o. 85-778 Bydgoszcz, ul. Witebska 63, dostarczonych 8 grudnia 2012 r. w ilości 5 kg przez TRAN-MER Sp. j. Arkadiusz i Sławomir Kaczmarek 95-002 Smardzew Glinnik, Al. Bukowa 55 (Faktura Vat 19770/12), zwanych dalej „pangą”, z uwagi na podanie w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej niepełnej nazwy produktu w stosunku do zadeklarowanej na etykiecie opakowania zbiorczego, tj. „panga filet” zamiast „filet z pangi bez skóry mroŜony glazurowany”, co stanowiło naruszenie treści art. 47 ust. 1 i 4 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, przywołanego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej; − jednej partii filetów rybnych w ilości 3,0 kg o łącznej wartości 34,8 zł (11,6 zł/kg) zadeklarowanych w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej jako „mintaj filet”, oznaczonych na etykiecie opakowania zbiorczego m.in. nazwą produktu „mintaj filety mroŜone” – produkt głęboko mroŜony, ilościową zawartością ryby bez glazury (8,0 kg) i glazury (2,0 kg), importowanych przez DNHS Poland Sp. z o.o. 70-644 Szczecin, ul. Celna 1, dostarczonych 19 lisopada 2012 r. w ilości 20 kg przez TRAN-MER Sp. j. Arkadiusz i Sławomir Kaczmarek 95-002 Smardzew Glinnik, Al. Bukowa 55 (Faktura Vat 18450/12), zwanych dalej „mintajem”, z uwagi na podanie w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej niepełnej nazwy produktu w stosunku do zadeklarowanej na etykiecie opakowania zbiorczego, tj. „mintaj filet” zamiast „filet z mintaja mroŜony 3 glazurowany”, co stanowiło naruszenie treści art. 47 ust. 1 i 4 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, przywołanego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej. Dodatkowo, wszystkie ww. partie filetów rybnych zakwestionowano z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej informacji dotyczącej ilościowej zawartości glazury lub ryby w tych produktach, wbrew wymaganiom określonym w § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych”. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 12 grudnia 2012 r. (nr akt kontroli: śG.8361.414.2012), zestawieniu produktów Ŝywnościowych ocenianych pod względem oznakowania oraz wydrukach zdjęć przedstawiających sposób ich oznakowania w miejscu sprzedaŜy i na etykiecie opakowań zbiorczych. Do akt kontroli dołączono takŜe oświadczenie strony z dnia 11 grudnia 2012 r., Ŝe naleŜy ona do grupy mikroprzedsiębiorców. W związku z powyŜszymi nieprawidłowościami, pismem z dnia 20 lutego 2013 r., Łódzki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej, kar pienięŜnych z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej jednej ww. partii limandy Ŝółtopłetwej oraz nieodpowiadających w zakresie oznakowania jakości handlowej dwóch ww. partii produktów (tj. pangi i mintaja), informując przy tym o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w kaŜdym stadium postępowania. Ponadto, w piśmie tym wezwał ją do przesłania informacji o wielkości obrotów i wysokości przychodu za rok 2012. Odpowiadając na ww. zawiadomienie, strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień, natomiast przesłała Ŝądane informacje w piśmie z dnia 28 lutego 2013 r. w postaci bilansu z księgi przychodów i rozchodów za rok 2012 r. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 19 marca 2013 r. nr 16/śG/2013, Łódzki WIIH wymierzył przedsiębiorcy Jolancie Pachowskiej, prowadzącej działalność gospodarczą w Brzezinach, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne w wysokości: 1 500 zł za wprowadzenie do obrotu zafałszowanej jednej ww. partii limandy Ŝółtopłetwej oraz 500 zł za wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dwóch ww. partii produktów (tj. pangi i mintaja). Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 20 marca 2013 r. Pismem z dnia 2 kwietnia 2013 r. (nadanym w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 3 kwietnia 2013 r.), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie w punkcie dotyczącym wymierzenia kary pienięŜnej w wysokości 1 500 zł za wprowadzenie do obrotu zafałszowanej limandy Ŝółtopłetwej. Zdaniem strony, zaskarŜona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o jakości handlowej oraz w związku z nieznajomością branŜy rybnej. W uzasadnieniu do odwołania, strona podniosła, Ŝe Łódzki WIIH błędnie zakwalifikował przedmiotowy produkt jako zafałszowany, z uwagi 4 na zadeklarowanie go na wywieszce cenowej przez sprzedawcę jako „sola filet” zamiast „filet z limandy Ŝółtopłetwej”. Zwróciła uwagę, Ŝe w oznakowaniu biologicznym, zarówno sola jak i limanda to ryby z tego samego rzędu flądrowatych oraz z tej samej grupy płastug, a dopiero na poziomie rodziny naleŜą one do dwóch innych rodzajów. Tym niemniej, dodała, Ŝe ryby te pod względem składu fizykochemicznego mięsa, wyglądu i smaku są do siebie podobne. Wyjaśniła, Ŝe nazewnictwo europejskie wykazuje duŜo mniejszą rozbieŜność obu ryb i tak na przykład w języku angielskim nazwa soli brzmi „common sole”, a limandy Ŝółtopłetwej – „yellowfin sole”. Biorąc powyŜsze pod uwagę, a zwłaszcza nazewnictwo ryb (zaznaczając, Ŝe do niedawna obie ryby funkcjonowały na rynku polskim pod jedną nazwą „sola”) i definicję artykułu rolno-spoŜywczego zafałszowanego, strona uznała, Ŝe zmiana nazwy handlowej tego produktu nie spowodowała w sposób istotny naruszenia interesów konsumentów, poniewaŜ kupujący w obu przypadkach otrzymywali rybę o podobnym składzie i smaku. Podniosła takŜe, Ŝe zastosowana kara pienięŜna w wysokości 1 500 zł jest raŜąco zawyŜona, gdyŜ jest niewspółmierna do wyrządzonej szkody. Pismem z dnia 18 kwietnia 2013 r., Prezes UOKiK poinformował ww. przedsiębiorcę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Jakość handlowa, w myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, to cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Artykuł rolno-spoŜywczy zafałszowany, jak wynika z art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, to produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeŜeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeŜeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spoŜycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej. 5 Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł, natomiast w art. 40a ust. 1 pkt 4, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze zafałszowane podlega karze pienięŜnej w wysokości nie wyŜszej niŜ 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałoŜenia kary, nie niŜszej jednak niŜ 1 000 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, w myśl art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z definicji jakości handlowej zawartej w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jest jednym z jej elementów. Do znakowania artykułów rolno-spoŜywczych, zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, stosuje się odpowiednio wymagania określone w art. 45 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia. W myśl art. 45 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, oznakowanie środka spoŜywczego obejmuje wszelkie informacje w postaci napisów i innych oznaczeń, w tym znaki towarowe, nazwy handlowe, elementy graficzne i symbole, dotyczące środka spoŜywczego i umieszczone na opakowaniu, etykiecie, obwolucie, ulotce, zawieszce oraz w dokumentach, które są dołączone do tego środka spoŜywczego lub odnoszą się do niego. Jak stanowi art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, oznakowanie środka spoŜywczego nie moŜe wprowadzać konsumenta w błąd, co do charakterystyki środka spoŜywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji. W przypadku artykułu rolno-spoŜywczego będącego środkiem spoŜywczym, w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej, nazwa powinna odpowiadać wymaganiom określonym w art. 47 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, to jest nazwa powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spoŜywczych w przepisach prawa Ŝywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową lub składać się z opisu tego środka spoŜywczego lub sposobu jego uŜycia, tak aby umoŜliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości środka spoŜywczego oraz odróŜnienie go od innych produktów (ust. 1), powinny jej towarzyszyć informacje dotyczące postaci środka spoŜywczego lub procesów technologicznych stosowanych w produkcji, w szczególności określające, czy jest to środek spoŜywczy sproszkowany, liofilizowany, głęboko mroŜony, 6 zagęszczony, wędzony – w przypadku gdy brak tej informacji moŜe wprowadzać nabywcę w błąd (ust. 4). Wymagania jakości handlowej dotyczące oznakowania ryb mroŜonych glazurowanych oferowanych bez opakowań w miejscu ich sprzedaŜy zostały określone w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia stanowi, Ŝe w miejscu sprzedaŜy środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego podaje się w przypadku mroŜonych glazurowanych produktów rybołówstwa, dodatkowo informację dotyczącą ilościowej zawartości glazury lub ryby w tych produktach. W niniejszej sprawie, wyniki kontroli przeprowadzonej w sklepie rybnym, naleŜącym do przedsiębiorcy Jolanty Pachowskiej, prowadzącej działalność gospodarczą w Brzezinach, dały podstawę do stwierdzenia, Ŝe wprowadzone do obrotu trzy ww. partie produktów, tj.:
jedna partia limandy Ŝółtopłetwej nie spełniała wymagań określonych w: – art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, z uwagi na uŜycie w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej nieprawdziwej nazwy produktu, tj. „sola filet” zamiast zgodnie z deklaracją na etykiecie opakowania zbiorczego „filet z limandy Ŝółtopłetwej bez skóry mroŜony glazurowany”, – § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, ze względu na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej informacji o ilościowej zawartości glazury lub ryby w tym produkcie,
dwie partie produktów, tj. pangi i mintaja, nie spełniały wymagań określonych w: – art. 47 ust. 1 i 4 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o jakości handlowej, z uwagi na podanie w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej niepełnej nazwy produktu w stosunku do zadeklarowanej na etykiecie opakowania zbiorczego, tj. odpowiednio: „panga filet” zamiast „filet z pangi bez skóry mroŜony glazurowany” oraz „mintaj filet” zamiast „filet z mintaja mroŜony glazurowany”, – § 17 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, ze względu na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej informacji o ilościowej zawartości glazury lub ryby w tych produktach. Biorąc powyŜsze pod uwagę, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe wprowadzona do obrotu jedna ww. partia limandy Ŝółtopłetwej, z uwagi na podanie w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej nazwy produktu niezgodnej z prawdą jest artykułem rolno-spoŜywczym zafałszowanym, w rozumieniu art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości handlowej (w przypadku tego produktu stwierdzono takŜe brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej informacji o ilościowej zawartości glazury lub ryby bez glazury) – co jego zdaniem nosiło znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 4 tej ustawy i skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 1 500 zł, a wprowadzone do obrotu dwie ww. partie produktów, tj. pangi i mintaja, są artykułami rolno-spoŜywczymi nieodpowiadającymi jakości handlowej – 7 co wyczerpało znamiona czynu opisanego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej i skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 500 zł. Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w ust. 1-3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Tym samym, Łódzki WIIH wymierzył w drodze decyzji z dnia 19 marca 2013 r. powyŜsze kary pienięŜne Jolancie Pachowskiej, prowadzącej działalność gospodarczą w Brzezinach, tj. przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu zakwestionowane pod względem oznakowania trzy ww. partie filetów rybnych, w tym jedną zafałszowaną. Odwołując się od wydanej decyzji, w części dotyczącej wymierzenia kary pienięŜnej w wysokości 1 500 zł za wprowadzenie do obrotu zafałszowanej limandy Ŝółtopłetwej, strona wyraziła przekonanie, Ŝe zaskarŜona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy o jakości handlowej oraz w związku z nieznajomością branŜy rybnej. Strona uwaŜa, Ŝe organ pierwszej instancji błędnie zakwalifikował przedmiotowy produkt jako zafałszowany, z uwagi na zadeklarowanie go na wywieszce cenowej przez sprzedawcę jako „sola filet” zamiast „filet z limandy Ŝółtopłetwej”. Zwróciła uwagę, Ŝe w oznakowaniu biologicznym, zarówno sola jak i limanda to ryby z tego samego rzędu flądrowatych oraz z tej samej grupy płastug, a dopiero na poziomie rodziny naleŜą one do dwóch innych rodzajów. Tym niemniej, dodała, Ŝe ryby te pod względem składu fizykochemicznego mięsa, wyglądu i smaku są do siebie podobne. Wyjaśniła, Ŝe nazewnictwo europejskie wykazuje duŜo mniejszą rozbieŜność obu ryb i tak na przykład w języku angielskim nazwa soli brzmi „common sole”, a limandy Ŝółtopłetwej – „yellowfin sole”. Biorąc powyŜsze pod uwagę, a zwłaszcza nazewnictwo ryb oraz definicję artykułu rolno-spoŜywczego zafałszowanego, strona uznała, Ŝe zmiana nazwy handlowej tego produktu nie spowodowała w sposób istotny naruszenia interesów konsumentów, poniewaŜ kupujący, w obu przypadkach otrzymywali rybę o podobnym składzie i smaku. Odnosząc się do powyŜszych zarzutów, naleŜy zauwaŜyć, Ŝe obowiązujące regulacje wprost definiują pojęcie artykułu rolno-spoŜywczego zafałszowanego. W art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej podano przykładowe wyliczenie okoliczności warunkujących uznanie artykułu rolno-spoŜywczego za zafałszowany, naruszającego interesy konsumentów w sposób istotny, co w konsekwencji wpływa na zakres odpowiedzialności podmiotu wprowadzającego dany produkt do obrotu. W szczególności zafałszowanie moŜe polegać na podaniu nazwy produktu niezgodnej z prawdą – w niniejszej sprawie na podaniu w miejscu sprzedaŜy nazwy produktu niezgodnej z deklaracją na etykiecie opakowania zbiorczego. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o organizacji rynku rybnego (Dz. U. z 2011 r. Nr 34, poz. 168 z późn. zm.), Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prowadzi wykaz oznaczeń handlowych produktów rybołówstwa przyjętych na terytorium Polski, o którym mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 104/2000 z dnia 17 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury (Dz. U. L 17 z 21.1.2000 s. 22 z późn. zm.). W wykazie tym, sola i limanda Ŝółtopłetwa 8 zostały wymienione jako dwa róŜne gatunki ryb i w taki teŜ sposób powinny być rozróŜniane na rynku polskim. Bez znaczenia pozostaje argument strony, Ŝe ryby te pod względem składu fizyko- chemicznego mięsa, wyglądu i smaku są do siebie podobne, a ich nazwy w innych wersjach językowych, przykładowo w języku angielskim wykazują duŜo mniejszą rozbieŜność aniŜeli w języku polskim, gdyŜ nie zmienia to faktu, Ŝe wprowadziła ona konsumentów w błąd co do jakości nabywanego produktu, wskazując im poprzez deklarację w oznakowaniu, Ŝe mają do czynienia z innym produktem niŜ zakupiony. Oznakowanie środka spoŜywczego (w tym nazwa produktu), jak stanowi art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia, nie moŜe wprowadzać konsumenta w błąd, co do charakterystyki środka spoŜywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, a nazwa produktu, w świetle art. 47 ust. 1 tej ustawy, powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju produktów w przepisach prawa Ŝywnościowego, a w przypadku braku takich przepisów powinna być nazwą zwyczajową lub składać się z opisu tego produktu lub sposobu jego uŜycia, tak aby umoŜliwić konsumentowi rozpoznanie rodzaju i właściwości produktu oraz odróŜnienie go od innych produktów. Zdaniem Prezesa UOKiK, dyspozycja art. 3 pkt 10 lit. b ustawy o jakości handlowej, została wypełniona w przedmiotowej sprawie i wprowadzenie do obrotu przez przedsiębiorcę Jolantę Pachowską, prowadzącą działalność gospodarczą w Brzezinach, ryb o nazwie „sola”, które w rzeczywistości – zgodnie z deklaracją na etykiecie opakowania zbiorczego, były limandą Ŝółtopłetwą, wprowadzało konsumentów w błąd co do charakterystyki środka spoŜywczego, gdyŜ otrzymywali oni inny produkt niŜ sugerowała jego nazwa podana w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej, a więc pozbawieni byli moŜliwości dokonania świadomego wyboru. Tym samym, wbrew przekonaniu strony, zmiana nazwy tego produktu była czynem naruszającym interesy konsumentów w sposób istotny. W związku z powyŜszym, naleŜy stwierdzić, Ŝe zarzut strony o dokonaniu przez organ pierwszej instancji błędnej kwalifikacji czynu polegającego na wprowadzeniu do obrotu zafałszowanej limandy Ŝółtopłetwej, nie zasługuje na uwzględnienie. Strona podniosła równieŜ, Ŝe zastosowana kara pienięŜna w wysokości 1 500 zł jest raŜąco zawyŜona, gdyŜ jest niewspółmierna do wyrządzonej szkody. W ocenie Prezesa UOKiK, powyŜszy zarzut jest niezasadny. Z całości zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, Ŝe organ pierwszej instancji ustalając wysokość kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, wymierzonej w drodze decyzji z dnia 19 marca 2013 r., uwzględnił wszystkie kryteria określone w ust. 5 tego artykułu, a takŜe kierował się zasadami wyraŜonymi w art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie 9 bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), z których wynika, Ŝe kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych oraz wielkość jego obrotów. Tym samym, wykonując dyspozycję tego przepisu w odniesieniu do zafałszowanej limandy Ŝółtopłetwej, Łódzki WIIH prawidłowo stwierdził i uznał: − stopień szkodliwości czynu polegającego na wprowadzeniu do obrotu zafałszowanego artykułu rolno-spoŜywczego za wysoki, gdyŜ uŜycie w miejscu sprzedaŜy na wywieszce cenowej nieprawdziwej nazwy produktu wprowadzało konsumentów w błąd i naruszało ich interesy w sposób istotny, uniemoŜliwiając dokonanie właściwego wyboru, zgodnego z oczekiwaniami; − stopień zawinienia strony za wysoki, gdyŜ obowiązek wynikający z przepisów o jakości handlowej w zakresie oznakowania produktów oferowanych bez opakowań w miejscu ich sprzedaŜy leŜał wyłącznie po stronie kontrolowanego, a ponadto winę strony naleŜy rozpatrywać jako niedołoŜenie wystarczających starań, mających na celu zapobiegnięcie powstaniu nieprawidłowości dotyczącej przedmiotowego produktu, bowiem miała ona moŜliwość zweryfikowania oznakowania w oparciu o deklarację na etykiecie opakowania zbiorczego i dowód dostawy (Fakturę Vat 19770/12); − zakres naruszenia za wysoki, gdyŜ stwierdzona nieprawidłowość wskazywała na istotne naruszenie wymagań jakości handlowej, przede wszystkim z punktu widzenia interesów i praw konsumentów, a takŜe właściwości zakwestionowanego produktu, tym bardziej, Ŝe rzetelna informacja o nazwie produktu jest jednym z głównych elementów oznakowania; − oceniając dotychczasową działalność podmiotu na rynku artykułów rolno-spoŜywczych, Ŝe strona w okresie ostatnich 24 miesięcy naruszyła przepisy ustawy o jakości handlowej po raz pierwszy; − określając wielkość jej obrotów, Ŝe strona naleŜy do grupy mikroprzedsiębiorców. Zdaniem Prezesa UOKiK, opisane powyŜej przesłanki były podstawą do wymierzenia stronie kary pienięŜnej na mocy art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, w wysokości ustalonej przez organ pierwszej instancji, przy minimalnej 1 000 zł i maksymalnej […] zł (stanowiącej 10 % przychodu strony za rok 2012), która stanowi […] % maksymalnej kwoty, jaką moŜna było na nią nałoŜyć. Tym samym, nie moŜna przychylić się do poglądu strony, Ŝe zastosowana przez organ pierwszej instancji kara pienięŜna w wysokości 1 500 zł jest raŜąco zawyŜona i niewspółmierna do wyrządzonej szkody. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe wymierzona kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy dostępne były tylko artykuły rolno-spoŜywcze odpowiadające jakości handlowej, w tym bez znamion zafałszowania, a takŜe będzie najmniej uciąŜliwa z moŜliwych dostępnych środków. Jednocześnie wymierzona kara spełnia funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając kontrolowanego do przestrzegania przepisów o jakości 10 handlowej, zwłaszcza z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie naleŜytej staranności co do zapewnienia rzetelnej informacji o nazwie produktu. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w sentencji niniejszej decyzji, stanowiące dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Łodzi w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kar pienięŜnych stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Tym samym, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z poźn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Jolanta Pachowska ul. Lasockich 10 95-060 Brzeziny 2. Łódzki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Łodzi 3. a/a