DIH-17/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-12(5)/14/AgŁ Warszawa, 6 marca 2014 r. DECYZJA DIH-1/17/2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 148) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Tomasza Maniaka, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą FIRMA HANDLOWA Tomasz Maniak w Radomiu, od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie z dnia 15 stycznia 2014 r. (nr akt sprawy: PO.830.201.2013.PS, DR.8361.511.2013), którą ww. przedsiębiorcy wymierzono karę pienięŜną w wysokości 800 zł (słownie: osiemset złotych), z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej dziesięciu partii produktów oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 226,55 zł – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 23-25 października 2013 r. przez inspektorów reprezentujący Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie, zwanego dalej „Mazowieckim WIIH”, w placówce „Delikatesy Słoneczko” mieszczącej się w Radomiu przy ul. Górniczej 6A, naleŜącej do przedsiębiorcy Tomasza Maniaka, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą FIRMA HANDLOWA Tomasz Maniak w Radomiu, zwanego dalej równieŜ „stroną”, zakwestionowano sposób oznakowania dziesięciu partii produktów oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 226,55 zł (na 13 partii ogółem ocenianych w tym zakresie), tj.:
pięciu partii wędlin o łącznej wartości 181,55 zł, tj.: – pieczeni rzymskiej w ilości 1,90 kg (15,90 zł/kg), – mortadeli w ilości 1,30 kg (11,30 zł/kg), – salcesonu ozorkowego w ilości 1,00 kg (22,80 zł/kg), 2 – kiełbasy wiejskiej w ilości 5,00 kg (19,80 zł/kg), – kaszanki gryczanej w ilości 1,50 kg (9,90 zł/kg), z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych produktów lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom – nazwy (albo imienia i nazwiska producenta) oraz wykazu składników, co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych”;
pięciu partii pieczywa o łącznej wartości 45,00 zł, tj.: – chleba firmowego (0,60 kg) w ilości 3 sztuk (2,20 zł/szt.), – bułki śniadaniowej (0,05 kg) w ilości 10 sztuk (0,40 zł/szt.), – bułki małej (60 g) w ilości 50 sztuk (0,50 zł/szt.), – palucha (90 g) w ilości 3 sztuk (0,80 zł/szt.), – chleba wiejskiego (1,00 kg) w ilości 1 sztuki (7,00 zł/szt.), z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych produktów lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom – wykazu składników, co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ww. rozporządzenia. PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 25 października 2013 r. (nr akt kontroli: DR.8361.511.2013) oraz wykazie zakwestionowanych wędlin (załącznik nr 4 i 5 do tego protokołu) i pieczywa (załącznik nr 2 i 3 do tego protokołu). Do akt sprawy dołączono takŜe pismo z dnia 24 października 2013 r., zobowiązujące kontrolowanego do przekazania informacji o wielkości obrotów za rok 2012. Kontrolowany przekazał Ŝądane informacje w dniu 28 października 2013 r. W związku z powyŜszymi niezgodnościami, Mazowiecki WIIH zawiadomił stronę w piśmie z dnia 18 grudnia 2013 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej”, kary pienięŜnej z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dziesięciu ww. partii produktów oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 226,55 zł, informując takŜe o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz składania wniosków dowodowych. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 15 stycznia 2014 r. (doręczoną stronie w dniu 20 stycznia 2014 r.), Mazowiecki WIIH wymierzył stronie, na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowe, karę pienięŜną w wysokości 800 zł z tytułu wprowadzenia do obrotu nieprawidłowo oznakowanych dziesięciu ww. partii produktów oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 226,55 zł. Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. (nadanym w dniu 28 stycznia 2014 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony 3 Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o odstąpienie od wymierzenia jej – jak ujęła – tak wysokiej kary pienięŜnej. W odwołaniu podniosła, Ŝe za wykroczenie polegające na nieprawidłowym oznakowaniu przedmiotowych produktów została ukarana mandatem w wysokości 100 zł, a następnie, w drodze decyzji, za to samo wykroczenie wymierzono jej karę pienięŜną w wysokości 800 zł. Strona uwaŜa, Ŝe decyzja ta jest dla niej zbyt krzywdząca, gdyŜ to przede wszystkim producenci i dostawcy towarów do punktów sprzedaŜy powinni wywiązywać się ze swoich obowiązków i dostarczać towary odpowiednio oznakowane. Dodała, Ŝe wymierzenie jej kary w wysokości 800 zł jest duŜym obciąŜeniem finansowym dla jej rodziny. Pismem z dnia 7 lutego 2014 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. KaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno- spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na podstawie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Jakość handlowa, w myśl art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej, to cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania – nieobjęte jednak wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Oznakowanie środków spoŜywczych, jak wynika z definicji jakości handlowej zawartej w art. 3 pkt 5 tej ustawy, jest jednym z jej elementów. Wymagania jakości handlowej dotyczące oznakowania produktów oferowanych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy zostały określone w rozporządzeniu w sprawie 4 znakowania środków spoŜywczych. Przepis § 17 tego rozporządzenia stanowi w ust. 1, Ŝe w przypadku środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się nazwę albo imię i nazwisko producenta (pkt 1) oraz wykaz składników (pkt 2), a w ust. 2, Ŝe informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej tego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. W niniejszej sprawie, w wyniku kontroli przeprowadzonej w placówce naleŜącej do Tomasza Maniaka, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą FIRMA HANDLOWA Tomasz Maniak w Radomiu, przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego WIIH (opisanej w protokole kontroli z dnia 25 października 2013 r.), zakwestionowano sposób oznakowania dziesięciu ww. partii produktów oferowanych bez opakowań o łącznej wartości 226,55 zł, tj.:
pięciu ww. partii wędlin o łącznej wartości 181,55 zł, z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych produktów lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom – nazwy (albo imienia i nazwiska producenta) oraz wykazu składników, co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych;
pięciu ww. partii pieczywa o łącznej wartości 45,00 zł, z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy na wywieszkach dotyczących tych produktów lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom – wykazu składników, co stanowiło naruszenie treści § 17 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ww. rozporządzenia. Na podstawie powyŜszych ustaleń, organ pierwszej instancji uznał, Ŝe wprowadzone do obrotu przedmiotowe produkty są artykułami rolno-spoŜywczymi nieodpowiadającymi pod względem oznakowania jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej – co nosiło znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej oraz skutkowało wymierzeniem stronie kary pienięŜnej w wysokości 800 zł. Jak wynika z art. 40a ust. 4 ustawy o jakości handlowej, kary pienięŜne, o których mowa w ust. 1-3 tego artykułu, wymierza w drodze decyzji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzania kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Tym samym, decyzją z dnia 15 stycznia 2014 r., Mazowiecki WIIH wymierzył powyŜszą karę Tomaszowi Maniakowi, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą FIRMA HANDLOWA Tomasz Maniak w Radomiu, tj. przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu nieprawidłowo oznakowane przedmiotowe produkty. Odwołując się od wydanej decyzji, strona podniosła, Ŝe za wykroczenie polegające na nieprawidłowym oznakowaniu dziesięciu ww. partii produktów oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań została ukarana mandatem w wysokości 100 zł, a następnie w drodze decyzji za to samo wykroczenie wymierzono jej karę pienięŜną w wysokości 800 zł. Strona uwaŜa, Ŝe decyzja ta jest zbyt krzywdząca, gdyŜ to przede wszystkim producenci i dostawcy towarów 5 do punktów sprzedaŜy powinni wywiązywać się ze swoich obowiązków i dostarczać towary odpowiednio oznakowane. Odnosząc się do powyŜszych zarzutów, naleŜy zauwaŜyć, Ŝe przepis art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej – stanowiący podstawę prawną do wydania zaskarŜonej decyzji – określa karę pienięŜną wyłącznie za wprowadzenie do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej produktów. Wymagania jakości handlowej w zakresie oznakowania – jak wskazano powyŜej – określa rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych. Wymaganiami tymi nie jest objęte uwidacznianie cen środków spoŜywczych, unormowane na podstawie innych regulacji, tak materialnych, jak i sankcyjnych. Jak wynika z protokołu kontroli, dziesięć ww. partii produktów oferowanych bez opakowań (wskazanych w decyzji organu pierwszej instancji) nie spełniało wymagań określonych w rozporządzeniu w sprawie znakowania środków spoŜywczych (karta nr 2 i 3), natomiast czternaście asortymentów produktów oferowanych w opakowaniach jednostkowych (czyli innych produktów) nie było oznaczonych cenami w sposób określony w ustawie z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 z późn. zm.) i przepisach wydanych na jej podstawie (karta nr 5). PowyŜsze ustalenia kontroli, wskazujące na popełnienie deliktu administracyjnego z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, polegającego na wprowadzeniu do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej dziesięciu ww. partii produktów oferowanych bez opakowań – stanowiły podstawę do wymierzenia stronie kary pienięŜnej w wysokości 800 zł, natomiast wskazujące na popełnienie wykroczenia z art. 137 § 1 Kodeksu wykroczeń, polegającego na naruszeniu przepisów o obowiązku uwidaczniania cen – stanowiły podstawę do ukarania Ŝony strony (odpowiedzialnej za uwidacznianie cen) grzywną w drodze mandatu karnego kredytowanego w wysokości 100 zł. Były to odrębne i niezaleŜne od siebie postępowania. Nie moŜna zatem zgodzić się z argumentem strony, Ŝe za ten sam czyn ukarano ją dwukrotnie. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe do obowiązków podmiotów działających na rynku spoŜywczym – a takim jest strona – w myśl art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem (WE) nr 178/2002”, naleŜy zapewnienie na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Z powyŜszego wynika, Ŝe obowiązek zapewnienia zgodności Ŝywności z przepisami prawa Ŝywnościowego spoczywa na kaŜdym podmiocie działającym na rynku spoŜywczym, a więc zarówno na producencie czy dostawcy towarów do punktów sprzedaŜy, jak i na sprzedawcy detalicznym. PowyŜsze stanowisko Prezesa UOKiK, w kwestii odpowiedzialności znajduje równieŜ potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, np. w wyroku: z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 126/10, z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/10 i z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1044/10, z których 6 wynika, Ŝe nie tylko producent czy dystrybutor sprowadzający Ŝywność z innych krajów, ale takŜe podmiot działający na rynku spoŜywczym jako sprzedawca detaliczny odpowiada za jakość handlową produktów w swoim przedsiębiorstwie i podlega karze pienięŜnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Strona, wprowadzając do obrotu nieprawidłowo oznakowane przedmiotowe produkty oferowane bez opakowań, nie dochowała powyŜszych obowiązków. NaleŜy w tym miejscu wskazać, Ŝe pojęcie obrotu zostało wyjaśnione w art. 3 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, jako czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, w którym wprowadzenie na rynek, zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie Ŝywności w celu sprzedaŜy, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaŜy lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaŜ, dystrybucję i inne formy dysponowania. W rozumieniu tego przepisu, strona – co nie jest przez nią kwestionowane – wskazane w decyzji organu pierwszej instancji produkty posiadała w celu sprzedaŜy, a więc wprowadziła je do obrotu, co skutkowało wymierzeniem jej kary pienięŜnej, stosownie do nakazu wynikającego z w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej. Dodać naleŜy, Ŝe przepis ten nie przewiduje moŜliwości odstąpienia od ukarania podmiotu odpowiedzialnego za naruszenie wskazanych przepisów o jakości handlowej. W niniejszej sprawie, Mazowiecki WIIH był uprawniony do wymierzenia stronie kary w granicach określonych przepisem art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, tj. od 500 zł do 1 132,75 zł (5 x 226,55 zł), gdzie górna jej granica stanowi pięciokrotną wartość korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu zakwestionowanych dziesięciu ww. partii produktów o łącznej wartości 226,55 zł. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, Ŝe ustalając wysokość kary w powyŜszych granicach, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny wszystkich kryteriów wymienionych w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, co znajduje swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu do zaskarŜonej decyzji. Stronie wymierzono karę w wysokości 800 zł, która mieści się w wyznaczonym ustawowo przedziale. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Skuteczność kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego przejawia się w moŜliwości jej nałoŜenia i wyegzekwowania. śeby kara była odstraszająca jej wysokość musi być dotkliwa dla przedsiębiorcy. Kara nałoŜona na podmiot musi spełniać głównie funkcję prewencyjną, tj. być ostrzeŜeniem dla przedsiębiorcy, w celu niedopuszczenia do powstania nieprawidłowości w przyszłości. NałoŜona sankcja powinna spełniać równieŜ funkcję represyjną, czyli stanowić powaŜną dolegliwość, ale nie eliminować przedsiębiorcy z rynku. Podkreślić naleŜy, Ŝe celem ustawy o jakości handlowej jest w szczególności ochrona konsumentów przed produktami niespełniającymi wymagań m.in. w zakresie oznakowania, stąd teŜ kary wymierzane z tego tytułu, po uwzględnieniu przesłanek określonych w art. 40a ust. 5 tej ustawy, stanowiących podstawę wymiaru ich wysokości, nie mogą być symboliczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 769/10). 7 Zdaniem Prezesa UOKiK, wymierzona stronie kara będzie właściwa do osiągnięcia zakładanego celu, jakim jest zapewnienie, aby w sprzedaŜy były dostępne wyłącznie produkty odpowiadające jakości handlowej, a ponadto spełni swoją funkcję prewencyjną i represyjną, skłaniając stronę do przestrzegania przepisów o jakości handlowej, przede wszystkim z uwagi na wykazane powyŜej niedopełnienie obowiązków pod względem zapewnienia prawidłowego oznakowania przedmiotowych produktów oferowanych bez opakowań. Tym samym, zawarty w odwołaniu wniosek strony o odstąpienie od wymierzenia jej kary w powyŜszej wysokości, naleŜy uznać za niezasadny zarówno w świetle ustaleń kontroli, jak i obowiązujących przepisów prawa dotyczących wymierzania kar pienięŜnych na gruncie ustawy o jakości handlowej. ZwaŜywszy, Ŝe strona podniosła w odwołaniu, iŜ wymierzenie jej kary w wysokości 800 zł jest duŜym obciąŜeniem finansowym dla jej rodziny, Prezes UOKiK zwraca uwagę, Ŝe przesłanka wielkości obrotów strony za rok 2012 została wzięta pod uwagę przez organ pierwszej instancji przy ustalaniu wysokości sankcji, zgodnie z dyspozycją art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, a kwestia jej sytuacji ekonomicznej moŜe zostać uwzględniona dopiero po uprawomocnieniu się niniejszej decyzji, przy ewentualnym zastosowaniu ulg w spłacie naleŜności publiczno-prawnej, jaką jest wymierzona kara pienięŜna. W myśl art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na wniosek strony w przypadkach uzasadnionych waŜnym interesem strony lub interesem publicznym, moŜe: odroczyć termin płatności podatku (kary pienięŜnej) lub rozłoŜyć zapłatę podatku na raty (pkt 1); odroczyć lub rozłoŜyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji (pkt 2); umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną (pkt 3). NaleŜy zaznaczyć, Ŝe kara pienięŜna staje się zaległością w sytuacji, gdy nie zostanie uiszczona w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary pienięŜnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. 8 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z poźn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Tomasz Maniak prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą FIRMA HANDLOWA Tomasz Maniak ul. Górnicza 6A, 26-600 Radom 2. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie 3. a/a