Nowe raportowanie do UKE: telekomunikacja ma pokazać więcej niż sprzedaż usług

Nowe rozporządzenie Ministra Cyfryzacji porządkuje zasady przekazywania Prezesowi UKE danych o działalności telekomunikacyjnej. Dla przedsiębiorców oznacza to konieczność przygotowania nie tylko danych o usługach i przychodach, lecz także informacji o infrastrukturze, relacjach hurtowych, technologii oraz powiązaniach kapitałowych. Warto już teraz przełożyć przepisy na konkretne procedury raportowe i źródła danych w firmie.

Kontekst: nowe rozporządzenie po zmianie ustawy

Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z 8 września 2026 r. zostało wydane na podstawie art. 20 ust. 6 ustawy – Prawo komunikacji elektronicznej (PKE). Jest to akt wykonawczy, czyli rozporządzenie, które uszczegóławia ustawowy obowiązek przekazywania danych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (UKE).

Nowe regulacje dotyczą danych o „działalności telekomunikacyjnej”. To pojęcie zostało ujęte szeroko: obejmuje publicznie dostępne usługi telekomunikacyjne, dostarczanie publicznych sieci telekomunikacyjnych, działalność satelitarną, sieci i usługi służące rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiowych i telewizyjnych, a także usługi powiązane.

Cel regulacji jest jasno wyrażony w § 1: przedsiębiorca ma przedkładać Prezesowi UKE dane o rodzaju i zakresie działalności oraz o wielkości sprzedaży usług, wraz z instrukcją ich przedstawiania.

„Rozporządzenie określa szczegółowy zakres danych dotyczących rodzaju i zakresu świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług satelitarnych, sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych, lub świadczenia powiązanych usług (...) oraz wielkości sprzedaży usług telekomunikacyjnych”.

— § 1 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 8 września 2026 r.

W praktyce nie jest to więc raport wyłącznie o liczbie klientów czy obrocie. Zakres informacji obejmuje profil przedsiębiorcy, jego strukturę i skalę działalności, a także przychody oraz wydatki inwestycyjne.

Nowa regulacja zastępuje podejście znane z rozporządzenia z 7 grudnia 2018 r., wydanego jeszcze na podstawie Prawa telekomunikacyjnego. Akt z 2018 r. przede wszystkim określał wzory formularzy: Formularz 00 dotyczący przedsiębiorcy oraz formularze sektorowe dotyczące m.in. telefonii stacjonarnej i ruchomej, dostępu do Internetu, usług wiązanych, VoIP i telewizji.

Co dokładnie mówią przepisy

Kogo obejmuje obowiązek

Adresatem obowiązku jest przedsiębiorca telekomunikacyjny. To właśnie on przekazuje dane Prezesowi UKE. Rozporządzenie nie ogranicza obowiązku wyłącznie do operatorów telefonii komórkowej czy dużych dostawców Internetu. Jego zakres obejmuje również podmioty dostarczające publiczne sieci, działające w obszarze usług satelitarnych albo usług związanych z rozpowszechnianiem i rozprowadzaniem programów radiowych oraz telewizyjnych.

§ 3 ust. 1 rozpoczyna katalog wymaganych danych od informacji identyfikujących przedsiębiorcę. Raport ma obejmować m.in.:

• firmę albo nazwę,
• formę prawną,
• numer, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 PKE, dotyczący przedsiębiorcy, grupy kapitałowej i podmiotów powiązanych — jeżeli taki numer posiadają,
• status mikro-, małego albo średniego przedsiębiorcy,
• dane kontaktowe osób upoważnionych do kontaktu z Prezesem UKE.

Grupa kapitałowa oznacza tu grupę podmiotów powiązanych w rozumieniu przepisów o rachunkowości. Regulacja wymaga zatem, aby przedsiębiorca nie patrzył na siebie wyłącznie jako na pojedynczą spółkę: powinien ustalić także swoją przynależność kapitałową i podmioty powiązane.

„Szczegółowy zakres danych dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej obejmuje: 1) dane przedsiębiorcy telekomunikacyjnego”.

— § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 8 września 2026 r.

Dane finansowe: przychód trzeba rozdzielić według segmentów

Najbardziej praktycznie istotna część § 3 ust. 1 pkt 2 dotyczy danych finansowych. Przedsiębiorca powinien przekazać informacje o wysokości:

• przychodów z działalności telekomunikacyjnej;
• przychodów z udostępniania infrastruktury technicznej i telekomunikacyjnej w sieci ruchomej albo stacjonarnej;
• przychodów z udostępniania elementów infrastruktury dla sieci satelitarnej;
• przychodów związanych z infrastrukturą służącą rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiowych i telewizyjnych;
• przychodów z usług detalicznych i hurtowych — osobno dla sieci stacjonarnej, ruchomej, satelitarnej oraz sieci radiowo-telewizyjnych;
• wydatków na inwestycje telekomunikacyjne.

Usługa detaliczna to usługa świadczona odbiorcy końcowemu, np. abonentowi Internetu. Usługa hurtowa jest natomiast świadczona innemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu. Według § 2 pkt 4 obejmuje ona zapewnienie dostępu do infrastruktury, sieci lub zasobów po to, by drugi przedsiębiorca mógł świadczyć usługi detaliczne albo dalej odsprzedawać usługi w modelu hurtowym.

„Usługa hurtowa – usługę świadczoną przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego na rzecz innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, polegającą na zapewnieniu dostępu do infrastruktury, sieci lub zasobów telekomunikacyjnych”.

— § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 8 września 2026 r.

Z punktu widzenia księgowości i controllingu oznacza to potrzebę przypisania przychodów do odpowiednich segmentów. Sama łączna kwota sprzedaży może nie wystarczyć, jeśli systemy finansowe nie rozróżniają sprzedaży detalicznej od hurtowej albo sieci stacjonarnej od ruchomej.

Rozporządzenie wymaga też wskazania, czy w roku sprawozdawczym wartość infrastruktury telekomunikacyjnej przekroczyła kwotę określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 54 ust. 6 PKE oraz czy podmiot nabył albo zbył infrastrukturę techniczną lub telekomunikacyjną. Nie chodzi więc wyłącznie o bieżącą eksploatację sieci, ale również o istotne zdarzenia majątkowe.

Technologia, medium i pakiety

§ 2 wprowadza definicje potrzebne do poprawnego uporządkowania danych. Medium transmisyjne to nośnik sygnału w telekomunikacji, podzielony na przewodowy i bezprzewodowy. Rodzaj technologii obejmuje wprost m.in. światłowód, kabel współosiowy miedziany, kabel parowy miedziany oraz fale radiowe.

Rozporządzenie definiuje także pakiet jako wspólną ofertę obejmującą co najmniej dwie usługi telekomunikacyjne, kupowaną za jedną cenę i rozliczaną na jednym albo kilku rachunkach. Dane o pakiecie wykazuje się w odniesieniu do lokalizacji.

„Pakiet – usługę złożoną z dwóch lub więcej usług telekomunikacyjnych, kupionych jako jedna wspólna oferta oferowana po jednej cenie i rozliczana w ramach jednego lub kilku rachunków, wykazywaną w odniesieniu do lokalizacji”.

— § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 8 września 2026 r.

Przykład: lokalny operator oferuje w jednym abonamencie Internet światłowodowy i telewizję. Taka oferta mieści się w definicji pakietu, jeżeli klient kupuje ją jako wspólną ofertę za jedną cenę. Firma powinna więc zapewnić, aby system sprzedażowy pozwalał wykazać pakiet w odniesieniu do danej lokalizacji, a system finansowy prawidłowo rozpoznawał przychody z usług objętych ofertą.

Co zmienia się względem dotychczasowych zasad

Rozporządzenie z 2018 r. organizowało raportowanie wokół formalnych wzorów Formularza 00 oraz formularzy 01–08. Wprost wymieniało obszary takie jak telefonia stacjonarna, współpraca międzyoperatorska, usługi mobilne, Internet, usługi wiązane, VoIP i telewizja. Przewidywało również techniczny sposób przekazania danych: format XML oraz formularze elektroniczne udostępnione przez Prezesa UKE na Platformie Usług Elektronicznych.

„Dane, o których mowa w § 1, przekazywane są w formacie XML, przy użyciu formularzy elektronicznych”.

— § 3 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 7 grudnia 2018 r.

W nowym rozporządzeniu, w udostępnionej treści § 1–3, punkt ciężkości został położony na szczegółowym zakresie danych i definicjach służących ich klasyfikacji. Wyraźnie wskazano działalność satelitarną, infrastrukturę, rozdzielenie przychodów detalicznych i hurtowych oraz informacje o nabyciu i zbyciu infrastruktury.

Istotne jest przy tym zachowanie ostrożności: sama treść § 1–3 nowego aktu nie przesądza jeszcze wprost o formacie technicznym ani o konkretnym narzędziu elektronicznym przekazania danych. Nie należy automatycznie zakładać, że rozwiązania XML i formularze z rozporządzenia z 2018 r. pozostają właściwe dla nowej regulacji. Procedurę techniczną trzeba oprzeć na aktualnych wymaganiach wynikających z całego rozporządzenia i komunikacji UKE.

Na co uważać przy dostosowaniu procedur raportowania

Pierwsze ryzyko to błędna klasyfikacja przychodów. Przedsiębiorca powinien odróżnić nie tylko przychody ogółem, lecz także przychody z infrastruktury oraz z usług detalicznych i hurtowych, z podziałem na rodzaj sieci. Wymaga to uzgodnienia danych pomiędzy działem finansowym, sprzedażą, działem sieciowym i osobami odpowiedzialnymi za raportowanie regulacyjne.

Drugie ryzyko dotyczy danych korporacyjnych. Zmiana statusu przedsiębiorcy, przekształcenie, wejście do grupy kapitałowej, nabycie infrastruktury albo jej sprzedaż może mieć wpływ na raport. Warto przyjąć wewnętrzny obieg informacji, w którym dział prawny lub compliance — funkcja pilnująca zgodności z prawem i procedurami — otrzymuje takie informacje przed sporządzeniem sprawozdania.

Trzecie ryzyko wiąże się z pakietami i ofertami łączonymi. Jedna pozycja na fakturze nie zawsze oznacza jedną usługę dla celów raportowych. Jeśli oferta łączy Internet, telewizję lub inne usługi, przedsiębiorca powinien umieć zidentyfikować ją jako pakiet i powiązać z lokalizacją.

Wreszcie, obowiązków sprawozdawczych nie należy traktować jako formalności bez znaczenia. Historycznie Sąd Najwyższy potwierdził, że niewypełnienie ustawowego obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów może stanowić podstawę kary pieniężnej.

„Art. 209 ust. 1 pkt 1 ustawy (...) Prawo telekomunikacyjne (...) może stanowić podstawę nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, który nie wypełnił obowiązku udzielania informacji lub dostarczania dokumentów”.

— uchwała Sądu Najwyższego, III SZP 4/15

Choć uchwała dotyczyła poprzedniego stanu prawnego, pokazuje wagę rzetelnego wykonania obowiązków informacyjnych wobec regulatora.

Co to oznacza w praktyce

1. Zbuduj mapę danych raportowych. Ustal, które systemy i działy dostarczają danych o usługach, technologiach, przychodach, inwestycjach oraz infrastrukturze.

2. Rozdziel przychody w ewidencji. Przygotuj możliwość odrębnego wykazania przychodów detalicznych i hurtowych, z podziałem na sieci: stacjonarną, ruchomą, satelitarną oraz radiowo-telewizyjną.

3. Zweryfikuj dane o grupie i statusie firmy. Raport obejmuje nie tylko dane samego przedsiębiorcy, ale także — w określonych przypadkach — informacje o grupie kapitałowej i podmiotach powiązanych.

4. Przejrzyj oferty pakietowe. Sprawdź, czy systemy sprzedażowe pozwalają zidentyfikować usługi złożone oraz przypisać je do lokalizacji.

5. Nie kopiuj automatycznie starego modelu technicznego. Rozporządzenie z 2018 r. wskazywało XML i Platformę Usług Elektronicznych, ale przy nowym akcie trzeba potwierdzić aktualny sposób przekazania danych.

Źródła

• Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 8 września 2026 r. w sprawie przedstawiania danych dotyczących działalności telekomunikacyjnej
• Rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie przekazywania danych dotyczących działalności telekomunikacyjnej
• Uchwała Sądu Najwyższego, III SZP 4/15