DIH-21/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Strona 1 z 11 DIH-023-3(8)/14/JK Warszawa, 25 marca 2014 r. DECYZJA DIH-1/21/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 3 grudnia 2013 r. (nr akt: HU.8361.135.2013), którą zobowiązano ww. przedsiębiorcę do uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek:
serka kanapkowego śmietankowego a` 150g, oznaczonego datą minimalnej trwałości 19.09.13 i nr partii 1, produkcji Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej Kowalew- Dobrzyca,
sera Gouda „Baca” w blokach o róŜnej masie, produkcji Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Łasku, w kwocie 1.148,78 zł (słownie: jeden tysiąc sto czterdzieści osiem złotych 78/100), utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję . UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach od 22 do 29 sierpnia 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej równieŜ „Śląskim WIIH” , w Centrum Logistycznym, mieszczącym się w Jaworznie przy ul. Wygoda 84, naleŜącym do przedsiębiorcy ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, zwanego dalej „stroną” , pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbki produktów:
serka kanapkowego śmietankowego a` 150g, oznaczonego datą minimalnej trwałości 19.09.13 i nr partii 1, produkcji Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej Kowalew- Dobrzyca, zwanego dalej „serkiem kanapkowym” ,
sera Gouda „Baca” w blokach o róŜnej masie, produkcji Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Łasku, zwanego dalej „serem Gouda” . Strona 2 z 11 Z uwagi na okoliczności wymienione w art. 28 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 148), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej” , nie pobrano próbek kontrolnych ww. produktów. PowyŜsze udokumentowano w Protokole pobrania próbek produktów Nr 085702 z dnia 22 sierpnia 2013 r. oraz Protokole kontroli z dnia 29 sierpnia 2013 r. i (nr akt kontroli HU.8361.135.2013). W ww. Protokole kontroli zawarto zapis, iŜ obecne na stanie kontrolowanej placówki partie towarów są własnością przedsiębiorców (…), prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą (…) w Krakowie, co zostało potwierdzone oświadczeniem kierownika Centrum Logistycznego w Jaworznie z dnia 29 sierpnia 2013 r. Badania przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Olsztynie, zwane dalej „Laboratorium w Olsztynie” , wykazały, Ŝe:
ser Gouda nie odpowiadał deklaracji producenta na opakowaniu z uwagi na zawyŜoną zawartość tłuszczu (deklarowano 26%, w wyniku badań stwierdzono 27,9±0,8%), co udokumentowano w Sprawozdaniu z badań Nr 612/2013 z dnia 4 września 2013 r.,
serek kanapkowy nie odpowiadał deklaracji producenta na opakowaniu z uwagi na zawyŜoną zawartość tłuszczu (deklarowano 3,5%, w wyniku badań stwierdzono 4,0±0,1%), co udokumentowano w Sprawozdaniu z badań Nr 614/2013 z dnia 4 września 2013 r. W związku z powyŜszym, pismem z dnia 9 września 2013 r., Śląski WIIH przekazał przedsiębiorcy ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, m.in. sprawozdania z badań Nr 612/2013 i 614/2013 z dnia 4 września 2013 r., wskazujące, Ŝe badane serek kanapkowy i ser Gouda nie spełniały wymagań zadeklarowanych przez producenta na opakowaniach tych produktów. Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych, stosownie do § 9 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. 2012 r. poz. 496), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek” , dyrektor laboratorium w Olsztynie ustalił wysokość naleŜności kosztów próbek:
serka kanapkowego na kwotę 585,50 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt pięć złotych 50/100); kwotę tę udokumentował pismem zatytułowanym „Koszt przeprowadzonych badań laboratoryjnych nr 150/2013” z dnia 12 września 2013 r . ,
sera Gouda na kwotę 563,28 zł (słownie : pięćset sześćdziesiąt trzy złote 28/100); kwotę tę udokumentował pismem zatytułowanym „Koszt przeprowadzonych badań laboratoryjnych nr 151/2013” z dnia 12 września 2013 r. Mając na uwadze powyŜsze, Śląski WIIH pismem z dnia 18 października 2013 r., poinformował stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania do uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Jednocześnie strona została poinformowana o prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia co do zebranych materiałów i dowodów. Strona 3 z 11 Strona skorzystała z przysługującego jej prawa kierując do Śląskiego WIIH pismo z dnia 14 października 2013 r., w którym poinformowała, Ŝe z właścicielem zakwestionowanych produktów zawarła umowę o świadczenie usług spedycyjnych w zakresie obsługi magazynowej oraz organizacji krajowego transportu drogowego. Zgodnie z tą umową, do jej obowiązków naleŜy przyjmowanie towarów do magazynu, przechowywanie, konfekcjonowanie i wydawanie na zlecenie właściciela towarów z magazynu oraz organizacja krajowego transportu drogowego. Strona podniosła, iŜ w związku z powyŜszym, nie ponosi jakiejkolwiek odpowiedzialności za prawidłowość oznakowania i skład tych towarów, a tym samym nie wprowadza ich do obrotu, gdyŜ działania te moŜna przypisać jedynie właścicielowi. Dodatkowo, w piśmie z dnia 25 października 2013 r., strona wniosła o:
przeprowadzenie dowodu z załączonej umowy o świadczenie usług spedycyjnych w zakresie obsługi magazynowej oraz organizacji krajowego transportu drogowego z dnia 26 czerwca 2012 r. i porozumienia z dnia 1 lutego 2013 r. stanowiącego załącznik do ww. umowy, na okoliczności w nich wskazane,
wystąpienie przez Śląskiego WIIH do producentów zakwestionowanych produktów o ustosunkowanie się do stwierdzonych nieprawidłowości,
wystąpienie przez Śląskiego WIIH do właściciela zakwestionowanych produktów o przedstawienie listy odbiorców tych produktów oraz faktur sprzedaŜy wskazanym odbiorcom za okres 12 miesięcy poprzedzających przedmiotowe postępowanie, na okoliczność wprowadzania do obrotu tych produktów przez ich właścicieli,
przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków właścicieli zakwestionowanych produktów, na okoliczność ich opakowania przez producentów oraz wprowadzania do obrotu przez ich właścicieli,
przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadków przedstawicieli producentów przedmiotowych produktów na okoliczność opakowania przez nich tych produktów,
przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka kierownika Centrum Logistycznego w Jaworznie na okoliczność obowiązków realizowanych przez ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie w ramach umowy zawartej z właścicielami ww. produktów, w szczególności niewprowadzania ich do obrotu. Ponadto, strona jeszcze raz podkreśliła, iŜ nie wprowadza do obrotu produktów objętych przedmiotowym postępowaniem. Wskazała równieŜ, Ŝe w Ŝaden sposób nie ma zastosowania do jej obowiązków definicja „wprowadzania na rynek” , która mówi o „posiadaniu Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy”. Zdaniem strony, wykładnia tej definicji wskazuje, Ŝe warunkiem jej zastosowania jest, aby celem posiadacza towaru była jego sprzedaŜ. Strona nie będąc producentem, ani właścicielem przedmiotowych produktów, nie jest w Ŝaden sposób uprawniona do dysponowania nimi, w szczególności ich zbycia. W dalszej kolejności strona powołała się na definicję posiadacza samoistnego i zaleŜnego, który zgodnie z orzecznictwem Sądu Strona 4 z 11 NajwyŜszego wykonując władztwo nad rzeczą, nie ma do tego odpowiedniego prawa, skutecznego względem właściciela. Mając na uwadze powyŜsze, strona wskazała, Ŝe nie ponosi jakiejkolwiek odpowiedzialności za stwierdzone w trakcie kontroli nieprawidłowości, dlatego teŜ obciąŜenie ją kosztami badań laboratoryjnych jest bezpodstawne i niezrozumiałe. W związku z powyŜszym, pismem z dnia 15 listopada 2013 r., Śląski WIIH wezwał kierownika Centrum Logistycznego w Jaworznie do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu w charakterze świadka, celem złoŜenia zeznań w prowadzonych przez niego przedmiotowych postępowaniach. W dniu 27 listopada 2013 r. w siedzibie Śląskiego WIIH stawiła się ww. osoba i złoŜyła wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie, stwierdzając, iŜ przedsiębiorca ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie zajmuje się jedynie świadczeniem usług logistyczno- spedycyjnych, m.in. artykułów rolno-spoŜywczych, z których większość jest jedynie przewoŜona, tj. odbierana od producenta i dostarczana pod wskazany adres, bez ich magazynowania. Osoba ta podkreśliła, Ŝe przedsiębiorca nie uczestniczy w zakupie magazynowanych produktów, nie jest ich właścicielem, zatem nie ma wpływu na ich jakość, co wprost wynika z zawartej umowy, wobec powyŜszego nie powinien być obciąŜony kosztami badań laboratoryjnych artykułów, które nie były jego własnością. PowyŜsze zostało udokumentowane w Protokole przesłuchania świadka z dnia 27 listopada 2013 r. (nr akt: HU.8361.135.2013, HU.8361.135.2013/58DEC/13). Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 3 grudnia 2013 r. (nr akt: HU.8361.135.2013) Śląski WIIH, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, zobowiązał przedsiębiorcę ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych w łącznej kwocie 1.148,78 zł. Pismem z dnia 18 grudnia 2013 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem UOKiK” , odwołanie od ww. decyzji wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Strona zaskarŜonej decyzji zarzuciła naruszenie:
przepisów art. 4 ust. 1 i art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2009 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , w związku z art. 3 pkt 8 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002, s. w z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002” , oraz art. 30 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do błędnego przyjęcia przez organ pierwszej instancji, Ŝe strona wprowadzała do obrotu przedmiotowe produkty, a tym samym, Ŝe wystąpiły przesłanki do obciąŜenia jej kosztami badań,
przepisów art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 oraz 80 Kpa, poprzez pominięcie wnioskowanych przez stronę dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w Strona 5 z 11 konsekwencji brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i naruszenia zasady prawdy obiektywnej. Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji, iŜ nie dokonał on subsumpcji, ograniczając się jedynie do zacytowania kilku definicji z zakresu prawa Ŝywnościowego, a takŜe nieprzeprowadzenie większości wnioskowanych przez nią dowodów i nieodniesienie się do podnoszonej przez nią argumentacji. Strona ponownie wskazała, Ŝe nie wprowadza do obrotu zakwestionowanych produktów, a jedynie je magazynuje i dokonuje ich ewentualnego przewozu, co powoduje, Ŝe przytoczona w zaskarŜonej decyzji definicja „wprowadzania na rynek” nie znajduje do niej zastosowania. W związku z faktem, iŜ jest jedynie przechowawcą towarów, nie przysługują jej Ŝadne do nich prawa, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu NajwyŜszego. Strona nie zgadza się równieŜ z przypisaniem jej przymiotu dystrybutora, gdyŜ to daje moŜliwość rozporządzania rzeczą, będącego cechą prawa własności. Strona podwaŜa takŜe stanowisko Śląskiego WIIH, iŜ wprowadzenie do obrotu dotyczy kaŜdego etapu obrotu i nie jest zawęŜone jedynie do pierwszego wprowadzenia na rynek przez producenta lub importera, przytaczając uchwałę Sądu NajwyŜszego z dnia 24 maja 2005 r. (sygn. I KZP 13/05), w której Sąd stwierdził, Ŝe wprowadzaniem do obrotu jest przekazanie przez producenta lub importera towarów po raz pierwszy do obrotu. Wszystkie te okoliczności, zdaniem strony, dają podstawę do uznania, iŜ została ona bezpodstawnie obciąŜona kosztami przeprowadzonych badań. Strona podnosi równieŜ, Ŝe złoŜyła wniosek o przeprowadzenie szeregu dowodów, z czego organ pierwszej instancji uwzględnił jeden, a w odniesieniu do pozostałych lakonicznie stwierdził, iŜ nie przyczynią się one do ustalenia prawdy obiektywnej, co w opinii strony, skutkowało naruszeniem zasad postępowania administracyjnego. Konkludując, strona stwierdza, Ŝe decyzja o nałoŜeniu na nią sankcji w postaci obciąŜenia jej kosztami przeprowadzonych badań laboratoryjnych jest bezpodstawna i niezrozumiała. Dodatkowo, twierdzenie organu w uzasadnieniu zaskarŜonej decyzji, iŜ obciąŜenie kosztami badań nie jest sankcją dowodzi niekonsekwencji i wewnętrznej sprzeczności tego aktu, co równieŜ podwaŜa jego zasadność. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, iŜ przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o Inspekcji Handlowej, stanowi w art. 30 ust. 1, Ŝe jeŜeli przeprowadzone badania wykazały, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji producenta, kontrolowany jest zobowiązany do uiszczenia na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub Strona 6 z 11 rachunek wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. NaleŜy podkreślić, Ŝe przepis ten nie przypisuje kontrolowanemu odpowiedzialności za to, Ŝe kwestionowane produkty nie spełniały wymagań, nakłada jednak obowiązek pokrycia kosztów przeprowadzonych badań w takim przypadku. W myśl art. 2 pkt 8 ustawy o Inspekcji Handlowej, kontrolowanym jest przedsiębiorca, którego działalność jest kontrolowana. W myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności lub pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Jak stanowi art. 3 pkt 16 ww. rozporządzenia, „etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji” oznaczają jakikolwiek etap, w tym przywóz, począwszy od produkcji podstawowej Ŝywności, aŜ do uwzględnienia jej przechowywania, transportu, sprzedaŜy lub dostarczenia konsumentowi finalnemu oraz tam, gdzie jest to stosowne – przywóz, produkcję, wytwarzanie, składowanie, transport, dystrybucję, sprzedaŜ i dostawy pasz. Zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek, wysokość naleŜności pienięŜnej, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, ustala dyrektor laboratorium kontrolno-analitycznego Inspekcji Handlowej z uwzględnieniem rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń uŜytych w toku przeprowadzania badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnoŜonego przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. W niniejszej sprawie, badania próbek pobranych w toku kontroli w placówce naleŜącej do strony, przeprowadzone przez Laboratorium w Olsztynie wykazały, Ŝe:
ser Gouda nie odpowiadał wymaganiom jakości handlowej z uwagi na wyŜszą w stosunku do deklaracji producenta na opakowaniu zawartość tłuszczu - deklarowano 26%, w wyniku badań stwierdzono 27,9±0,8% (Sprawozdanie z badań Nr 612/2013 z dnia 4 września 2013 r.);
serek kanapkowy nie odpowiadał jakości handlowej z uwagi na wyŜszą w stosunku do deklaracji producenta na opakowaniu zawartość tłuszczu - deklarowano 3,5%, w wyniku badań stwierdzono 4,0±0,1% (Sprawozdanie z badań nr 614/2013 z dnia 4 września 2013 r.). Odwołując się od ww. decyzji strona podwaŜa zasadność uznania jej za podmiot zobowiązany do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, wskazując na fakt, iŜ nie posiada ona Ŝadnych praw do zakwestionowanych produktów. Jej działania, zgodnie z umową zawartą z ich właścicielem, ograniczają się jedynie do magazynowania i ewentualnego przewozu tych produktów. W związku z powyŜszym jej obowiązki nie pozwalają na zastosowanie wobec niej definicji wprowadzania na rynek. Strona 7 z 11 Ustosunkowując się do powyŜszego, Prezes UOKiK stwierdza, Ŝe przedstawiony stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy dawał podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania przedsiębiorcy ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie do uiszczenia, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych ww. serka kanapkowego i sera Gouda. NaleŜy wskazać, Ŝe kontrola przeprowadzona u przedsiębiorcy ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, była kontrolą urzędową w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i Ŝywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. UE L 165 z 30.4.2004 r. z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 882/2004” („kontrola urzędowa” oznacza kaŜdą formę kontroli, którą właściwy organ lub Wspólnota wykonuje do celów sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i Ŝywnościowym). Jak stanowi art. 3 ust. 3 ww. rozporządzenia, kontrole urzędowe przeprowadza się na kaŜdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji pasz lub Ŝywności oraz zwierząt i produktów zwierzęcych. Obejmują one m.in. kontrole przedsiębiorstw paszowych i Ŝywnościowych , wykorzystania pasz i Ŝywności, magazynowania pasz i Ŝywności . Ponadto podkreślić naleŜy, Ŝe w prawie Ŝywnościowym, zgodnie z art. 17 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności lub pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie tych wymogów. Zatem mając na względzie nadrzędny cel obrotu artykułami rolno-spoŜywczymi, jakim jest dobro konsumenta, przepis ten naleŜy rozumieć jako wskazanie, Ŝe wszystkie uczestniczące w nim podmioty odpowiedzialne są za zadośćuczynienie temu celowi, bez względu na jakim etapie powstała nieprawidłowość (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2011 r., sygn. VI SA/Wa 1371/11). Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 16 ww. rozporządzenia 178/2002, etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji, o których mowa w ww. art. 17, oznaczają m.in. jakikolwiek etap, w tym przywóz, począwszy od produkcji podstawowej Ŝywności, aŜ do uwzględnienia jej przechowywania, transportu , sprzedaŜy lub dostarczenia konsumentowi finalnemu. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, czego zresztą nie kwestionuje sama strona, Ŝe przechowywała (składowała) w naleŜącej do niej kontrolowanej placówce zakwestionowane produkty. Tym samym, naleŜy wskazać, iŜ jak wynika z wyŜej zacytowanych przepisów, rodzaj działań strony nie stanowi przesłanki zwalniającej ją z obowiązku zapewnienia zgodności magazynowanych produktów z wymaganiami prawa Ŝywnościowego. Słusznie więc wskazał organ pierwszej instancji, iŜ tytuł prawny do zakwestionowanych produktów nie ma znaczenia w przedmiotowym postępowaniu, gdyŜ nie jest to warunkiem uzaleŜniającym moŜliwość obciąŜenia kontrolowanego podmiotu kosztami przeprowadzonych badań laboratoryjnych na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej. Strona 8 z 11 Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe zgodnie art. 30 ust. 1 ww. ustawy, kontrolowany ma obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, w przypadku stwierdzenia, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji producenta. W związku z powyŜszym naleŜy stwierdzić równieŜ, Ŝe obciąŜenie kontrolowanego podmiotu kosztami badań laboratoryjnych zakwestionowanego produktu nie opiera się na zasadzie rozpatrywania kwestii czy wprowadzał go do obrotu. Obowiązek uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych w przypadku ujawnienia niezgodności ciąŜy zawsze na kontrolowanym, którym w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o Inspekcji Handlowej jest przedsiębiorca, którego działalność jest kontrolowana. Sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia wymaga, Ŝe wszelkie czynności wynikające z ustawowych kompetencji, to jest: działania prowadzone w ramach postępowania kontrolnego, następnie ewentualnie pokontrolnego, jak i będące konsekwencją postępowania kontrolnego, postępowanie w sprawie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań (art. 30 ustawy o Inspekcji Handlowej), jako prowadzone przez organy Inspekcji Handlowej, powinny być podmiotowo toŜsame i wynikać z ustaleń dokonanych u kontrolowanego. Z tego powodu jedynie on (kontrolowany) moŜe być podmiotem praw i obowiązków z tego wynikających. Bez znaczenia pozostaje zatem okoliczność, Ŝe strona nie jest właścicielem zakwestionowanych produktów, gdyŜ nie zwalnia jej to z odpowiedzialności zapewnienia produktów odpowiadających wymaganiom jakości handlowej. Biorąc powyŜsze pod uwagę, naleŜy stwierdzić, Ŝe koszty badań laboratoryjnych powinien ponieść kontrolowany, którym w niniejszej sprawie była spółka ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie . NaleŜy wskazać równieŜ, Ŝe przepis art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Przepis ten nie przewiduje moŜliwości odstąpienia od obciąŜenia podmiotu kontrolowanego produkt niewłaściwej jakości kosztami badań laboratoryjnych. Dlatego teŜ zobowiązanie tego przedsiębiorcy do uiszczenia kosztów badań w decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, było w ocenie Prezesa UOKiK, słuszne i zgodne z prawem. Odwołując się od zaskarŜonej decyzji, strona zarzuciła równieŜ organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 oraz 80 Kpa poprzez pominięcie większości zgłaszanych przez nią dowodów, co skutkowało brakiem dokładnego wyjaśnienia sprawy i naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. W ocenie Prezesa UOKiK, w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, wbrew zarzutom strony, nie doszło do uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Nie moŜna się zgodzić przede wszystkim z twierdzeniem strony w kwestii błędnego ustalenia prawdy obiektywnej. NaleŜy wskazać tu, Ŝe organ administracji, stosownie do art. 80 Kpa, obowiązany jest dokonać oceny wniosków dowodowych pod względem formalnym, jak równieŜ ocenić ich wartość dowodową. Przedmiotem dowodu musi być okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a zatem jeŜeli organ uzna, iŜ nie wniesie to nic nowego do sprawy, moŜe odmówić przeprowadzenia dowodu. Strona 9 z 11 W niniejszej sprawie, spośród zgłaszanych przez stronę wniosków dowodowych, organ przeprowadził jedynie dowód z zeznań pracownika kontrolowanej placówki naleŜącej do strony na okoliczność jej obowiązków w ramach umowy zawartej z właścicielem zakwestionowanych produktów. Pozostałych wniosków nie uwzględnił, wskazując w uzasadnieniu zaskarŜonej decyzji, Ŝe kwestie własności produktów i ich oznakowania przez producentów nie budzą wątpliwości, dlatego teŜ nie przyczynią się do ustalenia prawdy obiektywnej w spawie, której istotą jest moŜliwość uznania strony za podmiot zobowiązany do uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Słuszność postępowania organu pierwszej instancji potwierdza utrwalona linia orzecznictwa sądowo- administracyjnego, zgodnie z którą nieuwzględnienie przeprowadzenia dowodów moŜe nastąpić w sytuacji, gdy ustalenia w danym zakresie są oczywiste i nie budzą wątpliwości organu [np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 października 2011 r. (sygn. II SA/Bk 541/11), wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r. (sygn. III SA/Wr 686/10), wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. (sygn. VIII SA/ Wa 617/07)]. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do jej prawidłowego załatwienia. Śląski WIIH wydając zaskarŜoną decyzję zebrał spójny materiał dowodowy, pozwalający na jednoznaczne przyjęcie, Ŝe ustalony stan faktyczny daje podstawy do zobowiązania kontrolowanego do uiszczenia równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. W tym miejscu naleŜy przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r. (sygn. I OSK 4/11), gdzie Sąd stwierdził, Ŝe kierowanie się zasadami wyraŜonymi w art. 7 oraz 77 § 1 Kpa przy wydawaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienie Ŝądaniom strony postępowania, jednak zawsze musi wykazywać, iŜ wydane orzeczenie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. TakŜe zarzut lakoniczności samego zaskarŜonego aktu, jakkolwiek uzasadniony, nie wpłynął na wynik sprawy. Jak bowiem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. I SA/Wa 1565/11), „sama lakoniczność uzasadnienia, jak teŜ brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów (…), wskazuje co prawda na niedochowanie naleŜytej dbałości o jego jakość, co prowadzi w dalszej kolejności do uchybienia zasadzie przekonywania (art. 11 Kpa), jednak nie dyskredytuje podjętego rozstrzygnięcia. JeŜeli bowiem motywy podjętej decyzji są w tym uzasadnieniu wystarczająco wyeksponowane, a rezultat postępowania jest zgodny z prawem, to samo formalne naruszenie przepisów, powstałe w istocie na etapie redagowania jej uzasadnienia, nie moŜe być oceniane jako istotne”. Na marginesie Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe kwestia ustalenia charakteru obowiązku uiszczenia przez stronę kosztów przeprowadzonych badań, tj. czy jest to sankcja administracyjna, czy teŜ nie, nie ma znaczenia dla sprawy, gdyŜ nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania. Strona 10 z 11 NiezaleŜnie od powyŜszego, Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe pojęcie „wprowadzenie do obrotu” na gruncie prawa Ŝywnościowego dotyczy kaŜdego etapu obrotu i nie jest zawęŜone wyłącznie do pierwszego wprowadzenia na rynek przez producenta lub importera. Art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej odsyła do definicji zawartej w art. 3 pkt 8 rozporządzenia 178/2002, gdzie „wprowadzenie na rynek” oznacza posiadanie Ŝywności lub pasz w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. W świetle powyŜszego naleŜy uznać, Ŝe pojęcie wprowadzenia do obrotu w prawie Ŝywnościowym dotyczy kaŜdego etapu obrotu i nie moŜe być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki kierunek wykładni jest zgodny z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, Ŝe wprowadzający do obrotu moŜe być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej przez producenta. Tym samym niezasadnym jest odwoływanie się strony wyłącznie do prawa cywilnego i zasad ukształtowanych na jego gruncie. Prawo Ŝywnościowe jest specyficzną dziedziną, charakteryzującą się odmiennością przyjmowanych rozwiązań prawnych, którego normy uwzględniają szczególny cel, jakim jest ochrona interesów konsumentów i nie pozostaje w Ŝadnym związku z innymi dziedzinami prawa. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z § 9 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów, kontrolowany jest obowiązany, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja określająca wysokość naleŜności pienięŜnych, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, stała się ostateczna, uiścić naleŜność pienięŜną na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach. Biorąc powyŜsze pod uwagę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Strona 11 z 11 Zgodnie art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nieuiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. ET LOGISTIK Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie ul. Annopol 3 03-236 Warszawa 2. Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach 3. a/a