DIH-37/2015

PREZES URZĘDU OCHRONY KONKURENCJI I KONSUMENTÓW DIH-023-29(3)/15/AgŁ Warszawa, 20 maja 2015 r. DECYZJA DIH-1/37/2015 Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy Iwony Bonieckiej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą PHU AMG Iwona Boniecka w Warszawie, od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie oznaczonej datą 1 kwietnia 2014 r nr PO.51.KB.13.2015.KP (nr akt sprawy: ś.8361.282.2014), którą ww. przedsiębiorcę zobowiązano do uiszczenia kwoty 1 167,65 zł (słownie: jeden tysiąc sto sześćdziesiąt siedem złotych 65/100), stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych czekolady mlecznej z całymi orzechami „Pasja Smaku” o masie netto 100 g, wyprodukowanej przez ZWC „Millano” Krzysztof Kotas, ul. Wysogotowska 15, 62- 081 Przeźmierowo – utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. UZASADNIENIE W toku kontroli przeprowadzonej w dniach 12-14 listopada 2014 r. przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Warszawie, zwanego dalej „Mazowieckim WIIH”, w sklepie Freshmarket z 8384, przy Al. Armii Ludowej 13A/13B w Warszawie, naleŜącym do przedsiębiorcy Iwony Bonieckiej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą PHU AMG Iwona Boniecka w Warszawie, zwanej dalej równieŜ „stroną”, pobrano do badań laboratoryjnych m.in. próbkę czekolady mlecznej z całymi orzechami „Pasja Smaku” o masie netto 100 g, oznaczonej datą minimalnej trwałości „najlepiej spoŜyć przed końcem: 12.2014” i nr partii produkcyjnej „1220”, wyprodukowanej przez ZWC „Millano” Krzysztof Kotas, ul. Wysogotowska 15, 62- 081 Przeźmierowo, zwanej dalej „czekoladą mleczną”, w ilości 5 opakowań jednostkowych, z partii liczącej 30 opakowań jednostkowych o łącznej wartości 89,70 zł (2,99 zł/op.) – co udokumentowano w protokole pobrania próbki z dnia 12 listopada 2014 r. nr 094546. 2 Równocześnie z tej samej partii produktu pobrano i zabezpieczono dodatkową próbkę, w ilości odpowiadającej ilości pobranej do badań laboratoryjnych (próbkę kontrolną), którą pozostawiono w placówce pod nadzorem kontrolowanego – co udokumentowano w protokole pobrania próbki z dnia 12 listopada 2014 r. nr 094547. PowyŜsze udokumentowano w protokole kontroli z dnia 14 listopada 2014 r. (nr akt kontroli: ś.8361.282.2014). Badania cech organoleptycznych i fizykochemicznych wykonane przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Olsztynie, zwane dalej „Laboratorium UOKiK w Olsztynie” wykazały, Ŝe czekolada mleczna była niezgodna z deklaracją producenta zamieszczoną w tabeli wartości odŜywczej na etykiecie opakowania jednostkowego, z uwagi na wyŜszą zawartość cukrów (tj. stwierdzono 47,9 % ± 0,9 %, a deklarowano 34,9 %) – co udokumentowano w sprawozdaniu z badań z dnia 17 grudnia 2015 r. nr 575/2014. Z akt sprawy wynika, Ŝe przy ocenie wyników badań odnoszących się do zawartości składników odŜywczych (w tym m.in. cukrów), zadeklarowanych w tabeli wartości odŜywczej na etykiecie opakowania jednostkowego, Mazowiecki WIIH uwzględnił limity tolerancji określone w tabeli 1 rozdziału 3 przewodnika Komisji Europejskiej z grudnia 2012 r. zatytułowanego „Wytyczne dla właściwych organów w sprawie kontroli zgodności z prawodawstwem UE w odniesieniu do: rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat Ŝywności, zmiany rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004; oraz dyrektywy Rady 90/496/EWG z dnia 2 września 1990 r. w sprawie oznaczania wartości odŜywczej środków spoŜywczych; oraz dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliŜenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów Ŝywnościowych; w zakresie określenia limitów tolerancji dla składników odŜywczych wymienionych na etykiecie” , zwanego dalej „przewodnikiem KE”. Pismem z dnia 23 grudnia 2014 r., strona została poinformowana o wynikach badań laboratoryjnych oraz o prawie do zbadania próbki kontrolnej zakwestionowanego produktu. Pismo to, po dwukrotnym awizowaniu, zostało zwrócone do inspektoratu 13 stycznia 2015 r. i uznane za doręczone stronie, zgodnie z art. 44 Kpa. W aktach sprawy znajduje się notatka słuŜbowa z dnia 16 stycznia 2015 r., sporządzona przez pracownika inspektoratu, z której wynika, Ŝe strona nawiązała kontakt telefoniczny z inspektoratem i poprosiła o przesyłanie do niej korespondencji na adres prowadzonej działalności gospodarczej (tj. Al. Armii Ludowej 13A/13B w Warszawie). Strona poinformowała równieŜ, Ŝe nie będzie wnosiła o przebadanie próbki kontrolnej, o czym powiadomi inspektorat na piśmie. Informację tę strona potwierdziła w wiadomości e-mail z dnia 26 stycznia 2015 r. Uwzględniając prośbę strony dotyczącą adresu do korespondencji (wyraŜoną w trakcie rozmowy telefonicznej z dnia 16 stycznia 2015 r. i powtórzoną w wiadomości e-mail z dnia 3 17 stycznia 2015 r.), informacja o wynikach badań laboratoryjnych została przesłana na adres prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki produktu, zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496), zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów”, dyrektor Laboratorium UOKiK w Olsztynie dokonał obliczenia wysokości naleŜności pienięŜnej na kwotę 1 167,65 zł – co udokumentowano w piśmie zatytułowanym „Koszty przeprowadzonych badań laboratoryjnych” z dnia 17 lutego 2015 r. nr 21/2015. W związku ze stwierdzonymi w badanej czekoladzie mlecznej nieprawidłowościami, dotyczącymi informacji o wartości odŜywczej w zakresie zawartości cukrów, pismem z dnia 4 marca 2015 r. nr PO.50.JH.24.2015.KP, Mazowiecki WIIH zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zobowiązania, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2014 r. poz. 148 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą o Inspekcji Handlowej”, do uiszczenia kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, informując przy tym o przysługującym jej prawie do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz składania wniosków dowodowych. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Decyzją oznaczoną datą 1 kwietnia 2014 r (w wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, zamiast datą 1 kwietnia 2015 r.) nr PO.51.KB.13.2015.KP (doręczoną stronie 2 kwietnia 2015 r.), Mazowiecki WIIH zobowiązał stronę do uiszczenia kwoty 1 167,65 zł, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Pismem z dnia 10 kwietnia 2015 r. (nadanym 13 kwietnia 2015 r. w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego), strona złoŜyła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zwanego dalej równieŜ „Prezesem UOKiK”, odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o odstąpienie od obciąŜania jej kosztami badań laboratoryjnych, co umotywowała tym, iŜ informację o odstąpieniu od badań zakwestionowanego produktu (próbki kontrolnej) przesłała do inspektoratu w wiadomości e-mail z dnia 26 stycznia 2015 r., jak równieŜ tym, iŜ kwota tych badań jest dla niej duŜym obciąŜeniem finansowym i odnosi się do produktu wprowadzonego do sprzedaŜy przez sieć sklepów, gdzie ona jest tylko ajentem. Strona wskazała, Ŝe w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem inspektoratu pouczono ją „Ŝeby pocztą elektroniczną przesłać informację o odstąpieniu od badań, co miało skutkować odstąpieniem od poniesienia kosztów”. Pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r., Prezes UOKiK poinformował stronę, Ŝe przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym przysługuje, na podstawie art. 10 Kpa, prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a takŜe do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych Ŝądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. 4 Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwaŜył, co następuje. Ustawa o Inspekcji Handlowej stanowi w art. 30 ust. 1, Ŝe jeŜeli przeprowadzone badania wykazały, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji, kontrolowany jest obowiązany do uiszczenia, na wskazany przez odpowiedni organ Inspekcji rachunek Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo wojewódzkiego inspektoratu, kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, którą następnie przekazuje się na rachunek dochodów budŜetu państwa, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. W myśl § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie trybu pobierania i badania próbek produktów, wysokość naleŜności pienięŜnej, określonej w art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, ustala dyrektor laboratorium kontrolno-analitycznego Inspekcji Handlowej, z uwzględnieniem: rodzaju badanego produktu, rodzaju materiałów lub urządzeń uŜytych w toku przeprowadzania badań, uzasadnionego kosztu pracy jednej osoby w jednym dniu lub godzinie pomnoŜonego przez liczbę osób i dni lub godzin oraz uzasadnionego kosztu pracy laboratorium. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spoŜywczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 669 z późn. zm.), wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spoŜywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeŜeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeŜeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Jakość handlowa została zdefiniowana w art. 3 pkt 5 tej ustawy i oznacza ona cechy artykułu rolno-spoŜywczego dotyczące jego właściwości organoleptycznych, fizyko- chemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania, jednak nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. W niniejszej sprawie, wyniki badań laboratoryjnych próbki produktu, pobranego w sklepie naleŜącym do strony, przez inspektorów reprezentujących Mazowieckiego WIIH, wykonanych przez Laboratorium UOKiK w Olsztynie, dały podstawę do stwierdzenia, Ŝe czekolada mleczna nie spełniała wymagań jakościowych zadeklarowanych przez producenta w tabeli wartości odŜywczej na etykiecie opakowania jednostkowego, z uwagi na wyŜszą zawartość cukrów (tj. stwierdzono 47,9 % ± 0,9 %, a deklarowano 34,9 %), po uwzględnieniu tolerancji na poziomie ± 20% w stosunku do wartości zadeklarowanej (według wytycznych zawartych w tabeli 1 rozdziału 3 przewodnika KE). Z tytułu przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki produktu, organ pierwszej instancji ustalił wysokość naleŜności pienięŜnej na kwotę 1 167,65 zł, zgodnie z kosztorysem dyrektora Laboratorium UOKiK w Olsztynie z dnia 17 lutego 2015 r. nr 21/2015. Wobec powyŜszego, Mazowiecki WIIH zobowiązał kontrolowanego, to jest – w myśl art. 2 pkt 8 ustawy o Inspekcji Handlowej – przedsiębiorcę Iwonę Boniecką, prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą PHU AMG Iwona Boniecka w Warszawie, w drodze 5 decyzji nr PO.51.KB.13.2015.KP do uiszczenia powyŜszej kwoty, stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Odwołując się od wydanej decyzji, strona nie zakwestionowała ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych, natomiast wniosła o odstąpienie od obciąŜania jej kosztami tych badań, co umotywowała tym, iŜ informację o odstąpieniu od badań próbki kontrolnej przesłała do inspektoratu w wiadomości e-mail z dnia 26 stycznia 2015 r., jak równieŜ tym, iŜ kwota tych badań jest dla niej duŜym obciąŜeniem finansowym i odnosi się do produktu wprowadzonego do sprzedaŜy przez sieć sklepów, gdzie ona jest tylko ajentem. Strona wskazała, Ŝe w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem inspektoratu pouczono ją „Ŝeby pocztą elektroniczną przesłać informację o odstąpieniu od badań, co miało skutkować odstąpieniem od poniesienia kosztów”. W ocenie Prezesa UOKiK, powyŜsze zarzuty są niezasadne. Jak wynika z treści art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, obowiązek uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów badań laboratoryjnych powstaje zawsze w przypadku stwierdzenia, Ŝe produkt nie spełnia wymagań określonych w przepisach odrębnych lub w deklaracji i ciąŜy wyłącznie na kontrolowanym, to jest przedsiębiorcy, którego działalność jest kontrolowana (art. 2 pkt 8 ww. ustawy). Podkreślić naleŜy, Ŝe przepis ten nie stanowi podstawy prawnej do przypisania kontrolowanemu odpowiedzialności za to, Ŝe zbadany produkt był niezgodny z wymaganiami określonymi w przepisach o jakości handlowej, tylko nakłada na niego obowiązek pokrycia kosztów badań laboratoryjnych w takim przypadku. Bez znaczenia pozostaje zatem fakt, na który strona wskazuje w odwołaniu, Ŝe kwota tych badań dotyczy produktu wprowadzonego do sprzedaŜy przez sieć sklepów, gdzie ona jest tylko ajentem. W niniejszej sprawie, kontrolowanym, z którego oferty handlowej pochodził zbadany i zakwestionowany produkt, była Iwona Boniecka, prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą PHU AMG Iwona Boniecka w Warszawie, a więc zobowiązanie tego przedsiębiorcy do uiszczenia kwoty, jako równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, było prawidłowe i zgodne z prawem. NaleŜy zwrócić uwagę, Ŝe odpowiedzialność za zgodność produktu z przepisami prawa Ŝywnościowego w zakresie jakości handlowej ponoszą wszyscy uczestnicy obrotu tym produktem, w tym takŜe strona, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą na etapie sprzedaŜy detalicznej, co wynika jednoznacznie z treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa Ŝywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa śywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa Ŝywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002 s. 1 z późn. zm.), w świetle którego, podmioty działające na rynku spoŜywczym i pasz zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej Ŝywności i pasz z wymogami prawa Ŝywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Nie ma przy tym znaczenia, na którym etapie stwierdzona w zakresie jakości handlowej niezgodność powstała (por. wyrok Wojewódzkiego 6 Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 894/10). Dodać naleŜy, Ŝe przepis ten został przytoczony w protokole kontroli (karta nr 5), którego odbiór w postaci jednego egzemplarza w dniu 14 listopada 2014 r. pokwitowała strona, nie zgłaszając do niego uwag. Trudno takŜe zgodzić się z twierdzeniem strony zawartym w odwołaniu, Ŝe w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem inspektoratu pouczono ją „Ŝeby pocztą elektroniczną przesłać informację o odstąpieniu od badań, co miało skutkować odstąpieniem od poniesienia kosztów”. NaleŜy zauwaŜyć, Ŝe w aktach sprawy znajduje się notatka słuŜbowa z dnia 16 stycznia 2015 r., sporządzona przez pracownika inspektoratu, z której wynika, Ŝe strona nawiązała kontakt telefoniczny z inspektoratem i w kwestii wykonania ponownych badań poinformowała, Ŝe nie będzie wnosiła o przebadanie próbki kontrolnej, o czym powiadomi inspektorat na piśmie. Strona nie przekazała pisemnego oświadczenia, natomiast informację o odstąpieniu od badań potwierdziła w wiadomości e-mail z dnia 26 stycznia 2015 r. Taka informacja, mając na uwadze przepisy ustawy o Inspekcji Handlowej, nie mogła skutkować odstąpieniem od obciąŜenia strony koszami badań laboratoryjnych próbki produktu (art. 30 ust. 1), tylko mogła skutkować zwolnieniem z zabezpieczenia próbki kontrolnej przez organ pierwszej instancji (art. 28 ust. 2). NaleŜy jeszcze raz podkreślić, Ŝe zaskarŜona decyzja została wydana na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, w przedmiocie zobowiązania kontrolowanego do pokrycia kosztów badań laboratoryjnych próbki produktu (bez próbki kontrolnej), niezgodnej z deklaracją producenta zamieszczoną w tabeli wartości odŜywczej na etykiecie opakowania jednostkowego i obowiązek ten – jak juŜ wykazano powyŜej – powstaje zawsze w przypadku stwierdzenia niezgodności i spoczywa wyłącznie na przedsiębiorcy, którego działalność jest kontrolowana, co w Ŝadnym stopniu nie opiera się na zasadzie jego winy i wynika wprost z przepisu prawa. NaleŜy przy tym zaznaczyć, Ŝe przepis ten, jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego i nie przewiduje on moŜliwości odstąpienia od obciąŜenia podmiotu, który wprowadza do obrotu produkt niespełniający wymagań jakościowych lub niezgodny z deklaracją, kosztami badań tego produktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 916/11). Podsumowując powyŜsze, naleŜy stwierdzić, Ŝe w przedstawionym stanie faktycznym, zobowiązanie strony, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, do uiszczenia kwoty 1 167,65 zł, jako równowartości kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych, naleŜy uznać za prawidłowe i zgodne z prawem. Tym samym, wniosek strony o odstąpienie od obciąŜania jej kosztami badań laboratoryjnych, naleŜy uznać za niezasadny. O ewentualny zwrot kosztów poniesionych z tytułu badań laboratoryjnych zleconych przez Inspekcję Handlową strona moŜe zwrócić się do dostawcy zakwestionowanej czekolady mlecznej, co jednak nie jest przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. 7 W myśl § 9 ust. 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów, kwotę, o której mowa w sentencji decyzji naleŜy wpłacić na rachunek bankowy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w Warszawie w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja określająca wysokość naleŜności pienięŜnej stanie się ostateczna. Prezes UOKiK, stosownie do art. 5 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej, jest organem wyŜszego stopnia w stosunku do wojewódzkich inspektorów Inspekcji Handlowej. Wobec powyŜszego, w myśl art. 127 § 2 Kpa w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o Inspekcji Handlowej, Prezes UOKiK jest organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego odwołania. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, organ odwoławczy posiada kompetencje do wydania decyzji, w której utrzymuje w mocy zaskarŜoną decyzję. Biorąc powyŜsze pod uwagę, Prezes UOKiK orzekł, jak w sentencji. Niniejsza decyzja jest ostateczna w trybie postępowania administracyjnego. Pouczenie Zgodnie z art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) od niniejszej decyzji przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Z up. PREZESA Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów WICEPREZES Dorota Karczewska Otrzymują: 1. Iwona Boniecka ul. Rozłogi 12A lok. 61 01-310 Warszawa 2. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Warszawie 3. a/a