Ts 271/25

O R Z E C Z N I C T W O TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO ZBIÓR URZĘDOWY Seria B Warszawa, dnia 5 października 2026 r. Pozycja 193 POSTANOWIENIE z dnia 3 lutego 2026 r. Sygn. akt Ts 271/25 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wojciech Sych , po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Z . Z . o zbadanie zgodności: 1) art. 10 ust. 7 w związku z art. 10 ust. 6 w związku z art. 7c ust. 1a i 1b ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (Dz. U. z 2024 r. poz. 907) w zakresie, w jakim „uchwała Sejmu RP o wyrażeniu zgody na zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie posła uwzględnia wni osek podmiotu, który nie został przewidziany w przepisach prawa powszechnie obowiązującego (…)” , z art. 41 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2) art. 10 ust. 7 w związku z art. 10 ust. 6 w związku z art. 7c ust. 1a i 1b ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora w zakresie, w jakim „ [ nie zapew - niają] posłowi na Sejm RP prawa do dwuinstancyjnego postępowania w przed miocie wyrażenia zgody przez Sejm RP na zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie (…)” , z art. 78 Konstytucji w związku z art. 13 i art. 5 ust. 3 Kon wencji o O chronie P raw C złowieka i P odstawowych W olności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Proto - kołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) , p o s t a n a w i a: o dmówić nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 grudnia 2025 r. (data osobistego wniesienia ) Z . Z . (dalej: skarżący), reprezentowany przez pełno moc - nika z wybo ru, wystąpił z żądaniem przytoczonym w komparycji niniejszego postanowienia na tle następującego stanu faktycznego. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w uchwale z 7 listopada 2025 r. wyraził zgodę na zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie skarżącego, zgodnie z wnioskiem z 28 października 2025 r. przedłożonym przez Kierownika Zespołu Śledczego Nr 2 Prokuratury Krajowej. OTK ZU B/2026 Ts 271/25 poz. 193 2 Powyższa uchwała został a opublikowana w Monitorze Polskim (poz. 1186) 19 listo - pada 2025 r. Stanowi ona, jak wskazał skarżący, ostateczne rozstrzy gnięcie w sprawie uchylenia mu immunitetu. Skarżący zarzucił, że wyrażenie przez Sejm zgody na jego zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie nie nastąpiło na zasadach określonych w ustawie. Stwierdził , że z wnioskiem w tej sprawie wystąpił bowiem podmiot, którego status nie został uregulowany przepisami obo wiązującego prawa. Z tego powodu, jak zarzucił, uchwała z 7 listopada 2025 r. „jest w spo sób oczywisty sprzeczna z art. 41 ust. 1 Konstytucji RP” (s. 5 skargi ). Skarżący podniósł także, że w sprawie, w związ ku z którą wystąpił do Trybunału, do- szło do naruszenia „standardu dwuinstancyjności postępowania”. Zakwestionowane w skar- dze przepisy ( w uzasadnieniu skargi wskazał jednak tylko art. 10 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora, Dz. U. z 2024 r. poz. 907 ) nie przewidują bowiem środka zaskarżenia (tj. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) od rozstrzygnięcia, które „ingeruje w prawa i wolności obywatelskie”. Jest to, jak zarzucił, „klasyczne pominięcie usta - wodawcze”. Z tego powodu z askarżone przepisy są według skarżącego niezgodne z art. 78 Konstytucji w związku z art. 13 i art. 5 ust. 3 Konwencji o O chronie P raw C złowieka i P od- stawowych W olności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.) . W skardze konstytucyjnej skarżący, na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 30 listo- pada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393), sformułował także wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego o wstrzymaniu wykonania uchwały Sejmu z 7 listopada 2025 r. do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia skargi konstytucyjnej. Według skarżącego bez takiego orzeczenia dojdzie do powstania nieodwracalnych skutków w postaci jego zatrzymania i tymczasowego aresztowa- nia, a w konsekwencji pogorszenia stanu zdrowia. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Stosowni e do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p.TK) skarga konstytucyjna podlega wstępnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Służy ono wyeliminowaniu – już w początkowej fazie postępowania – spraw, które nie mogą być przedmiotem merytorycznego rozstrzygania. Trybunał wydaje postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu, gdy nie spełnia ona określonych przez prawo wymagań, jest oczywiście bezzasadna, lub gdy braki formalne nie zostały usunięte w ustawowym terminie. 2. Stosownie do art. 79 ust. 1 Konstytucji każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo na zasadach określonych w przepisach u.o.t.p.TK wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł osta- tecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określony ch w Konstytucji. Jednym z w arunków sine qua non wniesienia skargi do Trybunału jest więc wydanie przez sąd lub organ administracji publicznej na podstawie zakwestionowanego przepisu orze- czenia rozstrzygającego ostatecznie o wolnościach lub prawach skarżącego. W skardze konstytucyjnej skarżący jako ostateczne orzeczenie w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji wskazał uchwał ę Sejmu z 7 listopada 2025 r. (s. 3). Trybunał zauważa, że p owyższe rozstrzygnięcie nie został o podjęt e przez „sąd lub organ administra cji publicznej” , lecz organ władzy ustawodawczej (art. 10 ust. 2 i art. 95 ust. 1 Konstytucji). W związku z tym nie jest on o orzeczeniem w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji . OTK ZU B/2026 Ts 271/25 poz. 193 3 Rozpatrywana skarga nie spełnia więc podstawowego warunku zainicjowania postę- powania, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji . Wskazana okoliczność jest – zgodnie z art. 61 ust. 4 pkt 1 u.o.t.p.TK – samoistną pod- stawą odmowy nadania analizowanej skardze dalszego biegu. 3 . Ze względu na odmowę nadania skardze konstytucyjnej dals zego biegu wniosek o wydanie postanowienia tymczasowego stał się bezprzedmiotowy. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji. POUCZENIE Na podstawie art. 61 ust. 5 u.o.t.p.TK skarżącemu przysługuje prawo wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie w terminie 7 dni od daty jego doręczenia.