DIH-13/2014

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-6(4)/14/JS Warszawa, 18 lutego 2014 r. DECYZJA DIH-1/ 13 /2014 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.), art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Tadeusza Rzeźnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPH „FARMER” Tadeusz Rzeźnik w Rurzycy od decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia 30 grudnia 2013 r. Nr WKś.8361.112.2013/J-60/2013 (nr akt sprawy: WKś.8361.112.2013), którą wymierzono ww. przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 1.991,00 zł (słownie: jeden tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden złotych) na którą składa się: − kara w kwocie 972,00 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu 16 partii wędlin o łącznej wartości 335,19 zł nieodpowiadających jakości handlowej z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy wykazu składników wędlin, − kara w kwocie 1.019,00 zł stanowiąca wysokość kar nałoŜonych w okresie 24 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, o którą podwyŜsza się wymierzoną karę, w związku z wprowadzeniem do obrotu produktów tego samego rodzaju nieodpowiadających jakości handlowej ze względu na tę samą wadę, utrzymuje zaskarŜoną decyzję w mocy. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 21 – 24 czerwca 2013 r. przez inspektorów reprezentujących Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, zwanego dalej równieŜ „Zachodniopomorskim WIIH” na stoisku mięsnym nr 64 PPH „FARMER” w Szczecinie przy ul. Krzywoustego 9-10 naleŜącym do przedsiębiorcy Tadeusza Rzeźnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPH „FARMER” Strona 2 z 8 Tadeusz Rzeźnik w Rurzycy stwierdzono, Ŝe do sprzedaŜy oferowano 16 partii wędlin bez opakowań o łącznej wartości 335,19 zł, tj.: kiełbasę czosnkową wieprzowo-drobiową, wędzoną, parzoną; kiełbasę góralską wieprzowo-drobiową, parzoną, wędzoną; kabanosy wieprzowe wędzone, parzone; kiełbasę wieprzową podsuszoną - pęto z wędzarni Jana; kiełbasę jałowcową wieprzowo-drobiową; kiełbasę parówkową wieprzowo-drobiową; kiełbasę polską wędzoną średniorozdrobnioną; bosmanki – kiełbasę wieprzowo-drobiową; kiełbasę jarmarczną wieprzowo-drobiową, wędzoną; kiełbasę domową wieprzowo-drobiową; kiełbasę z szynki wieprzowo-drobiową; kiełbasę podwawelską wieprzowo-drobiową; kiełbasę podlaską wędzoną, parzoną wieprzowo-drobiową; meksykańskie kiełbaski wieprzowo- drobiowe, wędzone; węgierską kiełbasę wieprzowo-drobiową; parówki z szynki wieprzowo- drobiowe, wędzone, przy których w miejscu ich sprzedaŜy nie uwidoczniono w jakiejkolwiek formie informacji o wykazie składników. PowyŜsze naruszało § 17 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spoŜywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 z późn. zm.), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie znakowania środków spoŜywczych” , w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2013 r. (tj. przed wejściem w Ŝycie nowelizacji wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 marca 2013 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych - Dz. U. z 2013 r., poz. 414). Stan faktyczny stwierdzony podczas kontroli naruszał równieŜ § 17 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ww. rozporządzenia w obecnym brzmieniu. PowyŜsze ustalenia udokumentowano w Protokole kontroli z dnia 24 czerwca 2013 r. (nr akt kontroli: WKś.8361.112.2013). Pismem z dnia 27 listopada 2013 r. Zachodniopomorski WIIH zawiadomił przedsiębiorcę Tadeusza Rzeźnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPH „FARMER” Tadeusz Rzeźnik w Rurzycy o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pienięŜnej określonej w art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o jakości handlowej” , z tytułu wprowadzenia do obrotu 16 ww. partii wędlin nieodpowiadających jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej. Poinformował takŜe stronę o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia 30 grudnia 2013 r. Nr WKś.8361.112.2013/J-60/2013 (nr akt: WKś.8361.112.2013), Zachodniopomorski WIIH, w oparciu o art. 40a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 ustawy o jakości handlowej, wymierzył ww. przedsiębiorcy karę pienięŜną w wysokości 1.991,00 zł (słownie: jeden tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden złotych) na którą składała się: Strona 3 z 8 − kara w kwocie 972,00 zł w związku z wprowadzeniem do obrotu 16 partii wędlin o łącznej wartości 335,19 zł nieodpowiadających jakości handlowej z uwagi na brak w miejscu sprzedaŜy wykazu składników wędlin, − kara w kwocie 1.019,00 zł stanowiąca wysokość kar nałoŜonych w okresie 24 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli, o którą podwyŜsza się wymierzoną karę, w związku z wprowadzeniem do obrotu produktów tego samego rodzaju nieodpowiadających jakości handlowej ze względu na tę samą wadę. Pismem z dnia 10 stycznia 2014 r., strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o anulowanie wymierzonej kary, poniewaŜ jest dla niej bardzo krzywdząca. Strona stwierdziła, Ŝe skład asortymentu jest dostępny dla kaŜdego zainteresowanego klienta w „ksiąŜce produktów”, która jest podawana przez ekspedientkę na Ŝyczenie konsumenta. Jej zdaniem jest to lepszy sposób informowania konsumentów z uwagi na liczne kradzieŜe „ksiąŜek produktów”. Strona zwróciła uwagę na fakt, Ŝe juŜ pierwszego dnia kontroli na Ŝądanie inspektorów kierownik sklepu powiesiła w miejscu dostępnym dla konsumentów zeszyt, w którym znajdowały się etykiety ze składem oferowanych wędlin. Pismem z dnia 23 stycznia 2014 r., Prezes UOKiK poinformował przedsiębiorcę Tadeusza Rzeźnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PHU „FARMER” Tadeusz Rzeźnik w Rurzycy, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje na podstawie art. 10 Kpa prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Obowiązujące regulacje prawne w zakresie obrotu produktami Ŝywnościowymi to jest, w szczególności, rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. L 31 z 1.2.2002, s. 1 z późn. zm.) – zwane dalej „ rozporządzeniem 178/2002 ”, tworzą podstawy do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i interesów konsumentów w zakresie Ŝywności. W art. 8 stanowi ono, iŜ prawo Ŝywnościowe ma na celu ochronę interesów konsumentów i powinno stanowić podstawę dokonywania przez konsumentów świadomego wyboru związanego ze spoŜywaną przez nich Ŝywnością. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli Strona 4 z 8 w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Definicja jakości handlowej zawarta w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej obejmuje m.in. wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania artykułów rolno-spoŜywczych, nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, artykuły rolno-spoŜywcze wprowadzane do obrotu są oznakowane. Wydane w oparciu m.in. o ustawę o jakości handlowej rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2013 r. stanowi w § 17, Ŝe w przypadku środków spoŜywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy, oprócz nazwy środka spoŜywczego podaje się nazwę albo imię i nazwisko producenta, wykaz składników, klasę jakości handlowej albo inny wyróŜnik jakości handlowej, jeŜeli zostały one ustalone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spoŜywczych lub ich grup albo jeŜeli obowiązek podawania klasy jakości handlowej albo wyróŜnika wynika z odrębnych przepisów. Informacje te podaje się w miejscu sprzedaŜy na wywieszce dotyczącej danego środka spoŜywczego lub w inny sposób w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe w przeciwieństwie do sprzedaŜy Ŝywności w formie opakowanej, w przypadku wyrobów oferowanych luzem oznakowanie w miejscu sprzedaŜy stanowi praktycznie jedyne źródło informacji dla nabywcy o rodzaju i właściwościach środka spoŜywczego. Ustawa o jakości handlowej stanowi w art. 40a ust. 1 pkt 3, Ŝe kaŜdy, kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów, podlega karze pienięŜnej w wysokości do pięciokrotnej wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów rolno-spoŜywczych do obrotu, nie niŜszej jednak niŜ 500 zł. Ustalając wysokość kary pienięŜnej, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia, na mocy art. 40a ust. 5 tej ustawy, stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia, zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku artykułów rolno-spoŜywczych i wielkość jego obrotów. Zgodnie z art. 40a ust. 3 ww. ustawy kto wprowadza ponownie do obrotu produkt tego samego rodzaju, który nie odpowiada jakości handlowej ze względu na tę samą wadę, podlega karze pienięŜnej ustalonej - w zaleŜności od stwierdzonej wady - zgodnie z ust. 1 pkt 3 lub 4, podwyŜszonej o wysokość kar nałoŜonych w okresie 24 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Strona 5 z 8 W niniejszej sprawie, w toku kontroli przeprowadzonej na stoisku mięsnym naleŜącym do przedsiębiorcy Tadeusza Rzeźnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPH „FARMER” Tadeusz Rzeźnik w Rurzycy stwierdzono, Ŝe 16 partii wędlin oferowanych do sprzedaŜy wędlin nie spełniało wymagań określonych w przepisach. W opinii Prezesa UOKiK ustalenia kontroli odnoszące się do braku oznaczeń 16 partii wędlin wskazywały na popełnienie czynu opisanego w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, a więc były podstawą do wymierzenia stronie kary określonej w tym przepisie. Odwołując się od decyzji strona wniosła o anulowanie wymierzonej kary, poniewaŜ jej zdaniem jest ona bardzo krzywdząca. Prezes UOKiK podkreśla, Ŝe przyjęte przez ustawodawcę brzmienie art. 40a ust. 1 ustawy o jakości handlowej wprowadza mechanizm polegający na tym, Ŝe kaŜdy, w stosunku do kogo zostanie ustalone, iŜ wprowadził do obrotu nieodpowiadające jakości handlowej artykuły rolno-spoŜywcze, podlega karze przewidzianej w tym przepisie. Oznacza to, Ŝe samo stwierdzenie – udowodnienie faktu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadających jakości handlowej produktów, powoduje konieczność nałoŜenia stosownej kary (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/10). Odpowiedzialność określona w tych przepisach ma charakter obiektywny, natomiast przesłanką jej przyjęcia jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu produktów o niewłaściwej jakości handlowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 126/10). W związku z powyŜszym nie moŜe być mowy o odstąpieniu lub anulowaniu kary wymierzonej przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu stwierdzenia strony, Ŝe skład wędlin jest dostępny dla kaŜdego zainteresowanego klienta oraz Ŝe na Ŝądanie inspektorów kierowniczka stoiska udostępniła konsumentom zeszyt, w którym znajdowały się etykiety ze składem oferowanych wędlin, Prezes UOKiK wyjaśnia, Ŝe ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym w szczególności protokołu kontroli nie wynika aby ów zeszyt ze składem wędlin znajdował się w miejscu bezpośrednio dostępnym dla konsumentów. Ustalenia zawarte w protokole kontroli jednoznacznie wskazują, Ŝe w miejscu sprzedaŜy, ani w inny sposób bezpośrednio dostępny konsumentom, jak wskazuje obecnie obowiązujący przepis § 17 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, nie były podane informacje dla konsumentów o składzie wędlin. Ponadto Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe obowiązkiem przedsiębiorcy prowadzącego działalność związaną z Ŝywnością jest przestrzeganie wymogów prawa Ŝywnościowego w przedsiębiorstwie będącym pod jego kontrolą. Rozporządzenie w sprawie znakowania środków spoŜywczych jasno precyzuje, Ŝe w przypadku wędlin oferowanych do sprzedaŜy bez opakowań jednostkowych (luzem), w miejscu ich sprzedaŜy, na dotyczących ich wywieszkach lub w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom, podaje się dodatkowo Strona 6 z 8 wykaz składników. Zatem tylko informacje podane w formie wywieszki umieszczonej bezpośrednio przy wędlinie (obok, na, przy produkcie) lub uwidocznione w inny sposób, ale w miejscu dostępnym bezpośrednio konsumentom odpowiada prawidłowemu oznakowaniu wędlin, stosownie do tego przepisu. Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe w zakresie niedopełnienia obowiązków wynikających z rozporządzenia w sprawie znakowania środków spoŜywczych, za odpowiedzialną naleŜy uznać wyłącznie stronę, która działając w branŜy powinna znać i stosować przepisy związane z wykonywaną przez nią działalnością. Nawet jeśli stwierdzone nieprawidłowości były wynikiem niezamierzonych działań i zostały niezwłocznie usunięte, nie powoduje to wyłączenia odpowiedzialności w tym zakresie. Nieinformowanie w oznakowaniu produktów o ich właściwościach i cechach stanowi niedopełnienie obowiązku zapewnienia zgodności oferowanych produktów z wymogami powszechnie obowiązującego polskiego i europejskiego prawa Ŝywnościowego. Prawo to nie przewiduje moŜliwości zwolnienia się z tego obowiązku i stanowi, Ŝe jego celem jest ochrona interesów konsumentów Wskazać naleŜy, Ŝe kwestię bezpośredniej dostępności poruszył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1652/10. Sąd wskazał, Ŝe konsumenci muszą mieć bezpośrednią moŜliwość zapoznania się z informacjami przysługującymi im z mocy prawa, bez konieczności podejmowania dodatkowych starań o uzyskanie ich od sprzedawcy. Konieczność podjęcia dodatkowych działań mających na celu uzyskanie informacji np. od sprzedawcy powoduje w rzeczywistości utrudnienie w zakupie, co moŜe skutkować utratą zainteresowania konsumenta wykazem składników, a w konsekwencji zakupem produktu niezgodnego z jego oczekiwaniami. NajniŜszy moŜliwy wymiar kary pienięŜnej, o której mowa w art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej wynosi 500 zł, natomiast najwyŜszy 1.675,95 zł, wyraŜony jako pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu nieprawidłowo oznakowanych 16 partii wędlin o łącznej wartości 335,19 zł. W omawianym przypadku organ pierwszej instancji wymierzył karę w wysokości 972 zł czyli prawie trzykrotność wartości korzyści majątkowej. NaleŜy zaznaczyć, Ŝe Zachodniopomorski WIIH w toku poprzedniej kontroli przeprowadzonej w 2012 r. wymierzył juŜ stronie karę w wysokości 1.019 zł, tj. prawie trzykrotnej wartości korzyści majątkowej, w związku z wprowadzeniem do obrotu 8 partii wędlin o wartości 364,04 zł przy których w miejscu ich sprzedaŜy nie uwidoczniono informacji o wykazie składników (decyzja Nr J-59/2012 z dnia 5 listopada 2012 r.). Prezes UOKiK podkreśla, Ŝe strona prowadzi działalność gospodarczą od 22 listopada 1991 roku o przewaŜającym profilu: produkcja wyrobów z mięsa, włączając wyroby z mięsa drobiowego (wg danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej na www.firma.gov.pl, wydruk z dnia 21 czerwca 2013 r.), tym Strona 7 z 8 samym powinna doskonale znać przepisy określające wymagania jakości handlowej w odniesieniu do wędlin oferowanych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaŜy. W związku powyŜszym Prezes UOKiK uwaŜa, ze strona posiadała wystarczającą wiedzę na temat prawidłowego oznakowania wędlin, a mimo tego po raz kolejny nie zapobiegła nieprawidłowościom w zakresie jakości handlowej oferowanych konsumentom wędlin sprzedawanych bez opakowań. W takim stanie rzeczy w ocenie Prezesa UOKiK wniosek strony o anulowanie kary na tle okoliczności faktycznych naleŜy uznać za bezzasadny. Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002, kary za naruszenie prawa Ŝywnościowego powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Na gruncie niniejszego postępowania administracyjnego ww. środkiem jest kara wymierzana na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej, celem natomiast - ogólnie przyjęty interes konsumentów, a w szczególności zapewnienie, iŜ będą oni mogli nabywać towary odpowiedniej jakości handlowej, w tym prawidłowo oznakowane, co pozwoli im na dokonywanie właściwych wyborów w momencie dokonywania zakupów . W ocenie Prezesa UOKiK, sposób ustalenia wysokości kary pienięŜnej przez organ pierwszej instancji był zgodny z kryteriami zawartymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto Prezes UOKiK uznał, Ŝe w niniejszej sprawie zastosowanie art. 40a ust. 3 ustawy o jakości handlowej w związku z ponownym wprowadzeniem do obrotu nieprawidłowo oznakowanych tego samego rodzaju produktów było uzasadnione. Zgodnie z art. 40a ust. 6 i 7 ustawy o jakości handlowej, karę pienięŜną, o której mowa w sentencji decyzji, stanowiącą dochód budŜetu państwa, naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Szczecinie w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o wymierzeniu kary stanie się ostateczna. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Zatem, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: − utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję albo − uchyla zaskarŜoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo − umarza postępowanie odwoławcze. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów orzekł, jak w sentencji. Strona 8 z 8 Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga wnoszona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Do naleŜności pienięŜnych nie uiszczonych w terminie stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.). Z up. Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Małgorzata Kozak Wiceprezes Otrzymują: 1. Pani Magdalena Rzeźnik Dąbrowska Pełnomocnik Tadeusza Rzeźnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą PPH „FARMER” Tadeusz Rzeźnik ul. Goleniowska 3 72-105 Rurzyca 2. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Szczecinie 3. a/a