DIH-18/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW Strona 1 z 15 DIH-023-9(9)/14/JS Warszawa, 25 marca 2014 r. DECYZJA DIH-1/18/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r, poz. 267) oraz art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach od decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Kielcach nr 96/2013 z dnia 23 grudnia 2012 r. - w dacie wydania decyzji omyłkowo wpisano rok 2012 r. zamiast 2013 r. - (nr akt sprawy: Bś.8361.239.2012), którą zobowiązano ww. przedsiębiorcę do uiszczenia kwoty 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100) stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych, próbek niŜej wymienionych produktów: − partii 100 kg filetów z dorsza bałtyckiego z/sk, (Gadus morhua) pojedynczo mroŜonych IQF, głęboko mroŜonych, „SALMAR” o zawartości glazury 10%, w opakowaniach a’5 kg, kraj pochodzenia Polska, rejon połowu FAO 27IIID, w cenie sprzedaŜy 22,83 zł/kg o łącznej wartości 2.283 zł, oznaczonych datą minimalnej trwałości 17.11.2012 r. i datą produkcji 17.11.2011 r., wyprodukowanych w Polsce dla IGLOTEX S.A. ul. Leśna 2, 83- 220 Skórcz, − partii 485 kg filetów z mintaja (Theragra chalcogramma) b/s indywidualnie mroŜonych, glazurowanych, głęboko mroŜonych, „NEPTUN”, o zawartość glazury 35%, w opakowaniach a’5 kg, kraj pochodzenia Chiny, rejon połowu FAO 61 Ocean Spokojny, w cenie sprzedaŜy 7,60 zł/kg o łącznej wartości 3.686 zł, oznaczonych datą minimalnej trwałości 10.2013 r., importowanych przez Wilbo S.A. ul. Przemysłowa 8, 81-029 Gdynia. utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W dniach 27-28 września 2012 r., w toku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów reprezentujących Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Kielcach – zwanego dalej „ Świętokrzyskim WIIH ”, w hurtowni IGLOTEX Wodzisław Sp. z o.o. zlokalizowanej w Skroniowie 137, 28-300 Jędrzejów naleŜącej wówczas do przedsiębiorcy IGLOTEX Wodzisław Sp. z o.o. z siedzibą w Wodzisławiu Śląskim do badań laboratoryjnych pobrano próbki z: Strona 2 z 15 − partii 100 kg filetów z dorsza bałtyckiego z/sk, (Gadus morhua) pojedynczo mroŜonych IQF, głęboko mroŜonych, „SALMAR” o zawartości glazury 10%, w opakowaniach a’5 kg, kraj pochodzenia Polska, rejon połowu FAO 27IIID, w cenie sprzedaŜy 22,83 zł/kg o łącznej wartości 2.283 zł, oznaczonych datą minimalnej trwałości 17.11.2012 r. i datą produkcji 17.11.2011 r., wyprodukowanych w Polsce dla IGLOTEX S.A. ul. Leśna 2, 83- 220 Skórcz, zwanych dalej „filetami z dorsza bałtyckiego”, − partii 485 kg filetów z mintaja (Theragra chalcogramma) b/s indywidualnie mroŜonych, glazurowanych, głęboko mroŜonych, „NEPTUN”, o zawartość glazury 35%, w opakowaniach a’5 kg, kraj pochodzenia Chiny, rejon połowu FAO 61 Ocean Spokojny, w cenie sprzedaŜy 7,60 zł/kg o łącznej wartości 3.686 zł, oznaczonych datą minimalnej trwałości 10.2013 r., importowanych przez Wilbo S.A. ul. Przemysłowa 8, 81-029 Gdynia zwanych dalej „filetami z mintaja”. Pobranie ww. produktów do badań udokumentowano protokołem pobrania próbki nr 082663 z dnia 28 września 2012 r. Jednocześnie z tych samych partii i w tych samych ilościach pobrano próbki kontrolne co udokumentowano protokołem pobrania próbki nr 082664 z dnia 28 września 2012 r. Badania przeprowadzone przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Kielcach, zwane dalej „Laboratorium w Kielcach”, wykazały, Ŝe: − zbadana próbka filetów z dorsza bałtyckiego wykazała niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. smak pusty z posmakiem chemicznym, zawyŜoną zawartość glazury (stwierdzono 15% przy deklaracji 10%) oraz obecność fosforu dodanego nie wykazanego w oznakowaniu produktu. PowyŜsze udokumentowano w Sprawozdaniu z badań nr 392 z dnia 4 października 2012 r., − zbadana próbka filetów z mintaja wykazała niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. niewłaściwą teksturę filetów oraz niewłaściwy smak i zapach. PowyŜsze udokumentowano w poprawionym Sprawozdaniu z badań nr 393 z dnia 29 października 2012 r. Kontrolowany przedsiębiorca IGLOTEX Wodzisław Sp. z o.o. z siedzibą w Wodzisławiu Śląskim nie złoŜył wniosku o przebadanie próbek kontrolnych zakwestionowanych produktów. W związku z powyŜszym, w dniu 30 października 2012 r. Świętokrzyski WIIH Handlowej w Kielcach poinformował ww. przedsiębiorcę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, określonych w ustawie o Inspekcji Handlowej a takŜe poinformował o przysługującym prawie do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Przedsiębiorca IGLOTEX Wodzisław Sp. z o.o. z siedzibą w Wodzisławiu Śląskim, nie skorzystał z przysługujących mu praw. W dniu 10 grudnia 2012 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Kielcach wydał decyzję nr 113/2012 (nr akt sprawy: Bś.8361.239.2012), w której, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z Strona 3 z 15 2014 r. poz. 148), zwanej dalej „ ustawą o Inspekcji Handlowej ” zobowiązał przedsiębiorcę IGLOTEX Wodzisław Sp. z o.o. z siedzibą w Wodzisławiu Śląskim do uiszczenia naleŜności pienięŜnej w kwocie 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100) stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych. W dniu 22 maja 2013 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – zwany dalej „Prezesem UOKiK” - decyzją nr DIH-1/26/2013, na wniosek przedsiębiorcy IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach, będącego Spółką przejmującą IGLOTEX Wodzisław Sp. z o.o. z siedzibą w Wodzisławiu Śląskim, stwierdził niewaŜność decyzji nr 113/2013 z dnia 10 grudnia 2012 r. Świętokrzyskiego WIIH z uwagi na to, Ŝe decyzja ta wydana została po wcześniejszym (z dnia 30 listopada 2012 r.) przejęciu tej spółki na podstawie art. 494 § 1 Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 t.j.). przez IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach. Pismem z dnia 24 września 2013 r. Świętokrzyski WIIH zawiadomił przedsiębiorcę IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie uiszczenia naleŜności pienięŜnej w kwocie stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbek filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja, informując jednocześnie o przysługującym mu, na podstawie art. 10 Kpa, prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych Ŝądań, przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Strona skorzystała z przysługujących jej praw. W pierwszej kolejności strona wystąpiła z wnioskiem o przedłuŜenie wyznaczonego terminu. Świętokrzyski WIIH przychylił się do wniosku strony i przedłuŜył termin na złoŜenie wyjaśnień do toczącego się postępowania. Strona w przedstawionych w kolejnych wyjaśnieniach kwestionowała ww. wyniki badań laboratoryjnych zarzucając, iŜ badania zostały wykonane poza zakresem akredytacji, a takŜe podała w wątpliwość procedurę dotyczącą pobierania próbek, ponadto usiłowała wykazać, Ŝe filety z dorsza bałtyckiego i filety z mintaja zostały niesłusznie przez Świętokrzyskiego WIIH uznane za niezgodne z wymaganiami jakości handlowej lub deklaracjami. Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja stosownie do § 9 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. 2012 r. poz. 496), zwanego dalej „ rozporządzeniem w sprawie badania próbek ”, dyrektor laboratorium w Kielcach ustalił wysokość naleŜności pienięŜnej na łączną kwotę 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100). PowyŜsze udokumentował pismami z dnia 5 października 2012 r. zatytułowanymi „Koszt przeprowadzonych badań laboratoryjnych”: nr 44/2012 dotyczącym kosztów badania filetów z dorsza bałtyckiego oraz nr 45/2012 dotyczącym kosztów badania filetów z mintaja. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją nr 96/2013 z dnia 23 grudnia 2012 r. (w której omyłkowo wpisano rok 2012 zamiast roku 2013) (nr akt: Bś.8361.239.2012) Świętokrzyski WIIH na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Strona 4 z 15 Handlowej, zobowiązał IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach, do uiszczenia kwoty 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100) stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych, próbek filetów z dorsza bałtyckiego oraz filetów z mintaja. Pismem z dnia 13 stycznia 2014 r. strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarŜonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodów z załączonych do odwołania dokumentów. ZaskarŜonej decyzji strona zarzuciła: 1. naruszenie art. 80, art. 75§ 1, art. 76 § 1 i § 2, art. 77 § 1 w związku z art. 7, art. 10 i art. 11 Kpa oraz w związku z: − art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) zwanej dalej „ustawą sdg”, − art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.) – zwanej dalej „ ustawą o jakości handlowej” , − art. 3 pkt 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 01.02.2002 r. s. 1 z późn. zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 178/2002”, oraz w związku z: − z art. 12 ust. 1 – 3 rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i Ŝywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 165 s. 1 z 30.4.2004, z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem 882/2004”, − art. 78 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz. 914 z późn. zm.) zwanej dalej „ustawą o bezpieczeństwie Ŝywności”. oraz w związku z: − § 3 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 4, § 8 ust. 5 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. 2012 r. poz. 496), poprzez uznanie za udowodnione, Ŝe produkty: filety z dorsza bałtyckiego i filety z mintaja nie spełniają wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, 2. naruszenie art.77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 7 Kpa – poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, tj. głównie dotyczących obecności fosforu w filetach z dorsza bałtyckiego, Strona 5 z 15 3. naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej - poprzez jego bezpodstawne zastosowanie. Pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach, iŜ przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. powołując się na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego strona w całości podtrzymała swoje stanowisko wniesione w odwołaniu, a ponadto zaskarŜonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez jego zastosowanie do spółki prawa handlowego (tj. IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach), która po wystąpieniu zarzucanych deliktów administracyjnych i po przeprowadzeniu kontroli przejęła podmiot który wprowadził do obrotu sporne produkty i który został poddany kontroli (tj. spółkę IGLOTEX Wodzisław z o.o. z siedzibą w Wodzisławiu Śląskim), w sytuacji gdy owa spółka przejmująca sama nie była, ani nie jest wprowadzającą do obrotu sporne produkty, ani teŜ nie była w tym zakresie kontrolowana. Ponadto w dniu 15 lutego strona wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie niewaŜności decyzji Świętokrzyskiego WIIH nr 96/2013 z dnia 23 grudnia 2012 r. (w której omyłkowo wpisano rok 2012 zamiast roku 2013) (nr akt: Bś.8361.239.2012). Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych stanowi w art. 4 ust. 1, Ŝe wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Ustawa o Inspekcji Handlowej stanowi w art. 30 ust. 1, Ŝe jeŜeli przeprowadzone badania wykazały, iŜ produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest zobowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo rachunek wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. NaleŜy podkreślić, Ŝe przepis ten nie stanowi podstawy prawnej przypisania kontrolowanemu odpowiedzialności za to, Ŝe kwestionowane produkty nie spełniały wymagań, nakłada jednak na niego obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań w takim przypadku. Zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie badania próbek, wysokość naleŜności pienięŜnej, o której mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, ustala dyrektor laboratorium, z uwzględnieniem rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń uŜytych w toku przeprowadzania badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby Strona 6 z 15 w jednym dniu lub godzinie pomnoŜonego przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. W niniejszej sprawie, badania filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja wykazały, Ŝe próbka filetów z dorsza bałtyckiego posiadała niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. smak pusty z posmakiem chemicznym, zawyŜoną zawartość glazury (stwierdzono 15% przy deklaracji 10%) oraz obecność fosforu dodanego nie wykazanego w oznakowaniu produktu, a zbadana próbka filetów z mintaja wykazała niewłaściwe cechy organoleptyczne, tj. niewłaściwą teksturę filetów oraz niewłaściwy smak i zapach (sprawozdania z badań nr 392 i nr 393). W związku z powyŜszym Świętokrzyski WIIH na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, zobowiązał IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach, do uiszczenia kwoty 583,80 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt trzy złote 80/100) stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych, ww. próbek filetów z dorsza bałtyckiego oraz filetów z mintaja. W pierwszej kolejności strona próbuje dowieść, iŜ Świętokrzyski WIIH przeprowadził kontrolę z naruszeniem przepisów kompetencyjnych, tj. art. 3 ust.1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej oraz w związku z art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej. Zdaniem strony, dowody przeprowadzone w ramach i w następstwie tej kontroli (w tym wyniki badań objęte sprawozdaniem z badań wykonanych przez Laboratorium w Kielcach) zostały przeprowadzone z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, a jako mające istotny wpływ na wyniki kontroli nie mogą one stanowić dowodu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym skarŜącej (art. 77 ust. 6 ustawy o sdg). Wywód ten strona opiera na tym, Ŝe organy Inspekcji Handlowej, jej zdaniem, mogą kontrolować wyłącznie artykuły rolno-spoŜywcze, które znajdują się na ostatnim etapie łańcucha dystrybucji, w którym pomiędzy podmiotem (przedsiębiorcą) działającym na rynku spoŜywczym a konsumentem ostatecznym nie ma juŜ pośrednictwa Ŝadnego innego podmiotu. Strona podkreśliła, Ŝe przedmiot jej działalności nie obejmuje sprzedaŜy detalicznej, a jedynie sprzedaŜ hurtową. Zdaniem strony w protokole z dnia 28 września 2012 r., następstwie, którego Świętokrzyski WIIH wszczął postępowanie administracyjne, nie ustalono aby sporne produkty były przeznaczone dla konsumenta finalnego w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 61 ustawy o bezpieczeństwie Ŝywności i Ŝywienia w związku z art. 3 pkt 18 rozporządzenia 178/2002 oraz w związku z art. 2 pkt 2 ustawy o Inspekcji Handlowej. Odnosząc się do powyŜszych zarzutów naleŜy stwierdzić, iŜ są one bezpodstawne, a przyjęta przez stronę interpretacja dotycząca braku kompetencji Świętokrzyskiego WIIH do przeprowadzania kontroli w hurtowni - wadliwa. Do zadań Inspekcji Handlowej, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, naleŜy m.in. kontrola produktów w obrocie handlowym lub przeznaczonych do wprowadzenia do takiego obrotu (podkreślenie organu odwoławczego) (w tym w zakresie oznakowania i zafałszowań) oraz kontrola usług. Kontrola ta nie obejmuje wyłącznie kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych u producentów. PowyŜsza regulacja znajduje równieŜ potwierdzenie w art. 17 ust. 3 ustawy o jakości handlowej, zgodnie z którym nadzór nad jakością handlową artykułów rolno- spoŜywczych w obrocie detalicznym sprawuje Inspekcja Handlowa. NaleŜy tu wskazać Strona 7 z 15 równieŜ na art. 4 ustawy o Inspekcji Handlowej, który określa krąg podmiotów prowadzących działalność wyłączoną spod przepisów tej ustawy. Z jego treści jednoznacznie wynika, Ŝe przedsiębiorcy prowadzący sprzedaŜ hurtową Ŝywności nieprzeznaczonej dla konsumenta finalnego nie zostali wyłączeni z zakresu kompetencji Inspekcji Handlowej. Ponadto wskazać naleŜy, Ŝe zgodnie z art. 3 pkt 7 rozporządzenia 178/2002, „handel detaliczny” oznacza obsługę i/lub przetwarzanie Ŝywności i jej przechowywanie w punkcie sprzedaŜy lub w punkcie dostaw dla konsumenta finalnego; określenie to obejmuje terminale dystrybucyjne, działalność cateringową, stołówki zakładowe, catering instytucjonalny, restauracje i podobne działania związane z usługami Ŝywnościowymi, sklepy, centra dystrybucji w supermarketach i hurtownie . Przeciwnie niŜ twierdzi strona, z definicji tej wynika, Ŝe hurtownie, których działalność polega na sprzedaŜy gotowego produktu przeznaczonego dla konsumenta finalnego do sklepu lub do dalszego ogniwa obrotu są w rzeczywistości punktami dostaw Ŝywności dla konsumenta finalnego. ZauwaŜyć naleŜy, Ŝe definicja handlu detalicznego w określeniu … punkt dostaw dla konsumenta finalnego … nie zawiera warunku, aby punkt ten odnosił się do bezpośrednich dostaw do konsumenta, zatem argumentacja strony, Ŝe pomiędzy podmiotem (przedsiębiorcą) działającym na rynku spoŜywczym a konsumentem ostatecznym nie ma juŜ pośrednictwa Ŝadnego innego podmiotu równieŜ i z tego względu jest nietrafiona (podkreślenie organu odwoławczego). Powoływanie się przez stronę na definicję konsumenta finalnego w rozumienia art. 3 pkt 18 rozporzdzenia nr 178/2002 jest bez znaczenia, istotą sprawy bowiem jest wyjaśnienie, czy punkt dostaw dla konsumenta finalnego jakim jest hurtownia podlega kontroli organów Inspekcji Handlowej. Na potrzeby prawa Ŝywnościowego konsumenta finalnego naleŜy rozumieć w takim sensie, Ŝe nie podlega on temu prawu i nie jest teŜ objęty systemem urzędowej kontroli Ŝywności. W świetle powyŜszego, nie ma wątpliwości, Ŝe handel detaliczny obejmuje równieŜ hurtownie. NaleŜy przy tym podkreślić, Ŝe zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w załączniku w Sekcji G do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) (Dz.U. nr 251, poz. 1885, z późn. zm.), sprzedaŜ hurtowa i detaliczna są końcowymi etapami dystrybucji towarów niewymagającymi przetworzenia. SprzedaŜ taka obejmuje czynności podstawowe (lub manipulacyjne) związane z handlem, w tym pakowanie, dzielenie na mniejsze partie, przechowywanie nawet mroŜonych wyrobów. Jest bezsporne, Ŝe strona posiadała w hurtowni mroŜone filety rybne glazurowane z dorsza bałtyckiego i z mintaja, a zatem były to produkty, które w takiej postaci bez jakiejkolwiek dalszej obróbki sprzedawane są konsumentom. Jak wynika z dokumentów kontroli filety te znajdowały się w opakowaniach zbiorczych a’5 kg. Ponadto Prezes UOKiK podkreśla, Ŝe przedmiotowe glazurowane mroŜone filety z dorsza bałtyckiego i mintaja znajdowały się w opakowaniach zbiorczych i były w rzeczywistości wyrobem gotowym przeznaczonym do sprzedaŜy konsumentom „na wagę”. Trudno jest dać wiarę argumentom strony, jakoby przedmiotowe filety z dorsza bałtyckiego i mintaja zawierające deklarowaną glazurę 10% i 35% miałyby mieć inne przeznaczenie niŜ dla konsumentów. Wskazać przy tym naleŜy, Ŝe ze względów technologicznych wystarczające jest stosowanie glazury w ilości do 5 %, przy czym w wyjątkowych przypadkach do 10 %. Strona 8 z 15 Większe ilości glazury w rybach oferowanych w tej formie to typowe zabiegi marketingowe słuŜące obniŜeniu ceny produktu. PowyŜsze jednoznacznie wskazuje, iŜ sporne filety były gotowym produktem przeznaczonym dla konsumentów. NiezaleŜnie od powyŜszego, naleŜy dodać równieŜ, Ŝe przedmiotowe glazurowane filety z dorsza bałtyckiego i z mintaja, nawet gdyby nie były jeszcze przeznaczone dla konsumenta finalnego, to z całą pewnością znajdowały się w obrocie handlowym. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej definicji „obrotu” naleŜy szukać w rozporządzeniu 178/2002. W myśl art. 3 ust. 8 tego rozporządzenia, „obrót” to wprowadzanie na rynek, które oznacza m.in. posiadanie Ŝywności w celu sprzedaŜy. Nie ulega zatem wątpliwości, Ŝe w niniejszej sprawie strona posiadała zakwestionowane glazurowane filety z dorsza bałtyckiego i mintaja w celu dalszej jego sprzedaŜy swoim klientom, a tym samym wprowadzała je do obrotu. Prezes UOKiK zaznacza, Ŝe w świetle przepisów prawa Ŝywnościowego, zwłaszcza art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, podmioty działające na rynku spoŜywczym zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Obowiązek zapewnienia zgodności środków spoŜywczych z wymaganiami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej spoczywa, zatem na kaŜdym podmiocie działającym na rynku spoŜywczym, takŜe na etapie handlu detalicznego, który, jak juŜ wspomniano wyŜej, obejmuje równieŜ hurtownie. Tym samym, nawet jeŜeli produkty nie są przeznaczone do sprzedaŜy bezpośrednio konsumentowi finalnemu, to zgodne z prawdą informacje o danym środku spoŜywczym, powinny towarzyszyć mu na kaŜdym etapie jego obrotu, co ma na celu zagwarantowanie (poprzez właściwe oznakowanie) przekazania konsumentowi finalnemu prawdziwych informacji o produkcie na etapie ostatniego ogniwa dystrybucji. Potwierdzeniem powyŜszego jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r. (sygn. VI SA/Wa 2863/13 - nieprawomocny), zgodnie z którym hurtownia to miejsce działalności przedsiębiorcy, w którym są produkty przeznaczone do wprowadzenia do obrotu handlowego i mieszczą się w obszarze zadań kontrolnych Inspekcji Handlowej W dalszej kolejności strona kwestionuje wyniki badań, tj. sprawozdanie z badań nr 392 z dnia 4 października 2012r. oraz sprawozdanie z badań nr 393 z dnia 29 października 2012r., przeprowadzonych przez laboratorium w Kielcach zarzucając im brak stosownej akredytacji metod badawczych. Strona zarzuciła takŜe Świętokrzyskiemu WIIH, Ŝe uznał za udowodnione, iŜ zbadane próbki filetów z dorsza bałtyckiego i mintaja nie spełniały wymagań określonych w przepisach odrębnych lub deklaracji. Odnosząc się do powyŜszego Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe przepisy na poziomie unijnym jak i krajowym wymagają, aby badania laboratoryjne w ramach urzędowej kontroli Ŝywności wykonywane były przez laboratoria akredytowane, nie określają natomiast, Ŝe badania naleŜy prowadzić wyłącznie metodami akredytowanymi (podkreślenie organu Strona 9 z 15 odwoławczego). Stanowi o tym art. 5 ust. 2 pkt d rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i Ŝywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. U. L 191 s.1 z 30.4.2004, ze zm.) – zwanego dalej „rozporządzeniem 882/2004” . Szczegóły w zakresie metod analiz i wymagań odnośnie laboratoriów wykonujących badania w ramach urzędowej kontroli Ŝywności zawarto w art. 11 i 12 tego rozporządzenia. Laboratoria muszą być akredytowane zgodnie z normami europejskimi dot. akredytacji jednostek badawczych. W Polsce jednostką akredytacyjną uprawnioną do akredytacji jednostek certyfikujących i kontrolnych, laboratoriów badawczych i wzorcujących prowadzących oceny zgodności i weryfikacji na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2010 nr 138, poz. 935 z późn. zm.) jest Polskie Centrum Akredytacyjne – zwane dalej „PCA” . Sprawozdania z badań opatrzone znakiem akredytacji PCA oznaczają, Ŝe badania zostały przeprowadzone w akredytowanym laboratorium, zgodnie z obowiązującym prawem i są w pełni wiarygodne (podkreślić przy tym trzeba, iŜ fakt udzielenia Laboratorium w Kielcach wskazanej akredytacji nie budzi wątpliwości). NaleŜy nadto wskazać, Ŝe zgodnie z przepisami zawartymi w art. 29 ustawy o Inspekcji Handlowej i art. 32 ustawy o jakości handlowej badania związane z kontrolą jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych przeprowadzane są w laboratoriach Inspekcji Handlowej, a w uzasadnionych przypadkach, w innych wyspecjalizowanych laboratoriach. Przepisy zawarte w ustawie o Inspekcji Handlowej i ustawie o jakości handlowej nie nakładają obowiązku przeprowadzania badań jakości w laboratoriach akredytowanych, a tym bardziej przy uŜyciu wyłącznie metod akredytowanych. Wymóg dokonywania analiz w laboratoriach urzędowych akredytowanych wynika ze wspomnianego wyŜej rozporządzenia 882/2004 (art. 12 tego rozporządzenia). Kwestia ta była rozpatrywana równieŜ przez Naczelny Sąd Administracyjny w podobnych sprawach (sygn. akt II GSK 916/11, czy II GSK 1492/11). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał iŜ „przepis art. 12 ust. 3 powołanego rozporządzenia 882/2004, w myśl którego akredytacja i ocena laboratoriów badawczych, mogą odnosić się do pojedynczych badań i zestawów badań, (...) nie daje podstaw dla przyjęcia stanowiska, iŜ konieczna jest akredytacja do poszczególnych metod badawczych. Natomiast jest moŜliwe ustanowienie takiej akredytacji”. Podsumowując, naleŜy wskazać, iŜ – przeciwnie do twierdzeń strony – stosowanie metody nieakredytowanej nie narusza przepisów prawa, a zgodnie z treścią art. 11 i 12 rozporządzenia 882/2004 wynik badania uzyskany taką metodą w laboratorium posiadającym akredytację jest miarodajny i mógł stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto Prezes UOKiK podkreśla, Ŝe strona nie skorzystała z prawa do przebadania próbki kontrolnej w momencie, kiedy miała ku temu moŜliwość, stosownie do obowiązujących przepisów ustawy o Inspekcji Handlowej. Kwestię istnienia procedury ukierunkowanej na podwaŜenie wyników badań dotyczących jakości Ŝywności wprowadzonej do obrotu , rozpatrzył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lipca 2012 r., (II GSK 917/11). Zdaniem sądu podwaŜenie wyników badań jest moŜliwe poprzez Strona 10 z 15 przeprowadzenie badań kontrolnych z wykorzystaniem próbki kontrolnej, o której mowa w art. 28 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej. Sąd stwierdził ponadto, Ŝe przepis art. 28 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej moŜna traktować jako nawiązanie do legalnej (formalnej) teorii dowodów, nakazującej w omawianej sytuacji wykorzystanie próbki kontrolnej jako materiału badawczego dla przeprowadzenia badań i ekspertyz mających na celu podwaŜenie wcześniejszego badania organu. Skorzystanie przez stronę z tego samego źródłowego materiału dowodowego, z jakiego wcześniej skorzystał organ przeprowadzający badanie, jest rozwiązaniem racjonalnym, nie stwarzającym stronie zbędnych utrudnień dla dochodzenia swoich racji, a zarazem chroniącym zasadę prawdy materialnej. Sąd podkreślił, Ŝe próbka kontrolna towaru, o której mowa w art. 28 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, która jest pobierana równocześnie z próbką produktu w celu przeprowadzenia przez organ badania jakości produktu, co do zasady stanowi jedyny materiał źródłowy dla przeprowadzenia badania kontrolnego dla zweryfikowania wyniku wcześniejszego badania organu (podkreślenie organu odwoławczego). NiezaleŜnie od powyŜszego, zdaniem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów strona błędnie odczytuje stanowisko sądu przedstawione w powołanym przez siebie wyroku (II GSK 916/11), w którym jakoby sąd przypisał charakter dokumentu urzędowego jedynie tej części sprawozdania, która dotyczyła badań objętych zakresem akredytacji Laboratorium w Kielcach. Jak zostało to wyjaśnione wcześniej wymóg akredytacji laboratoriów nie jest jednoznaczny z tym, Ŝe wszystkie wykonywane badania przez to laboratorium muszą być akredytowane. Ponadto, jak wynika to z orzecznictwa sądów administracyjnych, wiarygodne podwaŜenie wyników badań organu jest moŜliwe z wykorzystaniem przewidzianych procedur. Podkreślenia wymaga takŜe, Ŝe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok II GSK 1492/11) sprawozdanie z badań, jak kaŜdy dokument urzędowy, korzysta z domniemania wiarygodności. Procedura kwestionowania wyników badań zawartych w sprawozdaniu z badań pobranych próbek sprowadza się do poddania badaniu próbki kontrolnej. Skoro strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i skutecznie nie poddała weryfikacji wyników badań wskazanych w sprawozdaniach z badań: nr 392 z dnia 4 października 2012r. oraz nr 393 z dnia 29 października 2012r. nie moŜe teraz skutecznie kwestionować wyników badań w kwestii wykrycia obecności fosforu dodanego oraz zawyŜonej glazury (filety z dorsza bałtyckiego) – jako zafałszowania oraz stwierdzenia niewłaściwych cech organoleptycznych (filety z dorsza bałtyckiego, filety z mintaja) – jako niewłaściwej jakości handlowej. Wobec powyŜszego usiłowanie podwaŜania wyników badań uzyskanych w trakcie urzędowej kontroli Ŝywności za pomocą innych instrumentów niŜ zbadanie próbki kontrolnej zgodnie z ustawą o Inspekcji Handlowej i rozporządzeniem 882/2004, w ocenie Prezesa UOKiK jest nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu braku istotnych ustaleń faktycznych dotyczących obecności i funkcji fosforu w filetach z dorsza bałtyckiego, Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe zasadniczą kwestią nie jest rozstrzyganie przyczyn obecności fosforu w filetach z dorsza bałtyckiego, poniewaŜ jego dodatek dopuszczają obowiązujące przepisy, natomiast najwaŜniejszy jest fakt, Strona 11 z 15 Ŝe jego obecność nie została zadeklarowana w składzie produktu na opakowaniu, jak to miało miejsce w przypadku innego zakwestionowanego produktu to jest filetów z mintaja. Nie do przyjęcia jest stanowisko strony, Ŝe związki fosforu na poziomie 1,4 g/kg w filetach z dorsza bałtyckiego nie zostały celowo dodane do wyrobu, a zatem nie było obowiązku ich wykazywania w oznakowaniu. NaleŜy nadmienić, Ŝe wśród ryb jednym z najbogatszych źródeł naturalnego fosforu jest łosoś, który zawiera ok. 0,3 g/ kg fosforu , natomiast dorsz do tej grupy nie jest zaliczany (opracowanie Morskiego Instytutu Rybackiego Państwowego Instytutu Badawczego w Gdyni - „Substancje odŜywcze w rybach morskich i hodowlanych” – 2014 r. ). Badania laboratoryjne filetów z dorsza bałtyckiego przeprowadzone przez Laboratorium w Kielcach wykazały zawartość fosforu w ilości 1,4 g/kg, co jednoznacznie wskazuje na jego dodatek w procesie produkcyjnym i w związku z tym powinien być wykazany na etykiecie. W sprawozdaniach z badań wprost wskazano, Ŝe stwierdzona zawartość fosforu to ilość dodana. Z powyŜszych względów cały wywód strony dotyczący braku obowiązku zadeklarowania fosforu w wykazie składników nie ma istotnego znaczenia, gdyŜ rozmija się ze stanem faktycznym. Stwierdzony poziom 1,4 g/kg jest na tyle wysoki, Ŝe nie wymaga od organu kontrolnego przeprowadzania dodatkowych dowodów, w celu stwierdzenia czy został dodany i czy pełni funkcję technologiczną w końcowym wyrobie. Jest oczywistym, Ŝe poziom taki nie moŜe być uznany, jak próbuje zasugerować strona, za zanieczyszczenie, ani teŜ za substancję wprowadzoną z innym składnikiem (w filetach dorsza oprócz wody i ryby nie było innych składników), ani teŜ za substancję pomocniczą w procesie produkcji a przez to przyjęcie, Ŝe nie pełnił on funkcji technologicznej w wyrobie gotowym. Jak powszechnie wiadomo polifosforany powodują wiązanie wody z produktem, a więc ich dodatek w przypadku niezadeklarowania na opakowaniu, a takŜe przekroczona zawartość deklarowanej glazury bezsprzecznie wskazywały na zafałszowanie filetów dorsza bałtyckiego. NiezaleŜnie od powyŜszego naleŜy dodać, Ŝe samo przekroczenie zawartości glazury, czego nie kwestionuje nawet strona, wystarczyło do stwierdzenia, Ŝe badane filety z dorsza bałtyckiego są zafałszowane. W tej sytuacji prowadzenie dalszej polemiki jest bezprzedmiotowe. W kwestii zarzutu niezgodności z wymogami (§ 3 ust. 1, § 6 ust. 1, § 8 ust. 4, § 8 ust. 5) rozporządzenia w sprawie badania próbek Prezes UOKiK wyjaśnia co następuje. Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia podstawą do przeprowadzenia badań jest protokół pobrania próbki produktu. Protokół pobrania próbki nr 082663 w punkcie trzecim określa proponowany zakres badań oraz wymagania. W związku z tym, pomimo niezamieszczenia w sprawozdaniach badań w punkcie III sprawozdania nr 392 oraz sprawozdania 393 wymaganych informacji, w przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości co do wymagań, w oparciu o które dokonano oceny wyników badań organoleptycznych. Protokół przyjęcia próbki do badań jest dokumentem sporządzanym w laboratorium z uwzględnieniem protokołu pobrania próbki, który z kolei zawiera szczegółowe informacje na temat opakowania i zabezpieczenia próbki produktu. Zwrócić naleŜy uwagę na fakt, iŜ przed przyjęciem próbki do badań, kaŜdorazowo taka próbka jest waŜona. Z dokumentu przyjęcia Strona 12 z 15 próbki do badań wynika, Ŝe wielkość próbki jest identyczna jak ta, którą określono w protokole pobrania próbki nr 082663 – co wyklucza jakiekolwiek rozmroŜenia pobranych próbek. Niemniej jednak Świętokrzyski WIIH zwrócił się do Laboratorium w Kielcach o wyjaśnienie przedmiotowej sprawy. W dniu 22 października 2013 r. otrzymał od ww. laboratorium wyjaśnienie, iŜ próbki przyjmowane są zgodnie z procedurą P-5.8 (Postępowanie z próbkami i obiektami do badań) oraz, Ŝe stan próbek nr 392 oraz 393 (to jest zakwestionowanych wyrobów) w chwili przyjęcia do laboratorium był prawidłowy. Tym samym zarzut strony, iŜ protokół przyjęcia próbek do badań nr 192/2012 nie zawiera informacji wymaganych przepisami rozporządzenia w sprawie badania próbek, tj. nie oceniono w nim przydatności próbek do badań, nie dokonano opisu opakowania i zabezpieczenia próbek jest zarzutem zbyt daleko idącym. W protokole pobrania próbek nr 082663 wymagania zostały określone jako „wg deklaracji producenta na etykiecie opakowania”. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. KaŜda nieprawidłowość wykazana w przedmiotowym postępowaniu została odniesiona do deklaracji producenta na opakowaniu produktu. Ponadto kaŜdy oznakowany artykuł rolno – spoŜywczy, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, musi spełniać w tym zakresie wszystkie wymagania dotyczące oznakowania, uregulowane w przepisach prawa a w przedmiotowej sprawie równieŜ w przepisach § 2 ust. 1 pkt 2, § 5 ust.1, § 5 ust. 8 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Na koniec strona zarzuciła takŜe w odwołaniu naruszenie przepisów art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez jego bezpodstawne zastosowanie . Jak wspomniano wcześniej, strona nie skorzystała z przebadania próbek kontrolnych w momencie kiedy miała ku temu moŜliwość, stosownie do obowiązujących przepisów ustawy o Inspekcji Handlowej. Rezygnacja z przebadania próbek kontrolnych, doprowadziła do tego, Ŝe w przedmiotowym postępowaniu były dwa dowody (dwa sprawozdania z badań nr 392 i nr 393), tym niemniej na tyle wiarygodne, Ŝe w sposób oczywisty potwierdzały zafałszowanie i niespełnianie wymagań jakościowych określonych w przepisach oraz deklaracjach producentów przedmiotowych filetów rybnych i dawały podstawę do wydania rozstrzygnięcia podjętego przez organ Inspekcji Handlowej. Na prawidłowość postępowania organu pierwszej instancji wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r., II GSK 917/11). Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej jeŜeli przeprowadzone badania wykazały, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. Mając na uwadze istotę zarzutu naruszenia art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej podkreślić naleŜy, Ŝe powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ustawodawca stanowiąc o obowiązku uiszczenia przez kontrolowanego równowartości kosztów przeprowadzonych badań, jeŜeli wykazały one, Ŝe badany produkt nie spełnia wymagań, nie przewidział Ŝadnej moŜliwości odstąpienia od Strona 13 z 15 obciąŜenia podmiotu kontrolowanego kosztami badań takiego produktu. Wystąpienie okoliczności objętych hipotezą przywołanego przepisu aktualizuje obowiązek organu administracji do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów przeprowadzonych badań. W związku z powyŜszym Prezes UOKiK uznając sprawozdanie z badań nr 392 z dnia 4 października 2012 r. oraz poprawione sprawozdanie badań nr 393 z dnia 29 października 2012r. jako stanowiące podstawę do stwierdzenia, Ŝe badane ww. próbki niespełniają wymagań jakości handlowej a dodatkowo próbka filetów z dorsza bałtyckiego nosi znamiona zafałszowania stwierdził, Ŝe zobowiązanie strony do uiszczenia kosztów badań laboratoryjnych w decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, było słuszne i zgodne z prawem. W świetle przedstawionych wyjaśnień zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, mających wpływ na treść wydanej decyzji, tj. przepisu art. 7, 10, 11, 75§ 1, art. 76 § 1 i 2, art. 77§ 1, art. 80 oraz art. 107 § 3, w ocenie Prezesa UOKiK, jest bezzasadny. Akta sprawy dokumentują ustalony stan faktyczny, zawierają jego analizę oraz końcowe wnioski organu pierwszej instancji. Z akt tych wynika, Ŝe w toku postępowania stwierdzono naruszenie określonych przepisów prawa oraz, Ŝe ustalono podmiot odpowiedzialny za popełnienie tego czynu. W przedmiotowej sprawie zostały podjęte wszelkie niezbędne kroki do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, między innymi poprzez wskazanie stronie przysługujących jej praw, w tym prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym i złoŜenia wyjaśnień. Świętokrzyski WIIH wydając zaskarŜoną decyzję zebrał materiał dowodowy wskazujący jednoznacznie na przyjęcie, Ŝe ustalony stan faktyczny pozwala na obciąŜenie kontrolowanego w oparciu o art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej kosztami przeprowadzonych badań laboratoryjnych. W piśmie z dnia 10 lutego 2014 r., strona podtrzymując zarzuty sformułowane w odwołaniu, dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, poprzez jego zastosowanie do spółki prawa handlowego (tj. IGLOTEX Kraków Sp. z o.o.), która po przeprowadzeniu kontroli przez inspektorów Inspekcji Handlowej przejęła podmiot (tj. spółkę IGLOTEX Wodzisław Sp. z o.o. ), który wprowadził do obrotu ww. sporne produkty i który był poddany kontroli urzędowej w sytuacji gdy spółka przejmująca sama nie była, ani nie jest wprowadzającą do obrotu ww. sporne produkty, ani teŜ nie była w tym zakresie kontrolowana. Odnosząc się do powyŜszego zarzutu Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe przejęcie spółki IGLOTEX Wodzisław z o.o. z siedzibą w Wodzisławiu Śląskim przez stronę tj. IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach nastąpiło na podstawie art. 494 § 1 Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 t.j.). Tym samym spółka przejmująca wstąpiła z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej. Art. 494 § 2 Ksh stanowi, Ŝe na spółkę przejmującą przechodzą, z dniem połączenia, w szczególności (podkreślenie organu odwoławczego) zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej chyba, Ŝe ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Strona 14 z 15 Z powyŜszego wynika, Ŝe łączenie spółek prawa handlowego na podstawie art. 494 § 1 Ksh nie odnosi się tylko do zakresu stosunków cywilno-prawnych. Sukcesja uniwersalna przewidziana w art. 494 § 1 wywołuje takŜe skutki w sferze praw i obowiązków publiczno- prawnych (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r. III SA 7091/98, ). Przedmiotem sukcesji uniwersalnej są nie tylko uprawnienia administracyjnoprawne wskazane w ww. art. 494 § 2 Ksh, ale są nim takŜe obowiązki (por. teŜ komentarz Ewy Szczygłowskiej Tytuł: Ujęcie zasady sukcesji administracyjnoprawnej uniwersalnej przy łączeniu się spółek prawa handlowego w przepisach kodeksu spółek handlowych, (w:) Sukcesja uprawnień i obowiązków administracyjnych – monografia Oficyna 2009) . Wyłączenie sukcesji uniwersalnej spółki przejmującej bądź nowo zawiązanej „po” spółce przejmowanej (łączących się spółkach) w sferze praw i obowiązków administracyjnoprawnych musi wynikać albo z wyraźnego przepisu ustawy, albo z treści decyzji administracyjnej. Charakterystyczne jest przy tym, Ŝe decyzją wyłączającą sukcesję administracyjnoprawną moŜe być wyłącznie decyzja, której przedmiotem jest udzielenie zezwolenia, koncesji albo ulgi (por. art. 494 § 2 in fine). Decyzja administracyjna dotycząca innego przedmiotu nie moŜe zatem wyłączyć tej sukcesji. Innymi słowy, sukcesja uniwersalna dotyczy praw i obowiązków administracyjnoprawnych niewynikających z zezwolenia, koncesji albo ulgi, moŜe być wyłączona tylko przepisem ustawowym. Przepisu takiego strona nie wskazała. Skoro więc przepis rangi ustawowej mówi wstąpieniu przez spółkę przejmującą we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejętej to nie ma powodów do ograniczenia jej zasięgu tylko do zakresu stosunków cywilnoprawnych. W świetle powyŜszego IGLOTEX sp. z o. o. w Krzeszowicach przejmując spółkę IGLOTEX Wodzisław z siedzibą w Wodzisławiu Śląskim w drodze sukcesji uniwersalnej stała się teŜ posiadaczem zakwestionowanych filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja, które w dniu przejęcia znajdowały się w magazynie przejętej spółki. Stała się takŜe adresatem obowiązku uiszczenia kwoty 583,80 zł, stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych filetów z dorsza bałtyckiego i filetów z mintaja. Prezes UOKiK jeszcze raz wskazuje, Ŝe ustawa o Inspekcji Handlowej w art. 30 ust. 1, stanowi Ŝe jeŜeli przeprowadzone badania wykazały, iŜ produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest zobowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo rachunek wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań. NaleŜy podkreślić, Ŝe przepis ten nie stanowi podstawy prawnej przypisania kontrolowanemu odpowiedzialności za to, Ŝe kwestionowane produkty nie spełniały wymagań, nakłada jednak na niego obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań w takim przypadku. Obowiązek niniejszy nie jest teŜ sankcją administracyjną, jak interpretuje to strona, a tylko obowiązkiem uiszczenia kosztów badań produktu niezgodnego z przepisami lub z deklaracją, swego rodzaju rekompensatą z tytułu poniesionych w toku postępowania wydatków realizowanych przez organ w interesie publicznym . Obowiązek ten na mocy sukcesji uniwersalnej przeszedł ze spółki przejmowanej na spółkę przejmującą. MoŜliwość uchylenia się od tego obowiązku jak wyŜej zostało Strona 15 z 15 wyjaśnione byłaby tylko wtedy, gdyby tak stanowiła ustawa o Inspekcji Handlowej lub Kodeks spółek handlowych. Prezes UOKiK podkreśla, Ŝe przytoczone w piśmie strony jego decyzje wydane zostały na innym gruncie prawnym niŜ w niniejszej sprawie, dlatego teŜ nie mogą stanowić punktu odniesienia dla niniejszej sprawy. Przedstawiona wyŜej argumentacja Prezesa UOKiK czyni pozostałe wywody strony uŜyte w piśmie z dnia 10 lutego 2014 r., jako niemające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec powyŜszego, zawarty w odwołaniu wniosek strony o uchylenie zaskarŜonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości naleŜy uznać za niezasadny, a postępowanie organu pierwszej instancji w tym zakresie za prawidłowe. Zgodnie z § 9 ust. 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek, kwotę, o której mowa w sentencji decyzji naleŜy uiścić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Kielcach w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja określająca wysokość naleŜności pienięŜnych stała się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Tym samym, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie art. 52 § 1, art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji do ww. Sądu za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Pani Maria Nowakowska Pełnomocnik IGLOTEX Kraków Sp. z o.o. z siedzibą w Krzeszowicach, Kancelaria Radców Prawnych śelaznowski&Głowiński s.c. ul. A. Abrahama 23 81-825 Sopot 2. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Kielcach 3. a/a