DIH-20/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-17(4)/14/AgŁ Warszawa, 25 marca 2014 r. DECYZJA DIH-1/20/2014 Na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148) oraz art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 1 w związku z art. 2 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz art. 40a ust. 8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Lucjana Hartmanna, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann w Czeladzi, od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach z dnia 20 stycznia 2014 r. (nr akt sprawy: HU.8361.115.2013/39DEC/13/4DEC/13), którą ww. przedsiębiorcy odmówiono umorzenia części kary pienięŜnej wymierzonej w wysokości 900 zł w drodze decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Katowicach z dnia 27 sierpnia 2013 r., z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych piętnastu partii artykułów rolno-spoŜywczych i następnie utrzymanej w mocy decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 16 października 2013 r. nr DIH-1/65/2013 – uchyla w całości zaskarŜoną decyzję z dnia 20 stycznia 2014 r. i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, to jest Śląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Inspekcji Handlowej w Katowicach. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 27 sierpnia 2013 r. (nr akt sprawy: HU.8361.115.2013/39DEC/13), Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach, zwany dalej „Śląskim WIIH”, wymierzył przedsiębiorcy Lucjanowi Hartmannowi, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann w Czeladzi, zwanemu dalej „stroną”, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), 2 zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, karę pienięŜną w wysokości 900 zł (słownie: dziewięćset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu piętnastu partii wędlin oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 888,04 zł, nieodpowiadających jakości handlowej, z uwagi na nieprawidłowe oznakowanie. Decyzją z dnia 16 października 2013 r. nr DIH-1/65/2013 (nr akt sprawy: DIH-023- 70(4)/13/JK) – doręczoną stronie w dniu 23 października 2013 r., Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwany dalej równieŜ „Prezesem UOKiK” utrzymał w mocy decyzję Śląskiego WIIH z dnia 27 sierpnia 2013 r. W wydanej decyzji, Prezes UOKiK pouczył stronę o obowiązku i terminie zapłaty kary pienięŜnej, tj. 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna, zgodnie z art. 40a ust. 6 ustawy o jakości handlowej. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 23 października 2013 r. i termin płatności kary upływał w dniu 22 listopada 2013 r. Pismem z dnia 12 listopada 2013 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w dniu 18 listopada 2013 r., strona wniosła o częściowe umorzenie kary, powołując się na przepisy art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”. We wniosku strona podniosła, Ŝe przy ustalaniu wysokości kary uwzględniono tylko wartość zakwestionowanych wędlin, a nie wzięto pod uwagę dochodu i obrotu, jaki przedstawiła jej firma. Zaznaczyła, Ŝe nałoŜenie na jej firmę kary (jak ujęła „tak wysokiej”) moŜe stanowić dla niej zagroŜenie płynności finansowej i doprowadzić do jej eliminacji, co podwaŜa zastosowanie przepisu art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”. Decyzją z dnia 20 listopada 2013 r. (nr akt sprawy: HU.8361.115.2013/39DEC/13/ 3DEC/13), na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, Śląski WIIH umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, gdyŜ w dacie złoŜenia wniosku o częściowe umorzenie kary, zobowiązanie z tytułu naleŜności budŜetu państwa, tj. zaległości, jeszcze nie istniało (termin płatności kary upływał w dniu 22 listopada 2013 r., a wniosek strony wpłynął i był podstawą wszczęcia postępowania w dniu 18 listopada 2013 r.), a tym samym nie było przedmiotu postępowania. Pismem z dnia 27 grudnia 2013 r., które wpłynęło do Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Katowicach w dniu 31 grudnia 2013 r., strona po raz kolejny wniosła o częściowe umorzenie kary, powtarzając argumenty z poprzedniego wniosku. Pismem z dnia 2 stycznia 2014 r. (nr akt sprawy: HU.8361.115.2013/39DEC/13/ 4DEC/13), Śląski WIIH wezwał stronę do złoŜenia dokumentów uzasadniających częściowe umorzenie kary, w szczególności potwierdzających trudną sytuację finansową i moŜliwość zagroŜenia płynności finansowej jej firmy, mając na uwadze waŜny interes strony lub interes publiczny. Ponadto, zwrócił się do niej z wnioskiem o złoŜenie oświadczenia w przedmiocie, 3 czy prowadzi ona działalność gospodarczą tylko na rynku krajowym, czy takŜe na rynku unijnym. W tym samym piśmie, poinformował ją o przysługującym jej prawie do czynnego udziału w postępowaniu, w tym prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wyjaśnień i wniosków dowodowych do czasu zakończenia postępowania, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Odpowiadając na wezwanie, strona wyjaśniła w piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r., Ŝe dokumenty potwierdzające słabą kondycję finansową jej firmy zostały przekazane na etapie ustalania wysokości kary. Dodała, Ŝe została ukarana po raz pierwszy i kara ta nie dotyczyła w Ŝadnym wypadku jakości produktów, ani teŜ okresów ich waŜności, a jedynie opisu informującego o cenie. Nadmieniła, Ŝe nie prowadzi Ŝadnej dodatkowej działalności. Decyzją z dnia 20 stycznia 2014 r. (nr akt sprawy: HU.8361.115.2013/39DEC/13/ 4DEC/13) – doręczoną stronie w dniu 22 stycznia 2014 r., na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 (wskazując błędnie w sentencji pkt 1 zamiast pkt 3, na skutek oczywistej pomyłki pisarskiej) i art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Śląski WIIH odmówił stronie umorzenia części kary pienięŜnej wymierzonej decyzją Śląskiego WIIH z dnia 27 sierpnia 2013 r. i następnie utrzymanej w mocy decyzją Prezesa UOKiK z dnia 16 października 2013 r. Pismem z dnia 5 lutego 2014 r., strona złoŜyła do Prezesa UOKiK odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o pozytywne rozpatrzenie wniosku z dnia 27 grudnia 2013 r. W odwołaniu powtórzyła argumenty zawarte w ww. piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. oraz podniosła, Ŝe przedstawiony w uzasadnieniu do zaskarŜonej decyzji argument o dochodach jej Ŝony jest nie do przyjęcia, skoro to strona i jej firma ponoszą odpowiedzialność, a nie jej Ŝona. Pismem z dnia 24 lutego 2014 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 7 i 8, Ŝe kary pienięŜne stanowią dochód budŜetu państwa (są wpłacane na rachunek bankowy wojewódzkiego inspektoratu Inspekcji Handlowej) i do kar pienięŜnych w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 2 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, jeŜeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się równieŜ do opłat i niepodatkowych naleŜności budŜetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niŜ wymienione w § 1 pkt 1 organy i organom, o których mowa w § 2, przysługują uprawnienia organów podatkowych. Pod pojęciem podatków, w myśl art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej, rozumie się takŜe niepodatkowe naleŜności budŜetowe. To ostatnie pojęcie jest rozumiane jako niebędące 4 podatkami i opłatami naleŜności stanowiące dochód budŜetu państwa lub budŜetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych (art. 3 pkt 8). Tym samym, kara pienięŜna, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, stanowi niepodatkową naleŜność budŜetu państwa. Zgodnie z art. 40a ust. 6 ustawy o jakości handlowej, termin zapłaty kary pienięŜnej wynosi 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stała się ostateczna. Podatek niezapłacony w terminie płatności, w myśl art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej, staje się zaległością podatkową. Przepisy regulujące ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych zawarte są w rozdziale 7a działu III Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy, w myśl art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, na wniosek podatnika, z zastrzeŜeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem podatnika lub interesem publicznym, moŜe: odroczyć termin płatności podatku lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty (pkt 1); odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (pkt 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). Organ podatkowy, zgodnie z art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą moŜe udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych określonych w art. 67a, które nie stanowią pomocy publicznej. Z powyŜszego wynika, Ŝe przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań publicznoprawnych – w niniejszej sprawie kary pienięŜnej stanowiącej niepodatkową naleŜność budŜetu państwa – w świetle art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej – moŜe nastąpić, jeŜeli przemawia za tym waŜny interes strony lub interes publiczny. Są to ustawowe kryteria, których wystąpienie umoŜliwia organowi podatkowemu (w tym przypadku Śląskiemu WIIH) na wniosek podatnika (strony) przyznanie ulgi, co nie jest obowiązkiem organu, tylko jego uprawnieniem. NaleŜy wskazać, Ŝe w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, Ŝe decyzja dotycząca ulgi w spłacie naleŜności ma charakter uznaniowy, co oznacza, Ŝe organ administracyjny, przy ustalonym stanie faktycznym ma moŜliwość wyboru negatywnego lub pozytywnego dla strony sposobu rozstrzygnięcia jej wniosku. MoŜe on – ale nie musi – zastosować ulgę, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie ustawowych przesłanek nie obliguje organu do zastosowania ulgi, jaką jest np. umorzenie części kary pienięŜnej. Zatem ustalenie, Ŝe istnieją przyczyny z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (określone jako waŜny interes strony lub interes publiczny), które uzasadniałyby ewentualne umorzenie części kary pienięŜnej, stanowi konieczną przesłankę do rozwaŜenia moŜliwości częściowego umorzenia, ale samo przez się nie zobowiązuje organu do wydania decyzji pozytywnej dla strony. Jednocześnie, organ jest związany wnioskiem strony w tym sensie, Ŝe nie moŜe zastosować ulgi innej niŜ ta, o którą wnosi strona (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt II FSK 2130/11). W niniejszej sprawie, w dniu 31 grudnia 2013 r. strona, na skutek powstałej zaległości z tytułu kary pienięŜnej wymierzonej w wysokości 900 zł w drodze decyzji Śląskiego WIIH 5 z dnia 27 sierpnia 2013 r., po upływie 30 dni od dnia, w którym uprawomocniła się decyzja Prezesa UOKiK z dnia 16 października 2013 r. (decyzja ta stała się ostateczna w dniu 23 października 2013 r., a więc termin, w którym strona była obowiązana dokonać zapłaty kary upływał w dniu 22 listopada 2013 r.), wystosowała do organu pierwszej instancji wniosek (pismo z dnia 27 grudnia 2013 r.), którego istotą było domaganie się częściowego umorzenia kary. We wniosku podniosła, Ŝe przy ustalaniu wysokości kary uwzględniono tylko wartość zakwestionowanych wędlin, a nie wzięto pod uwagę dochodu i obrotu, jaki przedstawiła jej firma. Zaznaczyła, Ŝe nałoŜenie na jej firmę kary (jak ujęła „tak wysokiej”) moŜe stanowić dla niej zagroŜenie płynności finansowej i doprowadzić do jej eliminacji, co z kolei podwaŜa zastosowanie przepisu art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Strona wyjaśniła takŜe w piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie Śląskiego WIIH z dnia 2 stycznia 2014 r. do przedłoŜenia dowodów w sprawie przyznania wnioskowanej ulgi), Ŝe dokumenty potwierdzające słabą kondycję finansową jej firmy zostały przekazane na etapie ustalania wysokości kary (czyli na etapie postępowania w sprawie wymierzenia kary pienięŜnej). Dodała, Ŝe została ukarana po raz pierwszy i kara ta nie dotyczyła w Ŝadnym wypadku jakości produktów, ani teŜ okresów ich waŜności, a jedynie opisu informującego o cenie. Nadmieniła, Ŝe nie prowadzi Ŝadnej dodatkowej działalności. Organ pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do przyznania wnioskowanej ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w drodze decyzji z dnia 20 stycznia 2014 r., odmówił stronie umorzenia części kary pienięŜnej. Odwołując się od wydanej decyzji, strona wniosła o pozytywne rozpatrzenie wniosku z dnia 27 grudnia 2013 r. W odwołaniu powtórzyła argumenty zawarte w ww. piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. oraz podniosła, Ŝe przedstawiony w uzasadnieniu do zaskarŜonej decyzji argument o dochodach jej Ŝony jest nie do przyjęcia. Odnosząc się do powyŜszego, naleŜy podkreślić, Ŝe istotą postępowania w zakresie ulgi w spłacie naleŜności jest moŜliwość swobodnego wyboru przez organ administracyjny rozstrzygnięcia (w granicach tzw. uznania administracyjnego), po uprzednim wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w kontekście zaistnienia ustawowych przesłanek, umoŜliwiających zastosowanie ulgi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1098/09). Nie budzi zatem wątpliwości, Ŝe ocena, czy w sprawie istnieją przesłanki umorzenia części naleŜności, moŜe być dokonana wyłącznie po wszechstronnym i wnikliwym rozwaŜeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2002 r. sygn. akt III SA 2302/00). Po uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszelkich okoliczności faktycznych organ winien jednoznacznie stwierdzić, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tj. waŜny interes podatnika lub interes publiczny, przy czym brak ich wystąpienia powoduje, iŜ przepis ten w ogóle nie moŜe mieć zastosowania. Dopiero wystąpienie powyŜszych przesłanek nakazuje rozwaŜenie moŜliwości częściowego umorzenia. Warto w tym miejscu podkreślić, Ŝe ocena 6 istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku strony o przyznanie ulgi, jako odnosząca się do merytorycznej zasadności tego wniosku, musi uwzględniać stan sprawy istniejący w dacie wydania decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1413/07). Analizując akta sprawy, Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe strona, domagając się przyznania ulgi w postaci umorzenia części kary pienięŜnej, wskazała na trudną sytuacją finansową jej firmy. JednakŜe strona nie wykazała, jakie czynniki przyczyniły się do tego stanu rzeczy, ani teŜ nie przedłoŜyła Ŝadnych dokumentów słuŜących weryfikacji jej twierdzeń i pozwalających na ocenę sytuacji, w jakiej znajduje się jej firma. W związku z tym, pod rygorem pominięcia, organ pierwszej instancji wezwał stronę w piśmie z dnia 2 stycznia 2014 r., do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, poprzez złoŜenie dokumentów, w szczególności potwierdzających trudną sytuację finansową i moŜliwość zagroŜenia płynności finansowej jej firmy, z uwagi na waŜny interes strony lub interes publiczny. Pomimo wezwania, strona nie przekazała Ŝadnych dokumentów, ograniczając się w tym zakresie jedynie do złoŜenia wyjaśnień w piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r., iŜ dokumenty potwierdzające słabą kondycję finansową jej firmy zostały przekazane na etapie ustalania wysokości kary. Do akt sprawy dołączono zatem złoŜone przez stronę na etapie odrębnego postępowania w sprawie wymierzenia kary pienięŜnej, zestawienie podatkowe PIT/B (dotyczące dochodu strony z pozarolniczej działalności gospodarczej) oraz zeznanie podatkowe PIT-36 za rok 2012 (dotyczące równieŜ innych źródeł dochodu strony, poza pochodzącymi z prowadzonej działalności gospodarczej i dochodu jej Ŝony). Jak wynika z uzasadnienia do zaskarŜonej decyzji, powyŜsze informacje o dochodach strony i jej Ŝony za rok 2012 zostały uwzględnione przy ocenie jej aktualnej sytuacji finansowej. Analizując sposób składania przedmiotowego wniosku, Prezes UOKiK zauwaŜa, Ŝe strona powołała się jedynie na trudną sytuacją finansową jej firmy i podniosła jednocześnie argumenty typowe dla odwołania, zmierzające do zakwestionowania wysokości wymierzonej jej kary. Strona zachowała się podobnie w przypadku wezwania jej do uzupełnienia wniosku o brakujące dokumenty, uzasadniające częściowe umorzenie kary. Zdaniem Prezesa UOKiK, takie zachowanie strony nie wskazywało na brak chęci współpracy ze Śląskim WIIH, tylko na brak zrozumienia treści jego wezwania, co powinno zobligować organ pierwszej instancji do skierowania do strony kolejnego wezwania z wyjaśnieniem, Ŝe wniosek musi być nie tylko prawidłowo sprecyzowany, co do rodzaju i zakresu Ŝądania, ale takŜe musi być prawidłowo uzasadniony i zawierać niezbędne dokumenty potwierdzające waŜny interes strony lub interes publiczny. Tymczasem, organ pierwszej instancji poprzestał na jednym wezwaniu i dokonał merytorycznej oceny wniosku, pomimo iŜ strona nie wykazała własnej inicjatywy dowodowej w zakresie udowodnienia korzystnych dla niej okoliczności. Jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, rozpoznając wniosek strony na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, organ administracji nie jest zwolniony od dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, co do faktycznej sytuacji materialnej, rodzinnej i osobistej strony pod względem moŜliwości uregulowania przez nią zaległej naleŜności. ChociaŜ, co do zasady, naleŜy zgodzić się z tym, Ŝe inicjatywa dowodowa powinna naleŜeć głównie do strony, to jednak w przypadkach szczególnie osób nieporadnych 7 (działających bez fachowej pomocy), od organu naleŜy oczekiwać nie tylko prawidłowego i wyczerpującego udzielania stronie informacji o prawie, ale takŜe przynajmniej podstawowej inicjatywy dowodowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2010 r. VIII SA/Wa 869/09). W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, aby stwierdzić, czy w sprawie waŜny interes strony lub interes publiczny mógłby uzasadniać pozytywne rozpatrzenie wniosku, co stanowiło naruszenie przepisów art. 6 i 7 Kpa, w związku z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. NaleŜy podkreślić, Ŝe organy administracji publicznej, zgodnie z art. 6 Kpa działają na podstawie przepisów prawa, a w myśl art. 7 Kpa w toku postępowania stoją one na straŜy praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe dopiero właściwa interpretacja przepisów prawa materialnego, pozwala na przeprowadzenie postępowania dotyczącego wniosku strony o umorzenie części kary pienięŜnej, z zachowaniem obowiązujących w tym zakresie norm prawa. NaleŜy w tym miejscu podkreślić, Ŝe pojęcia waŜnego interesu strony nie moŜna ograniczać wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy teŜ zdarzeń losowych, uniemoŜliwiających zapłatę zaległości, gdyŜ pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale takŜe normalną sytuację ekonomiczną strony, a więc wysokość uzyskiwanych przez nią dochodów i wydatków, odnoszących się do niej lub do członków jej najbliŜszej rodziny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 31/08). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w zakresie wniosku strony o umorzenie części kary pienięŜnej, naleŜy w szczególności uzupełnić materiał dowodowy i dokonać jego oceny merytorycznej pod względem zaistnienia przesłanek waŜnego interesu strony lub interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. NaleŜy w tym celu powiadomić stronę o obowiązujących przepisach prawa i wezwać ją do wskazania wszelkich okoliczności i dowodów, które miałyby słuŜyć uzasadnieniu wniosku. Informacja ta powinna być przekazywana stronie w sposób wyczerpujący i zrozumiały. W związku z powyŜszym, w piśmie skierowanym do strony naleŜy przede wszystkim wyjaśnić, Ŝe wniosek powinien zawierać uzasadnienie zaistnienia waŜnego interesu strony lub interesu publicznego, czyli opis sytuacji strony i powodów, dla których nie moŜe ona zapłacić w całości kary pienięŜnej oraz wskazanie zakresu Ŝądania, tj. określenia, w jakiej części kara powinna zostać umorzona. Dodatkowo naleŜy zwrócić uwagę, Ŝe do wniosku naleŜy dołączyć dokumenty potwierdzające przedstawione fakty, np. aktualne deklaracje podatkowe, rachunek wyników i bilansu za ostatni rok, zestawienie przychodów i kosztów za ostatni okres, umowy kredytowe, zaświadczenia z banków o obsłudze tych umów oraz inne dokumenty, wskazujące na stan zaległości lub zadłuŜenia strony. 8 Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której uchyla zaskarŜoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności naleŜy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z poźn. zm.), od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Lucjan Hartmann prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. HARTMANN Lucjan Hartmann ul. 17 Lipca 23 41-250 Czeladź 2. Śląski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Katowicach 3. a/a