DIH-10/2015

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023- 8 ( 4)15/AB Warszawa, dnia 3 czerwca 2015 r. DECYZJA DIH - IV/10 /2015 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji nr PU.5.2015 Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku z dnia 20 marca 2015 r. (PU.8361.25.2015.JH), na mocy której zgodnie z art. 58 ust. 2 oraz art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 888) przedsiębiorcy Hieronimie Dąbrowskiej, prowadzącej działalność gospodarczą w Chrabołach 35, 17-100 Bielsk-Podlaski, będącej właścicielem sklepu detalicznego Chemiker SprzedaŜ Chemii Niemieckiej i Ubrań, ul. Kolejowa 14 w Białymstoku wymierzono administracyjną karę pienięŜną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), wobec niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 pkt 1 – 3 ww. ustawy, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Uzasadnienie W dniach 4 – 11 lutego 2015 r. inspektorzy reprezentujący Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku przeprowadzili kontrolę w sklepie detalicznym Chemiker SprzedaŜ Chemii Niemieckiej i Ubrań, ul. Kolejowa 14 w Białymstoku, naleŜącym do przedsiębiorcy Hieronimy Dąbrowskiej, prowadzącej działalność gospodarczą w Chrabołach 35, 17-100 Bielsk-Podlaski, zwanej dalej „stroną postępowania”. Stosownie do art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 672 z późn. zm.), zwanej dalej: „ustawą o sdg”, kontrola została poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli. W ramach postępowania kontrolnego inspektorzy reprezentujący Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku, zwanego dalej: „Podlaskim 2 WIIH”, sprawdzali m.in. przestrzeganie przepisów art. 42 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 888), zwanej dalej: „ustawą o gospodarce opakowaniami”. Przepis ten stanowi, Ŝe przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach jest obowiązany przekazywać uŜytkownikom tych produktów informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: − dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych; − właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; − znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach produktów co najmniej przez jej wywieszenie w miejscu sprzedaŜy. W toku kontroli stwierdzono brak wywieszonej w miejscu sprzedaŜy, w widocznym miejscu dla klientów ww. informacji. Przedsiębiorca jeszcze w trakcie kontroli wyeliminował stwierdzone nieprawidłowości i wypełnił obowiązek wynikający z przepisów art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami, wywieszając w kontrolowanej placówce w miejscu sprzedaŜy informacje, o których mowa powyŜej. Pismem z dnia 2 marca 2015 r. przedsiębiorca Hieronima Dąbrowska, prowadząca działalność gospodarczą w Chrabołach 35, 17-100 Bielsk-Podlaski została poinformowana przez Podlaskiego WIIH o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego celem wydania decyzji o wymierzeniu kary pienięŜnej na podstawie art. 56 ust.1 pkt 12 w wymiarze określonym w art. 57 pkt 3 w związku z naruszeniem obowiązku wskazanego w art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami. W dniu 20 marca 2015 r. Podlaski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Białymstoku wydał na podstawie art. 58 ust. 2, w związku z art. 56 ust. 1 pkt. 12 ustawy o gospodarce opakowaniami oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej: „Kpa”, decyzję nr PU.5.2015 (PU.8361.25.2015.JH), któreą przedsiębiorcy Hieronimie Dąbrowskiej, prowadzącej działalność gospodarczą w Chrabołach 35, 17-100 Bielsk- Podlaski, będącej właścicielem sklepu detalicznego Chemiker SprzedaŜ Chemii Niemieckiej i Ubrań, ul. Kolejowa 14 w Białymstoku wymierzono administracyjną karę pienięŜną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) wobec niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 pkt 1 - 3 ww. ustawy. W dniu 20 kwietnia 2015 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów otrzymał za pośrednictwem Podlaskiego WIIH odwołanie od ww. decyzji. W odwołaniu wniesiono o uchylenie skarŜonej decyzji i umorzenie postępowania w całości jako bezprzedmiotowe, zarzucając jej naruszenie: 1. art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iŜ odwołująca nie dopełniła obowiązków nałoŜonych na przedsiębiorcę, podczas gdy 3 odwołująca przekazywała kaŜdemu uŜytkownikowi informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie określonym przez przywołany przepis ustawy, 2. art. 58 ust. 2 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami poprzez błędne ich zastosowanie, podczas gdy nie istniały przesłanki do wydania decyzji wymierzającej karę pienięŜną w oparciu o tę podstawę prawną, 3. art. 15 ustawy o gospodarce opakowaniami poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, Ŝe odwołująca miała obowiązek stosowania wzorów określonych w załącznikach do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 września 2014 r. w sprawie wzorów oznakowania opakowań (Dz. U. z 2014 r., poz. 1298) zwanego dalej: „rozporządzeniem Ministra Środowiska”, wydanego na podstawie naruszonego przepisu ustawy, podczas gdy przepis ten nie nakłada na przedsiębiorców obowiązku stosowania tych wzorów, 4. art. 7 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie kompletnego postępowania dowodowego i niewzięcie pod uwagę faktu, iŜ odwołująca spełniała ustawowy obowiązek informowania uŜytkowników w sposób ustny, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, 5. art. 107 § 1 Kpa poprzez nieopatrzenie decyzji pieczęcią urzędową, co skutkuje jej wadliwością, 6. art. 82 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie dwóch oddzielnych kontroli w tym samym czasie. Pismem z dnia 4 maja 2015 r. Prezes UOKiK poinformował stronę postępowania o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami i prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona postępowania nie skorzystała z przysługujących jej praw. Prezes UOKiK ustalił i stwierdził: Istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie toŜsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych rozstrzygnięciem decyzji organu pierwszej instancji. W toku postępowania organ odwoławczy dokonuje oceny, czy odwołanie strony postępowania jest uzasadnione oraz sprawdza, czy wydana decyzja była prawidłowa. Stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest organem wyŜszego stopnia i w związku z tym, w ramach nadzoru, jest uprawniony do przeprowadzenia niniejszego postępowania. 4 Zgodnie z art. 54 ustawy o gospodarce opakowaniami, do zadań Inspekcji Handlowej naleŜy nadzór nad przestrzeganiem przez przedsiębiorców przepisów art. 41 i art. 42 ww. ustawy. Art. 41 zawiera zakaz dystrybucji produktów w opakowaniach wprowadzonych do obrotu przez wprowadzającego produkty w opakowaniach, który nie jest wpisany do rejestru. Natomiast art. 42 dotyczy uwidaczniania informacji przez podmiot prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach i nie przekazuje uŜytkownikom tych produktów informacji o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie: − dostępnych systemów zwrotu, zbierania i odzysku, w tym recyklingu, odpadów opakowaniowych; − właściwego postępowania z odpadami opakowaniowymi; − znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach produktów co najmniej przez wywieszenie informacji w miejscu sprzedaŜy. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami kto naruszył ww. obowiązek określony w art. 42 podlega karze pienięŜnej, której wysokość, stosownie do art. 57 pkt 1 ww. ustawy, wynosi od 5 000 zł do 500 000 zł. Przepis art. 58 ust. 3 ww. ustawy stanowi, iŜ przy ustalaniu wysokości kary pienięŜnej uwzględnia się zakres naruszenia przepisów ustawy oraz dotychczasową działalność gospodarczą przedsiębiorcy. Przedsiębiorca Hieronima Dąbrowska, prowadząca działalność gospodarczą w Chrabołach 35, 17-100 Bielsk-Podlaski, zarzuciła skarŜonej decyzji Podlaskiego WIIH naruszenie art. 42 poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, iŜ odwołująca nie dopełniła obowiązków nałoŜonych na przedsiębiorcę, podczas gdy odwołująca przekazywała kaŜdemu uŜytkownikowi ustnie informacje o opakowaniach i odpadach opakowaniowych w zakresie określonym przez przywołany przepis ustawy. Ponadto strona wskazała, iŜ w jej opinii ustawodawca celowo uŜył sformułowania „co najmniej”, nie wyznaczając wprost w jaki sposób przedsiębiorcy powinni wywiązywać się z obowiązku zawartego w art. 42, wyznaczając jedynie minimum, którym powinien kierować się przedsiębiorca, w celu zapewnienia naleŜytego poinformowania uŜytkowników nabywających produkty w opakowaniach objętych zakresem zastosowania ustawy. W opinii strony ustawodawca pozostawił przedsiębiorcom w tym przedmiocie pewien zakres swobody w wyborze sposobu przedstawiania wymaganych informacji. W opinii Prezesa UOKiK przedstawione przez stronę postępowania argumenty w tym zakresie są nietrafne. Przepisy ustawy o gospodarce opakowaniami w art. 42 wskazują wprost, jakie informacje powinny znajdować się w jednostce handlu detalicznego lub hurtowego, w których prowadzona jest sprzedaŜ produktów w opakowaniach. Ustawodawca zamyka treść artykułu stwierdzeniem, iŜ wymagana informacja powinna być przekazana przez przedsiębiorcę uŜytkownikom co najmniej przez wywieszanie informacji (podkreślenie 5 organu). Definicja słownikowa określenia „co najmniej” oznacza „nie mniej niŜ”, „przynajmniej”, a więc w praktyce oznacza to, Ŝe informacja wymagana na gruncie art. 42 ww. ustawy stanowi minimum, jakie przedsiębiorca musi spełnić. Mając na uwadze powyŜsze nie moŜna uznać, Ŝe przekazanie ustnej informacji w zakresie, o którym mowa w art. 42, jest wypełnieniem obowiązków zawartych w tym artykule, który w szczególności posługuje się sformułowaniem „wywieszenie”, co wydaje się wskazywać na określoną – pisemną – formę przekazania informacji w tym zakresie. Polemizować naleŜy z treścią odwołania co do domniemanej efektywności ustnego informowania przez przedsiębiorców. NiezaleŜnie od faktu, Ŝe nie jest to forma przyjęta przez ustawę, to dodatkowo strona postępowania nie przedłoŜyła dowodów na poparcie tez podnoszonych w odwołaniu. Konkludując, w opinii organu drugiej instancji, kontrolowany przedsiębiorca nie wypełnił minimum, jakie zostało wyznaczone przez ustawodawcę w ww. artykule w wymaganej prawem treści oraz formie, a mianowicie co najmniej nie wywiesił informacji w miejscu sprzedaŜy, to zaś stanowiło uzasadnienie do wydania skarŜonej decyzji. Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego braku przesłanek do wydania decyzji wymierzającej przedsiębiorcy karę pienięŜną i tym samym naruszenie przepisów art. 58 ust. 2 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami naleŜy wskazać, Ŝe ustalenia poczynione w trakcie kontroli przeprowadzonej w sklepie detalicznym Chemiker SprzedaŜ Chemii Niemieckiej i Ubrań, ul. Kolejowa 14 w Białymstoku dały podstawę do stwierdzenia, Ŝe strona postępowania nie wykonała ciąŜących na niej obowiązków wskazanych w art. 42 pkt 1 - 3 ustawy o gospodarce opakowaniami, co z kolei powodowało konieczność wymierzenia kary pienięŜnej, o której mowa w art. 56 ust. 1 pkt 12 w wysokości określonej w art. 57 pkt 1 ww. ustawy. Zgodnie z ww. przepisami wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej ma obowiązek nałoŜyć karę pienięŜną w wysokości od 5 tys. zł do 500 tys. zł., w przypadku gdy przedsiębiorca, którego działalność polega na prowadzeniu jednostek handlu detalicznego lub hurtowego, który sprzedaje produkty w opakowaniach nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 42 pkt 1-3 ww. ustawy. W niniejszej sprawie inspektorzy bezsprzecznie stwierdzili, Ŝe przedsiębiorca nie przekazywał informacji wymaganej na gruncie art. 42 ustawy o opakowaniach, co najmniej przez jej wywieszenie w miejscu sprzedaŜy. Dodatkowo strona postępowania równieŜ nie kwestionowała tych ustaleń, a nawet przedstawiła ona brak wiedzy, jako powód braku tej informacji. Podlaski WIIH uznał, Ŝe powyŜsze okoliczności nie budzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek faktycznych uzasadniających wymierzenie kary pienięŜnej. Mając na uwadze fakt, Ŝe przedmiotowa kontrola była pierwszą przeprowadzoną przez Podlaskiego WIIH w przedsiębiorstwie strony postepowania, jak równieŜ fakt niezwłocznego podjęcia w trakcie kontroli działań przez przedsiębiorcę i uwidocznienie brakujących informacji organ pierwszej instancji przyjął zakres naruszenia przepisów za nieznaczny i wymierzył karę pienięŜną w najniŜszej przewidzianej prawem wysokości, tj. 5000 zł. Analizując powyŜsze, Prezes 6 UOKiK uznaje za prawidłowe zastosowanie przez Podlaskiego WIIH przesłanek ustawowych do wydania skarŜonej decyzji. Strona postępowania w odwołaniu zawarła równieŜ zarzut naruszenia art. 15 ustawy o gospodarce opakowaniami poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, Ŝe odwołująca miała obowiązek stosowania wzorów określonych w załącznikach do rozporządzenia Ministra Środowiska, wydanego na podstawie naruszonego przepisu ustawy, podczas gdy przepis ten nie nakłada na przedsiębiorców obowiązku stosowania tych wzorów, a uŜycie ich jest fakultatywne. Prezes UOKiK wskazuje, Ŝe w kontrolowanej placówce stwierdzono, iŜ przedsiębiorca m.in. nie przekazał uŜytkownikom produktów w opakowaniach informacji o znaczeniu oznaczeń stosowanych na opakowaniach, co najmniej przez wywieszenie tych informacji w miejscu sprzedaŜy. Podlaski WIIH przytoczył w decyzji rozporządzenie Ministra Środowiska, które weszło w Ŝycie 1 stycznia 2015 r., informując kontrolowanego, Ŝe znajdują się tam wzory oznaczeń, o których mowa w art. 42 pkt 3 ustawy o gospodarce opakowaniami, a które mogą być stosowane przez przedsiębiorców. NaleŜy tutaj wskazać, Ŝe ww. rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy o gospodarce opakowaniami w celu zapewnienia prawidłowego postępowania z odpadami opakowaniami, przy czym zakres stosowania tego przepisu jest odmienny niŜ obowiązek, którego naruszenie warunkowało wymierzenie kary w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy przedsiębiorcy mogą umieszczać na opakowaniach oznakowania wskazujące na: rodzaj materiałów, z których opakowania zostały wykonane, moŜliwość wielokrotnego uŜycia opakowania w przypadku opakowań wielokrotnego uŜytku, przydatność opakowania do recyklingu w przypadku opakowań przydatnych do recyklingu. Wskazać moŜna w tym zakresie na fakultatywny charakter tego przepisu, co w praktyce oznacza, Ŝe jeŜeli przedsiębiorcy będą chcieli oznaczyć swoje wyroby informacjami w ww. zakresie, mogą to zrobić. Tym niemniej, jeŜeli zrealizują dyspozycję niniejszego przepisu, powinni zastosować wzory zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska. Jednocześnie Prezes UOKIK wskazuje, Ŝe kara administracyjna została wymierzona za brak jakiekolwiek informacji o której mowa w art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami, a nie za niestosowanie wzorów oznaczenia umieszczonego w oznakowaniu wyrobów, które to na gruncie ww. ustawy nie jest sankcjonowane. Kolejny zarzut nieznajdujący, w ocenie Prezesa UOKiK, uzasadnienia dotyczy naruszenia art. 7 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie kompletnego postępowania dowodowego i niewzięcie pod uwagę faktu, iŜ odwołująca spełniała ustawowy obowiązek informowania uŜytkowników w sposób ustny, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej poprzez niepodjęte przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. 7 Po analizie akt kontroli Prezes UOKiK wskazuje, iŜ przedsiębiorca jeszcze w trakcie trwania kontroli, mając na uwadze ustalenia kontroli i stwierdzone nieprawidłowości w dniu 4 lutego 2015 r. złoŜyła wyjaśnienia na piśmie, w których wykazała, Ŝe brak informacji w miejscu sprzedaŜy o sposobie postępowania z odpadami opakowaniowymi, o dostępnych systemach zwrotu, zbierania i odzysku tych odpadów, a takŜe znaczenia oznaczeń stosowanych na opakowaniach, wynika z jej niewiedzy w tym zakresie i nieudanych prób pozyskania informacji od osób, które jej zdaniem posiadały wiedzę na ten temat. Podać w wątpliwość naleŜy zatem podnoszone w odwołaniu przez przedsiębiorcę argumenty wskazujące, Ŝe informowała ona swoich klientów ustnie o wymaganiach ustawowych. Ponadto zaznaczyć naleŜy, Ŝe w wyjaśnieniu o którym mowa powyŜej, jako powód braku wywieszonej informacji, o której mowa w art. 42 pkt 1 – 3, wskazała brak wiedzy w tym zakresie, nie wspominając o przekazywaniu tej informacji ustnie. Strona postępowania nie zgłosiła równieŜ uwag do treści protokołu kontroli, jak równieŜ w do dnia wydania skarŜonej decyzji nie wypowiedziała się w przedmiocie ustaleń kontroli oraz nie zgłosiła wniosków dowodowych wskazujących na przekazywanie ww. informacji konsumentom ustnie. W związku z powyŜszym Prezes UOKiK uznał, iŜ postępowanie prowadzone przez Podlaskiego WIIH było w sposób właściwy i wyczerpujący, a organ pierwszej instancji nie miał moŜliwości odniesienia się do powyŜszego, gdyŜ dopiero na etapie postępowania odwoławczego strona wskazała na niniejsze okoliczności. Organ drugiej instancji wskazuje równieŜ, Ŝe zgodnie z art. 107 § 1 Kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie słuŜy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska słuŜbowego osoby upowaŜnionej do wydania decyzji lub, jeŜeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą waŜnego kwalifikowanego certyfikatu. Strona postępowania zarzuciła w odwołaniu brak pieczęci urzędowej w skarŜonej decyzji, co w opinii skarŜącej skutkuje wadliwością decyzji. Prezes UOKiK mając na uwadze przepis art. 107 § 1 Kpa wskazuje, Ŝe organ nie ma obowiązku opatrzenia decyzji pieczęcią urzędową, a wystarczające jest samo umieszczenie w jej treści podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska słuŜbowego osoby upowaŜnionej do wydania decyzji. To zaś miało miejsce w skarŜonej decyzji, a tym samym zarzut naruszenia art. 107 § 1 Kpa jest niezasadny. Odnosząc się do ostatniego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 82 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, organ drugiej instancji wskazuje, Ŝe kontrola u przedsiębiorcy została poprzedzona doręczeniem zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 13 stycznia 2015 r., w którym wskazano w 6 punktach zakres przedmiotowy planowanej kontroli. PowyŜsze zawiadomienie doręczono stronie postepowania w dniu 14 stycznia 2015 r . 8 na co wskazują dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. W ww. zawiadomieniu, w którym wskazano m. in. podstawy prawne odnoszące się do zawiadomienia, miejsce planowanej kontroli, termin w jakim moŜe zostać wszczęta. Dodatkowo w piśmie przewodnim, któremu towarzyszyło zawiadomienie, wskazano na wejście w Ŝycie ustawy o gospodarce opakowaniami, a takŜe na zakres informacji wymaganych na podstawie art. 42 ww. ustawy oraz sankcję za niewypełnienie przez przedsiębiorcę wskazanych w tym artykule obowiązków. W ten sposób szczegółowo odniesiono się i rozwinięto zakres kontroli, o którym mowa w pkt 4 zawiadomienia. Następnie na podstawie upowaŜnienia do przeprowadzenia kontroli nr PU.8361.25.2015 z dnia 4 lutego 2015 r. w dniach 4 – 11 lutego 2015 r. podjęto kontrolę w Sklepie Chemiker SprzedaŜ Chemii Niemieckiej i Ubrań, ul. Kolejowa 14 w Białymstoku, naleŜącym do przedsiębiorcy, w zakresie zgodnym z zawartym w ww. zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli. Analizując akta sprawy, w szczególności protokół kontroli, organ drugiej instancji nie dopatrzył się dwóch zawiadomień o zamiarze wszczęcia kontroli, na co wskazuje strona postępowania, jak równieŜ dowodów potwierdzających prowadzenie dwóch jednocześnie kontroli w ww. sklepie. W związku z powyŜszym zarzut dotyczący naruszenia art. 82 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie znajduje uzasadnienia. Strona postępowania przytoczyła w odwołaniu argument, Ŝe nie prowadzi juŜ sklepu, który był objęty przedmiotem kontroli, a tym samym nie ma juŜ obowiązku umieszczania informacji, o której mowa w zaskarŜonej decyzji. Jednocześnie w związku z powyŜszym organ pierwszej instancji powinien odstąpić od nakładania kary finansowej i umorzyć postepowanie. Ponadto w opinii strony postępowania zasadność nałoŜonej kary miałaby miejsce, gdyby strona w dalszym ciągu prowadziła działalność gospodarczą w zakresie handlu. Odnosząc się do powyŜszego, Prezes UOKiK uznał, iŜ powyŜszy argument nie zasługuje na uwzględnienie i nie moŜe stanowić podstawy do uchylenia decyzji i odstąpienia od nałoŜenia kary pienięŜnej, w sytuacji gdy w trakcie postępowania kontrolnego przedsiębiorca nie wywiązał się z obowiązków wynikających z art. 42 ustawy o gospodarce opakowaniami prowadząc działalność gospodarczą w zakresie sprzedaŜy produktów w opakowaniach w Sklepie Chemiker SprzedaŜ Chemii Niemieckiej i Ubrań, ul. Kolejowa 14 w Białymstoku. NaleŜy równieŜ zauwaŜyć, iŜ zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy o gospodarce opakowaniami administracyjnej karze pienięŜnej podlega kaŜdy, kto wbrew przepisowi art. 42 prowadzi jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego i sprzedaje produkty w opakowaniach, nie przekazując uŜytkownikom tych produktów wymaganych prawem informacji. Art. 57 ww. ustawy wskazuje, iŜ kary pienięŜne z tytułu nieprzestrzegania ww. przepisów wynoszą w takim przypadku od 5 000 zł do 500 000 zł. Przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych załoŜeń i wykładni, nakazuje wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej wymierzyć karę podmiotowi, który nie wykonał obowiązku określonego 9 w ww. przepisach, choćby naruszenie prawa miało jednostkowy charakter, czy np. – jak w niniejszej sprawie – zaprzestał prowadzenia działalności. Dowiedzenie, Ŝe podmiot nie wykonał powyŜszego obowiązku powoduje konieczność nałoŜenia kary pienięŜnej, która jest karą administracyjną. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe na podstawie obowiązujących przepisów organ nie ma moŜliwości odstąpienia od wymierzenia kary, zaś ustalając jej wysokość uwzględnia zakres naruszenia przepisów ustawy oraz dotychczasową działalność gospodarczą przedsiębiorcy. Kara pienięŜna została nałoŜona w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), tj. najniŜszej przewidzianej ustawą. Mając na uwadze powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe działania Podlaskiego WIIH były właściwe i decyzja została wydana w sposób prawidłowy. Podsumowując, na podstawie zebranego materiału dowodowego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał, Ŝe podjęta przez Podlaskiego WIIH decyzja była prawidłowa. W konsekwencji, organ pierwszej instancji miał podstawy do wydania decyzji administracyjnej, na mocy której nałoŜył na przedsiębiorcę Hieronimę Dąbrowską, prowadzącą działalność gospodarczą w Chrabołach 35, 17-100 Bielsk-Podlaski, będącą właścicielem sklepu detalicznego Chemiker SprzedaŜ Chemii Niemieckiej i Ubrań, ul. Kolejowa 14 w Białymstoku administracyjną karę pienięŜną w wysokości 5 000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) wobec niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 42 pkt 1 – 3 ustawy o gospodarce opakowaniami. Tym samym decyzja Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Białymstoku z dnia 20 marca 2015 r. nr PU.5.2015 (PU.8361.25.2015.JH) powinna pozostać w obrocie prawnym. Biorąc powyŜsze pod uwagę naleŜało orzec jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego Pouczenie: 10 Zgodnie z art. 52 § 1, 53 § 1 oraz 54 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę naleŜy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. PREZESA URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW W I C E P R E Z E S Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Hieronima Dąbrowska Chraboły 35 17-100 Bielsk-Podlaski 2. Podlaski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Białymstoku 3. a/a